In veel boeken met overleveringen (ahadith) lezen we de woorden authentiek [Sahih] en zwak [Daif]. Veel mensen begrijpen authentiek als het tegenovergestelde van zwak, en wanneer dit woord niet achter een overlevering staat, interpreteren zij die als zwak. Dit is een veelvoorkomende fout, omdat de woorden authentiek en zwak in feite termen zijn uit de terminologie van de overleveringsgeleerden (Hadith-geleerden). Die geleerden gebruiken meer dan vijftig termen om een overlevering te omschrijven, waarvan authentiek slechts één is. Wanneer een overlevering niet als authentiek wordt aangeduid, kan zij vallen onder een van de andere negenenveertig soorten overleveringen, en is zij dus niet noodzakelijkerwijs zwak.

In many books of ahadith, we read the words authentic [Sahih] and weak [Daif]. Many people understand authentic to be the opposite of weak, and when this word does not appear after a hadith, they misinterpret it as weak. This is a common mistake because the words authentic and weak are actually nomenclatures of the hadith masters. Over fifty terms are used by the hadith masters [to define a hadith], authentic being only one of them. When a hadith is not identified as authentic, it may fall under the category of any of the other forty-nine types of hadith and may not necessarily be weak.

Vaak is een overlevering authentiek, maar verwerpen de experts in overlevering (Hadith) haar toch, terwijl een andere overlevering zwak kan zijn, maar de experts in overlevering (Hadith) zeggen dat het toegestaan is ernaar te handelen. Hier liggen veel redenen achter. Het is bijvoorbeeld mogelijk dat de authentieke overlevering (Hadith) is opgeheven en dat de zwakke overlevering (Hadith) wordt ondersteund door de praktijk van de metgezellen (Sahabah).

Many times, a hadith is authentic, but the hadith masters reject it while another hadith may be weak but the hadith masters say it is okay to act upon. There are many reasons behind this. For example, it is possible that the authentic hadith is abrogated and the weak hadith supported by the practice of the Sahaba.

Hieronder zullen we kort enkele van deze verschillende soorten Ahadith bespreken. Marfūʿ: elke overlevering (Hadith) die aan de Gezegende Profeet ﷺ wordt toegeschreven. Zo'n overlevering wordt herkend aan de woorden van de verteller wanneer hij zegt: "de Gezegende Profeet ﷺ zei," "de Gezegende Profeet ﷺ deed dit," "de Gezegende Profeet ﷺ zweeg bij deze gelegenheid," "toen zus en zo werd gezegd," of dat "deze overlevering (Hadith) aan de Gezegende Profeet ﷺ wordt toegeschreven," of dat "Ibn ʿAbbas deze overlevering (Hadith) aan de Gezegende Profeet ﷺ toeschreef." Elke overlevering (Hadith) die aan de Gezegende Profeet ﷺ wordt toegeschreven, is dus een marfūʿ overlevering (Hadith).

Below, we will briefly examine some of these different types of Ahadith: Marfñ‘: Any hadith that is attributed to the Blessed Prophet (PBUH). Such a hadith is identified by the words of the narrator when he says, “the Blessed Prophet (PBUH) said,” “the Blessed Prophet (PBUH) did this,” “the Blessed Prophet (PBUH) remained quiet on this occasion,” “when such and such thing was said,” or that “this hadith is attributed to the Blessed Prophet (PBUH)” or that “Ibn ‘Abbas attributed this hadith to the Blessed Prophet (PBUH).” Thus, any hadith attributed to the Blessed Prophet (PBUH) is a marfñ‘ hadith.

Mauqūf: Een overlevering die wordt toegeschreven aan een metgezel (Sahabah). Een mauqūf-overlevering herken je aan de woorden van de overleveraar wanneer hij zegt: "Ibn ʿAbbās zei" of "Ibn ʿAbbās deed zus en zo" of "er wordt gezegd dat deze overlevering als mauqūf is overgeleverd." Maqṭūʿ: Elke overlevering die wordt toegeschreven aan de eerste opvolgers van de metgezellen (Tābiʿūn). Sommige hadithgeleerden noemen een maqṭūʿ-overlevering ook athar [spoor]. De term athar maakt het gemakkelijk om de overleveringen van de Profeet ﷺ te onderscheiden van de overleveringen van de metgezellen (Sahabah) en de eerste opvolgers. Zo worden overleveringen van de Profeet ﷺ bekend als overlevering (Hadith), terwijl de overleveringen van de metgezellen (Sahabah) en de eerste opvolgers ʿUthūr worden genoemd [meervoud van athar], hoewel het woord athar ook vaak wordt gebruikt voor de overleveringen (Hadith) van de Profeet ﷺ.

Mauqñf: A narration attributed to a Sahaba. A mauqñf narration is recognized by the words of the narrator when he says, “Ibn ‘Abbas said” or “Ibn ‘Abbas did such and such thing” or “it is said that this hadith is narrated as mauqñf.” Maqtñ‘: Any narration that is attributed to the first successors of the Sahaba [Tabiun]. Some hadith masters also call a maqtñ‘ narration athar [trace]. The term athar makes it easy to distinguish hadith of the Blessed Prophet (PBUH) from the narrations of the Sahaba and the first successors. Thus hadith of the Blessed Prophet (PBUH) are known as hadith, while the narrations of the Sahaba and the first successors are called óthór [plural of athar], though the word athar is frequently used for the ahadith of the Blessed Prophet (PBUH) also.