در سال ۶۳ قبل از میلاد، بیت‌المقدس و فلسطین زیر اشغال رومیان بت‌پرست بود، و این آغاز دوره‌ای تازه از شکنجه، آزار و رنج برای بنی‌اسرائیل شد. مردمی که مدت‌ها چشم‌براه یک نجات‌دهندهٔ بزرگ بودند تا پادشاهی از دست‌رفته و قدرت حکومت را به آنان بازگرداند.

In 63, B.C.E. Jerusalem & Palestine were under occupation of the pagan Romans, to start a new period of torture, abuse and suffering for the children of Israel. The people who had waited long for a great savior to return the lost kingdom and the ruling power to them.

بنی‌اسرائیل در انتظار تحقق پیشگویی‌هایی بودند که یعقوب، موسی، داوود و دیگر پیامبران درباره «پیامبر موعود» داده بودند. آنان هیچ تردیدی در ظهور «پادشاه پیروز و پیامبر» نداشتند؛ پیامبری که پیروانش را به شکوه زندگی و سعادت آخرت رهنمون خواهد شد. از این رو، هنگامی که عیسی بزرگ (علیه‌السلام) آمد و معجزاتی را که خدا به دست او جاری ساخت دیدند، بسیاری از ایشان از او پیروی کردند، به این امید که او همان «پیامبر بزرگ پیروز» و «پیامبر نجات‌دهنده» است. این حقیقتی است که برای کسانی که با سخنان یهودیان معاصر عیسی (علیه‌السلام) آشنا باشند، به روشنی آشکار است.

The children of Israel awaited the fulfillment of the prophecies given by Jacob, Moses and David and other prophets regarding the "expected prophet". They had no doubt in the "Victorious king and prophet" appearance, the prophet who will lead his followers to the glory of life and the happiness of the hereafter. Therefore, when the great Jesus (PBUH) came, and when they saw the miracles that God allowed him to perform, many of them followed him (PBUH), hoping that he is the "victorious great prophet", the "savior prophet". This is a fact clearly understood by those who are acquainted with the sayings of the Jews who were contemporary with Jesus (PBUH).