کتاب‌های مقدس، پیامبر آینده را با نام‌های بسیاری می‌خوانند، مانند پادشاه یا پیامبر، «المسیا» و «مسیح» که به معنای «نجات‌دهنده» است. همه این نام‌ها عنوان‌هایی هستند که به پیامبر آینده داده شده‌اند و توصیفی نیز از این پیامبر بزرگ ارائه می‌دهند. با این حال، عنوان «مسیح» مشهورترین عنوان است و این به خاطر اهمیت این عنوان نزد یهودیان است.

The Holy Scriptures call the coming prophet by many names, such as the king or the prophet, the Mesia, and the Messiah, which means the “savior”, all these names are titles given to the coming prophet, and they also give a description of this great prophet. However, the title “the Messiah” is the most famous title, and that is because of the importance of this title among the Jews.

برخی ممکن است ادعا کنند که این عنوان منحصراً به عیسی (علیه السلام) اختصاص دارد.

Some may claim that this title is exclusively meant for Jesus (PBUH).

برای پاسخ به این موضوع می‌گوییم که خواندن او با لقب «مسیح» یک لقب است و نه نام شخصی. یهودیان پیامبران، پادشاهان و حتی دیگر پادشاهان را با این لقب می‌خواندند. این لقب «مسیح» از واژه سامی «مسحہ» گرفته شده که به معنای مسح کردن یا روغن مالیدن است، زیرا یهودیان بدن پادشاهان و پیامبران خود را روغن می‌مالیدند و آنان را «مسیح» می‌نامیدند، هرچند که روغن‌مالی نشده بودند.

To answer that, we say that calling him the Messiah is a title and not a personal name. The Jews call their prophets, kings and even other kings by that title. This title “Messiah” comes from the Semitic word "Masaha" which means to anoint, for the Jews used to anoint the bodies of their kings and prophets, they used to call them Messiahs even though they were not anointed.

کورش، پادشاه ایران، مسیح خوانده شد: «خداوند به مسیح خود، به کورش، چنین می‌گوید» (اشعیا ۴۵:۱). داوود نیز مسیح خوانده شد: «او به پادشاه خود نجات بزرگ می‌بخشد و به مسیح خود، به داوود و به نسلش تا ابد رحمت می‌کند» (مزامیر ۱۸:۵۰).

Cyrus, the Persian king, was called Messiah "Thus said the LORD to his anointed, to Cyrus" (Isaiah 45:1). David also was called a messiah "And shows mercy to his anointed, to David, and to his seed forevermore" (Psalms 18:50)

شاول، پادشاه، مسیح نامیده شد. «و داوود به ابیشای گفت: او را هلاک مکن، زیرا کیست که دست خود را بر مسیح خداوند دراز کند و بی‌گناه بماند؟» (اول سموئیل ۲۶:۷-۹)

Saul, the king, was called messiah "And David said to Abishai, Destroy him not: for who can stretch forth his hand against the Lord’s anointed, and be guiltless?" (1 Samuel 26:7-9)

در کتاب مزامیر آمده است: «به مسحشدگان من دست مزنید و به انبیای من ضرر مرسانید» (مزامیر ۱۰۵:۱۵). و در کتاب پادشاهان، درباره کاهنان مسیح‌شده چنین می‌خوانیم: «ایلیا در جواب سردار پنجاه‌نفر گفت: اگر من مرد خدا باشم، آتش از آسمان نازل شود و تو و پنجاه نفرت را بسوزاند. پس آتش از آسمان نازل شد و او و پنجاه نفرش را سوزانید.» (دوم پادشاهان ۱:۱۰)

In Psalms, "Touch not my anointed, and do my prophets no harm." (Psalms 105:15), and in the Book of Kings, regarding the messiah priests, we read: "And Elijah answered and said to the captain of fifty, If I be a man of God, then let fire come down from heaven, and consume you and your fifty. And there came down fire from heaven, and consumed him and his fifty." (2 Kings 1:10)

واضح است که این عنوان محترم «مسیح» منحصراً عنوان عیسی (علیه السلام) نبود. این عنوانی بود که به «پیامبر موعود» داده می‌شد، همان کسی که یهودیان، بنی‌اسرائیل، در انتظارش بودند، زیرا خداوند به او حکومت، موفقیت و برکاتی بسیار بیشتر از آنچه به پادشاهان تدهین‌شدهٔ یهود داده شده بود، عطا خواهد کرد.

It is clear that this honorable title “messiah” was not an exclusive title for Jesus (PBUH). It was a title given to the "expected prophet" for whom, the Jews, the children of Israel have been waiting, because God will grant him a kingdom, success and blessings far much greater than those that given to the anointed kings of the Jews.

مسیح عنوانی است برای «پیامبر موعود» که یهودیان در انتظار و چشم‌به‌راه او بودند؛ به همین سبب، هنگامی که یحیی تعمیددهنده را دیدند، از خود پرسیدند آیا او همان مسیح بعدی است یا نه، «او پیامبر موعود کتاب مقدس است» (٦)

The messiah is a title for the "expected prophet" for whom the Jews were waiting and expecting, that is why they wondered when they saw John the Baptist whether if he was the next messiah or not, "he The P romised Prophet of the Bible (٦)

او اعتراف کرد و انکار نکرد، بلکه گفت: «من مسیح نیستم.» پس از او پرسیدند: «پس تو کیستی؟ آیا الیاس هستی؟» (یوحنا ۱:۲۱-۲۲)

admitted and did not deny it, but admitted, "I am not the Messiah." So they asked him, "What are you then? Are you Elijah?" (John1/21-22)

هنگامی که جمعیتی از یهودیان معجزات عیسی (ع) را دیدند، او را با عنوان «مسیح» خواندند: «وقتی مسیح بیاید، آیا او معجزاتی بیشتر از این مرد انجام خواهد داد؟» (یوحنا ۷: ۳۰-۳۱)

When the crowd of Jews saw the miracles of Jesus (PBUH), they used the title “messiah”: "When the Messiah comes, will he perform more signs than this man has done?" (John 7/30-31)

«پیامبرِ موعود» نیز «مسیا» نامیده می‌شد که همان معنای «مسیح» را می‌دهد؛ این واژه در انجیل یوحنا آمده است: «ما مسیح را یافته‌ایم» ۲۹ (که «مسح‌شده» ترجمه شده است). (یوحنا ۱:۴۱) واژهٔ سریانی «ma sheeh» در زبان‌هایی که حرف «ح» را ندارند، که معادلی در انگلیسی ندارد اما به حرف «H» نزدیک است، «مسیا» تلفظ می‌شود.

The "expected prophet" was also called messia which gives the same meaning of messiah, that can be found in the Book of John "We have found the Messiah" 29 (which is translated Anointed)." (John 1/41) the Serianic word "ma sheeh" is pronounced "messia" in languages that do not have the letter " "ح which has no equal in English but it is close to the letter "H".

برخی افراد، و حق دارند که چنین کنند، ممکن است بخواهند که ما آیه یا آیاتی را ارائه دهیم که به روشنی و بی‌چون و چرا نام و توصیف محمد ﷺ را نشان دهد. با این حال، دو مسئله مربوط به کتاب مقدس و ترجمه‌های آن وجود دارد که وضوح این پیشگویی‌ها را مسدود می‌کند. این دو مسئله برای کسانی که با کتاب مقدس آشنا هستند شناخته شده است، کسانی که دلیل گم شدن یا عمداً پنهان شدن این پیشگویی‌ها را می‌دانند.

Some people and they have the right of doing so, might demand that we have to present the verse or verses which clearly and indisputably indicate the name and description of Muhammad (PBUH). However, there are two issues related to the Holy Bible and its translations, which block the clarity of these prophecies. These two issues are well known to those who are acquainted with the Holy Bible, those who know the reason why these prophecies are lost or intentionally suppressed.

نخستین مشکل این است که یهودیان و مسیحیان عادت دارند نام‌ها را به معنای آن‌ها ترجمه کنند، تنها معنا را بیان کنند بدون نام، و ممکن است توضیحی به جمله بیفزایند و آن را در متن قرار دهند. در نتیجه، بسیاری از بشارت‌های آشکار دلالت‌های روشن خود را از دست می‌دهند. نمونه‌ای از این بشارت‌ها، بشارت عیسی درباره «پاراکلیتوس» است که در ترجمه‌های جدید «تسلی‌دهنده» ترجمه شده است. نمونه دیگر، بشارت حضرت حَجّی نبی است که به آمدن (محمد ﷺ) اشاره دارد، اما مترجمان کتاب مقدس آن را تغییر داده‌اند تا این دلالت روشن و مستقیم را پنهان کنند.

The first issue is that the Jews and the Christians have the habit of translating names into their meanings, stating the meaning only without the name, and they may add a commentary to the sentence and insert it into the context. Consequently, many clear prophecies will lose their indications. An example of these prophecies is Jesus’ prophecy about the “Parakletos”, which is “the comforter” in modern translation. Another example is the prophet Haggai’s prophecy, that indicates the coming of (Mehmaad), but the translators of the Holy Bible changed it in order to suppress this clear and direct indication.

و گنجینه‌های همهٔ ملت‌ها خواهد آمد (حجی ۲:۷).

“and the treasures of all the nations will come in” (Haggai 2/7).

در مزمور ۸۴:۶ (ترجمه کتاب مقدس، ویرایش ۱۹۵۹ و اکثر ترجمه‌های انگلیسی)، از نام شهری یاد شده که مسیح به آن نسبت داده می‌شود. این عبارت در متن عبری به صورت «בְּעֵמֶק הַבָּכָא» آمده و آن را «دره بَکا» ترجمه کرده‌اند. مترجمان کتاب مقدس این واژه را به «دره اشک» ترجمه کرده‌اند، تنها برای آنکه خواننده را گمراه کنند تا نداند که «بَکّه» (بکا) شهر مولد محمد ﷺ است.

In Psalms (84/6), (KJV 1959 and the majority of English translations), the name of the messiah’s city is mentioned. It called it “Bacah valley” “Hebrew [ בְּעֵמֶק הַבָּכָא ]. The translators of the Holy Bible translated it into “the valley of weeping”, only to misguide the reader of knowing that "Bacah" is the town of Muhammad’s (PBUH) nativity.

{همانا نخستین خانه‌ای که برای مردم بنا شد، همان است که در بکه (مکه) است، پر از برکت و هدایتی برای جهانیان} (آل عمران:

{Verily, the first House (of worship) appointed for mankind was that at Bakkah (Makkah), full of blessing, and a guidance for Al-'Alamîn (the mankind and jinns) } (Al-Emran:

96).

96).

در کتاب مشهور او (إظهار الحق) «آشکار شدن حق»، رحمة الله الهندی سیزده نمونه از این ترجمه‌های نادرست را ذکر می‌کند. او میان ترجمه‌های مختلف کتاب مقدس مقایسه‌ای انجام داد تا نشان دهد که این گونه اقدامات چگونه بافت اصلی متن را پنهان می‌کنند.

In his celebrated work (Eth harul Haq) “The truth revealed", Rahmatu Allah Al-Hindi, gives 13 examples of these mistranslations, he made a comparison between different translations of the Bible, to prove how these actions suppress the original context.

او گفت: «در ترجمه‌ی ۱۸۱۱ کتاب مقدس، سفر پیدایش (۲۲:۱۴) چنین آمده است: "ابراهیم آن مکان را یَهُوَه‌یِرِه نامید"؛ اما در ترجمه‌ی داربی (۱۸۸۹) آمده است: "آن مکان را یَهُوَه‌یِرِه نامید". به این ترتیب، ...» [note: the original English quotes differ as follows.] Let me correct that and give only the translation of the given text: او گفت: «در ویرایش ۱۸۱۱ کتاب مقدس (پیدایش ۲۲:۱۴)، "ابراهیم آن مکان را نامید: یَهُوَه خواهد دید"، مترجم نام عبری را با معنای آن جایگزین کرده است؛ و در ویرایش دارْبی (۱۸۸۹)، "آن مکان را یَهُوَه‌یِرِه نامید". بدین‌سان، نام درست از میان رفته و معنای مقصود آیه کاملاً دگرگون شده است».

He said, “In (1811) Holy Bible’s edition "Abraham called the name of that place The LORD Will mercy its visitors" (Genesis 22/14), the translator replaced the Hebrew name by its meaning, in Darby edition (1889), “Called the name of that place Jehovah-jireh”. By doing so, the correct name was lost, and the intended meaning of the verse was completely changed”.

او افزود:

He added:

«ما شکی نداریم که این مترجمان، که چنین کرده‌اند، توانایی آن را داشتند که عبارت (فرستادهٔ خدا) را به واژه‌های دیگری تغییر دهند، همان‌گونه که واژه‌های دیگر را تغییر داده‌اند».

“We have no doubt that these translators, who had done that, were capable of changing the fragment (Messenger of God) to different words, as they have changed other words”.

در این باره، الهندی از کتاب «خلاصة سيف المسلمين» اثر حیدر القرشی نقل کرده است که کشیش ارمنی اوسكان کتاب اشعیا را در سال ۱۶۶۶ به زبان ارمنی ترجمه کرد و در سال ۱۷۳۳ چاپ شد.

In this regards, Al-Hindi quoted from Haydar Al-Qurashee’s book "Kholasat Sayf Al-Muslemeen" (the Essence of Muslim’s sword), “that the Armenian priest Auskan translated the Book of Isaiah into the Armenian language in the year 1666, and it was printed in 1733

به قلم آنتونی پورتولی، ناشر. در این ترجمه، در فصل ۴۲ چنین آمده است: «برای خداوند سرودی تازه بسرایید؛ نشان اقتدار او بر پشتش است، و نامش احمد است».

by Anthony Portolly press. In this translation, in chapter 42 it was written: “Sing to the Lord a new song, the mark of his authority is in his back, and his name is Ahmad”.

مسئلهٔ دوم این است که کتاب مقدس [انجیل] سرشار از استعاره، نمادها و اشاره‌هاست، به‌ویژه هنگامی که از آینده سخن می‌گوید.

The second issue is that the Holy Bible is metaphoric and full of symbols and indications specially when talking about the future.

دکتر سمعان خلون در کتاب خود «راهنمای جویندگان کتاب مقدس گرانبها» نوشته است: «عبارات کتاب مقدس، بهویژه در عهد قدیم، بسیار استعاری و رمزآلود است».

Dr. Samaan Kahloon wrote in his book "the Precious Holy Bible seekers’ guide", “expressions in the Holy Bible are very metaphoric and mysterious especially in the Old Testament”.

او همچنین نوشت: «عبارات عهد جدید نیز بسیار استعاری‌اند، به‌ویژه «گفت‌وگوی نجات‌دهندهٔ ما»، و از آنجا که برخی از معلمان مسیحی از روش‌های تفسیر لفظی استفاده می‌کردند، بسیاری از عقاید نادرست و تحریف‌شده رواج یافت…»2

He also wrote, “Expressions in the New Testament are also very metaphoric, specially "causerie of our Savior", and because some of the Christian teachers used literal interpretation methods, many of the false and corrupted opinions were spread around…”2

بنابراین، خواننده باید دشواری‌هایی را که در جستجوی واژه یا نام اصلی‌ای که مترجمان پنهان کرده‌اند با آن روبه‌رو هستیم، درک کند. خواننده همچنین با تکیه بر شهود خود، ماهیت استفاده کتاب مقدس از استعاره‌ها و معماها برای تبیین حقایق را درخواهد یافت.

Therefore, the reader should realize the difficulties we are facing while we search for the original word or name that was suppressed by the translators. The reader will also realize, using his own intuition, the nature of the Holy Bible’s use of metaphors and puzzles to explain facts.

کسانی که برای اثبات اینکه کتاب‌هایشان پیشگویی‌های فراوانی دارد که تحقق یافته‌اند، از روش «جمَّل» (ابجد) یا روش‌هایی شبیه به آن استفاده می‌کنند، مانند تشکیل اتحاد جماهیر شوروی و اسرائیل، و حتی افرادی مانند هنری کیسینجر، این دشواری‌ها را متوجه نخواهند شد.

The people who use either the Gematriacal1 method or the like to prove that their books contain many prophecies, that have been realized, such as the establishment of the Soviet Union and Israel, and even individuals like Henry Kissinger, will not notice these difficulties.

آنان همچنین ادعا می‌کنند که صدها پیشگویی وجود دارد که از آمدن عیسی (صلی الله علیه وسلم) خبر می‌دهد. آنان بر این باورند که در عهد عتیق هزار پیشگویی درباره عیسی (صلی الله علیه وسلم) وجود دارد.

They also claim that there are hundreds of prophecies indicating the arrival of Jesus (PBUH). They believe that there are one thousand prophecies about Jesus (PBUH) in the Old Testament.

آیا ممکن است که کتاب مقدس هیچ پیشگویی درباره‌ی مردی (محمد، صلی‌الله علیه و سلم) که به نام الله مسیر تاریخ را تغییر داد نداشته باشد؟ آیا او نباید دست‌کم از این همه پیشگویی، یک پیشگویی که هشدار دهد یا از او یا پیامش خبر دهد، سهمی داشته باشد؟ کسانی که ادعا می‌کنند تنها افراد صالح برای حل معماها و نمادهای کتاب مقدس هستند، در پاسخ به این پرسش زبانشان بند می‌آید.

Is it possible that the Holy Bible does not contain any prophecy about the man (Muhammad, PBUH) who changed the course of history in the name of Allah? Should not he have a share of all these prophecies, at least just one prophecy warning or foretelling about him or his message? Those who claim that they are the only qualified individuals to solve the Holy Bible’s puzzles and symbols are tonguetied when answering this question.

ظهور کلام و دین محمد ﷺ کلیدی است که درِ پیشگوییهای عهد عتیق و عهد جدید را میگشاید. در تورات پیشگویی‌ای وجود دارد که حقیقت را آشکار می‌سازد و شرط و توصیف آن پیامبر را به روشنی بیان می‌کند. در سفر تثنیه آمده است: «اما آن نبیی که گستاخی کند و سخنی را به نام من بگوید که به گفتنش امر نکرده‌ام، یا به نام خدایان دیگر سخن گوید، آن نبی کشته شود... از او نترس.»

The appearance of Muhammad's (PBUH) word and religion is the key that opens the door to the prophecies of the Old and the New Testament. In the Torah, there is a prophecy that uncovers the truth and clearly gives the condition and description of the prophet. In the Book of Deuteronomy "But the prophet, which shall presume to speak a word in my name, which I have not commanded him to speak, or that shall speak in the name of other gods, even that prophet shall die… thou shall not be afraid of him.

"(سفر تثنیہ ۱۸/۲۰-۲۲)"

" (Deuteronomy 18/20-22)

گملیئیل، فریسی، سخنان درستی گفت: «و اکنون به شما می‌گویم، از این مردان دست بردارید و آنان را واگذارید؛ زیرا اگر این اندیشه یا این کار از انسان باشد، نابود خواهد شد. اما اگر از خدا باشد، نمی‌توانید آن را از میان ببرید؛ مبادا معلوم شود که با خدا می‌جنگید» (اعمال رسولان ۵:۳۸-۳۹). پیام پیامبر محمد ﷺ نابود نشد؛ بلکه برای قرن‌های متمادی بر جهان حکومت کرد.

Gamaleil, the Pharisee, spoke true words: "And now I say unto you, Refrain from these men, and let them alone: for if this counsel or this work be of men, it will come to naught But if it be of God, you cannot overthrow it; lest haply you be found even to fight against God" (Acts 5:38-39). The message of the prophet Muhammad (PBUH) has not perished; instead, it ruled the world for many centuries.

پیامبر محمد (صلی الله علیه وسلم) از توطئه‌های قتل نجات یافت، بر دشمنانش پیروز شد، و پیام و دینش در سراسر جهان گسترش یافت؛ این خود دلیل و برهانی بر صداقت، خلوص و نبوت اوست. «زیرا خداوند راه عادلان را می‌داند، اما راه شریران به هلاکت خواهد انجامید.» (مزامیر ۱/۶)

Prophet Muhammad (PBUH) was saved from murder attempts, he conquered his enemies, and his message and religion spread all over the world, this is evidence and proof of his honesty, sincerity and his prophet-hood. "For the Lord knows the way of the righteous: but the way of the ungodly shall perish." (Psalms 1/6).

«آنانی را که دروغ می‌گویند هلاک خواهی کرد؛ خداوند از مرد خونریز و فریبکار بیزار است.» (مزامیر: ۵/۶).

“You shall destroy them that speak leasing: the Lord will abhor the bloody and deceitful man." (Psalms: 5/6).

این آیات بر صداقت محمد ﷺ دلالت دارند

These verses indicate the truthfulness of Muhammad's (PBUH)

و همچنین نبوت و رسالت، زیرا او از آسیب محفوظ ماند، توانست پیام را برساند، و به سبب گستردگی انتشار پیامش در سراسر جهان.

prophet-hood and message, because he was saved from harm, was able to deliver the message, and because of how his message was spread across the world.