Doğru öğretim yöntemi, öğretmenin akılcı bir hitabı ve öğrencinin entelektüel kabulüdür.

The correct teaching method is rational address by the teacher and intellectual reception by the student.

Düşünce ya da akıl ('akl), hem öğretmenin hem de öğrenmenin aracıdır; Allah (swt), insanlığa bu aklı bahşederek onu şereflendirmiş ve yaratılmışlarının çoğunun üzerine üstün kılmıştır. Ayrıca aklı, sorumluluğun illeti (manaat) kılmıştır.

Thought or the mind (‘aql) is the tool for both teaching and studying; and Allah (swt) gifted humanity with this mind thereby ennobling and favouring him over much of His creation. And He made the mind the situational cause (manaat) of accountability.

Akıl dört unsurdan oluşur: Düşünmeye elverişli beyin, duyular, gerçeklik ve gerçeklik hakkında önceden sahip olunan bilgi. Akıl, düşünce veya anlayış (idrak) aynı anlamı taşır; yani: "Gerçekliğin duyusunu duyular aracılığıyla, gerçekliği yorumlamak için mevcut önceki bilgiyle birlikte beyne iletmek; ardından gerçeklik hakkında hüküm vermek."

The mind is composed of four elements: The brain (suitable for thinking), senses, the reality, and previous information about the reality. The mind or thought or understanding (idraak) all have the same meaning, namely: “Transferring sensation of the reality via the senses to the brain with existent previous information to translate the reality”; then issuing judgement upon the reality.

Bir düşünceyi başkalarına aktarmak istenirse, örneğin eğitim sürecinde, öğretmen bu düşünceyi bir veya birkaç anlatım biçimi aracılığıyla, esas olarak dil yoluyla öğrencilere iletir. Öğrenciler bu düşünceyi algıladıkları ya da daha önce algıladıkları bir gerçeklikle, ya da daha önce algıladıkları bir şeye benzeyen bir gerçeklikle ilişkilendirirlerse, bu düşünce onlara, kendi başlarına ulaşmış gibi aktarılmış olur. Eğer öğrenciler bu düşünceyi algılanabilir ya da algılanmış bir gerçeklikle ilişkilendirmezlerse, örneğin bir cümlenin anlamını anlayıp bu anlam kendilerine açıklanmış olsa da bunun karşılığında herhangi bir gerçeklik tasavvur etmezlerse, bu düşünce onlara aktarılmamış olur. Bunun yerine yalnızca bilgi aktarılmış olur ve bu bilgi onları düşünen kişiler değil, eğitim görmüş kişiler (muta'allimeen) yapar. Dolayısıyla öğretmen, düşünceleri öğrencilere aktarırken, anlamını öğrencilerin beynine yaklaştırmalıdır; bunu da onun, öğrencinin algıladığı bir gerçeklikle ya da algıladığına yakın bir gerçeklikle ilişkilendirerek yapmaya çalışmalıdır. Böylece öğrenci bilgiyi yalnızca bilgi olarak değil, bir düşünce olarak benimser. Buna göre öğretmen, öğrencinin o gerçekliği hissetmesini sağlamaya özen göstermelidir. Eğer gerçekliğin kendisini ortaya koyamazsa, düşünceyi verirken öğrencinin beyninde o gerçekliğe yakın bir imge canlandırmalıdır; öyle ki öğrenci bilgiyi, algılanmış ya da tasavvur edilmiş bir gerçeklikle ilişkilendirsin ve bunun sonucunda düşünce ortaya çıksın.

If one wishes to communicate this thought to others, as in the education process, the teacher transmits this thought to students via one or more styles of expression, principally language. If the students link this thought with a sensed or previously sensed reality, or one whose like they had previously sensed, this thought would be transmitted to them just as if they had reached to it alone. If they did not so link it to a reality, sensed or able to be sensed, such as where they understand a sentence’s meaning and it was explained to them without their conceiving any reality for it, this thought would not be transmitted to them. Rather mere information would be transmitted to them, such information making them educated persons (muta’allimeeen) not thinkers. Thus the teacher, when transmitting thoughts to students, must bring its meaning close to students’ brains by attempting to link it with a reality they sense, or a reality close to what they have sensed, such that they adopt it as a thought and not mere information. Accordingly the teacher must be keen to make the student sense the reaity; if they cannot bring forward the reality itself, he must depict an image close to that reality in the student’s brain when giving the thought such that the student links the information with a sensed or conceived reality resulting in thought.

Öğretmenin öğrencilerine aktardığı düşünce şu şekilde incelenir:

The thought that the teacher transmits to students is examined as follows:

Eğer bu şeyin, öğrencilerin daha önce duyularıyla algıladıkları bir gerçekliği varsa ya da bu düşünce kendilerine aktarılırken onu duyularıyla algılıyorlarsa, onu akılları aracılığıyla kavramış ve kabul etmiş olurlardı.

--If it has a sensed reality that the students have previously sensed, or they sense it during the thought’s transmission to them, they would have perceived and accepted it intellectually.

Eğer bunları daha önce hissetmemiş ve aktarım sırasında da hissetmemiş olsalar bile, yine de bunları zihinlerinde tasavvur ederler ve tıpkı kendilerine aktarıldığı gibi inanırlar; bu bilgi, sanki hissetmişler gibi zihinlerinde bir gerçeklik kazanır ve hissedilen gerçekliği kabul ettikleri gibi bunu da kabul ederler. Bu durumda onu akılları ile de kavrayıp kabul ederler.

--If they had not previously sensed it nor do they sense it during the transmission, yet however they conceive it in their brains and believe it just as it is transmitted to them, and it became a reality in their brains just as if they sensed it, and they accept it just as they accept the sensed reality, they would also understand and accept it intellectually.

Her iki durumda da öğretmenin onlara aktardığı düşünce, öğrencilerin kendi düşüncesi haline gelir. Ancak düşüncenin duyulabilir bir gerçekliği yoksa ya da öğrencilerin duyularıyla algılayabileceği bir gerçeklik taşımıyorsa, bu düşünce aktarıldığı kişilere yalnızca bir bilgi olarak kalır.

In both cases, the thought the teacher transmits to them would become their own thought. However, if the thought did not have a sensed reality or one that can be sensed by the students, this thought would remain mere information to those it was transmitted to.

Duyulan gerçeklik, insanın beş duyusundan biriyle algılayabildiği gerçekliktir; bu gerçeklik maddi olsun ya da soyut olsun fark etmez. Maddi gerçeklik, ağacı görmek, serçenin sesini duymak, kumaşın inceliğini dokunmayla hissetmek, çiçeklerin kokusunu almak ve balın tadını duymak gibidir. Soyut gerçeklik ise cesaret, güvenilirlik, korkaklık ve ihanet gibidir; bunlar açıkça görünür hale geldiklerinde akılla algılanır. Böylece, bir Müslümanın düşmanla düşmanın maddi ve sayısal üstünlüğüne rağmen savaşıp direnmesinin cesaret, savaş meydanından kaçmasının ise korkaklık olduğu anlaşılır. Duyulan ya da duyulabilen gerçeklik, maddi ya da soyut olsun, düşünce sürecinde temel bir unsurdur. Bu unsur olmadan düşünce düşünülemez.

The sensed reality is the one that man can sense via one of his five senses, whether this reality were material or abstract. The material reality is like seeing the tree, hearing the sparrow’s voice, feeling through touch the fabric’s delicacy, smelling flowers’ fragrance and tasting honey’s flavour. The abstract reality is like courage, trustworthiness, cowardice and treachery that are sensed intellectually upon their manifest appearance. So one comprehends that the Muslim’s fighting of the enemy and being steadfast on it despite the enemy’s material and numerical superiority is courage, whereas his fleeing from the battlefield is cowardice. The sensed reality or one that can be sensed, whether material or abstract, is a fundamental element in the thinking process. Thought cannot be thought without it.

Dünyada insanın beş duyusuyla hiçbir şekilde algılayamadığı gaybi konular (mugheebaat), örneğin Cennet, Cehennem, Arş gibi şeyler, duyular yoluyla düşünülecek konular değildir; bunlar, Kur'an-ı Kerim ve mütevatir hadis gibi sübutu kat'i (kesin) olan bilgi yoluyla düşünülecek konulardır. Bazılarının hayal ettiği gaybi konular ise, örneğin Ugarlar (gulllar) ve boynuzları üzerinde yeryüzünü taşıyan öküz, düşünce sayılmaz; çünkü bunlar ne duyularla algılanmıştır ne de duyular yoluyla kesin olarak aktarılmıştır. Bunlar gerçeği olmayan varsayım ve batıl inançlardır ve öğrenciler düşüncelerini bu tür şeylerle meşgul etmekten kaçınmalıdır.

The unseen matters (mugheebaat) that man cannot sense with any of his senses in the Dunya, e.g. Paradise, Hellfire, the Throne etc are not topics of thinking via the senses; rather they are topics of thought via information whose credibility is definitive (qat’iyy) like the Noble Qur’an and mutawatir Hadith. As for the unseen matters imagined by some e.g. Ugars (ghouls) and the bull carrying the earth upon its horns, preoccupying oneself with the like is not thinking since they are neither sensed nor conveyed definitively by the senses. They are (mere) speculation and superstition without reality, and students must avoid preoccupying their thinking with the like.

Rasyonel hitap ve işitme ya da okuma yoluyla entelektüel öğrenme sürecinde, hitap eden kişi, yani öğretmen veya müfredat tasarlayıcısı, düşüncenin dört unsurunu kullanmak zorundadır. Bu nedenle eğitilen kişiye, yani “öğrenci”ye sözlü ya da yazılı olarak hitap ederken, öğrenci daha önce bunu hissetmemişse, gerçeği öğrenci için kesin biçimde tasvir etmeye özen gösterilmelidir; böylece muhatap, gerçekliği algılıyormuş gibi hisseder. Bu, gerçeklikle ilgili tüm bilgilerin biriktirilmesiyle sağlanır, böylece gerçekliğin imajı öğrenciye yaklaştırılmış olur.

In the process of rational address and intellectual learning via hearing or reading, the addressor namely the teacher or curriculum designer must use the four elements of thinking. So care must be taken when addressing the one being educated i.e. the “student”, whether orally or via writing, to precisely depict the reality for the student if he has not previously sensed it so that the recipient feels as if he perceives the reality. This is done via accumulating all information related to the reality so as to bring its image closer to the student.

Öğretimde veya öğrenmede akılcı iletişimin ve entelektüel öğrenmenin temel aracı dildir; dil, içerdiği kelimeler ve cümleler, bu kelimelerin ve cümlelerin işaret ettiği anlamlar ve bu anlamların taşıdığı düşüncelerdir. Eğer öğretmen ve öğrenci bu kelimeleri, cümleleri ve anlamları, işaret ettikleri düşünceler açısından kavrarsa, bu araçlar öğretme ve öğrenme sürecinde etkili olur. Buna göre hem öğretmen hem de müfredat tasarımcısı, öğrencinin dil başarısını göz önünde bulundurmalı ve iki taraf arasındaki entelektüel söyleşiyi kolaylaştırmak amacıyla öğrencinin anlayabileceği kelimeleri, cümleleri ve anlatımları kullanmalıdır. Entelektüel söyleşiyle, düşünmenin dört unsurunu içeren, iki taraf arasındaki karşılıklı hitabı kastediyoruz.

The principal tool for rational address and intellectual learning in teaching or learning is language and the words and sentences it contains, the meanings that these words and sentences indicate, and the thoughts carried by these meaning. If the teacher and student comprehend these words, sentences and meanings with respect to the thoughts they indicate, these tools would be effective in the teaching and learning process. Accordingly, both the teacher and curriculum designer must take the student’s linguistic achievement into account and use words, sentences and compositions that they understand in order to facilitate the intellectual discourse between the two parties. By intellectual discourse we mean the mutual address between the two parties containing the four elements of thinking.

Bu yöntemle yazılı ya da sözlü metinler, öğrencinin beyninde (tıpkı öğretmen için olduğu gibi) düşüncelere dönüşür; öğrenci bu düşünceleri dil başarısına göre ifade edebilir, sonra da kendi ölçütleri doğrultusunda, örneğin helal ve haram, doğru ve yanlış açısından onunla etkileşime girebilir.

Using this method, written or verbal texts change into thoughts within the student’s brain (just as they exist for the teacher) that he is able to express according to his linguistic achievement, then interact with it according to his criteria e.g. halal and haram, right and wrong.

Bu yöntem, her türlü düşünceyi aktarmak ya da almak için uygundur; bu düşünce hayata dair belirli bir bakış açısıyla doğrudan ilgili olsun, örneğin fikri (ideolojik) düşünceler gibi, ya da bu tür bir bağlantısı olmayıp matematik bilimleri gibi olsun. Düşünceler birinci kategoriye, yani insanın Rabbiyle, kendisiyle ve başkalarıyla olan ilişkisini düzenleyen, hayata dair belirli bir bakış açısıyla doğrudan ilgili düşüncelerden oluyorsa, bu tür düşüncelerin İslami akideyle ilişkilendirilmesi gerekir. Bunun üzerine öğrencinin düşüncesine hitap edilirken duygusuna da hitap edilir; bu düşüncenin öğrencinin dünya ve ahiretteki hayatıyla olan ilişkisi gösterilir, öyle ki düşüncenin doğruluğuna ikna olsun ve bu düşünce onun davranışını kontrol eden bir kavrama dönüşsün. Böylece İslami akidenin belirlediği belirli bakış açısından çıkan doğru düşüncelere karşı sevgi ve harekete geçme (iqdaam) duyguları uyandırılır; öğrenci bunları kararlılık ve coşkuyla gerçekleştirmeye yönelir. Ayrıca, hayata dair bakış açısına aykırı ve onunla çelişen yanlış düşüncelere karşı nefret ve direnme (ihcaam) duyguları harekete geçirilmelidir; böylece öğrenci onlarla mücadele etmeye ve karşı çıkmaya yönelir. Bir bakış açısıyla ilgili fikri metni öğretmek, yalnızca metnin dilsel anlamıyla sınırlı kalmak anlamına gelmez; aksine metni, ilgili olduğu gerçeklik üzerine uygulayabilmek için anlamaktır ki öğrenci, ona karşı, ona uyarak ya da ondan kaçınarak, Şeriat'ın emrettiği tavrı benimsesin. Dolayısıyla öğrenci, davranışını Şeriat hükümlerine göre kontrol etmek amacıyla bu tür düşünceyi inceler. Eğitim yalnızca entelektüel bir eğlence uğruna değildir; aksine akıl ve yaratılışta, bütün söz ve davranışlarında Allah'ın rızasını kazanmaya çalışan İslami kişiliği inşa etmeyi amaçlar.

This method is suitable to transmit or receive any thought, whether this thought is directly related to a specific viewpoint about life such as ideological thoughts, or not so related such as mathematical sciences. If the thoughts belong to the first category, meaning they are directly related to a specific viewpoint about life i.e. they are from the thoughts organising man’s relationship with his Lord, himself or others, such thoughts must be linked to the Islamic ‘aqeedah. Thereupon one addresses the student’s feeling along with addressing his thought as well as demonstrating this thought’s relationship with the student’s life in the Dunya and the Hereafter such that he becomes convinced of the correctness of the thought and it becomes a concept controlling his behavior. Thus this will stir up the feelings of love and mobilisation (iqdaam) towards the correct thoughts emanating from the specific viewpoint defined by the Islamic ‘aqeedah, and he moves to realise it with conviction and enthusiasm. In addition, his feelings of hate and resistance (ih’jaam) should be agitated against erroneous thoughts that contradict and oppose his viewpoint about life, so he moves to fight and oppose them. Teaching the intellectual text related to a viewpoint does not mean merely restricting oneself to its linguistic meaning; rather it means understanding the text so as to apply it upon its relevant reality in order that the the student adopts the Shar’a mandated stance towards it, whether by acting upon or abstaining from it. So he studies this type of thought to control his behaviour according to the Shari’ah rules. Education is not merely for the sake of intellectual amusement, rather it is meant to build the Islamic personality, in intellect and disposition, that strives to attain Allah’s pleasure in all its actions and statements.

Ancak düşünceler ikinci türdense, yani fizik, kimya, matematik gibi belirli bir bakış açısıyla doğrudan ilgili olmayan düşüncelerse, öğrencinin insana hizmet etmesi için Allah'ın boyun eğdirdiği evrenle etkileşime hazırlanması amacıyla incelenirler.

Whereas if the thoughts are of the second type i.e. thoughts not directly related to a specific viewpoint such as physics, chemistry, mathematics etc, they are studied to prepare the student to interact with the universe that Allah subjected to serve man.

Ve O (swt) şöyle buyurur:

He (swt) says:

﴿وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِ جَمِيعًا مِنْهُ﴾ “Ve göklerde ve yerde olan her şeyi, kendi katından olmak üzere, sizin hizmetinize vermiştir.” [Casiye: 13].

﴿وَسَخَّرَ لَكُمْ مَا يفِ السَّمَاوَا ي ت وَمَا يفِ الأَرْ ي ض يَ جَيعًا يمنْه ﴾ “And He has subjected to you, as from Him, all that is in the heavens and on earth” [Al-Jaathiya: 13].

Ve O (SWT) şöyle buyurur:

And He (swt) says:

﴿وَسَخَّرَ لَكُمْ اللَّيْلَ وَالنَّ هَارَ وَالشَّمْسَ وَا لْقَمَرَ وَالنُّجُومُ مُسَخَّرَاتٌ يبَِمْيريه ﴾ “And He has subjected to you the night and day, and the sun and moon, and the stars are in subjection by His command” [An-Nahl: 12].

﴿وَسَخَّرَ لَكُمْ اللَّيْلَ وَالنَّ هَارَ وَالشَّمْسَ وَا لْقَمَرَ وَالنُّجُومُ مُسَخَّرَاتٌ يبَِمْيريه ﴾ “And He has subjected to you the night and day, and the sun and moon, and the stars are in subjection by His command” [An-Nahl: 12].

Müslüman, bir İslam kişiliği olarak, faydalanmak ve İslam ümmetinin çıkarlarına ve hayati meselelerine hizmet etmek için deneysel bilimleri inceler. İlim, kendisi için aranan bir şey değildir; aksine insanın öğrendiği düşünce ve bilgilerden, bu hayatta İslami kurallara uygun olarak faydalanması için aranır.

The Muslim, as an Islamic personality, studies empirical sciences in order to derive benefit and employ it to serve the Islamic Ummah’s interests and vital issues. Knowledge is not sought for its own sake; rather, it is sought in order that man benefits from the thoughts and knowledge he learns in this life according to the Islamic rules.

Ve O (swt) şöyle buyurur:

He (swt) says:

{وَابْتَغِ فِيمَا آتَاكَ اللَّهُ الدَّارَ الْآخِرَةَ وَلَا تَنسَ نَصِيبَكَ مِنَ الدُّنْيَا} “Allah'ın sana verdikleriyle ahiret yurdunu ara, ama dünyadan nasibini de unutma.” [Kasas: 77].

﴿وَابْ تَ ي غ فييمَا آتََكَ اللََُّّ الدَّارَ الآ ي خرَةَ وَلاَ تَنسَ نَ ي صيبَكَ يمنْ الدُّنْ يَا﴾ “Seek the home of the Hereafter with what Allah gave you, but do not forget your portion in this world” [Al-Qasas: 77].