De tweede methode van bewaring heet het "beginsel van de praktijk." Dit is het krachtigste systeem voor de bewaring van aúódõth, en het is zowel ongekend als ongeëvenaard in de annalen van de geschiedenis. Een niet-moslim zou zich nooit kunnen voorstellen hoe de praktijken van de metgezellen (Sahabah) elke afzonderlijke profetische traditie (Sunnah) van de gezegende Profeet ﷺ koesterden. In feite kunnen zelfs de meeste moslims van vandaag de liefde van de metgezellen (Sahabah) voor de gezegende Profeet ﷺ niet begrijpen, noch hun naleving van zijn persoonlijke gewoonten, noch de unieke band tussen hen en de gezegende Profeet ﷺ. Nooit eerder heeft de mensheid een voorbeeld gezien dat zo groot is als de metgezellen (Sahabah). ʿUrwa ibn Masʿud Thaqafi had nog geen islam aangenomen. Bij het verdrag van Hudaibiya observeerde hij de metgezellen (Sahabah) nauwgezet en zei ten slotte:

The second method of preservation is called the “principle of practice.” This is the most powerful system of preservation of aúódõth, and it is both unprecedented and unrivaled in the annals of history. A non- Muslim could never even imagine how the practices of the Sahaba nurtured each and every Sunna of the Blessed Prophet (PBUH). In fact, even most of the Muslims of today cannot understand the love of the Sahaba for the Blessed Prophet (PBUH), their adherence to his personal habits or the unique relationship between them and the Blessed Prophet (PBUH). Never in history has mankind seen an example as great as the Sahaba. ‘Urwa ibn Masud Thaqafi had not yet embraced Islam. In the treaty of Hudaibiya he closely observed the Sahaba and finally said:

Oh mensen! Ik heb de hoven van vele koningen bezocht. Ik ben oog in oog gestaan met de keizer van Rome, de koning van Perzië en de Negus van Abessinië, maar bij Allah (SWTH), ik heb nog nooit een volk zijn koning zo zien eren als ik de metgezellen van Muhammad ﷺ zijn eerden. Bij Allah (SWTH), als hij ook maar spuugt, wordt het opgevangen op de handen, het gezicht en het lichaam van een van de metgezellen voordat het de grond raakt. Hij geeft geen bevel, of zij rennen om het uit te voeren. Hij verricht de ablutie en de metgezellen wedijveren met elkaar om het druipende water op te vangen. Wanneer hij spreekt, dempen zij hun stemmen. Zij kunnen hem niet volledig aankijken uit ontzag voor hem.29

Oh people! I have visited the courts of kings on many occasions. I have come face to face with the emperor of Rome, the king of Persia and Negus of Abyssinia, but by Allah (SWTH) I have not seen a people revere their king the way I saw the Companions of Muúammad (PBUH) revere him. By Allah (SWTH), if he as much as spits, it is rubbed on the hands, face and body of one of the Companions before it hits the ground. He does not order but they run to fulfill it. He performs ablution and the Companions compete with each other to take the dripping water. When he talks, they quell their voices. They cannot look at him fully out of awe for him.29

Anas vertelt: "Ik zag de gezegende Profeet ﷺ in een kom curry naar stukjes pompoen zoeken. Vanaf die dag hield ik van pompoen."30

Anas relates, “I saw the Blessed Prophet (PBUH) searching for pieces of squash in a bowl of curry. From that day on, I loved squash.”30

Anas was een metgezel (Sahabah) van de gezegende Profeet ﷺ; zijn liefde voor de gezegende Profeet ﷺ dwong hem ertoe ook pompoen lief te hebben. Als hij pompoen niet lief had gehad nadat hij had vernomen dat de gezegende Profeet ﷺ er van hield, dan zou er een verschil overblijven tussen de metgezel (Sahabah) en de gezegende Profeet ﷺ. Maar voor de metgezellen was er nooit sprake van eigen voorkeuren of afkeuren zodra in enige zaak een profetische traditie (Sunnah) was vastgesteld.

Anas was a Sahabi of the Blessed Prophet (PBUH); his love for the Blessed Prophet (PBUH) compelled him to also love squash. If he did not love squash after knowing that the Blessed Prophet (PBUH) liked it, then some difference would remain between the Sahabi and the Blessed Prophet (PBUH). But there was no question for the Companions, of their own likes or dislikes once a Sunna was established in any matter.

Vanwege hun diepe liefde voor de Gezegende Profeet ﷺ bewaarden de Sahabah elk aspect van het leven van de Gezegende Profeet ﷺ; zijn aanbidding, de manier waarop hij at, sliep, werkte, enz. In de tijd van de Sahabah was er geen andere manier om iets te doen dan de weg van de profetische traditie (Sunnah). Duizenden van dergelijke voorbeelden van de toewijding van de Sahabah aan de profetische traditie (Sunnah) van de Gezegende Profeet ﷺ worden verteld in de overleveringen (Hadith). In feite is elke overlevering (Hadith) een uiting van de liefde van de metgezellen (Sahabah) voor de Gezegende Profeet ﷺ.

Because of their deep love for the Blessed Prophet (PBUH), the Sahaba preserved every aspect of the Blessed Prophet’s () life; his worship, the way he ate, slept, worked, etc. In the time of the Sahaba, there was no other way of doing anything except the way of the Sunna. Thousands of such examples of the devotion of the Sahaba for the Sunna of the Blessed Prophet (PBUH) are narrated in Ahadith. In fact, all Ahadith are a manifestation of the love of the Sahaba for the Blessed Prophet (PBUH).