ممکن است بعضی‌ها این پرسش را مطرح کنند: چگونه ممکن است زن مسؤولیت‌هایی را که شریعت برایش مباح کرده، مانند کارمند دولت بودن، یا قاضی بودن که میان مردم فیصله می‌کند، یا عضو مجلس امت بودن که حاکمان را نصیحت و محاسبه می‌کند، بر دوش بگیرد، با در نظر داشتن محدودیت‌هایی که بر او گذاشته شده است، از قبیل عدم خلوت، عدم آشکار کردن زیبایی‌هایش، و گذراندن زندگی خصوصی‌اش با زنان و محارم؟

It may occur to some to ask: How is it possible for the woman to undertake all the responsibilities that the Shar’a has permitted her such as being a government employee, or a judge settling disputes, or a member of the Majlis al-Ummah remonstrating with rulers and accounting them, bearing in mind the restrictions which have been placed on her in terms of the absence of Khalwa, non display of her charms, and the spending of her private life with women and Mahrams?

دا هم ممکن ده چې نور خلک دا پوښتنه وکړي چې اخلاق څنګه ساتل کیږي؟ او همدارنګه دا چې که ښځو ته اجازه ورکړل شي چې بازار ته ولاړ شي، له نارينه وو سره خبرې وکړي او د عامه ژوند او ټولنې کې خپلې فعالیتونه ترسره کړي، نو اخلاق څنګه ساتل کیږي؟

It may occur to others to inquire as to how the morals are to be protected? Also how are the morals to be safeguarded if women are allowed to frequent the marketplace, talk to men and undertake their activities in the public life and in the society.

دا دوه پوښتنې او نورې ورته پوښتنې د شکّ او ناباوريو څخه زېږېږي، چې ډېرځله په دغو کسانو کې پيدا کېږي کله چې تاسو دوی ته د (اسلامي) ټولنيز نظام د شريعت احکام وړاندې کوئ. دا ځکه چې دوی د هغه ژوند حقيقت ګوري چې په کې ژوند کوي، د سرمايه‌دارۍ نظام لاندې او د کفر د بيرغ په سيوري کې. له همدې امله دوی لپاره دا ستونزمن کېږي چې د اسلام د پلي کېدو تصور وکړي.

These two questions and others like them are borne out of scepticism and incertitude, which often occur to such people when you present to them the Shari’ah rules of the (Islamic) social system. This is because they see the reality of the life in which they live, under the capitalist system and in the shadow of the banner of Kufr. Hence it becomes difficult for them to conceive the implementation of Islam.

اسلام میں سماجی نظام شریعت کے مختلف احکام کا ایک ایسا مجموعہ ہے جو ایک دوسرے سے جڑے ہوئے ہیں۔ ان میں سے کسی ایک حکم پر عمل کرنے کا مطلب دوسرے حکم کو چھوڑ دینا نہیں۔ بلکہ مسلمان مرد اور عورت کو شریعت کے تمام احکام پر عمل پیرا ہونا چاہیے تاکہ ایک ہی شخص کے اندر تضاد پیدا نہ ہو، ورنہ احکام میں بے ربطی نظر آنے لگے گی۔ اسلام عورت کو بعض کاموں کی اجازت دینے سے یہ مراد نہیں لیتا کہ وہ زیورات سے آراستہ ہو کر اور دلہن کی طرح سج دھج کر، مردوں کے سامنے اپنے دلکش انداز دکھاتے ہوئے اور ان کی خواہشات کو بھڑکاتے ہوئے، کسی سرکاری عمارت میں جا کر ملازمت کرے، حتیٰ کہ ہسپتال میں نرس کے طور پر کام کرے۔ اسی طرح اسلام یہ بھی نہیں چاہتا کہ وہ ایسے زیورات پہن کر دکان پر جائے، یا نرم اور دلربا انداز میں کوئی چیز بیچے، اور ایسے لہجے میں بات کرے جو خریدار کو اس کے ساتھ گفتگو کا لطف لینے پر اکسائے، جس سے بھاؤ تاؤ کے دوران چیز کی قیمت بڑھ جائے یا خریدار کو خریداری پر آمادہ کیا جا سکے۔ اور نہ ہی اسلام یہ چاہتا ہے کہ وہ کسی وکیل کے یہاں منشی یا کسی تاجر کے یہاں سیکرٹری کے طور پر کام کرے، جہاں کام کی نوعیت کے باعث اسے بار بار مرد کے ساتھ خلوت میں رہنا پڑے، اور وہ ایسا لباس پہنے جس سے اس کے بال، سینہ، پیٹھ، بازو اور پنڈلیاں ظاہر ہوں، اور اپنے جسم کے وہ حصے نمایاں کرے جو مرد اس سے دیکھنا چاہتا ہے۔

The response to such questions is: that the social system in Islam is a set of diverse Shari’ah rules linked with each other. The requirement to follow one of its rules does not mean the abandonment of another. Rather, the Muslim man and woman should adhere to all of the Shari’ah rules so that there are no contradictions within a single person, otherwise discrepancies would appear in the Ahkam. Islam does not intend by permitting the woman certain activities that she should go to a government building and work as an employee, even as a nurse in a hospital after she has adorned herself with ornaments and dressed in a manner as if she is a bride in procession, showing men her alluring charms, and inciting their desires for her. Nor does Islam intend that she goes to the store wearing such adornments, or selling a product in a state of softness and seductivity, using a manner of speech which tempts the buyer to enjoy chatting to her during the haggling, thereby increasing the price of the commodity or enticing Him to make a purchase. Nor does Islam intend that she works as a clerk for a lawyer or as a secretary for a businessman leaving her alone with Him whenever the job necessitated Khalwa, wearing for Him such clothes that reveal her hair, bosom, back, arms and lower legs and displaying that which He desires from her naked body.

اسلام یقیناً ان څیزونو کې هیڅ یو هم نه غواړي. نه هغه نورې دغه شان مثالونه چې په داسې ټولنه کې پېښېږي چې په غیر اسلامي معاشره کې ژوند کوي او په لویدیزه ژوند طرز باندې واکمن وي. په حقیقت کې اسلام دا غواړي چې مسلمان د اسلام ټول احکام په ځان باندې پلي کړي. له همدې امله کله چې اسلام ښځې ته په بازار کې پیرود او پلورن اجازه ورکړه، نو هغې ته یې د دې منع کړه چې د خپلو ښکلاوو ښودلو لپاره کورنه ووځي، او امر یې ورته وکړ چې دواړه حکمونه په یوځای توګه ومني. نو د اسلام پر عقیده باندې ایمان مسلمان مجبوروي چې د اسلام ټول احکام په ځان باندې پلي کړي. اسلام داسې احکام راوستي دي چې د ځینو کړنو تر سره کول او د ځینو څخه ځان ساتل پکې شامل دي، او دا احکام مسلمان، که سړی وي که ښځه، د اخلاقي فضیلت له لارې څخه د انحراف څخه ساتي. دا احکام به د مسلمان لپاره دفاعي ډال وي، او ده ته به مخنیوی وکړي چې په ټولنه کې ژوند کولو پر مهال جنسي فکر ته ولوېږي.

Islam certainly does not intend any of those things. Nor does it intend other such examples that take place within a community which resides in a non Islamic society dominated by the western way of life. Indeed what Islam intends is that the Muslim implements all the rules of Islam on him/herself. Hence when Islam permitted women to buy and sell in the marketplace, it prohibited her from going out displaying her charms and ordered her to adopt both rulings concurrently. So the belief in Islam obliges the Muslim to apply all its rules on him/herself. Islam has legislated rules, which include the undertaking of some actions and abstaining from others, which protects the Muslim, whether man or woman, from deviating from the path to moral virtue. They will act as a defence for the Muslim, preventing Him from sliding into a sex-orientated outlook whilst living in the community.

دا قواعد ډیر دي. هغه قواعد چې د عملونو تر سره کول پکې شامل دي، عبارت دي له:

These rules number many. The rules, which include the performance of actions, are:

1. سړی او ښځه دواړه په دې امر شوي دي چې خپل نظر ښکته وساتي او خپلې شرمګاې وساتي. ځکه الله (سبحانه وتعالی) فرمايي:

1. Both the man and the woman have been ordered to lower their gaze and protect their private parts. So Allah (swt) said:

ومونو ته ووایه چې خپلې ستړګې ښکته وساتي او خپلې شرمگاه وساتي. دا د دوی لپاره ډیر پاک دی. بې شکه الله هغه څه ښه پوهیږي چې دوی یې کوي. او مومنو ښځو ته ووایه چې خپلې ستړګې ښکته وساتي او خپلې شرمگاه وساتي. {النور: ۳۰-۳۱} هر سړي او هر ښځې لپاره د ستړګو ښکته ساتل د هغوی د حقیقي ساتنې وسیله ده. دغه ذاتي ساتنه انسان له حرام کې د ښکېلېدو څخه ساتي، ځکه ستړګه هغه مؤثره وسیله ده چې له حرام ته رسوي. کله چې ستړګې ښکته وساتل شي، نو منکر مخنیوی کیږي.

“Tell the believing men to lower from their gaze, and protect their private parts. That is purer for them. Verily, Allah is All Aware of what they do. And tell the believing women to lower from their gaze and protect their private parts” [An- Nur: 30-31] The lowering of the gaze by every man and woman is the true protection for each of them. That intrinsic protection prevents a person from involving in Haram, because the sight is the effective means to fall in Haram.When the gaze is lowered then the Munkar is prevented.

۲۔ اسلام نے مرد اور عورت دونوں کو حکم دیا ہے کہ وہ اللہ (سبحانہ وتعالیٰ) سے ڈریں۔ اللہ (سبحانہ وتعالیٰ) نے فرمایا:

2. Islam ordered the man and the woman to fear Allah (swt). He (swt) said:

ای هغه کسانو چې ایمان یې راوړی دی! له الله څخه وویریږئ او تل ریښتیا ووایئ. [الاحزاب: ۷۰] هغه (سبحانه و تعالی) وفرمایل:

“Oh you who believe! Fear Allah and speak (always) the truth.” [Al- Ahzab: 70] He (swt) said:

«او له الله څخه وویریږئ. بیشکه الله په هرڅه باندې ډیر ښه شاهد دی».[الأحزاب: 55] او هغه (سبحانه وتعالی) فرمایي:

“And fear Allah. Verily, Allah is Ever All-Witness over everything”. [Al- Ahzab: 55] And He (swt) said:

«او اچه انجام د پرهېزګارانو لپاره دی.» [طہ: ۱۳۲] کله چې مسلمان د الله (ج) د ویرې صفت لري، د هغه له عذابه ډارېږي، د هغه له جنت څخه مینه لري او د هغه د رضا غوښتنه کوي، نو دا ویره به هغه له منکر کولو او د الله (ج) له نافرمانۍ څخه بازداري. دا هغه ذاتي بازدارنده ده چې له هغې ورهاخوا بل هېڅ بازدارنده نشته، او کله چې مسلمان الله (ج) ته ویره لري، نو هغه د کمال تر ټولو لوړو صفتونو سره متصف کېږي.

“And the good end (i.e. Paradise) is for the God fearing persons.” [Ta- Ha: 132] When the Muslim is characterised by the fear of Allah (swt) and He fears his punishment, desires his Paradise and wishes to attain his good pleasure, then this fear will deter Him from committing a Munkar and deter Him from disobeying Allah (swt). This is the intrinsic deterrent beyond which there is no deterrent and when the Muslim fears Allah (swt) then He is characterised by the sublimest attributes of perfection.

3. اسلام نے مرد و عورت کو حکم دیا ہے کہ وہ شبہے کی جگہوں سے دور رہیں اور اس بارے میں احتیاط کریں، مبادا وہ اللہ کی نافرمانی میں جا پڑیں۔ مسلمان کو حکم دیا گیا ہے کہ وہ ایسی کسی جگہ نہ جائے، نہ ایسا کوئی کام کرے، اور نہ ہی ایسی کسی صورتِ حال میں پڑے جہاں شبہہ ہو، مبادا وہ حرام کا ارتکاب کر بیٹھے۔ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "حلال بھی واضح ہے اور حرام بھی واضح ہے، اور ان کے درمیان کچھ مشتبہ چیزیں ہیں جن کے بارے میں اکثر لوگ علم نہیں رکھتے۔ پس جو شخص ان مشتبہ چیزوں سے اپنے آپ کو بچا لے، اس نے اپنے دین اور اپنی عزت کو محفوظ کر لیا۔ اور جو شخص ان مشتبہ چیزوں میں پڑ گیا، وہ حرام میں جا پڑے گا، اس چرواہے کی طرح جو کسی دوسرے کی محفوظ چراگاہ (حِمیٰ) کے قریب اپنے جانور چراتا ہے، اور ہر وقت اس بات کا اندیشہ ہے کہ وہ اس میں جا گھسے۔ خبردار! ہر بادشاہ کی ایک چراگاہ ہوتی ہے، اور زمین پر اللہ کی چراگاہ اس کی حرام کردہ چیزیں ہیں۔" یہاں شبہہ تین صورتوں میں پیدا ہوتا ہے:

3. Islam ordered the man and the woman to keep away from areas of uncertainty, and to be careful with regards to that, lest they fall into disobeying Allah . The Muslim has been ordered not to frequent any place nor do any action, nor be drawn into any situation in which there is uncertainty, lest they commit Haram. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Both legal (Halal) and illegal (Haram) things are evident but in between them there are doubtful things and most of the people have no knowledge about them. So whoever saves Himself from these doubtful things, He would save his religion and his honour. And whoever indulges in these doubtful things would fall into Haram like a shepherd who grazes (his animals) near the Hima (private pasture) of someone else and at any moment He is liable to fall into it. Oh people! Beware! Every king has a Hima and the Hima of Allah on the earth is what He declared as Haram things.” The doubt here occurs in three cases:

پهلی) هغه په دې شک کوي چې یوه شی حرام دی که مباح، یا د یوه عمل په اړه چې آیا واجب دی، حرام دی، مکروه دی، مستحب دی یا مباح دی. د داسې شک شتون، چې د یوه شی د صفت یا د یوه عمل د حکم په اړه وي، هغه ته اجازه نه ورکوي چې تر هغه وخته پورې ورته نږدې شي، تر څو چې د الله (ج) حکم په هغه اړه روښانه نه شي. دا پدې معنا ده چې هغه د لږ شک سره ورته نږدې کیږي، پدې باور سره چې دا د هغه لپاره د الله (ج) حکم دی. دا ښایي خپل اجتهاد وي یا د الله (ج) د حکم په اړه له یوه مجتهد یا له هغه چا څخه چې حکم پوهیږي خبر شوی وي، حتی که هغه یو تقلید کونکی (مقلد) یا پیروی کونکی (عام) وي. دا هغه وخت دی کله چې هغه خپل تقوا او د حکم په اړه پوهې ته باور لري، نه د خپلې عمومي پوهې ته.

Firstly) He doubts whether a thing is prohibited or permissible (Mubah) or concerning an action whether it is obligatory (Fard), prohibited (Haram), disliked (Makruh), recommended (Mandub) or permissible (Mubah). The existence of such doubt concerning the description of a thing or the rule of an action, does not permit Him to approach it until the rule of Allah (swt) concerning it becomes clear. This means that He approaches it with the least amount of doubt, trusting that it is the rule of Allah (swt) for it. This is irrespective of whether it was his own Ijtihad or after becoming aware of the rule of Allah (swt) concerning it, either from a Mujtahid or from one who is aware of the rule, even if He be an imitator (Muqallid) or follower (Aam). This is so long as He trusts his Taqwa and knowledge of the rule rather than in his general knowledge.

دوهم) داسې شخص ته شک وي چې د مباح عمل په واسطه به حرام ته ورسیږي، د دې لپاره چې دا عمل حرام ته نږدې دی او دا احتمال هم شته چې حرام ته وړي، لکه پیسې په داسې بانک کې ایښودل چې سود سره معامله کوي، یا انګور داسې سوداګر ته پلورل چې د شرابو فابریکه لري، یا نجونو ته په منظم ډول درس ورکول او نور داسې کارونه. دغه کارونه مباح دي او د هغه لپاره جایز دي چې وکړي، مګر د پرهیزګارۍ له مخې د هغه د عدالت او پاکوالي لپاره بهتره دا ده چې دا کارونه ونه کړي.

Secondly) He suspects that He will commit a Haram through a Mubah action because of its closeness to the Haram and because of the possibility that it might lead to it such as depositing money in a bank which deals with interest, or selling grapes to a trader who owns a brewery or teaching girls regular lessons etc. Such actions are Mubah and allowed for Him to do, but it is better for his integrity if He does not do them by way of piety.

تریم دریم: هغه خلک چې یو مباح عمل ممنوع ګڼي، نو هغه شخص له هغه مباح عمل څخه ځان ساتي چې خلک د هغه په اړه بد فکر ونه کړي. دا د هغه چا په څیر دی چې یو داسې ځای ته ورځي چې د فساد په شک کې دی، او په دې ترتیب خلک هغه ته د فاسق شخص په سترګه ګوري. ترڅو خلک د هغه په اړه داسې خبرې ونه کړي، هغه له مباح څخه ځان ساتي. همدا راز هغه کس چې د خپلې ښځې یا محرمانو د مخ پټولو په اړه سخت دریځ دی. هغه په دې نظر دی چې مخ عورت نه دی، خو په سختۍ ټینګار کوي ترڅو خلک ونه وایي چې فلانۍ کس ښځه یا خور بې پرده ګرځي. دا نیت په دوو اړخونو کې لیدل کیدای شي.

Thirdly) That people suspect a Mubah action is prohibited hence the person avoids the Mubah action lest people think ill of Him. This is like someone who passes a place suspected of corruption, and thus people suspect Him of being a corrupt person. In order that people do not speak of Him in such a way, He avoids the Mubah. Similarly the person who is strict about his wife or Mahrams covering their faces. He takes the opinion that the face is not 'Awrah, but He is strict lest people say that the wife of such and such person or his sister is going about brazenly unveiled. This intent can be seen in two respects:

هغه شی چې خلک یې د حرام یا مکروه ګڼي، په حقیقت کې په شریعت کې حرام یا مکروه وي. کله چې یو څوک مباح عمل کوي، خلک پوه شي چې هغه یو ممنوع عمل ترسره کړی دی. په دې حالت کې کسه باید له مباح عمل څخه ځان وساتي، ځکه خلک ممکن د هغه په اړه بد ګومان وکړي، یا باید خپل حالت ورته تشریح کړي. د علي بن الحسین څخه روایت دی چې صفیه بنت حیي (رضی الله عنها)، د پیغمبر ﷺ مېرمن، هغې ته ویلي چې هغه د رمضان په وروستیو لسو ورځو کې د اعتکاف په حال کې د مسجد کې د پیغمبر ﷺ د لیدو لپاره د الله رسول ﷺ ته لاړه. عشا له تېرېدو وروسته هغې یوه شیبه له هغه سره خبرې وکړې، بیا د کور د ستنېدو لپاره پاڅیده. پیغمبر ﷺ هغې سره ملګرتیا وکړه. کله چې هغه د مسجد دروازې ته ورسېده، د ام سلمې د دروازې مخ ته، چې د پیغمبر ﷺ مېرمن وه، دوه انصاري سړي تېریدل، هغوی د الله رسول ﷺ ته سلام وکړ او تېر شول. هغه دوی ته وفرمایل: «لږ ودریږئ!» او وې فرمایل: «دا (زما مېرمن) صفیه بنت حیي ده». دواړو وویل: «سبحان الله، یا رسول الله، موږ به د بدۍ فکر وکړو؟» او دې ته د دوی زړونه خفه شول چې داسې فکر به وکړي. پیغمبر ﷺ (دوی ته) وفرمایل: «شیطان د انسان په بدن کې د هر ځای ته رسي لکه وینه چې رسي. ما ویریدم چې شیطان به ستاسو په زړونو کې بد فکر واچوي». د دې حدیث څخه داسې پوهیږو چې رسول ﷺ هغه شک له منځه یووړ چې ممکن د هغه دوو ملګرو په زړونو کې راغلی وای، سره لدې چې هغه ﷺ له هر ډول شک او ګومان څخه پورته دی.

a: The thing that people doubt as being Haram or Makruh is actually, Haram or Makruh in the Shari’ah. By the person performing a Mubah action people understand that He has performed a prohibited action. In this situation the person should avoid the Mubah action in case people think badly of Him or He should explain Himself to them. It has been narrated on the authority of Ali b. al-Husayn that Safiyya bint Huyai (ra), the wife of the Prophet (pbuh) told Him that she went to the Messenger of Allah (pbuh) to visit Him in the Mosque while He was in Itikaf in the last ten days of Ramadhan. She spoke to Him for a while after Ishaa, then she got up in order to return home. The Prophet (pbuh) accompanied her. When she reached the gate of the Mosque, opposite the door of Umm Salama the wife of the Prophet (pbuh), two Ansari men were passing by and they greeted the Messenger of Allah (pbuh) and continued on. He told them: “Wait a little!” and said, “She is (my wife) Safiyya bint Huyai”. Both of them said, “Subhan Allah, how dare we think of any evil O Messenger of Allah”, and they felt hurt that they would think such a thing. The Prophet (pbuh) said (to them): “Shaytan reaches everywhere in the human body as blood reaches in it. I was afraid lest Shaytan might insert an evil thought in your minds”. It is understood from this Hadith that the Messenger dispelled the doubt, which may have arisen in the minds of his two companions even though He (pbuh), is beyond all doubt and suspicion.

ب: دا چې یو شی د خلکو په نظر کې د منع شوي شي په توګه شک ته وګوښل شي، حال دا چې په حقیقت کې دا جایز وي۔ البته که خلک ووایي چې هغه یو منع شوی عمل کړی دی، نو هغه له هغه څخه ځان ساتي، نه په دې وجه چې دا منع دی، بلکې د هغه خبرو له امله چې خلک یې کوي۔ د داسې ډول شک څخه ځان ساتل جایز نه دي، بلکې باید هغه څه وکړل شي چې شریعت یې حکم کړی دی، نه د خلکو د اټکل له مخې۔ الله ﷻ دې کار له امله پیغمبر ﷺ ته په نرمۍ سره عتاب کړی دی۔ هغه ﷻ فرمایي:

b: That a thing should be suspected by people of being prohibited but in reality it is permitted. However in case people say that He has committed a prohibited action, He avoids it, not because it is prohibited but because of what people would say. It is not permitted to keep away from such types of suspicion, rather He should undertake it according to the manner the Shari’ah has instructed and not according to the estimation of the people. AllahI has mildly reproached the Messenger for that. He (swt) said:

ای محمد! تا تو د خلکو څخه ویریدې، مګر دا ډیر مناسب دی چې تا له الله څخه وویریږی." [الأحزاب: ۳۷] دا په دې دلالت کوي چې که مسلمان وویني چې شریعت یو شی منع نه دی کړی، نو هغه باید دا کار وکړي، که څه هم ټول خلک وایي چې دا حرام دی۔

“You (Oh Muhammad) did fear the people, but it is more fitting that you should fear Allah” [Al- Ahzab: 37] This indicates that if the Muslim sees that the Shara' has not forbidden a thing then He should do it even if all the people say it is prohibited.

که سړی او ښځه له هغو شکمنو کړنو څخه ډډه وکړي چې شریعت یې منع کړي دي، نو دا کار دوی د الله تعالی له نافرمانۍ څخه ساتي او دوی ته د ښې اخلاقي خوئ په غوره کولو کې مرسته کوي.

If the man and woman stay away from these suspicions which the Shar’a has forbidden then it will protect them from disobedience to Allah (swt) and enable them to be characterised by moral excellence.

4. اسلام د ځوانۍ په عمر کې د واده کولو هڅه کوي، ترڅو له ځوانۍ څخه د نارینه او ښځینه جنسي فعالیت یوازې په واده پورې محدود شي. په دې ډول انسان په دغه فضا کې روزل کیږي او کله چې جنسي غریزه پاڅي، نو د جنسي فعالیت د واده پورې محدودیت له هغه څخه ساتنه کوي. پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «ای ځوانانو! ستاسو هغه څوک چې د واده وسه لري، باید واده وکړي». واده د مهر د کمولو په هڅونې سره غوره اسانه شوی دی. پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «هغه (له ښځو څخه) چې لږ مهر ترلاسه کوي، هغه تر ټولو زیات برکتمنه دی.» 5. هغه نارینه چې د دوی ځانګړي حالات یې واده ته اجازه نه ورکوي، دوی ته امر شوی دی چې پاکدامنۍ او ځان ساتنه غوره کړي. الله ﷻ فرمایلي دي:

4. Islam encourages marriage at an early age so that it begins to restrict the sexual activity of a man and a woman to marriage from an early age. Thus one is brought up in this atmosphere and one is protected by restricting the sexual activity to marriage when the sexual instinct begins to be agitated. He (pbuh) said: “O you who are young. Whoever amongst you who can afford to marry should marry”. Marriage has been made exceptionally easy by urging the reduction of the bridal dower (Mahr). He (pbuh) said: “The one (amongst you, women) who receives the least amount of mahr is the most blessed (Baraka).” 5. Those men whose specific circumstances do not allow them to get married, they have been commanded that they should be characterised by chastity and self control. He (swt) said:

«او هغه کسان چې د واده لپاره مالي وسیله نه لري، باید خپل ځان پاک وساتي، تر دې چې الله تعالی خپل فضل څخه بې نیازه کړي». [النور: ۳۳] او دوی ته امر شوی چې د جنسي یا د اولاد د غوښتنې د غریزې د درملنې په توګه روژه ونیسي، ترڅو د روژې د عبادت پناه واخلي، د دې غریزې د مغلوبولو لپاره او خپل ځان د هغه څه سره مصروف کړي چې ډیر لوړ او ښه دي، یعنې د نیکو عملونو په ذریعه د الله (ج) سره د خپلې اړیکې پیاوړتیا. هغه (ج) فرمایلي دي: «ای ځوانانو! ستاسو هغه څوک چې د واده وس لري، باید واده وکړي، ځکه چې دا به د هغه ستر کړي له نورو ښځو ګوښه کړي او د هغه شرمګاه (یعنې د ناروا جنسي عمل څخه) وساتي. او څوک چې د واده وس نه لري، باید روژه ونیسي، ځکه چې روژه به ورته ځان ساتنه وکړي». روژه د جنسي غریزې د ځپلو لپاره نه ده، بلکې د داسې تقدیسي غریزې سره تړلو مفهومونو د پیدا کولو لپاره ده چې په هغې سره به هغه د اولاد د غریزې له مفهومونو وګرځول شي، پدې ترتیب به هغه نه پریشانیږي او اندېښنه او درد به ورته پیدا نه کړي. روژه د بدن د کمزورتیا لپاره نه ده، ځکه شپې خوړل او کافي خوراک د ورځې د نه خوړلو بدیل دی. نو د روژې په واسطه کمزورتیا نه راځي، بلکې د دې نفلي روژې له لارې روحاني مفهومونه حاصلیږي.

“And let those who find not the financial means for marriage keep themselves chaste, until Allah enriches them of his Bounty”. [An- Nur: 33] And they have been ordered to fast as a treatment for the sexual or procreation instinct so that they seek recourse to the worship of fasting in order to overcome it and occupy themselves with that which is more sublime and noble i.e. the strengthening of their relationship with Allah (swt) by way of pious deeds. He (swt) said: “O you who are young. Whoever amongst you can afford to marry should marry, because it will help Him refrain from looking at other women, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast because it will protect Him”. Fasting is not there to suppress the procreation instinct but to generate concepts linked to the instinct of sanctification by which He will be distracted from the concepts of the procreation instinct, thus it will not agitate Him causing Him anxiety and pain. Fasting is not intended to weaken the body because eating at night and taking enough food serves as a substitute for eating during the day. So debilitation by way of fasting is not realised but what is realised is the presence of spiritual concepts through such optional fasting.

۶۔ خواتینو ته امر شوی دی چې په عامه ژوند کې بشپړ لباس اغوندي او حیا وساتي. سربیره پردې، اسلام د ښځې شخصي ژوند د ښځو او هغو نارینه وو پورې محدود کړی دی چې له هغې سره نکاح نه شي کیدای (محرم). پرته له شکه، ښځه چې په سنجیده او حیادار بڼه ښکاره شي، هغه د هغو کسانو د ناوړه نظرونو په وړاندې خنډ ګرځي چې د الله (ج) نه ویریږي. قرآن کریم دا لباس په دقیق، بشپړ او جامع ډول بیان کړی دی. کله چې ښځه دا بشپړ لباس اغوندي، یعنې کله چې خپل خمار په سینه باندې راکاږي او د سر پټکی یې د غاړې او سینې شاوخوا وتړي، او کله چې خپل جلباب په بدن واچوي او تر ځمکې ښکته یې کړي، داسې چې ټول بدن حتی پښې هم پټې شي، نو ویلی شو چې هغه بشپړ لباس اغوستی دی، په خپل لباس کې یې ځان ساتلی دی او خپله حیا یې ښکاره کړې ده۔ دې بشپړ لباس سره ښځه کولای شي په عامه ژوند کې د خپلو دندو د ترسره کولو لپاره په ډیره حیادارې او وقار لرونکې بڼه راووځي، او په دې ډول به خپل ځان د هغو کسانو د ناوړه نظرونو څخه وساتي چې د الله (ج) نه ویریږي۔

6. Women have been instructed to act modestly by wearing the complete attire in the public life. In addition Islam restricts the private life to women and non-marriageable men (Mahram). There is no doubt that the appearance of the woman in a modest serious fashion will act as a barrier between her and the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt). The Qur'an has described this dress in a precise, complete and comprehensive manner. When the woman wears this complete dress which is when she draws her Khimar over her bosom and wraps her head-covering around her neck and chest, and when she drapes her Jilbab over her body and lowers it towards the floor such that her whole body is concealed even to the feet, then she can be said to have worn the complete dress, taken protection in her attire and manifested her modesty.Wearing this complete dress, she can go out into the public life in order to pursue her activities in the most modest and dignified manner, which, will thus guard herself against the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt).

دا هغه الهي احکام دي چې د مثبتو کړنو ترسره کول پکې شامل دي. او هغه شرعي احکام چې د کړنو څخه ځان ساتل پکې شامل دي، دا دي:

These are the divine rules which include the performance of affirmative actions. As for the Shari’ah rules which include the abstention from actions they are:

۱. یوازې یو سړي او یوې ښځې ترمنځ خصوصي ناسته (خلوت) حرامه ده۔ خلوت هغه ناسته ده چې سړی او ښځه داسې ځای کې یوځای شي چې چا ته د هغوی د اجازې پرته ننوتل ممکن نه وي۔ مثال یې داسې دی چې دوی په یوه کور کې یا داسې یوه خلاص ځای کې یوځای شي چې له عامو خلکو راتګ ته لرې وي۔ نو خلوت د دوو کسانو هغه ناسته ده چې له نورو کسانو د حضور نه په جلا توګه خوندي وي۔ دا خلوت ځان فساد دی، له همدې امله اسلام د هغو سړي او ښځې ترمنځ چې یو بل ته محرم نه دي، دا په ټينګه منع کړې ده، که دا دوه کسان هر څوک وي او که دا خلوت هر ډول وي۔ پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «څوک چې په الله او د آخرت په ورځ ایمان لري، هغه دې د داسې ښځې سره یوازې نه شي چې محرم یې ورسره نه وي، ځکه دریم کس شیطان وي!» د شریعت په واسطه د خلوت منع کول د سړو او ښځو ترمنځ ضروري احتیاطي تدابیر دي۔ د خلوت حقیقت دا دی چې دا سړی او ښځه جنسي لحاظ سره ډېر هیجان ته اړوي۔ او د دې یوازینۍ خصوصي ناستې (خلوت فردیه) منع کولو سره د فساد لاملونه له منځه ځي، ځکه خلوت د فساد لپاره یو مستقیم ذریعه ده۔

1. The private meeting between a man and a woman alone is prohibited. Khalwa is the meeting of a man and a woman in a place where no one is able to enter except by their permission. An example is such as their getting together in a house or in an open space remote from public access. So the Khalwa is the meeting of two people in isolation, secure from the presence of others. This Khalwa is corruption itself, therefore Islam has categorically prohibited it between a man and woman who are not Mahram to each other, whoever these two persons may be and whatever this Khalwa may be. The Prophet (pbuh) said: “Whosoever believes in Allah and the Last Day (Alyawm al-akhir) let Him not be alone with a woman who has not a Mahram with her. Indeed, the third (person) is al-Shaytan!” By preventing Khalwa the Shar’a took the necessary safeguards between the men and women. The reality of Khalwa is that it makes the man and woman more sexually agitated. And by prohibiting this solitary privacy (Khalwa fardiyya) the causes of corruption are eliminated, because the Khalwa is one of the direct means to corruption.

د ښځې څخه د خپل ښکلا ښودلو (تبرّج) منع شوې ده، له هغه وخته چې الله (سبحانه و تعالیٰ) دې ته منع کړې ده. هغه (سبحانه و تعالیٰ) فرمایي:

2. The woman has been forbidden from displaying her charms (Tabarruj) from the time when Allah (swt) prohibited it. He (swt) said:

«وَالْقَوَاعِدُ مِنَ النِّسَاءِ اللَّاتِي لَا يَرْجُونَ نِكَاحًا فَلَيْسَ عَلَيْهِنَّ جُنَاحٌ أَنْ يَضَعْنَ ثِيَابَهُنَّ غَيْرَ مُتَبَرِّجَاتٍ بِزِينَةٍ} [النور: 60]۔ پس الله (سبحانه و تعالی) له هغو ښځو څخه چې د اولاد زیږولو عمر یې تېر شوی دی، د تبرج (د ځان ښکلا ښکاره کولو) منع کړې ده، او د جامو ایښودلو ته اجازه ورکړې ده، په دې شرط چې تبرج ونه کړي. په دې کې د تبرج د منع کولو معنی شتون لري۔ څرنګه چې د اولاد زیږولو عمر تېر شوو ښځو ته د تبرج منع شوې ده، نو په زیات اولیت سره هغه ښځې چې دې عمر ته نه دي رسیدلې باید تبرج ونه کړي۔ الله (سبحانه) فرمایي:

“And as for women past childbearing who do not expect wed-lock, it is no sin on them, if they discard their (outer) clothing in such a way as not to show their charms” [An- Nur: 60] Thus, Allah (swt) has forbidden women past child-bearing age from displaying their charms (Tabarruj), allowing the discarding of the dress, without displaying their charms (Tabarruj). Implicit in this, is the prohibition of Tabarruj. Since women past the age of childbirth have been prohibited from displaying their charms (Tabarruj) then by greater reason women who have not reached such an age should not make Tabarruj. He (swt) said:

"And let them not stamp their feet so as to reveal what they hide of their charms". [An-Nur: 31] Examples such as these are considered Tabarruj. Tabarruj is the showing of charms (زینت) and beauty (محاسن) to non-marriageable men (غیر محرم). It is said that the woman adorned herself (تبرجت) meaning: she displayed her charms and beauty to non-marriageable men. There are a number of ahadith which prohibit what is considered Tabarruj. It has been narrated by Abu Musa al-Ash'ari that the Messenger of Allah ﷺ said: "Any woman who uses perfume and walks past men so that they smell her fragrance is a fornicator", i.e. she is similar to the fornicator in terms of sin. And he ﷺ said: "Two categories of people have not yet been seen: some people who hold whips like the tails of cows with which they lash the people, and women who are clothed yet naked, bending their bodies and enticing men's gaze toward them. Their heads are like the tilted humps of camels. These women will not enter Paradise nor smell its fragrance, though its fragrance is detected from so and so many days' distance." All of these evidences are very clear in their prohibition of Tabarruj, and therefore Tabarruj is Haram. Consequently, every unusual zeena which draws the attention of men and reveals the beauty (محاسن) of the woman is Tabarruj, if the woman appears like this in public life or if she appears like this before non-mahram men in private life. Examples include using perfume, make-up, wearing false hair on the head without a khimar, or wearing trousers without a jilbab when she goes out into public life. The reality of Tabarruj is that it incites the emotions of both men and women and agitates the procreative instinct for sexual intercourse. دا د سړي د ښځې د غوښتنې ټکو لري، چې پدې سره د دوی تړاو د جذب پر بنسټ جوړیږي، او دا د دوی اړیکې جنسي ماهیت ته ورکوي. دا د دوی ترمنځ همکارۍ ته زیان رسوي. دا همکاري د ټولنې د جوړولو لپاره ګټوره نه پاتې کیږي، بلکې د هغې د ویجاړولو لامل کیږي. دا تبرج د حقیقي تړاو لپاره خنډ دی، چې بنسټ یې پاکي او تقوی ده. که پاملرنه ونه شي، دا د انسان د ژوند لوی خالیګي هم ډکولی شي، د احساساتو د پاروونې او د اولادې د غریزې د هڅولو له لارې. ژوند باید یوازې د لویو مسؤلیتونو او جدي اندیښنو سره ډک شي، او نه باید د بدني خواهشاتو، په شمول د تبرج لخوا پاریدلو خواهشاتو د پوره کولو په لګښت تیر شي. په دې پوهې سره د سړي او ښځې ترمنځ یو ټاکلی خنډ به وي، چې د هر یو د ژوند د رسالت بریالۍ پوره کولو ته لاره هواروي. دا رسالت د اسلامي دعوت لیږدول او د الله تعالی د کلمې د لوړولو لپاره د جهاد ترسره کول دي. له همدې کبله باید د اسلامي ټولنې لپاره د تبرج خطر درک کړو، او هغه تبرج چې پکې ښځه خپله سړي ته ځانونه ښکاره کوي او هغه پاروي، د ټولنې او د هغې د اړیکو لپاره خطر وګڼو. دا هغه تبرج دی چې اسلام یې منع کړی دی، او دا د هغې حقیقت دی او د اسلامي ټولنې لپاره د خطر په لحاظ څه پکې دي. په کور کې او د شخصي ژوند په دننه کې د زیب او زینت ښکاره کول، دا تبرج نه ګڼل کیږي، او تبرج پرې نه تطبیقیږي.

“And let them not stamp their feet so as to reveal what they hide of their charms”. [An- Nur: 31] Examples such as these are considered Tabarruj. Tabarruj is the showing of the charms (Zeena) and beauty (Mahaasin) to non-marriageable men (Non- Mahrams). It is said the woman adorned (Tabarrajat) herself meaning: She displayed her charms (Zeena) and beauty (Mahaasin) to non-marriageable men (Non-Mahrams). There are a number of Ahadith, which prohibit what is considered to be Tabarruj. It has been narrated by Abu Musa al-Ash'ari that the Messenger of Allah (pbuh) said: “Any woman that uses perfume and walks past men in order for them to smell her fragrance; she is a fornicator” i.e. She is similar to the fornicator in terms of sin. And He (pbuh) said: “Two categories of people have not seen them (yet): some people who hold whips like the tails of the cows by which they lash the people. And women who wear (clothes) but (are) half-naked, bending (their bodies) and bending the sight of the men to them. Their heads are like the tilted humps of the camels. These women will not enter the paradise nor will they experience its smell (odour), though its odour is felt at a distance of so and so (days).” All of these evidences are very clear in their prohibition of Tabarruj, and therefore Tabarruj is Haram. Consequently, every unusual Zeena, which draws the attention of men and reveals the beauty (Mahaasin) of the woman, is Tabarruj if the woman appears like this in the public life or if she appears like this before non-mahram men in the private life. Example includes using perfume, make-up, wearing false hair on the head without a Khimar, or wearing trousers without a Jilbab when she goes out into the public life. The reality of Tabarruj is that it incites both men and womens' emotions and agitates the procreation instinct for sexual intercourse. It invites man's solicitation of a woman causing their association to be based on attraction, and this makes their relationship of a sexual nature. This corrupts cooperation between them. It makes this co-operation non-conducive to the building of a community, leading rather to its destruction. This Tabarruj acts as an obstacle to the true association, whose basis is purity and Taqwa. Without due care it can also fill the great void in one's life, by agitating the emotions and inciting the procreation instinct. Life should not be filled except by great responsibilities and serious concerns, nor should it be spent in satisfying bodily desires, including the desires incited by Tabarruj. With this understanding there would be a defined barrier between man and woman, leading to the successful fulfilment of his/her mission in life. This mission is carrying the Islamic Call and undertaking Jihad for raising high the Word of Allah (swt). Therefore, we must appreciate the danger of Tabarruj to the Islamic community and appreciate what Tabarruj in which the female displays herself to the male, inciting Him, of danger to the community and its relationships. This is the Tabarruj, which Islam has prohibited, and this is its reality and what it contains in terms of a danger to an Islamic community. As for displaying the charms and adornment in the house and in the private life, this is not considered Tabarruj nor Tabarruj applies to it.

اسلام هر مرد و زن را از پیشه‌هایی که اخلاق را به خطر می‌اندازند و در جامعه فساد به بار می‌آورند، منع کرده است. از این رو زن از انجام کارهایی که هدفشان بهره‌کشی از زنانگی اوست، بازداشته شده است. رافع بن خدیج (رض) روایت می‌کند: «پیامبر ﷺ ما را از درآمد کنیز بازداشت، مگر آنچه را که او با دست‌های خودش به دست آورده باشد.» و ایشان ﷺ با انگشتان خود اشاره کرد، یعنی نانوایی، ریسندگی و حکاکی. بنابراین زن از کار در مغازه‌هایی که هدف از آن جلب مشتری به سبب جنسیتش است، یا از کار در سفارتخانه‌ها، کنسولگری‌ها و دیگر مکان‌های مانند آن که برای بهره‌برداری از زنانگی‌اش در راستای اهداف سیاسی به کار گرفته می‌شود، منع شده است. همچنین از کار به عنوان مهماندار هواپیما یا دیگر مشاغلی که زن با نیت بهره‌برداری از زنانگی‌اش در آن کار می‌کند، بازداشته شده است.

3. Islam has prohibited every man and woman from pursuing occupations which endanger morals and cause corruption in society. Hence the woman is prohibited from performing jobs which aim to exploit her femininity. Raf'i b. Rifa'aa (ra) narrates: “The Prophet (pbuh) forbade us from the earnings of the slave-girl except that which she earned with her own two hands.” And He (pbuh) said indicating with his fingers to mean baking, spinning yarn, and engraving. So the woman has been forbidden from working in shops where the aim is to attract customers because of her sex or to work in embassies, consulates and other such places in order to use her femininity to realise political objectives. She is also prohibited from working as an airhostess in an aeroplane or other occupations where the woman works with the intention of using her femininity.

4. اسلام د پاکدامنه ښځې تورنولو یعنې د زنا تورن لګولو څخه منع کړې ده. الله (سبحانه و تعالی) فرمایي:

4. Islam forbade the defamation of chaste woman, i.e. accusing them of fornication. He (swt) said:

او هغه کسان چې پاکدامنې ښځو ته تور لګوي، او بیا څلور شاهدان نه راوړي، نو دوی اته ويشت کوړې ووهئ، او د دوی شاهدي بيا هيڅکله ونه منئ؛ دوی همدا فاسقان دي۔ [النور: ۴] او الله (سبحانه و تعالی) فرمايي:

“And those who accuse chaste women, and produce not four witnesses, flog them eighty stripes, and reject their testimony forever, they indeed are the Fasiqun (transgressors)”. [An- Nur: 4] And He (swt) said:

بې شکه، هغه کسان چې پاکدامنې، بې خبره او مؤمنې ښځو باندې تور لګوي، په دنیا او آخرت کې لعنت شوي دي، او دوی لپاره یو لوی عذاب دی. [النور: 23] او د الله رسول ﷺ وفرمایل: "له اوو لویو تباه کوونکو ګناهونو څخه ځان وساتئ". خلکو وپوښتل: "ای د الله رسوله! هغه څه دي؟" هغه ﷺ وفرمایل: "د الله سره شریک ګرځول، جادو کول، هغه ژوند وژل چې الله حرام کړی، سود خوړل، د یتیم مال خوړل، د جګړې په ورځ له دښمن څخه تښتیدل، او پاکدامنې، بې خبره مؤمنې ښځې تورول". دلته د پاکدامنو ښځو څخه مراد هغه ښځې دي چې په درانه او شرعي ډول جامې اغوندي. د یوې پاکدامنې ښځې بدنامول منع دي. د پاکدامنو ښځو په تورلو بندیز لګولو سره شریعت هغو ژبو ته مهار ورکړی دی چې د خلکو په باره کې بد خبرې کول او تهمتونه لګول یې عادت شوی دی، او د خلکو عزت خوړل غواړي. له همدې امله په اسلامي ټولنه کې بد ګومانونه او افواهې نه خپریږي، او نه درواغ تورونه. په دې کې د اسلامي ټولنې لپاره ساتنه ده.

“Verily, those who accuse chaste unaware and believing women, are cursed in this life and in the Hereafter, and for them will be a great torment. [An- Nur: 23] And the Messenger of Allah (pbuh) said: “Avoid the seven great destructive sins”. The people enquired, “O Allah's Messenger! What are they?” He (pbuh) said: “to associate partners along with Allah, to practice sorcery, to kill the life which Allah has forbidden, to eat up Riba (usury), to eat up an orphan’s wealth, to retreat in front of the enemy at the time of fighting, and to accuse chaste and unaware women believers”.What is meant by chaste women here are the modestly attired women. Defamation of a modest woman is prohibited. By prohibiting the accusation of chaste women the Shar’a has silenced the tongues of those which have become accustomed to speak badly of and slander, who wish only to lap up the honour of people. Hence evil gossip and rumours do not spread in the Islamic community neither does the false accusation. In this, is a protection for the Islamic community.

په دې ترتیب، هغه الهي احکام چې د ځینو کارونو څخه ژغورنه پکې شامله ده، دا یقیني کوي چې اسلامي ټولنه، هر ځای چې همکاري پیښیږي، د پاکۍ (طهارت) او تقوا (د خدای ویره) په حدودو کې همکاري کوي.

So, these divine rules which include the abstention from certain actions ensure that the Islamic community, wherever co-operation may occur, proceeds to co-operate within the limits of purity (Tahara) and Taqwa (God fearing).

through all of this, it is possible for a person to visualise what the Islamic community is and comprehend what the Muslim woman is. He can realise that the woman's performance of actions in the public life which the Shar’a has permitted her, will not result in corruption nor lead to any harm. He can see it is necessary for the public life and elevation of the community. Therefore, Muslims must adhere to the rules of Shar’a whether they be in Dar ul-Islam, Dar ul-Kufr, in a Islamic or non-Islamic country, amidst a community of Muslims or non-Muslims. They must undertake the activities the Shar’a has permitted for the women, and they should not fear any blame from it. Indeed acting according to the Shar’a rules is a protection for the woman, elevation for the community and obedience to the orders and prohibitions of Allah (swt). The Shar’a is the best in informing of what will suit man as an individual or a community in the private and public life.

Through all of this, it is possible for a person to visualise what the Islamic community is and comprehend what the Muslim woman is. He can realise that the woman's performance of actions in the public life which the Shar’a has permitted her, will not result in corruption nor lead to any harm. He can see it is necessary for the public life and elevation of the community. Therefore, Muslims must adhere to the rules of Shar’a whether they be in Dar ul-Islam, Dar ul-Kufr, in a Islamic or non-Islamic country, amidst a community of Muslims or non-Muslims. They must undertake the activities the Shar’a has permitted for the women, and they should not fear any blame from it. Indeed acting according to the Shar’a rules is a protection for the woman, elevation for the community and obedience to the orders and prohibitions of Allah (swt). The Shar’a is the best in informing of what will suit man as an individual or a community in the private and public life.

دا د اسلام هغه نظام لنډه بڼه ده چې په هغه کې د نارينه او ښځې د ملاقات په اړه چې ستونزې پیدا کیږي، اسلام څنګه چلند کړی دی. له دې نظام څخه څرګندیږي چې الهي احکام راغلي ترڅو هغه فساد مخنیوی وکړي چې له دې ملاقات څخه پیدا کیدای شي. دا احکام د اسلامي ټولنې د ښېګڼې (صلاح) ترلاسه کولو تضمین هم کوي، کوم چې پاکي، تقوی، ځان ساتنه او کار ورکوي. دا یو شخصي ژوند تضمینوي چې په هغه کې انسان د ژوند له ستونزو څخه آرامي او سکون ترلاسه کوي. او دا یو عامه ژوند تضمینوي چې جدي، مولد او ټولنې ته هغه څه برابروي چې ژوند کې یې د خوښۍ او اسانتیا له پلوه اړتیا لري. دا احکام د ټولنیز نظام برخه ده ځکه چې دوی د نارینه او ښځې ټولنیز اړیکې تنظیموي. څه पहل چې د دې ټولنیز اړیکو څخه رامنځ ته کیږي او هغه ستونزې چې له دې څخه څانګه کیږي، دا د ټولنیز نظام بله برخه ده. دا عبارت دي له: واده، طلاق، اولاد او نفقه او داسې نور. که څه هم دا احکام (د واده او طلاق) د ټولنې له نظامونو څخه دي ځکه چې دوی د افرادو تر منځ اړیکې تنظیموي، خو د خپلې سرچینې له پلوه، دوی د هغه ټولنیز اړیکو څخه رامنځ ته شوي دي چې د نارینه او ښځې ترمنځ کیږي. له همدې امله، دوی د ټولنیز نظام په کې د خپلې سرچینې او اصل له پلوه مطالعه کیږي. څه پہ چې د دوی تفصیلات او څانګې دي، دوی د ټولنې نظامونو برخه دي او د ټولنیزو معاملاتو (معاملات) په دې کټګورۍ کې مطالعه کیږي.

This is briefly the system by which Islam treated the meeting from which problems arise, which is the meeting of men and women. It becomes clear from this system that divine rules have come to ensure the prevention of corruption, which may arise from this meeting. They also ensure the attainment of the well being (Salah) of the Islamic community, which provides the purity, Taqwa, diligence and work. It guarantees a private life in which the person attains tranquillity and rest from life's troubles. And it ensures a public life, which is serious, productive and provides for the community that which it requires in life in terms of happiness and ease. These rules are part of the social system because they organise the social intercourse of men and women. As for the relationships, which arise from this social intercourse and the problems that branch out from it, they are another part of the social system. These are: marriage, divorce, sonship and financial maintenance (Nafaqah) etc. Although these rules (of marriage and divorce) are from the systems of society because they organise the relationship between individuals, from the point of view of their origin, they have however resulted from the social intercourse that takes place between men and women. Therefore, they are studied in the social system in view of their origin and source. As for their details and ramifications, they are part of the systems of society, and they are studied under that category of societal transactions (Mu’amalat).