ما دیدیم که عیسی (صلی الله علیه وسلم) ادعا نکرد که همان پیامبر موعود است. آیا محمد (صلی الله علیه وسلم) به ما خبر داد که او همان پیامبر موعودی است که پیامبران پیشین از آن خبر داده بودند؟

We have seen that Jesus (PBUH) did not claim that he was the expected prophet. Did Muhammad (PBUH) inform us that he was that promised prophet as the previous prophets stated?

پیشگوییهای درباره آمدن محمدﷺ که در کتابهای پیامبران یافت میشود، از جمله مسائل مهمی است که قرآن و احادیث محمدﷺ بر آن تأکید کردهاند. قرآن یادآور میشود که هر پیامبری قوم خود را از آمدن پیامبر پس از خود آگاه میساخت.

The prophecies of the coming of Muhammad, which we find in the books of the prophets, are one of many important issues emphasized by the Quran and the traditions of Muhammad. The Quran mentions that every prophet reminded his people about the coming prophet.

این پیامبران پیمان بسته بودند که هرگاه محمد ﷺ بیاید، همگی به او ایمان بیاورند۔ {و (به یاد آور) زمانی را که خداوند از پیامبران پیمان گرفت که: "آنچه از کتاب و حکمت به شما دادم، بگیرید؛ سپس پیامبری (محمد ﷺ) نزد شما خواهد آمد که آنچه را نزد شماست تصدیق می‌کند؛ باید به او ایمان بیاورید و او را یاری دهید." فرمود: "آیا اقرار می‌کنید و پیمان مرا که با شما بسته‌ام می‌پذیرید؟" گفتند: "اقرار می‌کنیم." فرمود: "پس گواه باشید و من با شما از گواهان هستم."} (آل عمران: ۸۱)

These prophets had vowed that when Muhammad comes, they would all believe in him. {And (remember) when Allâh took the Covenant of the Prophets, saying: "Take whatever I gave you from the Book and Hikmah (understanding of the Laws of Allâh, etc.), and afterwards there will come to you a Messenger (Muhammad) confirming what is with you; you must, then, believe in him and help him." Allâh said: "Do you agree (to it) and will you take up My Covenant (which I conclude with you)?" They said: "We agree." He said: "Then bear witness; and I am with you among the witnesses (for this)."} (Al-Emran: 81).

علی بن ابی طالب (رضی الله عنه) فرمود: (خداوند از پیامبران پیمان گرفت، [و همچنین از] آدم، که پس از آن، فرستاده‌ای (محمد ﷺ) به سوی شما خواهد آمد، پس باید به او ایمان آورید و او را یاری دهید).1

Ali, son of Abu Talib, (May Allah be pleased with him) said: (Allah took the Covenant of the Prophets, Adam and afterwards there will come to you a Messenger (Muhammad) must, then, believe in him and help him). 1

در میان این پیامبران، کسی که از پیامبر بعدی خبر داد، حضرت ابراهیم (علیه السلام) بود، آنگاه که این دعا را کرد: {«پروردگارا! در میان ایشان پیامبری از خودشان برانگیز، که آیات تو را بر ایشان بخواند و کتاب و حکمت را به آنان بیاموزد و پاکشان گرداند. به راستی که تو توانای حکیمی.» (و خداوند نیز دعای او را اجابت کرد و محمد ﷺ را برانگیخت)} (سورۃ البقرہ: ۱۲۹).

Among these prophets, who gave prophecies of the next prophet, was prophet Abraham (PBUH), when he said the prayer {"Our Lord! Send amongst them a Messenger of their own (and indeed Allâh answered their invocation by sending Muhammad Peace be upon him ), who shall recite unto them Your Verses and instruct them in the Book (this Qur'ân) and Al-Hikmah (full knowledge of the Islamic laws and jurisprudence or wisdom or Prophet-hood, etc.), and sanctify them. Verily! You are the All-Mighty, the All-Wise."} (Al Baqara: 129).

عیسیٰ (علیه السلام) — در ترجمهٔ فارسی باید «عیسی (علیه السلام)» نوشت. بنابر قواعد، «علیه السلام» یک عنوان احترام نوشتاری است و در فارسی حفظ می‌شود. عیسی (علیه السلام) {و آنگاه که عیسی پسر مریم گفت: «ای بنی‌اسرائیل! من فرستادهٔ خدا به سوی شما هستم، تأییدکنندهٔ تورات که پیش از من بوده است، و بشارت‌دهندهٔ فرستاده‌ای که پس از من می‌آید، که نامش احمد است. اما هنگامی که او با دلایل روشن نزدشان آمد، گفتند: این جادوی آشکار است.»} (سورهٔ صف، آیهٔ ۶).

Jesus (PBUH) {And (remember) when 'Iesa (Jesus), son of Maryam (Mary), said: "O Children of Israel! I am the Messenger of Allâh unto you, confirming the Taurât [(Torah) which came] before me, and giving glad tidings of a Messenger to come after me. Whose name shall be Ahmed. But when he (Ahmed i.e. Muhammad) came to them with clear proofs, they said: "This is plain magic."} (Al Saff :6).

پیامبر خدا ﷺ فرمود: (خداوند مرا آخرین و پایانی پیامبران قرار داده است، در حالی که آدم هنوز در گِل خود بود، و من از آغاز خویش به شما خبر می‌دهم. من پاسخ دعای ابراهیم هستم، و بشارت عیسی، و رؤیایی که مادرم هنگام زادن من دید، که نوری بسیار درخشان از او بیرون آمد که کاخ‌های شام به واسطه‌ی آن روشن شد). ۲

Muhammad (PBUH) said, (God considers me the last and final prophet, since Adam is twisted in his clay, and I will inform you of my beginning. I am the answer of Abraham's prayer, and the prophecy of Jesus, and the dream that my mother saw when she delivered me, as a very bright light came out of her, where the palaces of Syria shined). 2

طبیعی است که توجه بزرگ پیامبران به «پیامبر پایانی» باعث شود که آنان در نوشته‌های خود از او، توصیف او و احوال او سخن بگویند.

Naturally, the prophets’ great attention to the "final prophet” should make them talk about him in their writings, his description and conditions.

قرآن کریم این را تأیید کرده است که این پیش‌گویی‌ها در کتاب‌های مسیحیان و یهودیان وجود دارد. {آنان که از فرستاده، پیامبر درس‌ناخوانده، پیروی می‌کنند (یعنی)

The Holy Quran confirmed that, these prophecies exist in the books of the Christians and Jews. {Those who follow the Messenger, the Prophet who can neither read nor write (i. e.

(محمد ﷺ) که نام او را در تورات (سفر تثنیه، باب هجدهم، آیه ۱۵) و انجیل نزد خود نوشته می‌یابند

Muhammad) whom they find written with them in the Taurât (Torah) (Deut, xviii, 15) and the Injeel (Gospel)

(یوحنا ۱۴:۱۶)، - او ایشان را به المعروف فرمان می‌دهد (یعنی

(John xiv, 16) , - he commands them for Al-Ma'rûf (i.e.

توحید اسلامی و آنچه اسلام مقرر کرده است را به آنان امر می‌کند؛ و آنان را از «المنکر» (یعنی کفر، شرک به هر شکل، و آنچه اسلام نهی کرده است) باز می‌دارد؛ و آنچه را پاک و حلال است (یعنی همه چیزهای نیک و حلال، از نظر اشیاء، اعمال، عقاید، اشخاص، خوراکی‌ها و غیره) برای آنان حلال می‌کند، و آنچه را ناپاک و حرام است «الخبائث» (یعنی همه چیزهای پلید و حرام از نظر اشیاء، اعمال، عقاید، اشخاص، خوراکی‌ها و غیره) بر آنان حرام می‌گرداند، و بارهای سنگین (پیمان الهی) و زنجیرهایی را که بر آنان بود از ایشان برمی‌دارد. پس کسانی که به او (محمد ﷺ) ایمان آورند، او را بزرگ دارند، یاریش کنند و از نوری که با او نازل شده (قرآن) پیروی نمایند، همان‌ها رستگارانند.» (الأعراف: ۱۵۷).

Islâmic Monotheism and all that Islâm has ordained); and forbids them from Al-Munkar (i.e. disbelief, polytheism of all kinds, and all that Islâm has forbidden); he allows them as lawful At-Taiyibât [(i.e. all good and lawful) as regards things, deeds, beliefs, persons, foods, etc.], and prohibits them as unlawful Al-Khabâ'ith (i.e. all evil and unlawful as regards things, deeds, beliefs, persons, foods, etc.), he releases them from their heavy burdens (of Allâh's Covenant), and from the fetters (bindings) that were upon them. So those who believe in him (Muhammad), honour him, help him, and follow the light (the Qur'ân) which has been sent down with him, it is they who will be successful.} (Al-Aaraf: 157).

الله، که ما را از وجود این پیشگویی‌ها درباره پیامبر محمد ﷺ، امتش و یارانش در تورات و انجیل آگاه می‌سازد، فرموده است: {محمد فرستادهٔ خداست، و کسانی که با اویند، در برابر کافران سختگیر و در میان خود مهربانند. ایشان را می‌بینی که رکوع و سجده می‌کنند، و فضل خدا و خشنودی او را می‌جویند. نشانهٔ ایشان (یعنی ایمانشان) از اثر سجده [در نماز] بر چهره‌هایشان نمایان است. این است وصف ایشان در تورات. و وصفشان در انجیل چونان دانه‌ای است که جوانه‌اش را برمی‌آورد، سپس آن را نیرومند می‌سازد، پس ستبر می‌شود و بر ساقهٔ خود راست می‌ایستد، و کشاورزان را شادمان می‌کند، تا به وسیلهٔ ایشان کافران را به خشم آورد.}

Allah, informing us about the existence of these prophecies about prophet Muhammad (PBUH), his nation and his companions in the Torah and the bible, said: {Muhammad is the Messenger of Allâh, and those who are with him are severe against disbelievers, and merciful among themselves. You see them bowing and falling down prostrate (in prayer), seeking Bounty from Allâh and (His) Good Pleasure. The mark of them (i.e. of their Faith) is on their faces (foreheads) from the traces of (their) prostration (during prayers). This is their description in the Taurât (Torah). But their description in the Injeel (Gospel) is like a (sown) seed which sends forth its shoot, then makes it strong, it then becomes thick, and it stands straight on its stem, delighting the sowers that He may enrage the disbelievers with them.

الله وعده کسانی از آنان را که ایمان آوردند (یعنی همه کسانی که تا روز قیامت از توحید اسلامی، یعنی دین پیامبر محمد ﷺ، پیروی می‌کنند) و کارهای نیک و شایسته انجام دادند، آمرزش و پاداشی بزرگ داده است (یعنی

Allâh has promised those among them who believe (i.e. all those who follow Islamic Monotheism, the religion of Prophet Muhammad till the Day of Resurrection) and do righteous good deeds, forgiveness and a mighty reward (i.e.

بهشت). } (الفتح: ۲۹).

Paradise). } (Al-Fath: 29).

قرآن کریم به تفصیل از توصیف محمد (صلی الله علیه وسلم) و احوال او که در کتاب‌های یهودیان و مسیحیان آمده، سخنی نگفته است. با این حال، به یک حقیقت مهم آگاهی می‌دهد: یهودیان و مسیحیان این فرستادهٔ خدا را همان‌گونه می‌شناسند که فرزندان خود را می‌شناسند. او بارها در میان پیامبرانشان و از طریق کتاب‌هایشان یاد شده است. {کسانی که به ایشان کتاب داده‌ایم (یهودیان و مسیحیان) او را همان‌گونه می‌شناسند که فرزندان خود را می‌شناسند. کسانی که خویشتن را به هلاکت می‌افکنند، ایمان نمی‌آورند. (تفسیر طبری)} (الانعام: ۲۰)

The Noble Quran did not tell in detail about the description of Muhammad (PBUH) and his conditions mentioned in the books of the Jews and Christians. However, it informs us about one important fact, that the Jews and the Christians know this messenger of God as they know their own children. He was mentioned many times by their prophets and through their books. {Those to whom We have given the Scripture (Jews and Christians) recognize him (i.e. Muhammad as a Messenger of Allâh, and they also know that there is no Ilah (God) but Allâh and Islâm is Allâh's Religion), as they recognize their own sons. Those who destroy themselves will not believe. (Tafsir At-Tabarî)} (Al-Anaam: 20)

بدون شک، این آگاهی از تعداد یا روشنی پیشگوییهایی ناشی میشود که در کتابهای آنان درباره او ﷺ ذکر شده است.

With no doubt, this knowledge comes from the number of or the clarity of the prophecies mentioned in their books about him (PBUH).

در صفحات بعدی تلاش خواهیم کرد به برخی از این پیشگوییها بپردازیم، با این امید که بتوانیم تغییراتی را که در این کتابها رخ داده روشن کنیم و از بسیاری از سوءفهمهایی که برای مسیحیانی که میکوشند این پیشگوییها را درک کنند پیش میآید، دوری جوییم.

We will try to touch some of these prophecies in the following pages, hoping that we can succeed in clarifying the alterations that come in these books, avoiding many of the misunderstandings that happen to Christians trying to understand these prophecies.

ابراهیم (صلوات الله عليه) سرزمین عراق را به سوی سرزمین مبارک، سرزمین فلسطین ترک کرد. تورات یادآور شده است که او در آن هنگام هفتاد و پنج ساله بود و فرزندی نداشت. او پس از آنکه خداوند به او مژده داده بود، رهسپار شد و فرمود: «و از تو امتی بزرگ خواهم ساخت، و تو را برکت خواهم داد، و نامت را بزرگ خواهم کرد، به طوری که مایه برکت باشی… و در تو همه خانواده‌های زمین برکت خواهند یافت.» (سفر پیدایش: ۱۲/۲-۳).

Abraham (PBUH) left of the land of Iraq heading to the blessed land, the land of Palestine. The Torah mentioned that he was seventy-five years old, and he had no children. He left after God had given him good news and said: "And I will make of you a great nation, and I will bless you and make your name great, so that you will be a blessing…..and in you all the families of the earth shall be blessed." (Genesis: 12/2-3).

در سرزمین فلسطین، هاجر (کنیز ساره) از پسرش اسماعیل باردار شد (علیه السلام). تورات از حسادت ساره نسبت به هاجر به خاطر داشتن فرزند سخن می‌گوید، در حالی که ساره تا آن زمان از فرزند و نسل محروم بود.

In the land of Palestine, Hagar (Sarah's servant) became pregnant with her son Ishmael (PBUH). The Torah mentions Sarah's jealousy of Hagar for having a child, while Sarah was deprived of children and offspring until that time.

در آن زمان، سارا با هاجر بدرفتاری کرد و هاجر ناچار شد از دست بانوی خود بگریزد. «و فرشتهٔ خداوند به او گفت: "اینک تو آبستنی و پسری خواهی زاد. نام او را اسماعیل بگذار، زیرا خداوند به رنج تو گوش فرا داده است. او انسانی وحشی مانند گورخر خواهد بود؛ دستش بر ضد همه و دست همه بر ضد او، و او در برابر همهٔ برادرانش ساکن خواهد بود." (سفر پیدایش ۱۶: ۱۱-۱۲)» فرشته به او مژدهٔ پسری بزرگ داد که بر همه چیره خواهد شد، اما گاهی برعکس آن خواهد بود و همه بر او چیره خواهند شد.

At that time, Sarah humiliated Hagar, and Hagar had to escape from her mistress "And the angel of the LORD said to her, “Behold, you are pregnant and shall bear a son. You shall call his name Ishmael, because the LORD has listened to your affliction. He shall be a wild donkey of a man, his hand against everyone and everyone's hand against him, and he shall dwell over against all his kinsmen." (Genesis: 16/11-12), the angel gave her good news of a great son who will dominate over everyone, but sometimes it will be the opposite of that, and he will be dominated by everyone.

هاجر پسرش اسماعیل (صلی الله علیه وسلم) را به دنیا آورد؛ او بزرگ‌ترین فرزند ابراهیم بود. «ابرام هشتاد و شش ساله بود که هاجر اسماعیل را برای ابرام زایید.» (سفر پیدایش: ۱۶/۱۶).

Hagar gave birth to her son Ishmael (PBUH), he was the eldest of Abraham's children "Abram was eighty-six years old when Hagar bore Ishmael to Abram." (Genesis: 16/16).