د ټولنې نارینه او ښځې چې کله یوځای کیږي، نو د دوی ترمنځ داسې اړیکې رامینځ ته کیږي چې د دوی د ګټو او هغه ټولنې د ګټو پورې تړاو لري چې دواړه جنسونه پکې ژوند کوي. دا اړیکې د هغو ستونزو څخه توپیر لري چې ټولنې کې هغه مهال رامینځ ته کیږي کله چې خلک د پلورلو، کرايې کولو، وکالت سپارلو او نورو ورته چارو لپاره سره راټول شي. ممکن کسان فکر وکړي چې دا اړیکې یوازې واده ته اړوند دي. حقیقت دا دی چې واده یوه له همدې اړیکو څخه ده، او دغه اړیکې له واده پرته نورې هم شاملې دي. له همدې امله جنسي اړیکه د تناسل د غریزې یوازینۍ ښکاره بڼه نه ده، بلکې دا د هغې یوه بڼه ده، ځکه نورې بڼې هم شته. په همدې ډول مورتوب، پلرتوب، ورونړوالی، زویتوب او ماما/ترور ګي توب (مورني او پلرني) هم د تناسل د غریزې بڼې دي. پايله دا ده چې هغه اړیکې چې د نارینه او ښځې له یوځای کیدو راولاړیږي، لکه واده، همدارنګه مورتوب او پلرتوب هم شاملوي. ټولنیز نظام یې هم شاملوي، لکه څنګه چې واده یې شاملوي. شریعت د زویتوب، پلرتوب او مورتوب لپاره هم احکام راوړي، لکه څنګه چې د واده لپاره یې احکام راوړي دي.

From the social gathering (Ijtima) of men and women arise relationships which pertain to their interests and the interests of the community in the midst of which both sexes live. They are different to the problems in society that arise when people come together for the purpose of selling, renting, delegating and other such matters. It may occur to some that these relationships constitute only marriage. The truth is that marriage is only one of the relationships, and they include other than marriage. Therefore, the sexual association is not the only manifestation of the procreation instinct, but rather it is one of its manifestations since there are others. Thus, motherhood, fatherhood, brotherhood, sonship and unclehood (maternal and paternal) are all manifestations of the procreation instinct. Consequently, the relationships, which result from the meeting of men and women, include motherhood and fatherhood, just as marriage. The social system includes them, just as it includes marriage. The Shar’a came with rules for sonship, fatherhood and motherhood, just as it came with rules for marriage.

لیکن نکاح ان تمام رشتوں کی بنیاد ہے اور یہ سب اسی سے پھوٹتے ہیں۔ اگر نکاح نہ ہوتا تو نہ باپ بننا ہوتا، نہ بیٹا ہونا اور نہ ماں ہونا وغیرہ۔ لہٰذا نکاح ان سب کی اصل ہے اور تنظیم کی ضرورت کے اعتبار سے یہ سب اسی سے شاخ در شاخ پھوٹتے ہیں۔ پھر بھی ان ضروریات کا احساس فطری طور پر ابھرتا ہے تاکہ انہیں پورا کیا جا سکے، جس طرح جنسی ملاپ کی ضرورت کا احساس ابھرتا ہے۔ جبلت تسکین کا تقاضا کرتی ہے، جو ماں بننے یا بیٹا ہونے کے مظاہر کے تحریک پانے سے پیدا ہوتی ہے، جیسے جنسی ملاپ کے مظاہر کے تحریک پانے سے جبلت تسکین کا تقاضا کرتی ہے۔ اس لیے کہ نکاح، ماں بننا، باپ بننا اور بیٹا ہونا، سب نسل کشی کی جبلت کے مظاہر ہیں۔ ان کے احساسات بھی نسل کشی کی جبلت کے احساسات ہیں۔ ان مظاہر میں سے کسی کی طرف میلان اس جبلت کی حقیقت کا، اس مظہر سے متعلق تصور کے ساتھ جڑ کر بننے والی صورت ہے، اور یہ بات نسل کشی کی جبلت کے تمام مظاہر پر صادق آتی ہے۔

However, marriage is the origin of all these relationships, and all of them branch out from it. If marriages were not to take place, then there would be no fatherhood, sonship nor motherhood etc. Accordingly, marriage is their origin and all of them branch out from it in terms of the need for organisation. Yet, the feeling of such needs erupts naturally in order to satisfy them the same way the feeling of the need for sexual association does. The instinct demands satisfaction, caused by the agitation of motherhood or sonship manifestations, just as the instinct demands satisfaction due to the agitation of the manifestations of the sexual association. This is because marriage, motherhood, fatherhood and sonship, are all manifestations of the procreation instinct. Their feelings are also feelings of the procreation instinct. The inclination towards any of these manifestations is formed by the reality of the procreation instinct linked with the concept about that manifestation, a matter that applies to all the manifestations of the procreation instinct.

نکاح د نارینه او ښځینه اړیکو تنظیم دی، یعنی د نارینه او ښځو ترمنځ جنسي تړاو د یو ځانګړي نظام له لارې تنظیمول. دا ځانګړی نظام باید د نارینه او ښځینه اړیکې په یوه ټاکلې لار تنظیم کړي. اولاد باید یوازې د دغه نظام له مخې راشي، او دا باید د انساني نسل د دوام تضمین وکړي. او د دې له لارې کورنۍ شتون پیدا کوي، او د هغې په بنسټ د شخصي ژوند تنظیم روان وي.

Marriage is the organisation of male-female relationships i.e. organisation of the sexual association between the men and the women by a specific system. This specific system should organise the male-female relationships in a defined manner. Procreation should result according to the system only, and it should ensure the reproduction of the human species. And through it the family will come to exist and on its basis the organisation of the private life will proceed.

اسلام نکاح ته تشویق ورکړی او د هغه حکم یې کړی دی. ابن مسعود روایت کوي چې د الله رسول ﷺ وفرمایل: «اې ځوانانو! ستاسو له منځه هر څوک چې د نکاح وسائل ولري، هغه باید نکاح وکړي، ځکه چې دا د هغه د نظر د ټیټولو او د هغه د شرمګاه (یعنې د ناروا جنسي اړیکو څخه) د ساتلو لپاره زیاته مرسته کوي. او هر هغه څوک چې نکاح نشي کولی، هغه باید روژه ونیسي، ځکه چې دا د هغه لپاره ځان ساتنه ده.» قتاده د حسن څخه روایت کوي، هغه د سمرة څخه روایت کوي چې ویې ویل: پیغمبر ﷺ موږ ته له تبتل (واده نه کولو او د دنیا څخه لرې کیدو) څخه منع کړي دي. قتاده د دې آیت په ذکر کولو سره دا ټکی وکړ:

Islam has encouraged marriage and ordered it. Ibn Masud narrates that the Messenger of Allah (pbuh) said: “O you youngsters. Whoever amongst you who can afford to marry should marry, because it will help Him more to lower his gaze, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast, because it will be protection for Him.” Qatada narrated from al-Hasan who narrated from Samura that He said the Prophet (pbuh) forbade us from celibacy. Qatada quoted the verse:

«او په یقین سره موږ تاسو نه مخکې رسولان لیږلي او د دوی لپاره مو ښځې او اولاد ټاکلی و»۔ [الرعد: ۳۸]۔ ترهب (تجرد) معنا دا ده چې د واده څخه ډډه وکړل شي، او د دې تابع دا دی چې د عبادت لپاره یوځای ته تللی شي۔ ابوهريره (رض) روایت کوي چې نبي ﷺ وفرمایل: «درې کسان دي چې د الله تعالی په وړاندې د مرستې حق لري: په لاره د الله کې جهاد کوونکی، هغه واده غوښتونکی څوک چې غواړي خپل عفت وساتي، او هغه غلام چې د خپلې آزادۍ لپاره پیسې لټوي»۔ او ﷺ وفرمایل: «په اسلام کې رهبانیت نشته»۔ رهبانیت هغه تجرد دی چې په کې له ښځو ډډه کیږي او واده پریږدي، د الله (ج) په عبادت کې د بوخت کیدو له امله۔ قرآن کریم د واده مسئله په واضح ډول ذکر کړې ده۔ الله (ج) فرمایلي دي:

“And indeed We sent Messengers before you (O Muhammad) and made for them wives and offspring”. [Ar- Rad: 38] The meaning of celibacy is abstention from marriage and what follows that of retreating to worship. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “Three (persons) have a right from Allah to be helped: the Mujahid in the way of Allah, the seeker for marriage who wishes to guard his chastity and the slave who seeks funds to free oneself.” He (pbuh) said: “There is no monasticism in Islam.” Monasticism is celibacy which is abstinence from women and abandonment of marriage due to being preoccupied with the worship of Allah (swt). The Qur'an has clearly mentioned the issue of marriage. He (swt) said:

«ئه نکاح وکړئ له هغو ښځو سره چې ستاسو خوښې وي، دوې یا درې یا څلور.» [النساء: ۳] هغه (ج) فرمایي:

“Marry women of your choice, two or three, or four”. [An- Nisa: 3] He (swt) said:

او هغه کسان نکاح کړئ چې ستاسو په منځ کې بې ملګري دي، او ستاسو د غلامانو او لونډو څخه هغه نېک کسان چې صالح دي. [النور: ۳۲] اسلام د پاکدامنه، ماشومان زېږولو وړ او د اسلامي اخلاقو خاوند ښځو سره د واده کولو ترغیب ورکړی دی. انس (رض) روایت کوي چې پیغمبر ﷺ خلکو ته امر کاوه چې واده وکړي، او د ترهبانۍ (بې واده ژوند) څخه یې په سختۍ منع کاوه. هغه ﷺ فرمایل: "د نرمې زړې او زیاتې زېږونې وړ ښځو سره واده وکړئ، ځکه زه د قیامت په ورځ ستاسو په زیاتوالي سره د نورو پیغمبرانو په مقابل کې فخر کوم." معقل بن یسار (رض) روایت کوي: یو سړی پیغمبر ﷺ ته راغی او ویې ویل: "ما داسې ښځه موندلې ده چې ښکلې او اصیله ده، خو ماشومان نشي زېږولی. آیا هغه ته واده وکړم؟" پیغمبر ﷺ ورته وفرمایل: "نه." بیا هغه دوهم ځل راغی او پیغمبر ﷺ هغه منع کړ. بیا هغه دریم ځل راغی، نو پیغمبر ﷺ وفرمایل: "د نرمې او زیاتې زېږونې وړ ښځو سره واده وکړئ، ځکه زه ستاسو په زیاتوالي فخر کوم." جابر (رض) روایت کوي چې پیغمبر ﷺ ورته وفرمایل: "اې جابره، ته په کوژدې ښځه واده کړی یا په غیر کوژدې (طلاق شوې یا کونډه) ښځه؟" هغه وویل: "په غیر کوژدې." نو پیغمبر ﷺ وفرمایل: "ولې ته یوې ځوانې انجلۍ سره واده ونکړ، چې ته د هغې څخه خوند واخلې او هغه ستا څخه خوند واخلي؟" ابوهریره (رض) روایت کوي چې پیغمبر ﷺ وفرمایل: "یوه ښځه په څلورو شیانو سره واده کېږي: د مال له امله، د نسب له امله، د ښکلا له امله او د دین (اسلامي اخلاقو) له امله. نو ته د دین والا ښځه ومومه، چې کامیاب شې." له همدې امله مستحب دا دی چې سړی د واده لپاره کوژدې ښځه غوره کړي، او داسې ښځه چې د مور، د مور او پلار خویندو د پوهې له مخې د زېږونې وړ معلومه وي. همدارنګه داسې ښځه غوره کړي چې د ښه دین (اخلاقو) خاوند وي او ښکلې هم وي، ترڅو د عفت ساتلو لپاره مرسته وکړي. مستحب دا دی چې ښځه اصیله نسب او خاندان ولري، یعنې د نیکۍ، تقوا او ښه تربیت په فضا کې لوی شوې وي. خو دا معنا نلري چې دا شیان د واده شرطونه دي، بلکې دا مستحب او غوره کارونه دي. بل که، یو سړی د ښځې د ټاکلو حق لري څوک چې هغه غواړي، او ښځه هم د میړه د ټاکلو حق لري څوک چې هغه غواړي.

“And marry those among you who are single and the virtuous ones among your slaves, male and female”. [An- Nur: 32] Islam encouraged marrying virgin women, who are able to bear children and those possessing Islamic character. Anas (ra) narrates that the Prophet (pbuh) used to order people to marry and strictly forbade them from celibacy. He (pbuh) used to say: “Get married to the tender and fertile (women), for indeed I will vie with the Prophets in your great numbers on the day of judgement”. M'aqal b. Yasar (ra) narrates: A man came to the Prophet (pbuh) and said: “I have found a woman who is beautiful and of noble descent but she cannot bear children. Shall I marry her?” He (pbuh) said: “No”. Then He came to Him again for the second time and He (pbuh) prevented Him. Then He came to Him a third time, so the Prophet said: “Get married to the tender and fertile (women) for indeed I will vie in your great numbers”. Jabir narrates that the Prophet (pbuh) said to Him: “O Jabir, did you marry a virgin or a non-virgin (divorcee or widow)”. He replied: “a non-virgin.” So the Prophet (pbuh) said: “Why did you not marry a young girl so that you may have enjoyment with her and she with you?”. Abu Hurayrah (ra) reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman is married for four things: her wealth, lineage, beauty and Islamic character (Deen). So gain success with the one who possesses a good character (Deen).” So it is preferred for a man to choose a virgin woman (for marriage) and someone who is known to be fertile according to the knowledge of her mother, maternal and paternal aunts. Also He should choose someone who is of good deen (character) and also beautiful in order to remain chaste. It is preferred that she is of noble descent and lineage i.e. brought up in beneficence, Taqwa (God fearing) and distinction. But that does not mean they are stipulations for marriage, rather they are recommended and preferred. Otherwise, a man has the right to choose the wife He pleases and the woman has the right to choose the husband she pleases.

په ميرمنو او نارينو کې د کفو (همتا والي) مسئله د شریعت په هیڅ اصل نه ولاړه ده. دا خبره یوازې جعلي احادیثو کې ذکر شوې ده. قرآن کریم او صحیح احادیث دې خبرې ته مخالف دي. هره مسلمانه ښځه د بل مسلمان سړي کفو ده، او هر مسلمان سړی د بلې مسلمانې ښځې کفو دی. په مال، پیشې، نسب او نورو توپیرونو کې د نارینو او ښځو ترمنځ هیڅ وزن نشته. د یوې کوډي راټولوونکي زوی د امیرالمؤمنینو لور لپاره کفو دی، او د سلماني لور د امیر زوی لپاره هم کفو ده. همدا رنګه مسلمانان یو د بل کفو دي. الله تعالیٰ فرمایي:

As for the question of equivalence (matching) between husband and wife, it has no basis in the Shar’a. It was not mentioned except in fabricated Ahadith. The noble Qur'an contradicts it, as do the authentic Ahadith. Every Muslim woman is a match to another Muslim man and vice versa. There is no weight for the differences between men and women in terms of wealth, occupation, lineage etc. The son of a refuse collector is a match for the daughter of the Amir al-Mumineen, and the daughter of the barber is a match for the son of the Ameer as well. Thus Muslims are a match to each other. Allah (swt) said:

ﷲ تعالیٰ فرماتا دی: ﴿بیشکه تاسو کښې ډېر عزت والا د ﷲ په نزد هغه څوک دی چې ډېر متقي وي﴾ [الحجرات: ۱۳]۔ نبي ﷺ خپله تره زوی زینب بنت جحش رضي الله عنها د قریش له لوړو خاندانونو څخه وه، د یو آزاد شوي غلام زید بن حارثه رضي الله عنه سره واده کړه۔ عبدالله بن بریدة رضي الله عنه له خپل پلار څخه روایت کوي چې یوه ځوانه نجلۍ د ﷲ رسول ﷺ ته راغله او وې ویل: «زما پلار ما د خپل وراره زوی سره واده کړ ترڅو د هغه ټیټ مقام لوړ کړي۔» نو نبي ﷺ هغې ته د واده د ردولو اختیار ورکړ. هغې وویل: «زه د خپل پلار هغه کار منم، خو زه غوښتل چې ښځو ته ووایم چې پلرونه د خپلو لوڼو د خوښې په خلاف د واده کولو اختیار نه لري۔» د هغې د خبرې معنا: «ترڅو د هغه ټیټ مقام لوړ کړي» دا ده چې پلار غوښتل د خپل وراره زوی ټولنیز مقام لوړ کړي چې هغې سره یې واده کړي۔ دا پدې معنا ده چې پلار هغې ته د هغې د خوښې په خلاف واده ورکړ، ځکه هغې هغه خپلې لپاره مناسب نه ګڼلو، نه دا چې هغه د هغې لپاره کم درجې لرونکی و، هغه په حقیقت کې د هغې تره زوی و، بلکه ځکه چې هغې واده ته غاړه نه ایښې وه۔ ابو حاتم المزني روایت کوي چې د ﷲ رسول ﷺ وفرمایل: «کله چې داسې څوک ستاسو په لور واده غواړي چې اخلاق او کردار یې تاسو ته خوښ وي، نو خپله لور ورسره واده کړئ. که تاسو داسې ونه کړئ، نو په ځمکه کې فتنه او لوی فساد به خپور شي۔» صحابه وویل: «ای د ﷲ رسوله! که هغه کې کوم کمزوری وي هم؟» هغه وفرمایل: «کله چې داسې څوک راشي چې اخلاق او کردار یې تاسو ته خوښ وي او واده غواړي، نو خپله لور ورسره واده کړئ۔» دا یې درې ځلې وفرمایل۔ همدا حدیث ابوهریرة رضي الله عنه هم روایت کړی دی۔ د هغه روایت دا دی: د ﷲ رسول ﷺ وفرمایل: «کله چې څوک ستاسو د لور لپاره واده وړاندې کړي او د هغه اخلاق او کردار تاسو ته خوښ وي، نو هغه سره یې واده کړئ. که تاسو داسې ونه کړئ، نو په ځمکه کې فتنه او لوی فساد به خپور شي۔» اور یہ حدیث دوسرے سلسلہ ہائے روایت سے بھی روایت ہوئی ہے۔ ابو ہریرہ (رض) روایت کرتے ہیں کہ ابو ہند نے نبی (ﷺ) کو سر کے تاج کی جگہ سے پچھنے لگائے (علاج کے طور پر)۔ نبی ﷺ نے فرمایا: "اے بیاضہ کے بیٹو، ابو ہند کا نکاح کر دو (اپنی عورتوں میں سے ایک سے) اور اس کے لیے نکاح کے لیے ایک عورت تلاش کرو"۔ حنظلہ بن ابو سفیان الجمحی (رض) روایت کرتے ہیں کہ ان کی والدہ نے کہا: "میں نے عبدالرحمن بن عوف کی بہن کو بلال کی بیوی کے طور پر دیکھا۔" ان تمام دلائل سے واضح ہوتا ہے کہ میاں بیوی کے درمیان کفو (ہم پلہ ہونے) کی کوئی حیثیت یا قدر نہیں ہے۔ جو عورت کسی مرد کے شوہر بننے پر راضی ہو، وہ جیسے چاہے نکاح کر سکتی ہے، اور جو مرد کسی عورت کے بیوی بننے پر راضی ہو، وہ کفو کے مسئلے کو دیکھے بغیر نکاح کر سکتا ہے۔ رہی وہ روایت جو ابن عمر سے منقول ہے کہ نبی ﷺ نے فرمایا: "عرب ایک دوسرے کے برابر ہیں؛ ایک قبیلہ دوسرے قبیلے کے، ایک خاندان دوسرے خاندان کے اور ایک مرد دوسرے مرد کے برابر ہے، سوائے درزی اور پچھنے لگانے والے (حجام) کے۔" یہ حدیث جھوٹی اور بے بنیاد ہے اور درست نہیں۔ ابن ابی حاتم نے کہا: "میں نے اپنے والد سے اس حدیث کے بارے میں پوچھا، انہوں نے جواب دیا: یہ مردود ہے۔" ابن عبدالبر نے کہا کہ یہ حدیث من گھڑت ہے۔ رہی وہ حدیث جو البزار نے معاذ سے روایت کی ہے: "عرب ایک دوسرے کے ہم پلہ ہیں اور آزاد کردہ غلام (غیر عرب موالی) ایک دوسرے کے ہم پلہ ہیں"، اس حدیث کی سند کمزور ہے۔ رہی بریرہ کی حدیث، جس میں ہے کہ نبی ﷺ نے بریرہ سے فرمایا: "جب تم آزاد ہو گئی ہو تو تمہارا وہ حصہ (یعنی کسی شوہر کی بیوی ہونا) بھی آزاد ہو گیا"، تو یہ کفو کی دلیل نہیں، کیونکہ اس کا شوہر غلام تھا، اور جب کوئی لونڈی جو کسی غلام کے نکاح میں ہو آزاد ہو جائے تو اسے اختیار ہوتا ہے کہ وہ غلام کے نکاح میں رہے یا نکاح فسخ کر دے۔ اس حدیث میں کفو کا کوئی اشارہ نہیں۔ اس بات کی دلیل کہ بریرہ کا شوہر غلام تھا وہ ہے جو القاسم نے عائشہ (رض) سے روایت کیا کہ بریرہ ایک غلام مرد کے نکاح میں تھیں جب انہوں (عائشہ رض) نے ان کو آزاد کرانے میں مدد کی۔ پیغمبر ﷺ هغې ته وفرمایل: "که ته غواړې چې له دې غلام سره ژوند ته دوام ورکړې، یا له ده څخه جلا شې، خپله غوره کړه." بله دلیل هغه څه دي چې په صحیح مسلم کې د عروه له لارې، د عایشې رضي الله عنها له روایت سره روایت شوي دي، چې بریره آزاده شوه پداسې حال کې چې خاوند یې لا تر اوسه غلام و. نو پیغمبر ﷺ هغې ته د غوره کولو اختیار ورکړ (چې یا له خاوند سره پاتې شي یا نکاح ختمه کړي). که خاوند آزاد سړی وای، نو پیغمبر ﷺ به هغې ته دا اختیار نه ورکاوه. او هغه څه چې له پیغمبر ﷺ څخه روایت شوي چې ویلي یې دي: "نکاح مه کوئ مګر له هغو میرمنو سره چې ستاسو همسر وي، او میرمنې مه ورکوئ مګر هغو سړو ته چې ولي (دوستان) وي." دا روایت ضعیف (داعیف) او بې بنسټه دی.

نو دا واضح شو چې د کفو (برابرۍ) د شرط لپاره هیڅ داسې نص نشته چې دلالت وکړي، او هغه نصوص چې د برابرۍ طرفداران یې کاروي ټول یا باطل دي یا په دې موضوع کې هیڅ دلالت نه لري. د کفو شرط د رسول الله ﷺ د دې فرمان سره په ټکر کې دی: «هیڅ عربي د عجمي په پرتله نه لوړ دی مګر په تقوی سره»، او همدارنګه د قرآن کریم د څرګند نص سره هم ټکر لري:

Hence, it becomes clear that there are no texts to indicate equivalence (matching) and the texts used by the proponents of matching are all invalid or they have no indication for the matter. The stipulation of matching contradicts the saying of the Messenger (pbuh): “An Arab is not better than a non-Arab except in Taqwa (God fearing)”. And it contradicts the definite text of the Qur'an:

«بیشکه تاسو کښې د الله په نزد زيات عزتمن هغه څوک دی چې زيات متقی وي» [الحجرات: ۱۳]. په دین کښې توپیر کوم چې ورسره کفو کېدل دي، هغه بحث نه دی. بلکه دا د مسلمانانو د غیر مسلمانانو سره د واده کولو بحث دی، کوم چې بالکل بل موضوع ده. دا ښکاره ده چې الله (ج) یو مسلمان ته اجازت ورکړی چې د اهل کتابو له ښځو سره واده وکړي، که هغه یهودیه وي یا نصرانیه، ځکه الله (ج) فرمایي:

“Verily, the most honourable of you with Allah is that (believer) who has more Taqwa” [Al- Hujurat: 13] As for the difference of religion, that discussion is not about matching. Rather, it is about Muslims marrying non-Muslims, which is a different subject altogether. It is evident that Allah (swt) has permitted a Muslim to marry a woman from the people of the Book, whether a Jewess or Christian, because Allah (swt) says:

﴿الْيَوْمَ أُحِلَّ لَكُمُ الطَّيِّبَاتُ وَطَعَامُ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ حِلٌّ لَّكُمْ وَطَعَامُكُمْ حِلٌّ لَّهُمْ ۖ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الْمُؤْمِنَاتِ وَالْمُحْصَنَاتُ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ إِذَا آتَيْتُمُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ مُحْصِنِينَ غَيْرَ مُسَافِحِينَ وَلَا مُتَّخِذِي أَخْدَانٍ﴾ [المائدہ: 5]۔ پس یہ آیت واضح ہے کہ اہلِ کتاب میں سے پاک دامن (محصنات) عورتیں مسلمانوں کے لیے حلال ہیں اور ان کا مہر ہی ان کا حق ہے۔ اس آیت پر عمل کرتے ہوئے ایک مسلمان مرد کا کسی عیسائی یا یہودی عورت سے نکاح جائز ہے، کیونکہ آیت نے اہلِ کتاب کی پاک دامن عورتوں کو مسلمانوں کے لیے حلال قرار دیا ہے، یعنی ان سے نکاح تمہارے لیے جائز ہے۔ رہی یہ بات کہ ایک مسلمان عورت کسی یہودی یا عیسائی مرد سے نکاح کرے تو یہ شریعت کی رو سے قطعی طور پر حرام ہے۔ ایسا نکاح ہو جائے تو باطل اور کالعدم ہوگا اور منعقد نہیں ہوگا۔ مسلمان عورت کا یہودی یا عیسائی مرد سے نکاح ممنوع ہونا قرآن کے صریح متن سے ثابت ہے۔ اللہ سبحانہ و تعالیٰ نے فرمایا:

“It is Made lawful to you, this day, all kinds of halal (lawful) foods, and the food of the people of the Scripture (Jews and Christians) is lawful to you and yours is lawful to them. It is lawful to you in marriage the chaste women from the believing women and from those who were given the Scripture (Jews and Christians) before your time, when you have given their due (bridal-dower), intending to preserve their chastity not lewdness nor taking them as lovers.” [Al- Maidah: 5] So the Ayah is clear in that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are legal (allowed) for the Muslims, and their dues are their bridal-dowers. Acting in accordance with this verse it is permitted for a Muslim man to marry a Christian or Jewess woman. Since the verse mentioned that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are allowed for the Muslims i.e. marrying them is permitted for you. As for a Muslim woman marrying a Jew or Christian that has been prohibited by the Shar’a. It is absolutely forbidden. If the marriage takes place then it will be null and void and it will not be concluded. The prohibition of a Muslim woman marrying a Jewish or Christian man is established in the clear text of the Qur'an. Allah (swt) said:

ای هغه کسانو! څو چې مؤمنې ښځې د هجرت په نیت له تاسو سره راشي، نو هغوی وازمویئ، الله د هغوی د ایمان حال ښه پیژني، نو که تاسو هغوی مؤمنې وپیژنئ، نو هغوی کافرانو ته مه ستنوئ، نه دوی د کافرانو لپاره حلالې دي او نه کافران د دوی لپاره حلال دي. [الممتحنة: ۱۰] دا آیت یوه معنا لري، دا چې مسلمانې ښځې د کافرانو سره واده کول روا نه دي، او کافر سړي هم د مسلمانې ښځې سره واده نشي کولی. او د خاوند کفر دا اجازه نه ورکوي چې د هغه او یوې مسلمانې ښځې ترمنځ واده وشي. الله (ج) فرمايي:

“Oh you who believe! When believing women come to you as emigrants, examine them, Allah knows best as to their Iman (belief), then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] This text has only one meaning, that it is not permitted for Muslim women to marry disbelievers (Kuffar) and that disbelievers (Kuffar) men are not permitted to marry Muslim women. And that the disbelief (Kufr) of the husband does not allow a marriage to be concluded between Him and a Muslim woman. He (swt) said:

«پس که تاسو په دې یقین وکړئ چې دوی مؤمنان دي، نو هغوی بیرته کافرانو ته مه ستنوئ، دوی د کافرانو لپاره حلال ښځې نه دي، او نه کافران د دوی لپاره حلال خاوندان دي» [الممتحنہ: ۱۰]. هغه د «الکفار» (کافران) لفظ وکاروه، نه د «المشرکین» (مشرکان) لفظ، تر څو ټول کافران شامل شي، که هغوی مشرکان وي یا د اهلِ کتاب څخه وي. په اړه د اهلِ کتاب، یعنی یهودو او عیسویانو، چې دوی کافران (کفار) دي، دا د قرآن کریم په متن کې ثابته ده. الله تعالیٰ فرمایي:

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them” [Al- Mumtahinah: 10] He expressed it with the word al-kuffar (the disbelievers) and not with the word Al-Mushrikeen (idolaters) in order to include all disbelievers whether they be idolaters or from the people of the Book. As for the people of the Book, Jews and Christians, being disbelievers (Kuffar), that is established in the text of the Qur'an. He (swt) said:

«نه هغه کسان چې کافر شول له اهل کتابو (یهودو او عیسوایانو) نه او نه له مشرکانو نه، چې دوی ته ستاسو د رب له لوري کومه ښېګڼه نازله شي». [البقره: ۱۰۵] دلته حرف «مِن» (له) بیانیه دی، نه تبعیضیه۔ او پیغمبر ﷺ وفرمایل:

“Neither those who disbelieve from among the people of the Scripture (Jews and Christians) nor from the idolaters, like, that there should be sent down unto you any good from your Lord”. [Al- Baqarah: 105] The preposition 'Min' (from) here is explanatory and not partative. And He (pbuh) said:

بې شکه، هغه کسان چې په الله او د هغه پیغمبرانو باور نه کوي او غواړي د الله او د هغه د پیغمبرانو ترمنځ توپیر راولي، وایي: موږ د ځینو باور لرو او د ځینو انکار کوو، او غواړي د دواړو ترمنځ لاره ونیسي. دوی په حقیقت کې کافران دي، او موږ د کافرانو لپاره سپکوونکی عذاب چمتو کړی دی.{ النساء: ۱۵۰-۱۵۱ } اهل کتاب د محمد ﷺ د نبوت باور نه لري، له همدې امله دوی کافران دي. الله ﷻ فرمايي:

“Verily, those who disbelieve in Allah and his Messengers and wish to make differentiation between Allah and his Messengers saying: We believe in some but reject others, and wish to adopt a way between. They are in truth disbelievers. And We have prepared for the disbelievers a humiliating torment” [An- Nisa: 150-151] The People of the Book do not believe in the Prophethood of Muhammad (pbuh) and therefore they are disbelievers. He (swt) said:

په حقیقت کې، هغه کسان کافر شول څوک چې وایي چې الله هغه مسیح دی چې د مریم زوی دی. [المائدہ: ۱۷]

“Surely, they became disbelievers those who say that Allah is the Messiah, son of Maryam (Mary)”. [Al- Maidah: 17] He (swt) said:

«بیشکه کافر شول هغه کسان چې وې ويل: الله د دریو درېیمه ده (د تثلیث په عقیده کې)». [المائدہ: 73] او هغه (سبحانه وتعالی) فرمايي: «هغه کسان چې له اهل کتابو (يهودو او عيسويانو) او مشرکانو څخه کافران شوي وو، نه وو...». [البينة: 1] دلته «من» حرف جر د بيانیه دی نه تبعیضیه.

“Surely, they became disbelievers those who said: Allah is the third of the three (in a Trinity)”. [Al-Mai’dah: 73] And He (swt) said: “Those who disbelieve of the people of the Scripture (Jews and Christians) and almushrikun (idolaters) were not..”. [Al- Baiyinah: 1] The preposition 'Min' (of) here is explanatory and not partative. He (swt) said:

بیشکه، هغه کسان چې له اهل کتابو او مشرکانو څخه کافر شوي دي. [البینہ: ۶] حرف «من» (له) دلته بیا بیانیه دی او تبعیضیه نه دی. الله (سبحانه و تعالی) فرمایي:

“Verily, those who disbelieve of the people of the Scripture and the idolaters.” [Al- Baiyinah: 6] The preposition 'min' (of) is again explanatory and not partative. He (swt) said:

هغه ذات دی چې د اهل کتابو له هغو کافرانو (یعنی د بنو نضیر یهودو) نه یې د لومړي ځل د راټولیدو په وخت کې د دوی کورونه پریښودل وایستل۔ [الحشر: ۲] الله (ج) فرمایي:

“He it is Who drove out the disbelievers of the people of the Scripture (i.e. Jews of the tribe of Banu an-Nadhir) from their homes at the first gathering” [Al- Hashr: 2] He (swt) said:

ای محمد! آیا تا اوس نه دی ولیدلي چې منافقین خپلو هغو ملګرو ته وايي چې د اهلِ کتاب څخه کافر شوي دي ...؟ [الحشر: ۱۱] د دې آیتونو څخه ښکاره ده چې د قرآن کریم د واضح متن له امله اهلِ کتاب کافران دي. له همدې کبله د الله (سبحانه وتعالی) قول:

“Have you (Oh Muhammad) not observed the hypocrites who say to their friends who disbelieved of the people of the Scripture ...”. [Al- Hashr: 11] From these verses it is evident that the people of the Book are disbelievers owing to the clear text of the Qur'an. Therefore, the saying of Allah (swt):

«پس که تاسو په دې ومومئ چې دوی مؤمنان دي، نو دوی کافرانو ته مه بیرته ورکوئ، دوی د کافرانو لپاره حلال نه دي او نه کافران د دوی لپاره حلال دي». [الممتحنہ: ۱۰] ښکاره ده چې مسلمانې ښځې ته د اهلِ کتابو له سړي سره واده کول روا نه دي، ځکه اهلِ کتاب بې شکه کافران دي. په مشرکینو کې چې د اهلِ کتابو څخه نه دي، لکه مجوس، صابئین، بودائیان، بت پرستان او نور داسې خلک، له دوی سره واده کول په هیڅ ډول روا نه دي. مسلمان سړي ته د بت پرست ښځې سره واده کول هیڅکله روا نه دي، او نه مسلمانې ښځې ته د بت پرست سړي سره واده کول په هیڅ ډول جائز دي. دا د قرآن کریم په ښکاره او قطعي نص کې ذکر شوي دي. الله تبارک و تعالیٰ فرمائي:

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] It is clear Muslim women are not permitted to marry a man from the people of the Book, because the people of the Book are, without doubt, disbelievers. As for the Mushrikin (polytheists), they are not from the people of the Book such as the Magians (Majus), Sabeans (Sabia), Buddhists, idol worshippers and other such people. It is absolutely not permitted to get married from them. It is absolutely not permitted for a Muslim man to marry an idolatrous woman nor is it at all allowed for a Muslim woman to marry a idolater man. This is mentioned in the clear and definite text of the Qur'an. He (swt) said:

﴿وَلَا تَنكِحُوا الْمُشْرِكَاتِ حَتَّىٰ يُؤْمِنَّ ۚ وَلَأَمَةٌ مُّؤْمِنَةٌ خَيْرٌ مِّن مُّشْرِكَةٍ وَلَوْ أَعْجَبَتْكُمْ ۗ وَلَا تُنكِحُوا الْمُشْرِكِينَ حَتَّىٰ يُؤْمِنُوا ۚ وَلَعَبْدٌ مُّؤْمِنٌ خَيْرٌ مِّن مُّشْرِكٍ وَلَوْ أَعْجَبَكُمْ﴾ [البقرہ: ۲۲۱] دې آیت یوازې یو مانا لري، هغه دا چې د مشرکې ښځې سره د مسلمان سړي واده او همدارنګه د مشرک سړي سره د مسلمانې ښځې واده په واضح ډول منع دی. که داسې واده وشي، نو باطل دی او نه کیږي. الحسن بن محمد (رض) روایت کوي: چې د الله رسول ﷺ د (حجر) د مجوسیانو ته ولیک ولیږه او هغوی یې اسلام ته بلنه ورکړه. "نو څوک چې اسلام قبول کړي، هغه به د (ملت) په ډله کې منل کیږي، او څوک چې انکار وکړي، پر دوی به جزیه لګول کیږي، د دوی ذبیحه به نه خوړل کیږي او نه به د دوی ښځې نکاح کیږي".

“And do not marry (idolatresses) till they believe. And indeed a slave woman who believes is better than a (free) idolatress, even though she pleases you. And give not (your daughters) in marriage to idolaters till they believe, and verily a believing slave is better than a free idolater, even though He pleases you” [Al- Baqarah: 221] This verse has only one meaning, which is the unequivocal prohibition of an idolatress woman marrying a Muslim man and vice versa. If such a marriage took place it would be void and it would not be contracted. Al- Hasan b. Muhammad (ra) narrated: that the Messenger of Allah (pbuh) wrote to the Magians of (Hijr) inviting them to Islam. “So whoever embraces Islam He would be accepted into the fold, and those who reject, Jizya would be imposed on them, their slaughtered animals would not be eaten and nor their woman married”.

دا سبب دی چې شریعت یوازې د واده کولو ته هڅولو ته بسنه نه کوي، بلکې دا هم روښانه کوي چې مسلمان سړی او ښځه د چا سره واده کولی شي او د چا سره منع دي. همدارنګه دا هغه غوره صفتونه هم بیانوي چې هغه کسان باید په خپلو ژوند ملګرو کې ولټوي چې غواړي واده وکړي. په عین حال کې دا شرط لګوي چې ښځه باید د بل سړي میره نه وي او د هغه لپاره هم په عدت کې نه وي، ځکه د واده شرط دا دی چې ښځه له نکاح او له عدت څخه آزاده وي.

Thus, the Shari’ah does not stop at exhorting people to get married. Rather, it goes further to clarify who the Muslim man and woman are allowed to marry and who they are forbidden to marry. It makes clear the best characteristics that should be sought in spouses for those who wish to marry. However, it stipulates that the woman should not be the wife of another man nor be in her waiting period for Him, because the condition of marriage is that she is free from marriage and the waiting period.

جہاں هغه ښځه ده چې منګولۍ یې شوې ده خو د نکاح عقد لا نه دی شوی، نو د هغې معامله باید وڅیړل شي. که هغه یا د هغې ولي د وړاندیز کونکي سړي سره موافقه کړې وي، یا هغې د خپل ولي ته اجازه ورکړې وي چې منګولۍ ومني یا نکاح وتړي، څرګنده وي که په اشاره، نو د نورو لپاره دا روا نه ده چې هغې ته د واده وړاندیز وکړي. دا د هغه روایت له مخې ده چې عقبه بن عامر (رض) نقل کړی چې رسول الله ﷺ فرمایلي دي: «مؤمن د بل مؤمن ورور دی». نو یو مؤمن ته روا نه ده چې هغه معامله چې د نورو ترمنځ پخه شوې ده، په کې چانه وهي (د لوړې بیې په وړاندیز سره)، او نه دا روا ده چې هغې انجلۍ ته واده وړاندیز وکړي چې د خپل مسلمان ورور سره منګولۍ شوې ده، تر دې چې هغه ورور پریږدي. ابوهريره (رض) روایت کوي چې نبي ﷺ فرمایلي دي: «یو سړي ته روا نه ده چې هغه وخت د یوې ښځې وړاندیز وکړي چې هغه د خپل مسلمان ورور سره منګولۍ ده، تر دې چې هغه واده وکړي یا خپل وړاندیز پریږدي». خو که انجلۍ د واده وړاندیز رد کړی وي یا لا یې ځواب نه وي ورکړی، یا د هغه په اړه پوښتنې پیل کړې وي، نو د یو سړي لپاره روا ده چې هغې ته وړاندیز وکړي. هغه به د دواړو له خوا منګولۍ نه ګڼل کیږي، د فاطمه بنت قیس (رض) له روایت له مخې چې هغې نبي ﷺ ته راغلې او یادونه یې وکړه چې معاویه او ابوجهم دواړو هغې ته وړاندیز کړی دی. رسول الله ﷺ وفرمایل: «معاویه یو بې وزله سړی دی او هیڅ مال نه لري. او ابوجهم خپله لاټۍ له اوږې نه ږدي (یعنې ډیر مصروف دی). د اسامه بن زید سره واده وکړه!» نو نبي ﷺ د اسامه په استازولۍ هغې ته وړاندیز وکړ، وروسته له هغه چې هغې ورته د معاویه او ابوجهم د وړاندیز خبر ورکړ.

As for the woman who is engaged but her marriage contract has not yet been concluded, her matter should be looked into. If she or her guardian had assented to the proposing man or she had given permission to her guardian to accept engagement or to conclude the marriage, whether that was explicitly stated or by hint, then it is forbidden for others to make a proposal of marriage to her. This is due to what has been narrated by 'Uqba b. 'Amir (ra) that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The believer is the brother of another believer”. So it is not allowed for a believer to bargain a deal already agreed upon between some other persons (by offering a greater price), nor should He propose marriage to a girl who is already engaged to his Muslim brother until He withdraws. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “A man should not make proposal of marriage whilst she is engaged to his Muslim brother till He gets married or withdraws his proposal”. But in case the girl rejected the proposal for marriage or she had not yet answered, or has started enquiries about Him, then it is permitted for a man to propose to her. She will not be considered engaged to either of them due to what has been narrated by Fatimah b. Qays (ra) that she went to the Prophet (pbuh) and mentioned that Mu'awiya and Abu Jahm had both proposed to her. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Mu’awiya is a miserable and He has no money. As for Abu Jahm He does not put down his staff from his shoulder for a moment (i.e. He is very busy). Marry Usama b. Zayd!” So the Prophet (pbuh) proposed to her on behalf of Usama after she had informed Him of Mu'awiya and Abu Jahm's proposal.

جب کسی عورت کو نکاح کا پیغام دیا جائے تو اسے قبول کرنے یا رد کرنے کا واحد اختیار اسی کو حاصل ہے۔ اس کے کسی ولی یا کسی اور کو اس کی اجازت کے بغیر اس کا نکاح کرنے یا اسے نکاح سے روکنے کا حق نہیں۔ ابن عباسؓ سے روایت ہے کہ انہوں نے کہا: رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "شوہردیدہ عورت اپنے ولیوں سے زیادہ حق رکھتی ہے، اور کنواری لڑکی سے اجازت لی جائے گی، اور اس کی اجازت اس کی خاموشی ہے"۔ ابو ہریرہؓ نے بھی روایت کیا کہ رسول اللہ ﷺ نے فرمایا: "شوہردیدہ عورت کا نکاح اس سے مشورہ کیے بغیر نہ کیا جائے، اور کنواری لڑکی کا نکاح اس کی اجازت لیے بغیر نہ کیا جائے"۔ لوگوں نے پوچھا: "یا رسول اللہ ﷺ! اس کی اجازت ہم کیسے جانیں؟" آپ ﷺ نے فرمایا: "خاموش رہنا"۔ ابن عباسؓ بیان کرتے ہیں کہ ایک کنواری لڑکی رسول اللہ ﷺ کے پاس آئی اور ذکر کیا کہ اس کے والد نے اس کی مرضی کے خلاف اس کا نکاح کر دیا ہے۔ چنانچہ نبی ﷺ نے اسے نکاح ختم کرنے کا اختیار دیا۔ خنساء بنت خذام انصاریہؓ سے روایت ہے کہ ان کے والد نے انہیں اس وقت نکاح میں دے دیا جب وہ شوہردیدہ تھیں، اور وہ اس نکاح کو ناپسند کرتی تھیں۔ چنانچہ وہ رسول اللہ ﷺ کے پاس آئیں اور آپ ﷺ نے ان کا نکاح فسخ کر دیا۔ ان احادیث سے واضح ہوتا ہے کہ اگر عورت اپنے نکاح کی اجازت نہ دے تو وہ نکاح منعقد نہیں ہوتا۔ اگر وہ نکاح کو رد کر دے یا اس کا جبراً نکاح کیا گیا ہو تو عقد باطل ہو جاتا ہے، سوائے اس کے کہ وہ بعد میں لوٹ آئے اور اس پر رضامندی ظاہر کر دے۔

When a woman is asked for marriage, she has the sole right to accept the marriage or to reject it. None of her guardians (Awliya) or any body else has a right to marry her off without her permission or prevent her from marrying. It has been reported from Ibn 'Abbas that He said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The matron has greater right than her guardians and the virgin her permission is sought. Her permission is her silence”. Abu Hurayrah (ra) also narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said: “A matron should not be given in marriage except after consulting her; and a virgin should not be given in marriage except after her permission is sought”. The people asked, “O Messenger of Allah, How can we know her permission”? He (pbuh) said: “To remain silent”. Ibn 'Abbas narrates that a young virgin came to the Messenger of Allah and mentioned that her father had given her in marriage against her wishes. So the Prophet (pbuh) gave her the choice of repudiating the marriage. Khansa bint Khizam al-Ansariya (ra) narrated that her father gave her in marriage when she was a matron and she disliked the marriage. So she went to Allah’s Messenger (pbuh) and He annulled her marriage. These Ahadith clearly show that if a woman does not give permission for her marriage then that marriage is not concluded. If she rejects the marriage or she was forcibly married the contract becomes void, except if she returns and consents to it.

د نکاح څخه د یوې ښځې د منع کولو په اړه، کله چې څوک هغې ته نکاح وړاندیز کوي، دا حکم په قرآن کریم کې ثابت دی. الله ﷻ فرمایي:

As for the prohibition of barring a woman from marrying when somebody proposes to her, that is established in the Qur'an. He (swt) said:

«هغوی ته د خپلو (پخوانیو) میړونو سره د واده کولو مخه مه نیسئ، که چیرې دوی یو بل سره په معقول بنسټ توافق وکړي». [البقرہ: 232] دا خبره د معقل بن یسار (رض) د صحیح حدیث څخه هم ثابته ده. هغه وویل: «ما خپله خور یو سړي ته واده کړه، هغه هغې ته طلاق ورکړ، او کله چې د هغې د عدت ورځې (درې حیضونه) پوره شوې، هغه سړی بیا راغی او د هغې د غوښتنې لپاره یې وویل. ما ورته وویل: ما دا ستا سره واده کړه او تا ته مې د هغې بستر (ستا میرمن) جوړ کړ او تا ته مې د هغې په وسیله احسان وکړ، مګر ته هغې ته طلاق ورکړ. اوس بیا د هغې د لاس غوښتنې لپاره راځې؟ نه، د الله په قسم، هغه به هیڅکله بیرته تا ته ونه ځي!» هغه سړی بد سړی نه و، او د هغې میرمن غوښتل چې بیرته د هغه سره ځي. نو الله (جل جلاله) دا آیت نازل کړ: «د هغوی مخه مه نیسئ...» [البقرہ: 232] نو ما وویل: «اوس به دا وکړم (هغه ته بیرته پریږدم چې د هغه سره ځي)، ای د الله رسوله ﷺ!» نو هغه ﷺ هغه بیا هغه ته واده کړه. په آیت کې د «عضل» معنا داده چې یوه ښځه د واده کولو څخه منع کړل شي کله چې هغه دا غوښتنه کوي. دا حرام دی او د دې کار کوونکی فاسق (ګناهګار) دی. هرڅوک چې یوې ښځې ته د واده کولو مخه ونیسي، د دې عمل له امله فاسق کیږي. فقیهانو شرط ایښی دی چې که یو سړی عضل وکړي، نو فاسق کیږي. کله چې ښځې ته د واده وړاندیز وشي یا هغه د واده غوښتنه وکړي، نو یوازې هغه ښځه حق لري چې عمل وکړي، که هغه وړاندیز ومني یا رد یې کړي.

“Do not prevent them from marrying their (former) husbands, if they mutually agree on a reasonable basis”. [Al- Baqarah: 232] It is also established by the authentic Hadith of Ma'qil b. Yasar (ra). He said: “I married my sister to a man and He divorced her, and when her days of Idda (three menstrual periods) were over, the man came again to propose to her, but I said to Him, ‘I married her to you and made her your bed (your wife) and favoured you with her, but you divorced her. Now you come to ask for her hand again? No, by Allah, she will never go back to you again!’ That man was not a bad man and his wife wanted to go back to Him. So Allah (swt) revealed this verse: “Do not prevent them...” [Al- Baqarah: 232] So I said: ‘Now I will do it (let her go back to Him), O Messenger of Allah.’ So He married her to Him again”. The meaning of Adhl in the verse is to prevent a woman from marrying when she requests it. It is Haram and its perpetrator is a Fasiq (transgressor). Whoever bars a woman from marrying He will become a transgressor by this action. The jurists have stipulated that a man will become a transgressor (Fasiq) if He commits Adhl. When the woman is asked for marriage or she requests to be married, then she is the only one who has the right to act, whether she consents to or rejects the proposal.

کله چې د یوې ښځې او یو سړي ترمنځ د واده تړون صورت ونیسي، نو دوی باید د واده شرعي قرارداد وکړي. بې له شرعي قرارداده واده بشپړ نه کیږي. دا واده یوازې هغه وخت د سم واده په توګه ګڼل کیدای شي چې د شریعت د قواعدو سره سم شرعي قرارداد ترسره شوی وي. بیا دوی ته د یو بل سره د میاشت (جنسي) اړیکو کول جائز کیږي، او د واده څخه راټولیدونکي احکام نافذ کیږي. که قرارداد ترسره نه شي، نو دا واده نه ګڼل کیږي، حتی که سړی د ډیر وخت لپاره له یوې ښځې سره ژوند کړی وي. له همدې امله د دوو مینه والو ژوند کول لکه د دوو میړه ښځو ژوند، واده نه ګڼل کیږي، بلکه زنا ګڼل کیږي. همداراز د دوو نارینه وو ترمنځ د نږدې ملګرتیا په موافقه یو ځای ژوند کول هم واده نه ګڼل کیږي، بلکه همجنس بازي ده.

When an agreement of marriage takes place between a man and a woman they should undertake a contract of marriage. The marriage will not be complete without a Shari’ah contract. This marriage cannot be considered a proper marriage except with a Shari’ah contract which has been concluded according to the Shari’ah rules. It then becomes permissible for them to enjoy conjugal relations with each other, and the rules that result from the marriage come into effect. If the contract is not concluded, it will not be considered a marriage, even if the man had been cohabiting with a woman for a long time. Consequently, the cohabitation of two lovers like the living together of two spouses is not considered a marriage, rather, it is considered fornication and the living together of two men with the agreement of intimate companionship is not considered marriage but is homosexuality.

دا چې مدني واده څه دی: دا یو هغه تړون دی چې د یوه نارینه او یوې ښځې ترمنځ د نږدې ملګرتیا، طلاق، او د دې څخه راپیدا کیدونکو هغو چارو په اړه کیږي چې د مالي نفقې او د تصرف حقونو، کور پریښودو، ښځې د خپل خاوند اطاعت او برعکس پورې اړه لري. دې کې د والدینو د حقونو شرایط هم شامل دي، چې زوی ته به چا سرپرستي کوي او لور ته به چا. سربیره پر دې، د میراث شرایط او هر هغه څه هم شامل دي چې د نږدې اړیکې یا د دې اړیکې د پای ته رسیدو پورې اړه لري، د ځینو هغو شرطونو له مخې چې دواړه یې منې او ورپسې عمل کوي. مدني واده یوازې د واده تړون نه دی، بلکې دا د دې واده څخه راپیدا کیدونکي هغه کارونه هم رانغاړي چې د اړیکو، مالي نفقې، میراث او نورو چارو پورې تړاو لري. همدارنګه دا هغه حالتونه هم شامل کوي چې دواړه یا له دواړو څخه یو میرمن یا خاوند بل پرېږدي، یعنې طلاق هم پکې شامل دی. سربیره پردې، دا هر سړي ته خپلواکي ورکوي چې هره ښځه واده کړي او هره ښځه هر سړي سره واده وکړي، د هغه تړون پر بنسټ چې دوی یې په متقابل رضا منلی وي، او دوی ته اجازه ورکوي چې تړون ته په تکیه هغه څه وکړي چې وغواړي. له همدې امله، مدني واده د شریعت له مخې روا نه دی. په هېڅ ډول دا د واده تړون نه ګڼل کیږي او نه د نکاح قرارداد، ځکه چې د شریعت په نظر کې د دې هېڅ ارزښت نشته.

As for the civil marriage it is an agreement, concluded between a man and a woman, on intimate companionship, divorce, and what results from that in terms of financial maintenance and rights of disposal, leaving the house, her obedience to Him and vice versa. It also includes terms of parental rights as to who shall have custody over the son and who shall have custody over the daughter. In additional it consists of terms of inheritance, and whatever matters that depends on the intimate association or on the termination of this association, according to certain conditions which they both agree on and adhere to. The civil marriage is not just an agreement of marriage, rather it also includes matters that result from this marriage in terms of relationships, financial maintenance, inheritance etc. It also includes cases where both or any one of the spouses can leave the other, that is, it includes divorce. Moreover, it grants each man the freedom to marry any woman and for any woman to marry any man based on the agreement to which they have mutually consented, allowing them to do whatever they desire according to the agreement. Consequently, the civil marriage is not permitted by the Shar’a. By no means is it viewed as an agreement of marriage, nor is it considered a contract of marriage, because it has no value in the view of Shar’a.

که یو مسلمان نارینه او یوه مسلمانه ښځه تر منځ، یا یو مسلمان نارینه او د کتاب والا یوه ښځه تر منځ مدني واده تړل کیږي، نو هغه خبرې چې د نارینه او ښځې تر منځ کیږي، که لفظي وي که لیکلي، باید وڅیړل شي. د واده په پیښیدو کې که د واده یا ازدواج کوم لفظ د دوی تر منځ موجود وي، او ایجاب او قبول موجود وي او د شریعت له خوا د ایجاب او قبول لپاره اړین شرایط پوره کوي، او ولي حاضر وي سره له دوو شاهدانو، نو د هغه لفظ له امله واده ګڼل کیږي. ځکه دا داسې یو قرارداد دی چې د شرعي قرارداد ځانګړتیاوې او شرطونه پوره کوي؛ دا یوازې د شرعي قرارداد له امله واده ګڼل کیږي، نه د مدني قرارداد له امله. که د شرعي قرارداد ټول هغه شیان چې اړین دي د دوو میړه او ښځې تر منځ موجود نه وي، نو دا واده نه ګڼل کیږي. په هغو شرطونو کې چې د مدني واده په قرارداد کې شامل وي، هغو ته هیڅ ارزښت نشته، حتی که د شریعت سره سمون هم ولري. دا ځکه چې د الهي احکامو د پابندۍ مکلفیت د نارینه او ښځې تر منځ د احکامو په اړه له تړون څخه نه راپیدا کیږي، بلکه له واده د قرارداد څخه او له هغه شرعي حکم څخه راپیدا کیږي چې قرارداد ټاکي. له همدې امله، په مدني واده قرارداد کې شامل شرطونو ته پاملرنه نه کیږي. که شرطونه له شریعت سره ټکر ولري، نو بطلان یې ښکاره دی. که د میړه او ښځې تر منځ هغه شرطونه چې شریعت د دواړو یا یو یې لپاره اجازه ورکوي، کوم چې د شریعت سره نه ټکیږي او د قرارداد کومې اړینې ځانګړتیا نه نفي کوي، نو هغه به منل شي، که د دوی تر منځ د واده قرارداد پیژندل شوی وي. که د نارینه او ښځې تر منځ کیدونکی کار د واده قرارداد ونه ګڼل شي، نو دغه شرطونه بیخي ارزښت نلري. یہ حکم اُس صورت میں ہے جب شرعی نکاح ایک مسلمان مرد اور مسلمان عورت کے درمیان ہو، یا مسلمان مرد اور اہلِ کتاب عورت کے درمیان ہو۔ لیکن وہ سول نکاح جو کسی مسلمان اور مشرکہ عورت کے درمیان ہو، یا ایسی عورت کے ساتھ ہو جسے شریعت کے مطابق مشرک شمار کیا جاتا ہے، یا وہ سول نکاح جو کسی مسلمان عورت اور غیر مسلم مرد کے درمیان ہو، تو ایسا نکاح باطل ہوگا اور اسے درست نکاح نہیں سمجھا جائے گا۔ اس سے واضح ہو جاتا ہے کہ نکاح ایک جائز اور صحیح نکاح کے معاہدے کے مطابق ہونا چاہیے جو تمام شرعی شرائط پر پورا اترتا ہو۔ اگر نکاح اس کے مطابق منعقد نہ ہو تو اسے سرے سے نکاح ہی شمار نہیں کیا جائے گا۔

If a civil marriage contract takes place between a Muslim man and a Muslim woman, or between a Muslim man and a woman from the people of the Book, then the wording, whether verbal or written, that takes place between the man and woman must be looked into. In the event of a marriage taking place if any wording of marriage or matrimony is present between them, and the offer (Ijjab) and acceptance (Qubul) is present and satisfies what is required of the offer and acceptance by the Shari’ah, and the guardian is present together with two witnesses, it will be considered a marriage due to the wording. Because it is a contract which fulfils the features and conditions of a Shari’ah contract; it will be considered a marriage, only due to the Shari’ah contract and not because of the civil contract. If all that is required in the Shari’ah contract is not present between the two spouses, it will not be considered a marriage. As for the conditions that are contained in the civil marriage contract they have absolutely no value even if they accord with the Shar’a. This is because the obligation of abiding with the divine rules does not arise from the agreement between the man and the woman over the rules, it rather arises from the marriage contract and from the rule of the Shari’ah which determines the contract. Therefore, the conditions contained in the civil marriage contract are not given any consideration. If the conditions contradict the Shari’ah, their invalidity is obvious. If the conditions agreed upon between the spouses of those permitted by Shar’a for either of the spouses to stipulate, if they do not go against the Shari’ah or negate any requisites of the contract, then they will be accepted, if the contract of marriage between them is recognised. If what takes place between the man and the woman is not considered a marriage contract, then these conditions have absolutely no value. This is the case if the civil marriage contract is between a Muslim man and a Muslim woman or between a Muslim man and a woman from the people of the Book. As for a civil marriage contract that takes place between a Muslim and a idolatress woman, or someone considered by Shar’a as a polytheist, or a civil marriage contract that takes place between a Muslim woman and non- Muslim man, then the marriage will be null and void and not considered valid. Consequently, it becomes clear that marriage must take place according to a legitimate, correct marriage contract which satisfies all the Shari’ah conditions. If the marriage is not concluded according to that, then it will not be considered a marriage at all.

نکاح د ایجاب او قبول په ذریعه صحیح کیږي. ایجاب هغه خبره ده چې لومړی د دواړو عقد کونکو له یوه څخه صادریږي. قبول هغه خبره ده چې وروسته د بل عقد کونکي له خولې صادریږي، لکه کله چې نامزده ښځه مېړه ته وایي: "ما تا ته نکاح کړم" او مېړه ځواب ورکړي: "ما قبول کړ"، یا مېړه لومړی ایجاب وکړي او ښځه قبول کړي. څنګه چې ایجاب او قبول د دوو نامزدانو ترمنځ کیدای شي، همداسې د دوی د استازو (ولیانو) ترمنځ یا د یو له دوو څخه او د بل د استازي (ولي) ترمنځ هم کیدای شي. په ایجاب کې شرط دا دی چې الفاظ د نکاح او واده وي، خو په قبول کې دا شرط نه دی. بلکې شرط د بل عقد کونکي رضایت دی د هغه هر لفظ په ذریعه چې د نکاح د منلو او قبول دلالت وکړي. ایجاب او قبول باید په ماضي صيغه وي، لکه "ما تا ته نکاح کړم" او "ما قبول کړ". یا لومړی ماضي وي او دویم مستقبل وي. ځکه نکاح یو عقد دی، نو الفاظ یې باید په دې دلالت وکړي چې په یقین سره واقع شوی دی، یعنې په ماضي صيغه. د صحیح نکاح عقد څلور شرطونه لري.

The marriage is contracted by legitimate offer and acceptance. The offer is what originates initially from the statement of one of the two contracting parties. The acceptance is what originates secondly, from the statement of the other contracting party, such as when the betrothed woman says to the suitor, I have married you. and the suitor replies I have accepted, or the suitor offers first and she accepts. Just as the offer and acceptance can take place between two fiancées it can also take place between their representatives (guardians) or between one of them and the representative (guardian) of the other. It is stipulated in the offer that the wording should be of marriage and matrimony, but that is not stipulated in the acceptance. Rather the condition is the consent of the other (contracting party) to this offer, by any wording that indicates the consent and acceptance of marriage. The offer and acceptance must be worded in the past tense such as 'I have married you' and 'I have accepted'. Or the first must be in the past tense and the second in the future tense. For marriage is a contract, and its wording must indicate that it certainly happened, that is, in the past tense. The sound contracting of marriage stipulates four conditions:

پہلی شرط دا دی چې ایجاب او قبول په ورته مجلس کې واقع شي، یعنې هغه مجلس چې په کې ایجاب ورکړل شوی وي، همدغه مجلس وي چې په کې قبول هم وشي. دا هغه صورت دی کله چې دواړه عاقدین په یوځای حاضر وي. که دواړه اړخونه په دوو مختلفو هیوادونو کې وي او یو یې بل ته د نکاح د وړاندیز لیک ولیږي او لیک ترلاسه کوونکی قبول کړي، نو نکاح منعقده شوه. مګر په داسې حال کې شرط دا دی چې هغه ښځه لیک ولولي یا د چا په ذریعه ولولول کړي، دوو شاهدانو ته، داسې چې دوی د هغه عبارت اوریدونکي وي. یا دا چې هغه دوو شاهدانو ته ووایي: فلانې سړي ماته لیک لیږلی دی چې په کې یې ما ته وړاندیز کړی دی، او په ورته مجلس کې دوی ته وایي چې په دې باندې شاهدان اوسئ چې ما د ده سره خپل ځان د نکاح لپاره ورکړ.

The First condition is the occurrence of the offer and acceptance in the same sitting, where the sitting in which the offer was given is the same sitting in which the acceptance took place. This is if the two contracting parties are present together. If the two parties are in two different countries and one of them writes a letter to the other with an offer of marriage and the recipient of the letter accepts, then the marriage has been contracted. However, in such a situation it is stipulated that she reads or lets someone read the letter out to two witnesses who are made to hear its wording. Or she should say to them so-and-so person has sent me a letter in which He has proposed to me and calls upon them in the same sitting to bear witness that she has given herself in marriage to Him.

دویمه شرط د نکاح د عقد لپاره دا دی چې دواړه عاقدین د یو بل خبره واوري او په دې پوه شي چې هغه غواړي د دې خبرې په واسطه نکاح وتړي. که چیرې دوی نه پوهیږي، یا د دې لپاره چې نه اوري یا د دې لپاره چې نه پوهیږي، نو نکاح به صحیح نه وي. د بیلګې په توګه: که یو سړی یوې ښځې ته د "زه تا د ځان لپاره په فرانسوي ژبه نکاح کوم" معنا ووایي، پداسې حال کې چې هغه ژبه نه پوهیږي، او هغه دا خبره تکرار کړي پرته له دې چې پوه شي چې د دې خبرې موخه د نکاح عقد دی، او بیا سړی دا قبول کړي، نو نکاح به صحیح نه وي. که خو هغه پوهیده چې د خبرې موخه د نکاح عقد دی، نو نکاح به صحیحه وي.

The second condition for the contracting of marriage is that each of the two contracting parties should hear the statement of the other and understand it to mean that He wants to contract the marriage with this statement. If He did not know, either because He did not hear or did not understand, the marriage will not be valid. For example if a man dictated to a woman the meaning of 'I have married you to myself in French', whilst she did not understand the language, and she repeated the expression without knowing that the purpose of what she said was the contract of marriage, and the man subsequently accepted it, then the marriage will not be valid. If however she knew that the purpose of what she had said was a contract of marriage, then the marriage would be valid.

دریم شرط دا دی چې قبولونکی باید د وړاندیز سره مخالفتونه کوي، که دا مخالفت د ټول وړاندیز په اړه وي یا د دې یوې برخې په اړه.

The third condition is that the acceptance should not object to the offer, whether the objection is to the whole offer or part of it.

څلورم شرط دا دی چې شریعت د یوه عقد کونکي لپاره د بل سره د واده اجازه ورکړې وي، لکه دا چې ښځه مسلمانه وي یا د اهلِ کتابو څخه وي او سړی مسلمان وي او بل هیڅ نه وي.

The fourth condition is that the Shari’ah has allowed the marriage of one contracting party to the other, like if the woman is a Muslim or from the people of the Book and the man is a Muslim and nothing else.

که د قرارداد څلور شرایط پوره شي، نو نکاح به صحیح وي. که د شرایطو کومه یوه هم پوره نه شي، نو نکاح به نافذ نه شي. داسې نکاح به له خپلې بنسټیزې اساس څخه باطل وي. کله چې نکاح تړل کېږي، نو د نکاح د صحت لپاره دا لازمه ده چې د صحت دریو شرایطو ته ځواب ووایي، هغه دا دي:

If the contract meets these four conditions then the marriage will be valid. If any of the conditions are not met, the marriage will not come into effect. It will be void from its very basis. When the marriage is contracted, it must, in order for the marriage to be correct, satisfy the conditions of correctness which are the following three:

لومړی شرط دا دی چې ښځه د واده د قرارداد لپاره مناسبه وي۔

The First condition is that the woman should be suitable for the contract of marriage.

دوهمه شرط دا دی چې نکاح د ولي (سرپرست) پرته سمه نه ده، ځکه چې ښځې ته دا حق نه دی چې ځان پخپله نکاح ته ورکړي یا نورو ته ورکړي. همدارنګه، هغه دا حق نه لري چې خپل ولي پرته بل چا ته د خپل نکاح ورکولو وکالت ورکړي. که هغه دا کار وکړي، نو نکاح سمه نه وي.

The Second condition is that the marriage will not be correct without a guardian since the woman does not possess the right to give herself or give others in marriage. Similarly, she does not have the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage. If she does this, the marriage will not be correct.

دریم شرط دوه عاقلې، بالغې مسلمانې شاهدان دي چې د دواړو عاقدینو خبرې اوري او پوهیږي چې د ایجاب او قبول الفاظو موخه نکاح ده. کله چې عقد دې شرطونو ته ورسیږي، نو صحیح به وي. که له دې شرطونو څخه کوم شرط نه وي، نکاح فاسده به وي. په هرصورت، دا شرط نه دی چې د نکاح عقد باید په لیکلي بڼه وي یا د سند په توګه ثبت شوی وي. د یوه سړي او یوې ښځې له خوا د ایجاب او قبول یوازې پیښیدل، که په خوله وي او که په لیک، چې ټول شرطونه پوره کړي، نکاح صحیح کوي، پرته له دې چې ولیکل شوی وي که نه. او د دې خبرې چې ایجاب او قبول پرته له نکاح بشپړ نه دی، دلیل دا دی چې نکاح د خپل ماهیت له مخې د دوو خواوو ترمنځ یو قرارداد دی.

The third condition is the presence of two sane, mature Muslim witnesses who hear the statements of the two contracting parties and understand that the purpose of the offer and acceptance statements is to contract in marriage. When the contract satisfies these conditions it will be correct. If any of these conditions are lacking, the marriage will be improper (Fasid). However, it is not stipulated that the marriage contract be in writing or be registered as a document. The mere occurrence of the offer and acceptance from a man and a woman, whether verbally or in writing, which satisfies all the conditions, will ensure that the marriage contract is correct regardless of whether it was written down or not. As for the marriage not being complete without the offer and acceptance, this is because it is a contract, by its very nature, between two parties.

حقیقت یہ ہے کہ نکاح کا عقد ایجاب و قبول کے بغیر مکمل نہیں ہوتا، اور نہ ہی اسے عقدِ نکاح سمجھا جاتا ہے۔ جہاں تک اس شرط کا تعلق ہے کہ ایجاب کے الفاظ نکاح یا تزویج کے ہوں، تو اس کی وجہ یہ ہے کہ نص میں اسی کا ذکر آیا ہے۔ اللہ سبحانہ و تعالیٰ نے فرمایا:

The reality of the contract is that it will not be complete without the offer and acceptance, neither will it be considered to be a contract. As for the stipulation that the wording of the offer be that of marriage or matrimony, this is because the text has mentioned it. He (swt) said:

﴿وَزَوَّجْنَاكَهَا﴾ [الأحزاب: ۳۷] الله سبحانه وتعالیٰ فرمائی:

“We gave her to you in marriage” [Al- Ahzab: 37] He (swt) said:

«وَلَا تَنكِحُوا مَا نَكَحَ آبَاؤُكُم مِّنَ النِّسَاءِ» [النساء: ۲۲] سره پردې دا هم د صحابه‌و اجماع (اتفاق) دی. او د دې شرط چې ایجاب او قبول باید په یوه مجلس کې یو ځای شي، دا ځکه دی چې د مجلس حکم د عقد د حالت حکم دی. که دواړه له قبول دمخه جلا شي، ایجاب باطل کیږي، ځکه قبول بې معنا دی، ځکه چې له ایجاب څخه مخ اړول د جلا کیدو په واسطه څرګند شوي، نو دا د قبول په توګه نه شمېرل کیږي. همدارنګه که دواړه داسې یو کار سره بوخت شي چې قبول معلق کوي، ځکه هغه هم له قبول څخه د بوختیا له امله له عقد څخه مخ اړولی دی. او د دې شرط چې عاقدین باید یو بل واوري او هغه خبره پوه شي، یعنې پوه شي چې مقصد دادی چې د دې عبارت په واسطه نکاح وتړل شي، دا ځکه دی چې همدا خبره قبول د ایجاب ځواب کوي، ځکه ایجاب د عاقدینو له یوه څخه بل ته د یوې داسې وړاندیزې نوم دی چې د قبول انتظار کوي. که هغه خبره یې ونه پوهېده، نو وړاندیز به نه وي شوی، او د دې وړاندیز قبول هم شوی نه ګڼل کیږي. له همدې امله د دې حقیقت دا دی چې نه دا ایجاب دی او نه قبول. او د قبول کې د ایجاب سره د اعتراض نه لرلو شرط، دا ځکه دی چې هغه وخت د سم قبول په توګه نه شمېرل کیږي، کله چې د ټول ایجاب تایید ونه ښیي. که قبول له ایجاب سره مخالف وي، نو د هغه څه موافقه نه شمېرل کیږي چې په ایجاب کې ذکر شوي وي، او له همدې امله سم قبول نه ګڼل کیږي. او د دې شرط چې شریعت باید د عاقدینو یو د بل سره د نکاح اجازه ورکړي، دا ځکه دی چې په شریعت کې ځینې عقدونه منع شوي دي، او دا چې دا عقدونه ترسره نه شي کېدای.

“And marry not women from whom your fathers married” [An- Nisa: 22] In addition the Ijma’a (consensus) of the Sahabah has taken place on this. As for the stipulation that the offer and acceptance be combined in the same sitting, this is because the ruling of the sitting is a ruling on the situation of the contract. If they part before the acceptance, the offer is void, since the acceptance has no meaning, because turning away from the offer has been expressed by departing, so it would not be considered an acceptance. The same goes if they engage themselves with something that suspends the acceptance, because He also turned away from the contract by being distracted from the acceptance. As for the condition that the contracting parties should hear each other and understand what is said i.e. know that what is meant is to contract the marriage according to this expression. This is since that is what makes the acceptance a response to the offer, because the offer is a proposal of one of the contracting parties to the other, awaiting an acceptance. If He did not understand what was said the proposal will not have taken place, and the acceptance of this proposal is also deemed not to have taken place. Therefore, its reality is that it is neither an offer nor an acceptance. As for the condition of the absence of objections in the acceptance to the offer, this is because it will not be considered a proper acceptance unless it indicated an approval of the whole offer. If the acceptance differed it will not be considered an agreement to what has been mentioned in the offer. Thus, it will not be considered a proper acceptance. As for the condition that the Shari’ah must give permission for one contracting party to marry the other, that is because prohibition of certain contracts can be found in the Shar’a and these are not allowed to be conducted.

دا د نکاح د ترسره کولو په اړه دی. د هغې د صحت په اړه، که قرارداد کې د شرعي منع کولو کوم شی نه وي، نو بشپړ به وي. مګر که د قرارداد په ترسره کولو کې د یوه ځانګړي شی په اړه منع شوی حکم وڅڼل شي، نو قرارداد فاسد به وي، خو باطل به نه وي. د دې شرط په اړه چې ښځه د نکاح لپاره مناسبه وي، دا ځکه چې شریعت ځینې ښځې د نکاح څخه منع کړې دي او ځینې ښځې په یوه نکاح کې یوځای کول یې منع کړي دي. که قرارداد د داسې چا په اړه وشي چې د نکاح لپاره منع ده، نو قرارداد به صحیح نه وي. د دې په اړه چې ولي نکاح د ولي پرته صحیح نه ده، دا د ابو موسی هغه روایت له مخې دی چې د پیغمبر ﷺ څخه نقل شوی: «د ولي پرته نکاح نشته.» د دې په اړه چې ښځه نه شي کولی خپل ځان یا نور په نکاح ورکړي، او نه دا حق لري چې د خپل ولي پرته بل چا ته د نکاح ورکولو وکالت ورکړي، دا د عایشې هغه روایت له مخې دی چې د پیغمبر ﷺ څخه نقل شوی: «هره ښځه چې د خپل ولي له اجازې پرته نکاح وکړي، نکاح یې باطله ده، نکاح یې باطله ده، نکاح یې باطله ده.» او همدارنګه د ابو هریرې هغه روایت له مخې چې وايي پیغمبر ﷺ فرمایلي دي: «ښځه نه شي کولی بله ښځه نکاح ورکړي، او نه ښځه پخپله ځان نکاح ورکولی شي. یقیناً یوازې زناکاره ښځه ده چې خپل ځان (په یک‌طرفه توګه) نکاح ورکوي.» د دې شرط په اړه چې دوه مسلمان شاهدان وي، دا ځکه چې قرآن کریم د طلاق رجعي شوې ښځې د بیرته نکاح ته د راګرځولو لپاره دوه مسلمان شاهدان شرط کړي دي. الله ﷻ فرمایي: {...}

This is with regards to concluding the contract. As for its correctness, if the contract does not contain any Shar’a prohibitions then it will be complete. However, if a prohibition over a specific matter is violated in the execution of the contract, the contract will be improper (Fasid) but it will not be void. As for the stipulation that the woman should be suitable for the contract of marriage, this is because the Shar’a prohibited the marrying of certain women and prohibited the combining of some women in one marriage. If the contract was concluded over someone who is forbidden for contracting then the contract will not be correct (Sahih). As for the marriage not being correct without a guardian (Wali) this is due to what has been narrated by Abu Musa from the Prophet's (pbuh) saying: “There can be no marriage without a guardian (Wali).” As for the woman not possessing the right to give herself or give others away in marriage, nor possessing the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage, this is due to what 'Aisha reported from the Prophet (pbuh) “Any woman who gets married without the permission of her guardian (Wali), her marriage will be void, her marriage will be void, her marriage will be void.” And also due to what Abu Hurayra has reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman shall not give another woman in marriage, nor should a woman give herself in marriage. Indeed only the fornicatress shall give herself (unilaterally) in marriage”. As for the stipulation that there be two Muslim witnesses, this is because the Qur'an has stipulated that there be two Muslim witnesses in taking back the divorcee from a revocable divorce back into wedlock. He (swt) said:

﴿فَإِذَا بَلَغْنَ أَجَلَهُنَّ فَأَمْسِكُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ أَوْ فَارِقُوهُنَّ بِمَعْرُوفٍ وَأَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِّنكُمْ﴾ [الطلاق: ۲] چونکه د طلاق څخه وروسته خپلې ښځې ته رجوع کول، کوم چې د نکاح د عقد دوام دی، دوه مسلمانه شاهدان ضروري ګرځول شوي دي، نو د نکاح د عقد پیل، یعنې د نکاح د عقد ابتداء، په زیات اولیت سره دوه شاهدان ضروري ګرځول پکار دي. سربیره پردې، د نکاح عقد او د نکاح عقد دوام یوه مسئله ده او له همدې امله دواړه د یو ډول حکم په څیر دي.

“Then when they are about to fulfil their term appointed, either take them back in good manner or part with them in a good manner. And take for witness two just persons of you” [At- Talaq: 2] Since the return to one's wife after divorce which is a continuance of the contract of marriage is stipulated to have two Muslim witnesses, then the initiation of matrimony, that is, the initiation of the contract of marriage, by greater reason, should be required to have two witnesses. Moreover, the contract of marriage and the continuation of the contract of marriage are one issue and therefore they are like the same rule.