Bir milletin kültürü (sekafet), varlığının ve bekasının omurgasıdır. Bu kültür üzerine ümmetin medeniyeti (hadara) kurulur, hedefleri ve gayesi belirlenir, yaşam tarzı tanımlanır. Ümmetin bireyleri bu kültürle tek bir potada şekillenir; öyle ki ümmet diğer milletlerden ayrılır. Bu kültür şunlardır: Ümmetin itikadi inancı (akide) ve bu itikadi inançtan doğan kurallar, çözümler ve sistemler. Ayrıca bunun üzerine inşa edilmiş ilim ve bilimler ile Seyret ve tarih gibi bu itikadi inançla bağlantılı olaylar da bu kültürün parçasıdır. Eğer bu kültür yok edilirse, bu ümmet ayrı bir ümmet olarak ortadan kalkar; bunun sonucunda ise onun gayesi ve yaşam tarzı değişir, bağlılığı kayar ve diğer milletlerin kültürlerini takip ederek yolundan sapar.

The culture (thaqafa) of any nation is the backbone of its existence and survival. Based on this culture, the Ummah’s civilisation (hadhara) is founded, and its goals and objective are defined, and its way of life is defined. The individuals of the Ummah are moulded by this culture in one melting pot such that the Ummah becomes distinguished from the other nations. This culture is: The Ummah’s intellectual doctrine (‘aqeedah) and the rules, solutions and systems emanating from this intellectual doctrine. It is also the knowledge and sciences built upon it, as well as the events linked to this intellectual doctrine such as the Ummah’s conduct (Seerah) and history. If this culture is wiped out, this Ummah, as a distinct Ummah, would disappear; thus its objective and way of life would change, and its allegiance would shift, and it would stumble in its path following other nations’ cultures.

İslam kültürü, İslami entelektüel doktrinin uyardığı bilgidir (ma'arif). Bu bilgi, "tevhid" ilmi gibi İslam doktrinini içermesi ya da fıkıh, Kur'an tefsiri ve hadis gibi entelektüel doktrin üzerine inşa edilmiş olması ya da İslam'daki içtihat (ilmi çaba) için gerekli bilgi, Arap dili ilimleri, hadislerin sınıflandırılması (mustalahu'l-hadis) ve fıkıh usulü ilmi gibi İslam entelektüel doktrininden kaynaklanan kuralları anlamanın ön şartı olmasından bağımsız olarak böyledir. Bütün bunlar İslam kültürünün bir parçasıdır, çünkü İslami entelektüel doktrin, bu alandaki araştırmaların itici gücüdür. Benzer şekilde İslam ümmetinin tarihi de medeniyeti (hadara), insanları (rical), liderleri ve alimleri hakkında içerdiği haberler nedeniyle kültürünün bir parçasıdır. İslam öncesi Arap tarihi İslam kültürünün parçası değildir; ancak İslam öncesi Arap şiiri, Arap dilinin kelime ve cümle yapısını anlamaya yardımcı olan delilleri içerdiği ve dolayısıyla içtihat yapmaya, Kur'an'ı tefsir etmeye ve hadisi anlamaya yardımcı olduğu için bu kültürün bir parçası sayılabilir.

The Islamic culture is the knowledge (ma’arif) stimulated by the Islamic intellectual doctrine. This is regardless whether this knowledge includes the Islamic doctrine like the science of “tawheed”; or is built upon the intellectual doctrine such as jurisprudence (fiqh), exegesis (tafseer) of the Qur’an, and the Prophetic traditions (hadith); or whether it is a prerequisite to understand the rules emanating from the Islamic intellectual doctrine such as the knowledge required for ijtihaad (scholarly exertion) in Islam, such as the sciences of the Arabic language, classification of the Prophetic traditions (mustalah al-hadith), and the science of the foundations of jurisprudence (Usul). All of this is Islamic culture because the Islamic intellectual doctrine is the motive for its research. Similarly the history of the Islamic Ummah is a part of its culture due to what it contains of news about its civilization (hadhara), men (rijal), leaders and scholars. Pre-Islamic Arab history is not part of Islamic culture whereas pre-Islamic Arab poetry can be considered part of this culture due to what it contains of evidences that help understanding of the words and syntax of the Arabic language, and consequently help in the making of ijtihaad, tafseer of the Qur’an and understanding hadith.

Ümmetin kültürü, bireylerin karakterini şekillendirir. Bireyin zekâsını ve şeyleri, sözleri ve eylemleri değerlendirme yöntemini, eğilimlerini biçimlendirdiği gibi zihniyetini, nefsiyyesini (nafsiyya) ve davranışını (sülük) da etkiler. Bu nedenle, Ümmetin kültürünün toplumda korunması ve yayılması, Devletin başlıca sorumluluklarındandır. Sovyetler Birliği tarihsel olarak çocuklarını Komünist kültür üzerine yetiştirmiş ve kültürüne kapitalist ya da İslami düşüncenin sızmasını önlemeye çalışmıştır. Bütün Batı, çocuklarını din ile hayatın ayrılmasına dayanan kapitalist kültür üzerine yetiştirmiş, hayatını bu temel üzerine düzenlemiş ve kurmuş; İslam kültürünün kendi doktrinine ve kültürüne nüfuz etmesini engellemek için savaşlar yürütmüş, bugün de yürütmeye devam etmektedir. İslam Devleti, İslam kültürünü çocuklarına aşılamaya çalışmış ve Devlet içinde İslami fikri doktrine dayanmayan herhangi bir düşünceyi savunan kimseye izin vermemiştir. Devlet ayrıca kendi kültürünü Da'va ve Cihad yoluyla diğer devletlere ve milletlere taşımıştır. Bu durum, Allah'ın yeryüzünü ve onun üzerinde bulunanları miras alana kadar, yani Kıyamet Günü'ne kadar sürecektir.

The Ummah’s culture creates the character of its individuals. It moulds the individual’s intellect and his method of judging things, statements and actions just as it moulds his inclinations, thereby influencing his mentality, disposition (nafsiyya) and behaviour (sulook). Thus, the preservation and spread of the Ummah’s culture in the society is among the chief responsibilities of the State. The Soviet Union historically fostered its children upon Communist culture and attempted to prevent any infiltration of capitalist or Islamic thought into its culture. The entire West nurtured its children upon its capitalist culture that is built upon separation of religion from life. It organised and founded its life upon that basis, and waged wars -as it continues to do so today - to prevent the Islamic culture from penetrating its doctrine and culture. The Islamic State endeavoured to implant the Islamic culture into its children and prevented anyone from calling within the state for any thought not built upon the Islamic intellectual doctrine within the State. The state also carried its culture to other States and nations via Da’wah and Jihad. This will continue until Allah inherits the earth and whoever resides on it (i.e. until the Day of Judgement).

Ümmetin kültürünün korunmasının en önemli güvencelerinden biri, bu kültürün çocuklarının kalplerinde ezberlenmesi ve kitaplarda muhafaza edilmesidir; bunun yanında ümmetin, bu kültürün fikri doktrininden kaynaklanan kurallara ve ölçülere göre onun işlerini yürüten ve bakan bir Devlete sahip olmasıdır.

Among the most important guarantees of the preservation of the Ummah’s culture is that its culture be memorised in the hearts of its children and preserved in books, together with the Ummah having a State ruling over it and taking care of its affairs according to the rules and canons emanating from the intellectual doctrine of this culture.

Eğitim, bir Ümmetin kültürünü hem çocuklarının kalplerinde hem de kitaplarının sayfalarında koruma yöntemidir; bu, ister resmi ister resmi olmayan bir eğitim müfredatı olsun böyledir. Eğitim müfredatı, Devlet tarafından benimsenen sistemler ve kurallarla düzenlenmiş eğitimi ifade eder; bu eğitimin uygulanmasından Devlet sorumludur; örneğin başlangıç yaşını, öğretilecek konuları ve eğitim yöntemini belirler. Resmi olmayan eğitim müfredatı ise Müslümanlara bırakılmıştır; evlerde, camilerde, kulüplerde, medya yoluyla, süreli yayınlar aracılığıyla vb. öğretilir ve eğitim müfredatının örgütlenmesine ve kurallarına tabi tutulmaz. Ancak her iki durumda da Devlet, öğretilen düşünce ve bilginin ya İslami fikri doktrinden kaynaklanmasını ya da bu doktrin üzerine inşa edilmesini sağlamakla sorumludur. Burada Hilafet Devleti'nde eğitim müfredatının temellerini sunuyoruz.

Education is the method to preserve the Ummah’s culture in the hearts of its children and the pages of its books, whether it is a formal or non-formal education curriculum. The education curriculum means education regulated by State adopted systems and canons, with the State responsible for implementing it e.g. setting the starting age, subjects of study and education method. Whereas non-formal education curriculum is left to Muslims to teach in homes, mosques, clubs, via media, periodical publications etc without being subjected to the organisation and canons of the education curriculum. In both cases, however, the State is responsible to ensure that the thoughts and knowledge (being taught) either emanate from the Islamic intellectual doctrine or are built upon it. We present herein the foundations of the education curriculum in the Khilafah State.