موسی (علیه السلام) پس از آنکه خداوند با او سخن گفت، از کوه طور فرود آمد و خطاب به بنی‌اسرائیل گفت: «و خداوند به من گفت: "آنچه گفته‌اند درست است. از میان برادرانشان پیامبری مانند تو برای ایشان برخواهم انگیخت، و سخنان خود را در دهان او خواهم نهاد، و او هر آنچه را که به او فرمان می‌دهم، با ایشان در میان خواهد نهاد."

Moses (PBUH) descended from Al-Tor Mountain after God had spoken to him, and he said addressing the children of Israel: "And the LORD said to me “They are right in what they have spoken. I will raise up for them a Prophet like you from among their brothers. And I will put my words in his mouth; and he shall speak to them all that I command him.

و هر که به سخنان من که او به نام من می‌گوید گوش ندهد، من خود از او بازخواست خواهم کرد. اما نبی‌ای که جسارت کند و به نام من سخنی بگوید که من به او فرمان نداده‌ام، یا که به نام خدایان دیگر سخن بگوید، آن نبی باید کشته شود. و اگر در دل خود بگویی: چگونه سخنی را که خداوند نگفته است تشخیص دهیم؟ هنگامی که نبی به نام خداوند سخن می‌گوید، اگر آن سخن تحقق نیابد، آن سخنی است که خداوند نگفته است؛ آن نبی آن را از روی گستاخی گفته است. از او نترس.» (سفر تثنیه، باب ۱۸، آیات ۱۷-۲۲)

And whoever will not listen to my words that he shall speak in my name, I myself will require it of him. But the prophet who presumes to speak a word in my name that I have not commanded him to speak, or who speaks in the name of other gods that same prophet shall die. And if you say in your heart, How many we know the word that the LORD has not spoken? When a prophet speaks in the name of the LORD, if the word does not come true, that is a word the LORD has not spoken, the prophet has spoken it presumptuously. you need not be afraid of him." (Deuteronomy: 18/17-22).

متنی که به وضوح نشان می‌دهد، از پیامبر بزرگی سخن می‌گوید که پس از موسی علیه السلام خواهد آمد، و ویژگی‌های این پیامبر را بیان می‌کند که از آن‌ها می‌توان دریافت او کیست.

The text as it clearly shows, talks about a great prophet that will come after Moses (PBUH), and it mentions the characteristics of this prophet, from which we can deduce who he is.

مسیحیان ادعا می‌کنند که این پیامبر پیش‌تر آمده است و او عیسی (علیه السلام) است، چنان‌که پطرس در سخنرانی‌اش درباره عیسی (علیه السلام) گفت: «موسی گفت: خداوند از میان برادرانتان پیامبری مانند من برای شما برمی‌انگیزد؛ به هرچه او به شما می‌گوید گوش فرا دهید. و چنین خواهد بود که هر جانی که به آن پیامبر گوش ندهد، از میان قوم نابود خواهد شد.

The Christians claim that this prophet had already come, and that he is Jesus (PBUH), as Peter said in his speech about Jesus (PBUH) " Moses said, “ the Lord will raise up for you a prophet like me from your brothers, you shall listen to him in whatever he tells you. And it shall be that every soul who does not listen to that prophet shall be destroyed from the people.

و همه پیامبرانی که سخن گفته‌اند، از سموئیل و کسانی که پس از او آمدند، نیز این روزها را اعلام کردند.» (اعمال رسولان ۳:۲۲-۲۶) نظر پطرس این است که پیشگویی موسی در شخص عیسی (علیه السلام) تحقق یافت.

and all the prophets who have spoken, from Samuel and those who came after him, also proclaimed these days.” (Acts: 3/22-26) Peter’s opinion is that the prophecy of Moses was fulfilled in the person of Jesus (PBUH).

اما وقتی این بخش تحلیل شود، شواهد زیادی نشان می‌دهد که تنها بر پیامبر ما محمد ﷺ دلالت دارد، و مسیحیان هیچ دلیلی ندارند که این بخش مختص عیسی (علیه السلام) بوده باشد. تورات توصیف این شخصی را ذکر می‌کند که به او بشارت داده شده است:

However, the passage when analyzed shows a lot of evidence that it indicates only our prophet Muhammad (PBUH), and the Christians have no evidence that it was exclusive to Jesus (PBUH). The Torah mentions the description of this person whom it prophesized:

او پیامبری است. «پیامبری از میان برادرانشان»؛ مسیحیان برای عیسی الوهیت قائلند و ارتدوکس‌ها ادعا می‌کنند که او خود خداست. پس چگونه او به ایشان می‌گفت: «پیامبری برمی‌انگیزانم» و نمی‌گفت: «خودم را برمی‌انگیزانم» یا «خدایی برمی‌انگیزانم»؟

1) He is a prophet. “A Prophet from among their brethren ", the Christians claim divinity for Jesus, and the Orthodox claim that he is God himself, so how could he tell them: I will raise a prophet, and not say: I will raise myself, or I will raise a God?

۲) اینکه او از بنی‌اسرائیل نیست، بلکه از برادرانشان است، یعنی پسرعموهایشان؛ پسرعموهای بنی‌اسرائیل فرزندان عیص، پسر اسحاق، و فرزندان اسماعیل، پسر ابراهیم هستند.

2) That he is not from the children of Israel, but he is among their brothers meaning their cousins "among their brothers", the cousins of the children of Israel are the children of Esau the son of Isaac, and the children of Ishmael, the son of Abraham.

در تورات رایج است که کلمه «برادر» برای خطاب قرار دادن پسر عمو به کار رود؛ نمونهٔ آن سخنی است که موسی به بنی‌اسرائیل گفت:

It is common in the Torah to use the word “brother" to call the cousin; an example is what Moses said to the children of Israel:

«و به قوم دستور بده: "شما در شرف عبور از سرزمین برادرانتان هستید، یعنی قوم عیسو که در سعیر ساکن‌اند" (تثنیه ۲:۴)، و فرزندان عیسو پسر اسحاق - همان‌گونه که پیش‌تر ذکر شد - پسرعموهای بنی‌اسرائیل هستند.»

“And command the people, “you are about to pass through the territory of your brothers, the people of Esau, who live in Seir” (Deuteronomy: 2/4), and the children of Esau son of Isaac - as mentioned before - are cousins to the children of Israel.

همچنین این مطلب در توصیف ادوم آمده است که از نسل عیسو است: «موسی از قادش پیامبرانی نزد پادشاه ادوم فرستاد: برادرت اسرائیل چنین می‌گوید: تو تمام سختی‌هایی را که ما با آن روبه‌رو شده‌ایم می‌دانی:» (اعداد ۲۰:۱۴)، و در قسمتی دیگر آمده است: «از ادومی نفرت نداشته باش، زیرا او برادر توست.

It also came in the description of Edom, who is from Esau's offspring "Moses sent messengers from Kadesh to the king of Edom, Thus says your brother Israel: you know all the hardship that we have met:" (Numbers: 20/14), and in another passage "You shall not abhor an Edomite; for he is your brother.

«نباید از مصری نفرت داشته باشی، زیرا در سرزمین او غریب بودی.» (تثنیه ۲۳:۷). او را برادر خواند، و مقصودش این بود که او از پسرعموهای بنی‌اسرائیل است.

You shall not abhor an Egyptian; because you were a sojourner in his land." (Deuteronomy: 23/7). He called him a brother, and what he meant was that he was one of the cousins of Israel.

به همین ترتیب، کتاب تواریخ، صِدقیا را برادرِ یہویاکین پادشاه خوانده و گفته است: «و در اوایل سال، نبوکدنصر پادشاه فرستاده، او را با ظروف نفیس خانهٔ خداوند به بابل آورد، و برادرش صِدقیا را بر یهودا و اورشلیم پادشاه ساخت.» (تواریخ ۲: ۳۶/۱۰). اما در حقیقت، بنا بر کتاب پادشاهان، او عموی اوست. در آنجا آمده است: «و پادشاه بابل، مَتَنیا، عموی یہویاکین را به جای او پادشاه ساخت و نامش را به صِدقیا تغییر داد.» (پادشاهان ۲: ۲۴/۱۷-۱۸). این کتاب واژهٔ برادر را به کار برده، اما منظورش عمو بوده است، و این امر اعتبار این کاربرد را تأیید می‌کند، آنجا که می‌گوید:

Similarly, the Book of Chronicles called King Zedekiah a brother of the king Jehoiachin, it said, "In the spring of the year king Nebuchadnezzar sent and brought him to Babylon, with the precious vessels of the house of the LORD, and made his brother Zedekiah king over Judah and Jerusalem." (Chronicles 2: 36/10) in reality, he is his uncle according to the book of Kings. It says: "And the king of Babylon made Mattaniah, Jehoiachin’s uncle, king in his place, and changed his name to Zedekiah.” (Kings 2: 24/17-18), it used the word brother, but it meant the uncle, which confirms the validity of this use when saying:

«برادرانشان»، در حالی که منظورش پسرعموهایشان بود.

"their brothers", when he meant their cousins.

بر این اساس، ممکن است این پیامبر از عرب‌ها باشد که تأییدی است بر برکتی که به فرزندان اسماعیل وعده داده شده، و ممکن است از فرزندان عیسو، پسر بزرگ‌تر اسحاق، باشد.

Based on that, it is possible that this prophet is from the Arabs as a validation to the blessing promised to the offspring of Ishmael, and it is possible that he is from the children of Esau the elder son of Isaac.

هیچیک از فرزندان عیسو هرگز ادعا نکردند که پیامبر موعود هستند. ۳) یکی از ویژگی‌های این پیامبر آن است که او همانند موسی است، کسی که بنی‌اسرائیل پیامبری همانند او نداشتند. «و از آن زمان در اسرائیل پیامبری مانند موسی برنخاست، همان کسی که خداوند او را رودررو می‌شناخت،» (تثنیه: ۳۴/۱۰)، در نسخه‌های اصلی سامری تورات آمده است: «و هرگز در اسرائیل پیامبری مانند موسی برنخواهد خاست، همان کسی که خداوند با او سخن می‌گفت» (تثنیه: ۳۴/۱۰).

None of the children of Esau ever claimed to be the expected prophet. 3) One of this prophet's characteristics is that he is like Moses, whom the children of Israel had not had a prophet like him. "And there has not arisen a prophet since in Israel like Moses, whom the LORD knew face to face," (Deuteronomy: 34/10), in the Samaritan originals of the Torah it says, "And there will never arose a prophet in Israel like unto Moses, whom the LORD had spoken to" (Deuteronomy: 34/10).

این توصیف که او مانند موسی است، واقعیتی است که تنها بر پیامبر ما محمد ﷺ منطبق می‌شود، نه بر عیسی (درود و برکت خدا بر همه ایشان). میان موسی و محمد ﷺ شباهت‌های بسیاری وجود دارد که در عیسی نمی‌توان یافت: تولد طبیعی آن دو، ازدواج‌شان، که هر دو با قانونی همراه بود، هر دو با شمشیر بر دشمنانشان فرستاده شدند، هر یک رهبری امت خود را بر عهده داشت و پادشاه شد، و هر دو انسان بودند، در حالی که مسیحیان ادعا می‌کنند عیسی الهی است و این امر هر شباهتی را نفی می‌کند.

This description, of being like Moses, is a fact can fit only our prophet Muhammad, and not Jesus (peace and blessings be upon all of them). There are many similarities between Moses and Muhammad (PBUT), which we cannot find in Jesus. Moses’ and Muhammad’s (PBUT) natural birth, their marriage, both came with a statute, both were sent with swords over their enemy, each of them lead his nation, and became a king, and both were human, while the Christians claim that Jesus is divine, and that refutes every similarity.

عیسیٰ پیامبری را که انتظارش می‌رفت همانند موسیٰ توصیف کرد، و با این کار آن را از خود دور می‌کرد. او گفت: «گمان نکنید که من شما را نزد پدر متهم خواهم کرد. کسی هست که شما را متهم می‌کند: موسیٰ، که به او امید بسته‌اید. اگر به موسیٰ ایمان می‌آوردید، به من نیز ایمان می‌آوردید، زیرا او دربارهٔ من نوشت. ولی اگر به نوشته‌های او ایمان ندارید، چگونه به سخنان من ایمان خواهید آورد؟» (یوحنا:

Jesus described the expected prophet to be similar to Moses, driving it away from himself, he said; “Do not think that I will accuse you to the Father. There is one that accuses you, Moses, on whom you have set your hope. If you believed Moses, you would believe me; for he wrote of me. But if you do not believe his writings, how will you believe my words? (John:

(۵/۴۵-۴۷) عیسی، پیامبر موعود را «موسای موعود» نامید، به سبب شباهت او با موسی.

5/45-47) Jesus called the expected prophet “the awaited for or the expected Moses” due to his similarity with Moses.

درباره کسانی که از بنی‌اسرائیل شکایت می‌کنند، عیسی (علیه‌السلام) می‌فرماید: «عیسی جواب داد: من دیو ندارم، بلکه پدر خود را حرمت می‌دارم و شما مرا بی‌حرمت می‌کنید. اما من جلال خود را نمی‌طلبم؛ کسی هست که آن را می‌طلبد و او داور است.» (یوحنا ۸: ۴۹-۵۰).

Regarding the ones who complain about the children of Israel, Jesus (PBUH) says, "Jesus answered, I do not have a demon; but I honor my Father, and you dishonor me. Yet I do not seek my own glory, there is one who seeks it, and he is the judge." (John: 8/49-50).

۴) او درس‌نخوانده است؛ نه می‌تواند بخواند و نه می‌تواند بنویسد، و وحیی که به او می‌رسد وحی لفظی است، برخلاف کتاب‌های نوشته‌شده‌ای که پیش از او بر پیامبران نازل شد «و سخنان خود را در دهان او خواهم نهاد»؛ و عیسی (علیه‌السلام)

4) He is illiterate, cannot read nor write, and the revelation that comes to him is a verbal revelation, unlike the written books that came to the prophets before him “and I will put my words in his mouth;” and Jesus (PBUH)

توانست بخواند (نگاه کنید به: انجیل لوقا ۴:۱۶-۱۸).

was able to read (See Luke: 4/16-18).

۵) او قادر خواهد بود پیام خود را به طور کامل برساند، «و هر آنچه را که به او فرمان دهم، به ایشان بگوید.» این توصیفی است که بر محمد ﷺ منطبق است، چنان که در آنچه در بخش‌های بعدی قرآن بر او نازل شد، آنجا که خداوند فرمود: {امروز دین شما را برای شما کامل کردم، و نعمت خود را بر شما تمام نمودم، و اسلام را به عنوان دین برای شما پسندیدم} (المائدہ: ۳).

5) He will be able to deliver his message completely, “and he shall speak unto them all that I shall command him.". Which is a description that matches Muhammad (PBUH), as in what was revealed to him in the later parts of the Quran when God said: {This day, I have perfected your religion for you, completed My Favor upon you, and have chosen for you Islam as your religion} (Al-Maeda: 3).

در پیشگویی «پاراکلیتوس» (که بعداً توضیح داده خواهد شد) عیسیٰ (علیه السلام) او را چنین توصیف کرد: «اما آن مددکار، یعنی روح القدس، که پدر به نام من خواهد فرستاد، همه چیز را به شما خواهد آموخت و آنچه را من به شما گفته‌ام، به یادتان خواهد آورد.» (یوحنا ۱۴:۲۶).

In the Parakletos prophecy (which will be explained later ) Jesus (PBUH) described him, he said: "But the helper, the Holy spirit, whom the Father will send in my name, he will teach you all things and bring to your remembrance all that I have said to you." (John: 14/26).

غیرممکن است که عیسی (صلی الله علیه و آله) همان پیامبری باشد که تمام آنچه را خدا به او فرمان می‌دهد ابلاغ کند؛ زیرا عیسی به سوی خدا برافراشته شد در حالی که هنوز کارهای زیادی برای انجام دادن داشت. با این حال، او به ایشان بشارت آمدن پیامبر بعدی را داد که تمام حقیقت را به ایشان خواهد گفت، زیرا او پیامبری است که پیامش کامل خواهد شد و هیچ چیز مانع ابلاغ پیامش نخواهد گشت. عیسی (صلی الله علیه و آله) فرمود:

It is impossible that Jesus (PBUH) is that prophet who delivers all what God commands him; as Jesus (PBUH) was lifted to God when he still had a lot to complete. However, he gave them prophecies of the next prophet who will tell them the whole truth, because he is the prophet whose message will be completed and nothing will prevent him delivering his message. Jesus said (PBUH):

«من هنوز چیزهای بسیاری برای گفتن به شما دارم، اما اکنون توان تحمّل آنها را ندارید. هنگامی که روح راستی بیاید، شما را به تمامِ حقیقت راهنمایی خواهد کرد؛ زیرا او از جانبِ خود سخن نخواهد گفت، بلکه هر آنچه را بشنود، بازگو خواهد کرد و آیندگان را به شما خبر خواهد داد.» (یوحنا ۱۶: ۱۲-۱۳)

“I still have many things to say to you, but you cannot bear them now. When the Spirit of truth comes, he will guide you into all the truth, for he will not speak of his own authority; but whatever he hears he will speak, and he will declare to you the things that are to come. “(John: 16/12-13).

۶) هر کس به سخنان این پیامبر گوش نکند، خداوند او را مجازات خواهد کرد، «هر که به سخنان من که او به نام من بگوید گوش نکند، من از او بازخواست خواهم کرد.» پطرس این بخش را چنین تفسیر کرد: «و واقع خواهد شد که هر کسی که به آن پیامبر گوش ندهد، از میان قوم نابود خواهد شد»، زیرا او پیامبر است و پیروی و اطاعت از او بر همه واجب است.

6) Whoever does not listen to this prophet's words, God will punish, “whosoever will not hearken unto my words which he shall speak in my name, I will require it of him.” Peter interpreted this passage as: "And it shall come to pass, that every soul, which will not hear that prophet, shall be destroyed from among the people.”, for he is a prophet, adherence and obedience to him is a duty to everyone.

آنان که از او پیروی نکنند، گرفتار عذاب خدا خواهند شد، و درست همین اتفاق برای همهٔ دشمنان محمد ﷺ افتاد. خدا از همهٔ مشرکانی که او را انکار کردند انتقام گرفت، چه عرب و چه ایرانی. عیسی (علیه‌السلام) دربارهٔ او در مَثَلِ باغبانان (که بعداً توضیح داده خواهد شد) گفت: «و هرکه بر این سنگ بیفتد، خرد خواهد شد؛ و هرکس را که این سنگ بر او بیفتد، نرم خواهد کرد» (متی ۲۱:۴۴). پس او همان سنگ استوار است که دشمنان نافرمانش را نابود خواهد کرد؛ همان کسی که دانیال نبی دربارهٔ آمدنش پیشگویی کرد: «و در روزگار آن پادشاهان، خدای آسمان حکومتی برپا خواهد کرد که هرگز نابود نشود، و این حکومت به قومی دیگر واگذار نشود. این همهٔ حکومت‌ها را درهم خواهد شکست و به پایان خواهد رساند، و خود تا ابد پابرجا خواهد ماند. چنان‌که دیدی که سنگی بدون دست انسان از کوهی کنده شد و آهن، برنج، گل، نقره و طلا را خرد کرد؛ خدای بزرگ به پادشاه آنچه را که پس از این خواهد آمد آگاه ساخته است. این خواب درست است و تعبیرش یقینی» (دانیال ۲:۲۱-۴۵).

Those who will not adhere to him will be subject to God's punishment, and that is exactly what happened to all of Muhammad's (PBUH) enemies. God took revenge on all the polytheists who denied him, Arabs or Persians. Jesus (PBUH) said about him in the prophecy of the husbandmen (to be explained later): "And the one who falls on this stone will be broken to pieces; and when it falls on anyone, it will crush him.” (Matthew: 21/44), so he is the solid rock that will erase his disobedient enemies, the one whom the prophet Daniel gave prophecies of his arrival " And in the days of these kings shall the God of heaven will set up a kingdom that shall never be destroyed, nor shall the kingdom be left to another people. It shall break in pieces all these kingdoms and bring them to an end, and it shall stand forever. Just as you saw that the stone was cut from a mountain by no human hand, and that it broke in pieces the iron, the bronze, the clay, the silver, and the gold; a great God has made known to the king that shall be after this. The dream is certain, and the interpretation sure." (Daniel: 2/21-45).

اما در مورد عیسی (علیه السلام)، او چنین قدرتی نداشت. او حتی قاتلان خود را تهدید نکرد، پس چه رسد به کسانی که به سخنان او پایبند نبودند. لوقا در ادامه داستان مصلوب شدن گفته است: «و عیسی گفت: ای پدر، اینان را بیامرز، زیرا نمی‌دانند چه می‌کنند.» (لوقا ۲۳:۳۴)، پس عیسی کجاست از آن پیامبر که: «هر که سخنان مرا که به نام من می‌گوید نشنود، من از او مطالبه خواهم کرد»؟

As for Jesus (PBUH), he did not have this strength. He did not even threaten his murderers, so what about those who did not adhere to his words. Luke said in the course of the crucifixion story "And Jesus said, Father, forgive them; for they know not what they do.” (Luke: 23/34), where is Jesus from that prophet “whosoever will not hearken unto my words which he shall speak in my name, I will require it of him.”?

۷) یکی از توصیفات این پیامبر آن است که او کشته نخواهد شد؛ بلکه خداوند جانش را از دست نادانان حفظ خواهد کرد. پیامبر دروغین با این سخن که «آن پیامبر نیز خواهد مرد» مجازات می‌شود، یعنی کشته خواهد شد، زیرا کشته شدن نیز بخشی از مرگ است و چون همه خواهند مرد. مسیحیان ادعا می‌کنند که عیسی کشته شد، پس ممکن نیست او همان پیامبر موعود باشد. با مراجعه به ترجمه‌های قدیمی این بخش درمی‌یابیم که در جریان ترجمه برخی تغییرات رخ داده است، مانند آنچه در چاپ ۱۸۴۴ آمده، «که این پیامبر کشته شود»، و دلیل این تغییر پنهان نیست.

7) One of the descriptions of this prophet is that he will not be killed; instead, God will spare his soul from being taken by the hands of the foolish. The false prophet will be punished “even that prophet shall die ", meaning to be killed, as killing is part of death, and because everyone will die. The Christians claim that Jesus was killed, so it is not possible that he is the promised prophet. Referring to the old translations of this passage we will find that some alterations took place during the translation, as in what came in the 1844 edition "for this prophet to be killed", and it is not a secret why this alteration took place.

۸) او از امور غیبی سخن می‌گوید و واقعیت با سخنانش مطابقت می‌کند. این نوع از معجزات در قرآن کریم و در سنت محمد ﷺ به شمار بی‌شماری آمده است.

8) He talks about the unknown, and the reality matches his words. That type of miracles is described in the Quran and the tradition of Muhammad (PBUH) in uncountable volume.

اما اینجا تنها یکی از پیشگویی‌هایی را ذکر می‌کنم که محمد ﷺ بیان فرمود و دقیقاً همان‌گونه که ایشان گفته بودند تحقق یافت.

However, I will mention here only one of the prophecies Muhammad (PBUH) made, and it took place exactly as he mentioned.

در سال ۶۱۷ میلادی، ایرانیان نزدیک بود امپراتوری روم را از نقشه جهان محو کنند، زمانی که سپاهیان «قیصر خسرو دوم» به دره نیل رسیدند و بخش‌های بزرگی از امپراتوری روم را تصرف کردند. در چند سال، ارتش ایران توانست سوریه و بخش‌هایی از مصر را در اختیار گیرد و سپاهیانش انطاکیه در شمال را گرفتند، که تصویری روشن از پایان امپراتوری روم بود. حتی هراکلیوس می‌خواست از قسطنطنیه بگریزد، اما بلندپایه‌ترین کشیش رومی او را متقاعد کرد که بردبار باشد و از ایرانیان درخواست آتش‌بس ذلت‌بار کند. در میانهٔ این رویدادها و برخلاف همهٔ انتظارها، پیامبر محمد ﷺ اعلام کرد که رومیان در چند سال، نه بیش از نه سال، بر ایرانیان پیروز خواهند شد، به‌سان آنچه از سوی خدا بر او وحی شد: {مغلوب شدند رومیان. در نزدیک‌ترین سرزمین (سوریه، عراق، اردن و فلسطین)، و آنان پس از مغلوب شدنشان، به زودی پیروز خواهند شد، در مدت سه تا نه سال. فرمان در کار، پیش و پس از این (رویدادها) تنها از آنِ خداست (پیش از شکست رومیان از ایرانیان، و پس از آن، یعنی شکست ایرانیان از رومیان). و در آن روز، مؤمنان (یعنی مسلمانان) شادمان خواهند شد، به یاری خدا، هر که را بخواهد یاری می‌دهد و اوست شکست‌ناپذیر و مهربان.} (الروم: ۲-۵).

In 617 C.E., the Persians almost erased the Roman Empire from the world map, as the troops of “Caesar Eiberweez the second” arrived in the Nile Valley, and captured great parts of the Roman Empire. In a few years, the Persian army was able to control Syria and parts of Egypt, and their troops took over Antioch in the north, which was a clear picture showing the end of the Roman Empire. Even Hercules wanted to flee from Constantinople, but the highest Roman priest convinced him to be tolerant and to request a humiliated truce with the Persians. In the middle of all these events and against the entire expectations, prophet Muhammad (PBUH) announced that the Romans would be victorious over the Persians in few years, not more than nine years, as in what was revealed to him by God: {The Romans have been defeated. In the nearer land (Syria, Iraq, Jordan, and Palestine), and they, after their defeat, will be victorious, within three to nine years. The decision of the matter, before and after (these events) is only with Allâh, (before the defeat of Romans by the Persians, and after, i.e. the defeat of the Persians by the Romans). And on that Day, the believers (i.e. Muslims) will rejoice (at the victory given by Allâh to the Romans against the Persians), With the help of Allâh, He helps whom He wills, and He is the Almighty, the Most Merciful.} (Al-Room: 2-5).

آنچه رخ داد دقیقاً همان چیزی بود که او پیش‌بینی کرده بود. در سال‌های ۶۲۳، ۶۲۴ و ۶۲۵

What had happened is exactly what he predicted. In 623, 624, 625

پس از میلاد، هرقل توانست بر حماقت خویش غلبه کند و سه نبرد پیروزمندانه به راه انداخت که ایرانیان را از سوریه بیرون راند. در سال ۶۲۷ میلادی، رومیان به پیشروی ادامه دادند تا آنکه به کرانه‌های دجله، درون مرزهای دولت ایران رسیدند؛ امری که ایرانیان را ناچار ساخت از رومیان درخواست آتش‌بس کنند، و صلیب مقدس را که به دست ایشان افتاده بود، به آنان بازگرداندند.

C.E., Hercules was able to get rid of his own foolishness, and he waged three successful war campaigns that threw the Persians out of Syria. In 627 C.E., the Romans continued advancing, until they arrived at the Tigris shores inside the border of the Persian state, which forced the Persians to request a truce with the Romans, and they returned the Holy Cross back to them after it fell into their hands.

چه کسی این پیشگویی بزرگ را به محمد ﷺ خبر داد؟ او، یعنی محمد ﷺ، همان پیامبری است که موسی ﷺ او را پیشگویی کرده بود.

Who told Muhammad (PBUH) about this great prophecy? He, Muhammad (PBUH) is the prophet that Moses (PBUH) prophesized.

مورخ ادوارد گیبون می‌گوید: «در آن زمان، هنگامی که قرآن این پیشگویی را آورد، هیچ پیشگویی دیگری تا این حد پیش نمی‌رفت، زیرا دوازده سال نخست حکومت هرقل نشان‌دهندهٔ پایان امپراتوری روم بود».۱

The historian Edward Gibbon says: "at that time, when the Quran came with this prophecy, no other prophecy went that far, because the first twelve years of Hercules’ ruling was indicating the end of the Roman Empire". 1

ترمذی از ابن عباس روایت کرده است که درباره سخن خداوند: {مغلوب شدند رومیان، در نزدیک‌ترین سرزمین (شام، عراق، اردن و فلسطین)، و آنان بعد از مغلوب شدنشان، پیروز خواهند شد، در مدت سه تا نه سال. فرمان در کار، پیش و پس از این رویدادها، تنها از آنِ الله است (پیش از شکست رومیان به دست ایرانیان، و پس از آن، یعنی شکست ایرانیان به دست رومیان)} گفت: مشرکان می‌خواستند ایرانیان بر رومیان پیروز شوند، زیرا هر دو بت‌پرست بودند. مسلمانان می‌خواستند رومیان بر ایرانیان پیروز شوند، زیرا آنان اهل کتاب‌های آسمانی بودند. این مطلب را به ابوبکر گفتند و او آن را به محمد ﷺ بازگو کرد. آنگاه محمد ﷺ پاسخ داد: «قطعاً آنان بر ایشان پیروز خواهند شد». ابوبکر آنچه را محمد ﷺ به او گفته بود، به مسلمانان خبر داد و سپس آنان گفتند: «بیایید میان ما و شما مدت تعیین کنیم، تا اگر ما پیروز شدیم، این و آن را به دست آوریم، و اگر شما پیروز شدید، این و آن را به دست آورید». او مدت پنج سال تعیین کرد، و آنان پیروز نشدند. پس این موضوع را به پیامبر محمد ﷺ گزارش دادند و او فرمود: «چرا مدت را کمتر از ده سال قرار ندادی؟» «آنچه کمتر از ده است، اندک است».

Al-Termethy narrated that Ibn Abbas said about God's words: {The Romans have been defeated. In the nearer land (Syria, Iraq, Jordan, and Palestine), and they, after their defeat, will be victorious, within three to nine years. The decision of the matter, before and after (these events) is only with Allâh, (before the defeat of Romans by the Persians, and after, i.e. the defeat of the Persians by the Romans)} The polytheists wanted the Persians to defeat the Romans, because both of them worshiped idols. The Muslims wanted the Romans to defeat the Persians because they were believers of the Holy Books. They mentioned that to Abu Bakr, and he mentioned it to Muhammad (PBUH). Then Muhammad (PBUH) replied, “Indeed they will defeat them”. Abu Bakr told the Muslims what Muhammad (PBUH) said to him, and then they said, ‘let us set a date between us and you, so if we win we get this and that, and if you win you get this and that’. He set a time of five years, and they did not win, so they mentioned this to the prophet Muhammad (PBUH) and he said, ‘couldn't you make it less than ten years’? “Few are less than ten”.

سپس رومیان پیروز شدند، پس از آن، گفت، و این در سخن خداوند یافت می‌شود: {رومیان شکست خوردند. در سرزمین نزدیک‌تر (شام، عراق، اردن و فلسطین)، و آنان پس از شکستشان پیروز خواهند شد. در ظرف سه تا نه سال. فرمان این امر، پیش و پس (از این وقایع) تنها با الله است (پیش از شکست رومیان به دست ایرانیان، و پس از آن، یعنی شکست ایرانیان به دست رومیان)}. 1

Then the Romans became victorious, afterwards, he said, that is found in God's words: {The Romans have been defeated. In the nearer land (Syria, Iraq, Jordan, and Palestine), and they, after their defeat, will be victorious. Within three to nine years. The decision of the matter, before and after (these events) is only with Allâh, (before the defeat of Romans by the Persians, and after, i.e. the defeat of the Persians by the Romans)}. 1

هر ناظر منصفی روشن می‌بیند که وصفی که حضرت موسی از پیامبری (که خواهد آمد) داد، بر شخص عیسای بزرگ (علیه‌السلام) منطبق نیست، اما بر شخص محمد ﷺ منطبق است.

It is clear to every just observer that the description of the prophet that prophet Moses prophesized, were not matched in the person of the great Jesus (PBUH), but matched in the person of Muhammad (PBUH).

برای تأیید اینکه این ویژگی‌ها با هیچ‌یک از پیامبران پیش از محمد ﷺ کاملاً منطبق نیست، این نکته کافی است که یهودیان ادعا نمی‌کنند این مسیحا در گذشته آمده است، بلکه همچنان در انتظار او هستند.

To confirm that not all these characteristics do match any of the other prophets before Muhammad (PBUH) is that the Jews do not claim that this messiah came in the past, but they are still expecting him.

هنگامی که یحیی (علیه السلام) مبعوث شد، یهودیان گمان کردند که او همان پیامبر موعود است، و از او پرسیدند: «پس چه؟»

When John (PBUH) was sent, the Jews thought he was the promised prophet, and they asked him "And they asked him, what then?

آیا تو إلیاس هستی؟ او گفت: «نه، نیستم». آیا تو آن پیامبر هستی؟

Are you Elijah? He said, “I am not.” Are you the prophet?

و او پاسخ داد: «نه». (یوحنا ۱:۲۱)، یعنی من آن پیامبری نیستم که شما انتظارش را می‌کشید.

And he answered, no." (John: 1/21), meaning that I am not the prophet whom you are expecting.

شاگردان می‌خواستند پیشگویی را بر عیسی منطبق کنند. یک بار، وقتی معجزات او را دیدند، «مردم چون آن معجزه‌ای را که عیسی کرده بود دیدند، گفتند: این همان پیامبری است که باید به جهان بیاید. عیسی چون دریافت که می‌خواهند بیایند و او را به زور ببرند تا پادشاهش کنند، باز تنها به کوه گریخت» (یوحنا ۶:۱۴-۱۵)، شاگردان عیسی ـ علیه‌السلام ـ می‌خواستند او را به پادشاهی برگزینند تا پیشگویی‌ای را که درباره پیامبر موعود داشتند، یعنی کسی که فرمانروایی می‌کند و قوم خود را پیروز می‌گرداند، تحقق بخشند؛ و از آنجا که عیسی ـ علیه‌السلام ـ می‌دانست که او آن پیامبر موعود نیست، گریخت.

The disciples wanted the prophecy to match Jesus (PBUH), as one time when they saw his miracles “when the people saw the sign that he had done, they said, “This is indeed the prophet who is to come into the world. Perceiving then that they were about to come and take him by force to make him king, Jesus withdrew again to the mountain by himself." (John: 6/14-15), the disciples of Jesus (PBUH) wanted to appoint him as a king in order to fulfill the prophecy they had about the expected prophet, the one who rules and brings victory to his people, and since Jesus (PBUH) knew that he was not the expected prophet, he escaped.

مسیحیان ادعا می‌کنند که در متن تورات (سفر تثنیه: ۱۸/۱۷-۲۲) مشکلی وجود دارد که ادعای مسلمانان را رد می‌کند. در آغاز این بخش، خداوند با موسی سخن گفت و فرمود:

The Christians declare that there is a problem in the Torah's text (Deuteronomy: 18/17-22) that will refute the Muslims’ claim. At the beginning of the Passage, God spoke to Moses and said:

خداوند خدای شما برای شما پیامبری مانند من از میان شما، از میان برادرانتان برمی‌انگیزد. به سخنان او گوش فرا دهید؛ همان‌گونه که در حورِیب، در روز اجتماع، از خداوند خدای خود خواستید و گفتید: «دیگر نگذار صدای خداوند خدای خود را بشنوم یا این آتش بزرگ را ببینم، مبادا بمیرم.» و خداوند به من گفت: «آنچه گفته‌اند درست است. از میان برادرانشان برای ایشان پیامبری مانند تو برمی‌انگیزم، و سخنانم را در دهانش می‌نهم و او هر آنچه را که به او فرمان دهم به ایشان خواهد گفت.» (سفر تثنیه ۱۸: ۱۵-۱۸) آن را «پیامبری از میان شما» توصیف می‌کند، یعنی از فرزندان اسرائیل. بنابراین جمله دوم باید به جمله نخست پیوند داشته باشد، پس آن پیامبر «پیامبری از میان شما» یا، آنچنان‌که در برخی ترجمه‌ها آمده، «از میان شما» است؛ یعنی او اسرائیلی است.

“The LORD your God will raise up for you a Prophet like me from among you, from your brothers. It is to him you shall listen; just as you desired of the LORD your God at Horeb on the day of the assembly, when you said, Let me not hear again the voice of the LORD my God, or see this great fire any more, lest I die. And the LORD said to me, They are right in what they have spoken. I will raise up for them a Prophet from among their brothers. And I will put my words in his mouth; and he shall speak to them all that I command him.” (Deuteronomy: 18/15-18) it describes the prophet as “a Prophet from among you” meaning from the children of Israel. Therefore, the second sentence should be connected to the first sentence, so the prophet “a Prophet from among you” or as in what came in some of the translations “among you” that he is an Israeli.

اما پژوهشگران این بخش را دستکاری و افزوده‌ای می‌دانند، و دلیلشان این است که موسی (ع) هنگام بازگو کردن خبر پیامبر برای بنی‌اسرائیل هرگز به آن اشاره نکرد؛ او گفت: «و خداوند به من گفت: آنچه گفته‌اند درست است. از میان برادرانشان پیامبری همانند تو برای ایشان برمی‌انگیزم، و سخنانم را در دهان او می‌نهم، و او هر آنچه را که به او فرمان دهم به ایشان خواهد گفت...» (تثنیه ۱۸: ۱۷-۱۸). اگر این سخن از کلام خداوند بود، موسی (ع) آن را رها نمی‌کرد.

However, researchers see this passage as an alteration, an addition, and the proof is that Moses (PBUH) never mentioned it when he repeated the news about the prophet to the children of Israel, he said, “And the LORD said to me “They are right in what they have spoken. I will raise up for them a Prophet like you from among their brothers. And I will put my words in his mouth; and he shall speak to them all that I command him...” (Deuteronomy: 18/17-18), if it was from the words of God, Moses (PBUH) would not drop it.

علاوه بر این، این بخش در نقل پطرس و استیونسون از متن یافت نمی‌شود؛ چنان‌که در کتاب اعمال رسولان، پطرس گفت: «موسی گفت: خداوند، خدای شما، از میان برادرانتان پیامبری مانند من برای شما برخواهد انگیخت. هر آنچه به شما بگوید، گوش فرا دهید.» (اعمال ۳:۲۲)

In addition, this passage is not found in Peter and Stevenson’s quote of the text, as in the book of Acts, Peter said: “Moses said, the Lord God will raise up for you a prophet like me from your brothers. You shall listen to him in whatever he tells you.” (Acts: 3/22).

استیونسون گفت: «این همان موسی است که به بنی‌اسرائیل گفت: خداوند از میان برادرانتان پیامبری مانند من برای شما برمی‌انگیزد.» (اعمال رسولان: ۷/۳۷) او همچنین به این بخش اشاره نکرده است؛ اگر این متن اصالت داشت، باید در همه نقل‌قول‌ها آمده بود.

Stevenson said: “This is the Moses, who said to the Israelites, God will raise up for you a prophet like me from your brothers.” (Acts: 7/37) he also did not mention this passage; if it was genuine it would have been mentioned in all quotations.