د الهي حکمت دا تقاضا کړې ده چې ښځه د حمل او زیږون ځای وي. له همدې امله ښځه باید په واده کې یوې سړي ته محدوده شي، او له دې څخه منع شوې ده چې له یو څخه ډیرو میړونو سره واده وکړي. دا ځکه منع شوې ده چې هر څوک وپوهیږي چې هغه د چا سره نږدې نسب لري. شریعت د نسب د ټاکلو مسئولیت په غاړه اخیستی او دې موضوع یې په ډیر ښکاره ډول روښانه کړې ده.

The divine wisdom has required that the woman be the bearer of pregnancy and childbirth. Therefore, the woman needs to be restricted in marriage to one man and she has been forbidden from marrying more than one husband. This has been forbidden to her so that each person will know to whom they are related. The Shar’a has taken upon itself to establish lineage and has clarified the matter in the clearest manner.

لد د حمل لنډه موده شپږ میاشتې ده؛ په ډیرو حالاتو کې نهه میاشتې دي، او اوږده موده دوه کاله ده. د خاوند په اړه، کله چې میرمن ماشوم زیږوي، دا امکان لري چې ماشوم د هغه څخه وي، که چیرې هغه د واده له نیټې وروسته له شپږو میاشتو زیات وروسته زیږون وکړي. نو دا د هغه ماشوم دی، د پیغمبر ﷺ د دې قول له مخې: «ماشوم د هغه چا دی چې د هغه په بستر کې زیږیدلی وي (الولد للفراش).» په لنډه توګه: څومره چې ښځه له خاوند سره واده شوې وي او له واده وروسته له شپږو میاشتو وروسته ماشوم زیږوي، نو یقینا دا د خاوند ماشوم دی.

The shortest duration of pregnancy is six months; in the majority of cases it is nine months and the longest is two years. Regarding the husband, when his wife gives birth to a child, it is possible that it is from Him if she gave birth to it after more than six months from the date of marriage. So it is his child due to the saying of the Prophet: “The child belongs to the one on whose bed it is born (Al-walad Lil-firash).” In short: As long as the woman is married to the husband and she gives birth to a child after six months from marriage, it is definitely the child of the husband.