د لعان نوم د «لعن» څخه اخیستل شوی، ځکه چې هر یو میړه او ښځه (په پنځم ځل کې) خپل ځان لعنت کوي که چېرې دروغ وایي. د دې اصل د الله (سبحانه و تعالیٰ) په دې ارشاد کې دی:

Li'aan (oath of condemnation) is derived from Li'aan (curse) because each one of the spouses curses himself/herself (in the fifth time) if he/she is lying. The origin of it is in his (swt)'s saying:

﴿وَالَّذِينَ يَرْمُونَ أَزْوَاجَهُمْ وَلَمْ يَكُن لَّهُمْ شُهَدَاءُ إِلَّا أَنفُسُهُمْ فَشَهَادَةُ أَحَدِهِمْ أَرْبَعُ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الصَّادِقِينَ * وَالْخَامِسَةُ أَنَّ لَعْنَتَ اللَّهِ عَلَيْهِ إِن كَانَ مِنَ الْكَاذِبِينَ * وَيَدْرَأُ عَنْهَا الْعَذَابَ أَن تَشْهَدَ أَرْبَعَ شَهَادَاتٍ بِاللَّهِ إِنَّهُ لَمِنَ الْكَاذِبِينَ * وَالْخَامِسَةَ أَنَّ غَضَبَ اللَّهِ عَلَيْهَا إِن كَانَ مِنَ الصَّادِقِينَ﴾ [النور: 6-9] ابوداود د خپل سند (د روایت لړۍ) سره د ابن عباس رضي الله عنهما څخه روایت کوي، هغه وایي: «هلال بن امیه هغه درې کسانو کې و چې د هغوی توبه الله تعالیٰ قبوله کړه. یوه شپه هغه له خپل ځمکې څخه کور ته راستون شو او خپله ښځه یې د یو سړي سره وموندله. هغه په خپلو سترګو ولیدل او په خپلو غوږونو واورېدل، خو تر سهاره یې هیڅ ونه ویل. بل ورځ سهار هغه د الله د رسول ﷺ خدمت ته ورغی او وې ویل: "یا رسول الله ﷺ! زه شپه خپلې ښځې ته لاړم او د هغې سره یو سړی مې وموند. ما دا په خپلو سترګو ولیدل او په خپلو غوږونو واورېدل." پیغمبر ﷺ د هغه دغه خبرې خوښې نه کړې او دا یې ډیر سنګین وګڼلې. په همدې وخت دا قرآني آیت نازل شو: "او هغه کسان چې خپلو ښځو ته تور لګوي، خو د هغوی لپاره له ځانه پرته شاهدان نه وي، نو د هغوی د یو کس شهادت څلور ځله شهادت دی..." بیا د الله د رسول ﷺ زړه سم شو او وې فرمایل: "ستا لپاره زیری دی، ای هلاله! الله تعالیٰ تا ته د خلاصون لاره ګرځولې ده." هلال وویل: "زه له خپل رب څخه همدا تمه درلوده." د الله رسول ﷺ وفرمایل: "هغې ته پیغام ولیږئ." هغه راغله. د الله رسول ﷺ دوی ته دا آیتونه ولوستل او وې فرمایل چې د اخرت عذاب له دنیا عذاب څخه ډیر سخت دی. هلال وویل: "د الله په قسم، زه په هغې د رښتیا وایم." هغې وویل: "هغه دروغ وایي." د الله رسول ﷺ وفرمایل: "تر دواړو منځ کې د لعان طریقه پلي کړئ."» هلال ته وویل شو: «شهادت ورکړه». نو هغه څلور ځله د الله تعالیٰ په وړاندې شهادت ورکړ چې هغه ریښتیا وايي. کله چې د پنځم ځل لپاره د شهادت ورکولو ته چمتو شو، ورته وویل شو: «ای هلاله، د الله څخه ووېره، ځکه د دې دنیا عذاب د آخرت د عذاب په پرتله اسانه دی؛ او دا هغه فیصله کوونکې خبره ده چې یقیناً تا ته عذاب رسوي.» هغه وویل: «د الله په نوم قسم، الله به ما د دې عمل له امله عذاب نه کوي، ځکه چې هغه ما ته د دې عمل له امله کوړې نه دي وهلې». نو هغه د پنځم ځل لپاره داسې شهادت ورکړ چې که هغه له دروغ ویونکو څخه وي، نو د الله لعنت پر ځان وغوښت. بیا ښځې ته وویل شو: «شهادت ورکړه». نو هغې د الله تعالیٰ په وړاندې شهادت ورکړ چې هغه درواغجن دی. کله چې د پنځم ځل لپاره د شهادت ورکولو ته چمتو شوه، ورته وویل شو: «د الله څخه ووېره، ځکه د دې دنیا عذاب د آخرت د عذاب په پرتله اسانه دی. دا هغه فیصله کوونکې خبره ده چې یقیناً تا ته عذاب رسوي.» هغه یو څه شیبه ډنډ وکړ، بیا یې وویل: «د الله په نوم قسم، زه به خپل قوم رسوا نه کړم.» نو هغې د پنځم ځل لپاره داسې شهادت ورکړ چې که هغه ریښتیا وایي، نو د الله لعنت پر ځان وغوښت. رسول الله ﷺ دواړه له یو بل څخه جلا کړل او فیصله یې وکړه چې د دې ښځې لپاره د میړه له خوا نه کور او نه نفقه به وي. نو که یو سړی خپلې ښځې ته تور ولګوي او ووایي: «تا زنا کړې ده، یا ته زانیه یې، یا ما تا ته زنا کوي لیدلې ده»، او ثبوت رانه وړي، نو د تور لګولو سزا به پر هغه تطبیق شي، که دواړه یو بل ته لعنت نه وایي. که هغه پر ښځې لعنت وواياست او هغه همداسې پر هغه لعنت ونه کړي، نو د الله تعالیٰ د دې ارشاد له امله ښځې ته سزا به تطبیق شي: