De volgende zes boeken met overleveringen (Hadith) staan beter bekend als de al-Sihah al-Sitta (de zes authentieke boeken van overleveringen (Hadith)):

The following six books of ahadith are better known as the al- Sihah al-Sitta (the six authentic books of hadith):

1. Bukhari 2. Muslim 3. Abu Dawud 4. Nisa’i 5. Tirmidhi 6. Ibn Maja Er bestaat geen meningsverschil over de eerste vijf boeken, maar de geleerden verschilden van mening over Ibn Maja en over de vraag of het moet worden opgenomen in de zes boeken van overleveringen (Hadith) of niet. Desondanks werd Ibn Maja uiteindelijk bekend en vestigde het zijn plaats onder de zes boeken van overleveringen (Hadith).

1. Bukhari 2. Muslim 3. Abu Dawud 4. Nisa’i 5. Tirmidhi 6. Ibn Maja There is no disagreement about the first five books, but the scholars did differ about Ibn Maja and as to whether it should be included in the six books of hadith or not. Nonetheless, Ibn Maja eventually became famous and established its place amongst the six books of hadith.

Veel mensen denken dat al-Sihah betekent dat de authentieke overleveringen uitsluitend in de zes boeken van overleveringen te vinden zijn, maar ook deze veronderstelling is onjuist. In werkelijkheid zijn veel van de overleveringen die niet zijn opgenomen in al-Sihah al-Sitta even betrouwbaar als, zo not sterker dan, veel van de overleveringen in al-Sihah al-Sitta. Zo zijn de overleveringen van de Muwatta’ van imam Malik lang vóór die van Bukhari verzameld, en werd dit boek na het Boek van Allah (SWT) als het meest authentieke boek beschouwd. Toch was Ibn Hazm van mening dat de Sharh Ma'ani al-Athar van imam Tahawi betrouwbaarder was dan de Muwatta’ van imam Malik.

Many people think that al-Sihah must mean that the authentic hadith are only found in the six books of hadith, but this assumption is also incorrect. In fact, many of the ahadith not admitted in the al-Sihah al-Sitta are equal to, if not stronger than, many of the ahadith in the al-Sihah al-Sitta. For example, the ahadith of the Muwatta’’ of Imam Malik were compiled long before the ahadith of Bukhari and it was considered the most authentic book after the book of Allah (SWTH). Even then, Ibn Hazam was of the opinion that the Sharah Ma’ani al-Athar of Imam Tahawi was more reliable than the Muwatta’’ of Imam Malik.

De vraag blijft dan: als andere boeken authentiekere overleveringen (Hadith) bevatten dan de al-Sihah al-Sitta, waarom worden alleen de zes beroemde boeken met overleveringen (Hadith) al-Sihah al-Sitta genoemd? De waarheid is dat, ondanks hun wijdverbreide bekendheid en aanvaarding in de moslimgemeenschap (Ummah), nog steeds onbekend is hoe de zes boeken met overleveringen (Hadith) de naam al-Sihah al-Sitta kregen.

The question then remains, if other books contain more authentic ahadith than al-Sihah al-Sitta, then why are only the six famous books of ahadith called al-Sihah al-Sitta? The truth is that despite their widespread fame and acceptance in the umma, it is still unknown as to how the six books of ahadith came to be called al-Sihah al-Sitta.

Uiteindelijk is wat telt dat alle auteurs van deze grote boeken voorwaarden hebben gesteld voor het opnemen van een overlevering in hun boeken. Als men die voorwaarden in gedachten houdt bij het bestuderen van hun boeken, verkrijgen we een dieper begrip van de overleveringen (Hadith) en de kennis die eruit wordt afgeleid. Zo leren we bijvoorbeeld de reden achter de authenticiteit of zwakte van overleveringen (Hadith), of de verborgen gebreken in de overleveringsketen van een overlevering (Hadith). We leren ook de juiste methode om uit de overleveringen (Hadith) rechtsoordelen af te leiden. Dit is mogelijk de reden waarom ze al-Sihah al-Sitta worden genoemd.

Ultimately, what matters is that all the authors of these great books put conditions for including a hadith in their books. If those conditions are kept in mind when studying their books, we gain a deeper understanding of the ahadith and the knowledge derived from them. For example, we learn the reason behind the authenticity or weakness of ahadith or the hidden flaws in the transmission of a hadith. We also learn the correct method of how to deduce rulings from the ahadith. This is possibly why they are called al-Sihah al-Sitta.

Het is in deze inleiding niet mogelijk om de verschillende vakgebieden van de overlevering (Hadith) te behandelen, maar wie meer wil weten, kan altijd terugkeren naar de vele boeken die over dit onderwerp zijn geschreven. Hier zal ik de doelstellingen van elke auteur van de al-Sihah al-Sitta samenvatten, en wat zij voor ogen hadden toen zij de overleveringen (Hadith) voor hun boek samenstelden.

It is not possible to cover the different fields of hadith in this introduction, but if anyone wishes to learn more, they may always refer back to the many books written on this subject. Here, I will summarize the objectives of each author of the al-Sihah al-Sitta and what they had in mind when compiling ahadith for their book.

Het doel van imam Bukhari was het onderwijzen van de methode om uitspraken af te leiden uit de authentieke ahadith. Elk sub-hoofdstuk krijgt een titel die een uitspraak aangeeft die is afgeleid uit de ahadith onder dat sub-hoofdstuk. Daarom wordt gezegd dat de islamitische jurisprudentie (Fiqh) van imam Bukhari in zijn titels ligt [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

Imam Bukhari’s objective was to teach the method of how to deduce rulings from the authentic ahadith. Every sub-chapter is given a heading that indicates a ruling deduced from the ahadith under that sub-chapter. This is why it is said that the fiqh of Imam Bukhari is in his headings [fiqh al-Bukhari fī Tarajimihī].

De doelstelling van imam Muslim was om alle verschillende overleveringen van één overlevering (Hadith) in één boek bijeen te brengen. Om die reden is het gemakkelijker om een specifieke authentieke overlevering (Hadith) in Muslim te vinden dan in Bukhari.

Imam Muslim’s objective was to compile all the different trans- missions of one hadith in one book. For this reason, it is easier to find a specific authentic hadith in Muslim than it is in Bukhari.

Imam Nisa’i concentreerde zich, net als imam Bukhari, op het afleiden van voorschriften van de sharia uit de overleveringen (Hadith). Daarom lijkt de titel van elk nieuw subhoofdstuk op die van een subhoofdstuk in Bukhari. Imam Nisa’i had echter ook als doel de overleveringen te verzamelen die verborgen gebreken in hun overleveringsketen bevatten. Het is zijn eigen stijl om een subhoofdstuk te beginnen met de overleveringen die verborgen gebreken in hun overleveringsketen hebben, en die vervolgens te analyseren zoals de hadithgeleerden dat deden. Hij sluit elk subhoofdstuk af met de overlevering die hij in dat subhoofdstuk het meest authentiek acht.

Imam Nisa’i concentrated on deducing rulings of the Shari‘a from the ahadith, like Imam Bukhari. For this reason, the heading of each new sub-chapter is similar to that of a sub-chapter in Bukhari. But Imam Nisa’i also aimed to compile the ahadith that carry hidden flaws in their transmissions. It is his unique style to start a sub-chapter with the ahadith that have hidden flaws in their transmission and then analyze them as the hadith masters did. He ends every sub-chapter with the hadith which he considers to be the most authentic in that sub-chapter.

Imam Abu Dawud verzamelde alle overleveringen (Hadith) die de rechtsgeleerden aanvoeren ter ondersteuning van hun uitspraken; hij neemt ook meerdere overleveringen van één overlevering in zijn boek op; en als een overlevering zwak is, geeft hij daar commentaar op. Imam Abu Dawud volgt echter de tegenovergestelde werkwijze van Imam Nisa'i, doordat hij elk sub-hoofdstuk begint met een authentieke overlevering (Hadith) en het eindigt met de zwakste.

Imam Abu Dawud compiled all the ahadith that the jurists bring in support of their rulings; he also includes multiple transmissions of one hadith in his book; also, if a hadith is weak, he will comment on it. However, Imam Abu Dawud takes the opposite course of Imam Nisa’i in that he starts off every sub- chapter with a authentic hadith and ends it with the weakest.

Imam Tirmidhi opende voor elke overlevering of groep overleveringen die door de rechtsgeleerden werden gebruikt nieuwe subhoofdstukken. Hij verzamelt niet meerdere overleveringen van één hadith, zoals Imam Nisa’i of Imam Abu Dawud doen. Meestal verhaalt hij onder één subhoofdstuk één overlevering die ten gunste is van een van de vier imams in een uitspraak over de sharia. Een andere methode die Imam Tirmidhi hanteert, is het vermelden van overleveringen die door geen enkele andere overleveringsgeleerde eerder bij een bepaalde sharia-uitspraak zijn aangehaald, waarna hij andere ondersteunende overleveringen over dat onderwerp aanduidt met de woorden: “Meer overleveringen over dit onderwerp worden verhaald door zus en zo.” Dit is om aan te tonen dat er meer overleveringen over het onderwerp bestaan. Hij citeert ook vaak de meningen van de rechtsgeleerden over bepaalde kwesties.

Imam Tirmidhi opened new sub-chapters for each hadith or group of hadith used by the jurists. He does not gather multiple transmissions of one hadith like Imam Nisa’i or Imam Abu Dawud. He will usually narrate one hadith that is in favor of one of the four imams in a ruling of the Shari‘a under one sub-chapter. Another method employed by Imam Tirmidhi is to narrate the hadith which have never been previously raised by any other of the hadith masters on a specific Shari‘a ruling and then indicate to other supporting ahadith [on that issue] by saying, “more ahadith are narrated on this subject by so and so.” This is to show that there are more ahadith on the subject. He also frequently quotes the opinions of the jurists on certain issues.

Sunan Ibn Maja volgt hetzelfde patroon als Sunan Abu Dawud, behalve dat de rangschikking van de overleveringen (Hadith) in Sunan Ibn Maja die van Sunan Abu Dawud overtreft. Ibn Maja bevat het grootste aantal zwakke overleveringen (Hadith) van al-Sihah al-Sitta.

Sunan Ibn Maja follows the same pattern as Sunan Abu Dawud except that the arrangement of ahadith in Sunan Ibn Maja surpasses Sunan Abñ Dówñd. Ibn Mója contains the most number of weak ahadith in the al-Sihah al-Sitta.