تورات داستان فرمان خداوند به ابراهیم برای ذبح پسر یگانه‌اش را بازگو کرده است، و به جای آنکه او را اسماعیل بنامد، او را اسحاق نامیده است. و به سبب این تغییر، زمان و مکانی که این داستان در آن رخ داده، دگرگون شده است.

The Torah told the story of God’s commandment to Abraham to slaughter his only son, and instead of calling him Ishmael, it called him Isaac, and because of this change, the time and the place, where the story occurred, has changed.

برخی از آنچه در تورات آمده، چنین است:

Some of what comes in the Torah is as follows:

گفت: «پسرت را، یگانه‌ات اسحاق را که او را دوست می‌داری، برگیر و به سرزمین موریا برو...» و به جایی که خدا به او گفته بود رفت. ... گفت: «دست خود را بر آن پسر دراز مکن و به او کاری مکن، زیرا اکنون دانستم که از خدا می‌ترسی، چون پسر یگانه‌ات را از من دریغ نکردی.» پس ابراهیم آن مکان را «یهوه یرئه» نامید، چنان‌که تا امروز گفته می‌شود: «بر کوه خداوند فراهم خواهد شد.» «البته تو را برکت خواهم داد و نسل تو را مانند ستارگان آسمان و مانند ریگی که بر کرانهٔ دریاست، بسیار خواهم گردانید. و نسل تو دروازهٔ دشمنان خود را تصرف خواهد کرد، و همهٔ امت‌های زمین به نسل تو برکت خواهند یافت، زیرا که آواز مرا شنیدی.» (پیدایش ۲۲: ۱-۱۸)

“he said, “Take your son, your only son Isaac, whom you love, and go to the land of Moriah;……. and went to the place of which God had told him…. He said, “don’t lay your hand on the boy or do anything to him, for now I know that you fear God, , seeing you have not withheld your son, your only son, from me….. So Abraham called the name of that place, “The LORD will provide”; as it is said to this day, “on the mount of the LORD it shall be provided.” I will surely bless you, and I will surely multiply your offspring as the stars of heaven and as the sand that is on the seashore. And your offspring shall posses the gate of his enemies, and in your offspring shall all the nations of the earth be blessed thy seed shall all the nations of the earth be blessed, because you have obeyed my voice.” (Genesis: 22/1-18).

همانطور که پیش‌تر گفته شد، پیشگویی‌های متعددی درباره آمدن پیامبر محمد ﷺ وجود دارد، و می‌توان دست تحریف و تعصب را دید که کوشیده‌اند این پیشگویی‌ها را پنهان کنند.

As mentioned earlier, there are several prophecies of the coming of the prophet Muhammad (PBUH), and we can see the hand of alteration and prejudice trying to conceal these prophecies.

این یک تحریف آشکار است که نام اسحاق، که هرگز تنها پسر ابراهیم نبود، به جای اسماعیل درج شود. توصیف ذبیح به‌عنوان «تنها پسر» سه بار تکرار شده است، و ما دیده‌ایم که اسماعیل برای چهارده سال تنها پسر ابراهیم بود.

It is a clear alteration to insert the name of Isaac, who was never the only son of Abraham, instead of Ishmael. Describing the slaughtered as “the only son” repeated three times, and we have seen that Ishmael was the only son of Abraham for fourteen years.

این که اسماعیل نخستین پسر ابراهیم بود، با وجود این که او از هاجر، کنیز ساره زاده شد که ابراهیم بعدها او را به همسری گرفت، حفظ شده است.

The fact that Ishmael was Abraham’s first son is kept even though he was the son of Hajar, Sarah’s servant, whom he took as a wife later.

مقام مادر، این واقعیت را تغییر نمی‌دهد که او پسر اول بود، و جایگاه او را نیز تغییر نمی‌دهد.

The status of the mother does not change the fact that he was the first son, nor does it change his status.

در تورات آمده است: «اگر مردی دو زن داشته باشد، یکی محبوب و دیگری غیرمحبوب، و هم محبوب و هم غیرمحبوب برای او فرزند آورده باشند، و اگر پسر نخستین از آنِ زنِ غیرمحبوب باشد، آنگاه در روزی که دارایی خود را به پسرانش به ارث می‌دهد، نمی‌تواند پسرِ زنِ محبوب را بر پسرِ زنِ غیرمحبوب که نخستین‌زاده است مقدم بدارد، بلکه باید نخستین‌زاده، یعنی پسر زنِ غیرمحبوب، را با دادن دو برابر از همه آنچه دارد به رسمیت بشناسد، زیرا او آغاز قدرت اوست و حق نخستین‌زادگی از آنِ اوست.» ([سفر تثنیه، باب ۲۱، آیات ۱۵–۱۷])

In the Torah, “If a man has two wives, the one loved and the other unloved, and both the loved and the unloved have borne him children, and if the firstborn son belongs to the unloved, then on the day when he assigns his possessions as an inheritance to his sons, he may not treat the son of the loved as the firstborn in preference to the son of the unloved, who is the firstborn, but he shall acknowledge the firstborn, the son of the unloved, by giving him a double portion of all that he has, for he is the first fruits of his strength. The right of the firstborn is his.” (Deuteronomy:

(۲۱/۱۵-۱۷) این فرمان الهی به بنی‌اسرائیل، عدالت خدا را بیان می‌کند و اسرائیل باید نخستین کسی باشد که آن را اجرا کند. آیا خدا نسبت به اسماعیل، پسر کنیز، ستم کرد؟ آیا او با عدالتی که بر بندگانش برقرار می‌سازد، مخالفت ورزید؟

21/15-17) This divine command to the children of Israel expresses God’s justice, and Israel should be the first to implement it. Was God unjust to Ishmael the son of the servant? Did He contradict the justice that He will impose over his servants?

از جمله دلایلی که ثابت می‌کند اسحاق آن کسی نبود که قربانی شد، این است که به ابراهیم پیش از تولد اسحاق وعده برکت و فرزندان داده شده بود، و اینکه نسل او به شمار ستارگان خواهد بود.

Among the evidence, proving that Isaac was not the slaughtered is that Abraham was promised blessings and offspring before Isaac was even born. That he will be as many as the number of the stars.

(See Genesis 17/21) دستور ذبح او آزمایش نبود، زیرا او می‌دانست که این پسر نسلی مبارک خواهد داشت.

(See Genesis 17/21) The command to slaughter him was not a test, because he knew that this son would have a blessed offspring.

عیسی، به گفتهٔ انجیل برنابا که ما در اینجا تنها به‌عنوان نقل‌قولی پشتیبان از آن استفاده می‌کنیم، این را فرمود: شاگردان به او گفتند: «ای استاد، در کتاب موسی نوشته شده است که وعده در اسحاق داده شد.» عیسی با آه و ناله پاسخ داد: «این‌گونه نوشته شده است، اما موسی آن را ننوشت، و نه یوشع، بلکه خاخام‌های ما که از خدا نمی‌ترسند! راستش را به شما می‌گویم که اگر به سخنان فرشتهٔ جبرئیل بیندیشید، بدخواهی کاتبان و عالمان ما را درخواهید یافت …..» چگونه اسحاق نخست‌زاده است، در حالی که هنگام تولد اسحاق، اسماعیل هفت ساله بود؟ (برنابا: ۴۴/۱-۱۱)، و در تورات رایج، میان آن دو چهارده سال فاصله بود (نگاه کنید به سفر پیدایش: ۱۶/۱۶، ۲۱/۵).

Jesus, according to Barnabas’ Bible, which we use here only as a supportive quotation, stated this. The disciples said to him, “O master, it is written in the Book of Moses, that the promise was made in Isaac." Jesus answered with a groan: "It is so written, but Moses did not write it, nor Joshua, but rather our rabbis, who do not fear God! Truly I say to you, that if you consider the words of the angel Gabriel, you shall discover the malice of our scribes and doctors …..." How is Isaac firstborn, if when Isaac was born Ishmael was seven years old?” (Barnabas: 44/1-11), and in the common Torah, there were fourteen years between them (See Genesis: 16/16, 21/5).

بنابراین، آن قربانی‌شده اسماعیل است، و کوه خدا در سرزمینی واقع است که او در آن زندگی می‌کرد، و برکت برای ابراهیم در نسل او محفوظ ماند، پس از آنکه او در برابر فرمان خدا تسلیم شد و نزدیک بود به قربانی کردن پسر یگانه‌اش دست بزند.

Therefore, the slaughtered one is Ishmael and God’s mountain is located in the land he lived in, and the blessing is preserved for Abraham in his offspring after he surrendered to the command of God and almost went ahead to slaughter his only son.

یهودیان و مسیحیان نام آن که قربانی شد را تغییر داده‌اند، و نام مکان مقدسی را که این داستان در آن رخ داد نیز تغییر داده‌اند.

Jews and Christians have altered the name of the slaughtered, and they altered the name of the holy place in which the story took place.

سامری تورات اسے «سرزمینِ هدایت‌یافته» کہتی ہے، جبکہ عبرانی تورات اسے «المریا» کہتی ہے، اور ممکن ہے کہ یہ لفظ «المروة» کی بگڑی ہوئی شکل ہو، جو مسجدِ حرام کے اندر واقع ایک پہاڑی کا نام ہے، وہی جگہ جہاں اسماعیل پروان چڑھے۔

The Samaritan Torah called it “the guided land”, while the Hebrew Torah called it “al marya” and possibly it is an alteration of the word “al marwa”, which is the name of a mountain located inside the Holy Mosque in Mecca that is the place, where Ishmael grew up.

هر دو متن، عبری و سامری، این مکان را «کوه خدا» نامیده‌اند، و آن نام در آن زمان برای هیچ مکانی به کار نمی‌رفته است؛ از این رو، یهودیان در تعیین محل آن اتفاق‌نظر نداشتند. سامری‌ها گفتند: این کوه جرزیم است. عبری‌ها گفتند: این کوه اورشلیم است که خیمهٔ عبادت چند قرن پس از این داستان بر آن بنا شد (تواریخ ۲:۳-۱).

Both the Hebrew and Samaritan texts agree on calling this location “God’s mountain”, and that name was not used for any place at that time; therefore, the Jews did not agree in specifying its location. The Samaritans said: It is the mountain of Garzeem. The Hebrews said that it is the mountain of Jerusalem, on which the tabernacle was built several centuries after the story (Chronicles 2:3-1).

در «فرهنگ کتاب مقدس»، دکتر پُست می‌گوید: «بیشتر مردم گمان می‌کنند که مکان خیمه‌ٔ عبادت همان جایی است که ابراهیم آماده می‌شد تا اسحاق را قربانی کند؛ اما بر اساس سنت سامری، محل ذبح اسحاق بر کوه گَرِزیم بود.» ۱

In the Holy Bible’s Dictionary, Doctor Post says, “most people think that the location of the tabernacle is the same location where Abraham was getting ready to sacrifice Isaac; however, according to the Samaritan tradition the location to slaughter Isaac was on the mountain of Garzeem. 1

ویراستاران نسخهٔ کشیشان یسوعی می‌گویند: «دومین کتاب تواریخ (۳/۱) با عبارت «الموریا» و «الربیا» که معبد اورشلیم در آن ساخته خواهد شد، مطابقت دارد. با این حال، متن به سرزمینی به نام «موریا» اشاره می‌کند که در هیچ مکان دیگری ذکر نشده است، و محل ذبح ناشناخته باقی مانده است».

The Jesuit priesthood edition proofreaders say, “The second book of Chronicles (3/1) matches between Morya and Alrabya over which the Jerusalem tabernacle will be built. However, the text points to a land by the name of Morya, that is not mentioned in any other location and the slaughtering location remains unknown”.

حقیقت این است که مکان معلوم است، زیرا داستان ذبح در سرزمین هدایت‌شده رخ داده است، یعنی سرزمین عبادت، و آن مکه یا فاران است. اختلاف ایشان خود دلیلی بر درستی این مطلب است، و توافقشان بر اینکه نام این مکان کوه خداست، درست است. با این حال، اختلافشان در تعیین مکان، ناشی از حدس و گمان آنان بوده است، و ایشان آن را به نام‌هایی پیوند داده‌اند که تنها چندین قرن پس از آن واقعه پدید آمدند. آنان خانه مقدسی را که در آن نقطه در آن زمان ساخته شد نادیده گرفته‌اند، و آن خانه خانهٔ خدا نامیده می‌شد، همان‌گونه که کوهی که در آن مکان بود کوه خدا نامیده می‌شد.

The fact is that the location is known, because the slaughtering story took place in the guided land, which is the land of worship, and that is Mecca or Paran. Their disagreement is proof that this is right, and their agreement that the name of the location is God’s mountain is correct. However, their disagreement on locating the place was due to their guessing, and they have connected it to names that only appeared several centuries after the incident. They have ignored the holy house that was built in this spot at that time, and it was called God’s house, just as the mountain in that spot was called God’s mountain.

این اختلاف یکی از مهم‌ترین اختلافاتی است که سامریان و عبرانیان را از هم متمایز می‌کند. عیسی این اختلاف را دریافت، چنان‌که روزی زنی سامری نزد او آمد و درباره‌ی مکانِ واقعیِ تعیین‌شده برای عبادت از او پرسید. عیسی به او گفت که این مکان نه کوه «جرزیم» سامریان است و نه کوه «عیبال» عبرانیان که خیمه‌ی عبادت بر آن بنا شده بود. آن زن به او گفت: «ای آقا، می‌بینم که تو نبی هستی. پدران ما بر این کوه می‌پرستیدند، اما شما می‌گویید که در اورشلیم جایی است که مردم باید در آن عبادت کنند.» عیسی به او گفت: «ای زن، مرا باور کن که ساعتی می‌آید که نه بر این کوه و نه در اورشلیم پدر را عبادت خواهید کرد. شما آنچه را نمی‌دانید عبادت می‌کنید؛ ما آنچه را می‌دانیم عبادت می‌کنیم، زیرا نجات از یهودیان است. اما ساعتی می‌آید، و هم اکنون است، که عبادت‌کنندگانِ حقیقی پدر را در روح و راستی عبادت خواهند کرد، زیرا پدر چنین کسانی را می‌جوید تا او را عبادت کنند. خدا روح است و آنانی که او را عبادت می‌کنند باید در روح و راستی عبادت کنند.» (یوحنا ۴: ۱۹-۲۴)

This disagreement remains one of the most important disagreements that distinguish the Samaritans and the Hebrews. Jesus realized this disagreement, as at one time a Samaritan woman went to him, and asked him about the real location designated for worship. Jesus told her that the place is not the Samaritan Garzeem Mountain nor was it the Hebrew Aybal Mountain on which the tabernacle was built. The woman said to him: "Sir, I perceive that you are a prophet. Our fathers worshiped on this mountain, but you say that in Jerusalem is the place where the people ought to worship." Jesus said to her, “Woman, believe me, the hour is coming when neither on this mountain nor in Jerusalem will you worship the father. You worship what you do not know; we worship what we know, for salvation is from the Jews. But the hour is coming, and is now here, when true worshipers will worship the Father in Spirit and truth, for the father is seeking such people to worship him. God is Spirit, and those who worship him must worship in Spirit and truth.".” (John: 4/19-24).

چه کسانی هستند آن مردمانی که به سمتی غیر از سمت سامریان و عبرانیان سجده می‌کنند؟ آنان امتی نوظهورند که هنوز زاده نشده‌اند، زیرا هیچ امت دیگری جز مسلمانان قداست سمت نمازشان را ادعا نکرده است؛ همان سمتی که هر سال میلیون‌ها مسلمان به سوی آن سفر می‌کنند.

Who are the true people who prostrate in a direction other than the one of the Samaritans and the Hebrews? They are the new nation that has not been born yet, because no other nation claimed holiness of their prayer's direction other than Muslims, the direction in which millions of Muslims travel every year.

سخنانی که عیسی درباره زمانِ سجدههای حقیقی بر زبان آورد: «اما ساعتی میآید، و اکنون هم آمده است»، یعنی به زودی، نه فوراً. در متی آمده است: «عیسی به او گفت: "تو خود این را گفتی."»

The words uttered by Jesus, about the time of the true prostrates “But the hour is coming, and is now here”, meaning soon not immediately. In Matthew: "Jesus said to him, “you have said so.

اما به شما می‌گویم، از این پس پسر انسان را خواهید دید که در سمت راست قدرت نشسته و بر ابرهای آسمان می‌آید». (متی: ۲۶/۶۴) و همه‌ی کسانی که خطاب به آنان بود مرده‌اند و دیگر وجود ندارند، و آنان او را که بر ابرها می‌آید ندیدند.

But I tell you, from now on you will see the son of man seated at the right hand of power and coming on the clouds of heaven.” (Mathew: 26/64) and all the addressed have died and no longer exist, and they did not see him coming on the clouds.

به همین صورت، عیسی گفت: «و به او گفت: آمین، آمین، به شما می‌گویم، آسمان را گشاده خواهید دید و فرشتگان خدا را که بر پسر انسان صعود و نزول می‌کنند.» (یوحنا ۱:۵۱)، و نگاه کنید به (سموئیل اول ۱۵:۲۸).

Similarly, Jesus said: "And he said to him, “truly, truly, I say to you, you will see heaven opened, and the angels of God ascending and descending on the Son of man." (John: 1/51), and see (Samuel 1: 15/28).

پیامبر میکاه از مکه، مسجد الحرام و مردمی که برای زیارت به کوه عرفات می‌روند یاد کرده است. «و در آخرالزمان واقع خواهد شد که کوه خانهٔ خداوند بر قله‌های کوهها استوار خواهد گشت، و از تپه‌ها برتر خواهد بود، و قومها به سوی آن روان خواهند شد. و امتهای بسیار آمده خواهند گفت: بیایید تا به کوه خداوند برآییم،» (میکاه ۴: ۱-۲).

The prophet Micah mentioned Mecca, the Holy mosque and people going for pilgrimage to the mountain of Arafat. "It shall come to pass in the latter days that the mountain of the house of the LORD shall be established as the highest of the mountains, and it shall be lifted up above the hills; and peoples shall flow to it. And many nations shall come, and say, “Come, let us go up to the mountain of the LORD," (Micah: 4/1-2).

پیامبر اشعیا مکه را «سترون» نامید و از گروه‌های بسیاری که به سوی آن خواهند آمد سخن گفت. او به ایشان امنیت، برکت و شکوه وعده داد. او گفت: «ای سترون که نزاییده‌ای، بسرای و آواز شادی برآور، ای که درد زایمان را نچشیده‌ای، زیرا فرزندان بی‌کس بیش از فرزندان آن زن شوهردار خواهند بود، می‌گوید خداوند.»

The prophet Isaiah called Makkah "the barren” and talked about the crowds that will come to it. He promised them safety, blessings and glory. He said: "Sing, O barren one, who did not bear; break forth into singing and cry aloud, you who have not been in labor, for the children of the desolate one will be more than the children of her who is married,” says the LORD.

این آیات از کتاب اشعیا (فصل ۵۴) است که مسیحیان و یهودیان آن را در کتاب مقدس دارند؛ آن را ترجمه می‌کنم: خیمه‌ات را وسیع‌تر کن، و پرده‌های مسکن‌هایت را بگستران؛ دریغ مدار، طناب‌هایت را دراز کن و میخ‌هایت را استوار ساز. زیرا به راست و چپ منتشر خواهی شد، و نسلت امت‌ها را به ارث خواهد برد و شهرهای ویران را مسکون خواهد ساخت. مترس، زیرا خجل نخواهی شد؛ و مشوش مباش، زیرا رسوا نخواهی گردید؛ چون که شرمساری جوانی خود را فراموش خواهی کرد، و عار بیوه‌گی خویش را دیگر به یاد نخواهی آورد. زیرا آفریننده‌ات شوهر توست، که نامش یهوه صبایوت است؛ و قدوس اسرائیل ولی تو، که خدای تمامی زمین خوانده می‌شود. زیرا خداوند تو را مانند زن مطلّقه و محزون‌روح خوانده است، مانند زن جوانی که رد شده باشد، می‌گوید خدای تو. برای لحظه‌ای کوتاه تو را ترک کردم، لیکن با رحمت‌های عظیم تو را جمع خواهم کرد. در فوران غضب، لحظه‌ای روی خود را از تو پنهان کردم، اما با محبت جاودانی بر تو رحم خواهم نمود، خداوند ولی تو می‌گوید. این برای من مانند ایام نوح است: چنان‌که قسم خوردم که آب‌های نوح بار دیگر بر زمین نگذرد، همچنین قسم خوردم که بر تو غضب نکنم و تو را توبیخ ننمایم.

Enlarge the place of your tent, and let the curtains of your habitations be stretched out; do not hold back; lengthen your cords and strengthen your stakes; For you will spread abroad to the right and to the left, and your offspring will possess the nations and will people the desolate. Fear not, for you will not be ashamed; be not confounded, for you will not be disgraced; for you will forget the shame of your youth, and the reproach of your widowhood you will remember no more. For your Maker is your husband, the LORD of hosts is his name; and the Holy One of Israel is your Redeemer, the God of the whole earth he is called. For the LORD has called you like a wife deserted and grieved in spirit, like a wife of youth, when she is cast off, says your God. For a brief, I deserted you, but with great compassion I will I gather you. In overflowing anger for a moment I hid my face from you, but with everlasting love I will have compassion on you,” says the LORD, your Redeemer. “this is like the days of Noah to me: as I swore that the waters of Noah should no more go over the earth, so I have sworn that I will not be angry with you, and will not rebuke you.

کوه‌ها ممکن است برداشته شوند و تپه‌ها زایل گردند، امّا محبت پایدار من از تو زایل نخواهد شد و عهد صلح من برداشته نخواهد شد، می‌گوید خداوند که بر تو رحم می‌کند. ای مصیبت‌دیده، طوفان‌زده و بی‌تسلی، اینک سنگ‌هایت را با سرمه خواهم چید و بنیادهایت را با یاقوت کبود خواهم نهاد. برج‌هایت را از عقیق و دروازه‌هایت را از یاقوت سرخ و تمام دیوارت را از سنگ‌های گران‌بها خواهم ساخت. همه فرزندانت از خداوند تعلیم خواهند یافت و آرامش فرزندانت بزرگ خواهد بود. در عدالت استوار خواهی شد؛ از ستم دور خواهی بود، زیرا نخواهی ترسید؛ و از وحشت، زیرا به تو نزدیک نخواهد شد. اگر کسی فتنه برانگیزد، از جانب من نیست؛ هر که با تو فتنه کند، به سبب تو خواهد افتاد. اینک من آهنگری را آفریدم که آتش زغال را می‌دمد و سلاحی برای کار خود می‌سازد. ویرانگری را نیز برای نابود کردن آفریدم؛ هیچ سلاحی که علیه تو ساخته شود کامیاب نخواهد شد، و هر زبانی که در داوری با تو برخیزد، تو آن را محکوم خواهی کرد. این است میراث بندگان خداوند و عدالت ایشان از جانب من، می‌گوید خداوند.» (اشعیا ۵۴: ۱-۱۷).

For the mountains may depart, and the hills be removed, but my steadfast love shall not depart from you, and my covenant of peace shall not be removed,” says the LORD, who has compassion on you. O afflicted one, storm-tossed and not comforted, behold, I will set your stones in antimony, and lay your foundations with sapphires. I will make your pinnacles of agates, your gates of carbuncles, and all your wall of precious stones. All your children shall be taught by the LORD, and great shall be the peace of your children. In righteousness you shall be established; you shall be far from oppression; for you shall not fear; and from terror; for it shall not come near you. If anyone stirs up strife, it is not from me; whoever stirs up strife with you shall fall because of you. Behold, I have created the smith who blows the fire of coals and produces a weapon for its purpose. I have also created the ravager to destroy; No weapon that is fashioned against you shall succeed, and you shall confute every tongue that rises against you in judgment. This is the heritage of the servants of the LORD, and their vindication from me, declares the LORD." (Isaiah: 54/1-17).

با مقایسه‌ای که در متن میان بیت‌المقدس و مکه انجام شده روبه‌رو هستیم؛ او مکه را «نازا» خواند، زیرا پیش از پیامبر محمد ﷺ هیچ پیامبری از آن برنخاست. نمی‌شود که او واژه «نازا» را برای بیت‌المقدس به کار برده باشد، چون بیت‌المقدس خانهٔ پیامبران و هستهٔ وحی است. ممکن است کسی بگوید اگر پیشگویی دربارهٔ اسماعیل در مکه تحقق یافت، واژهٔ «نازا» به کار نمی‌رفت. مقصود، مقایسه میان او (محمد ﷺ) و پیامبران بیت‌المقدس است. سخن اشعیا که «زیرا فرزندان زن بی‌شوهر از فرزندان آن زنی که شوهر دارد بیشتر خواهند بود» به این معناست که فرزندان یا پیروان او از فرزندان بیت‌المقدس بیشترند. این عبارت «فرزندان زن بی‌شوهر» به فرزندان اسماعیل اشاره دارد که در تورات چنین توصیف شده است: «و فرشتهٔ خداوند به او گفت: اینک تو آبستنی و پسری خواهی زایید و نامش را اسماعیل خواهی گذاشت، زیرا خداوند فریاد تو را شنیده است. او انسانی وحشی خواهد بود، دستش بر ضد همه و دست همه بر ضد او، و در برابر همهٔ برادرانش ساکن خواهد شد.» (پیدایش ۱۶: ۱۱-۱۲).

There is a comparison between Jerusalem and Makkah in the text, he called Makkah "the barren" because it did not give any prophet before the prophet Muhammad (PBUH). It cannot be that he used "the barren" for the Jerusalem, because it is the house of prophets and the core of revelation. One may say that if the prophecy about Ishmael happened in Makkah, then, the word “barren" will not be used. What it means is a comparison between him (Mohammad PBUH) and the prophets of Jerusalem. Isaiah’s saying: for the children of the desolate one will be more than the children of her who is married” means that its children or its visitors are more than those of Jerusalem. These words, “the children of the desolate” indicate the children of Ishmael, who has a description in the Torah as a "And the angel the LORD said to her, “Behold, you are pregnant and shall bear a son. You shall call his name Ishmael, because the LORD has listened to your affliction. He shall be a wild donkey of a man, his hand against everyone and everyone’s hand against him, and he shall dwell over against all his kinsmen." (Genesis: 16/11-12).

زبور نیز از شهر مسیحِ نجاتبخش سخن می‌گوید؛ شهری مبارک که خانهٔ خدا در آن است و پاداش‌ها در آن چندین برابر است. کارهای نیک در این شهر برابر با هزاران کار در شهرهای دیگر است، و او آن را به نام حقیقی‌اش (بَکا) خوانده است. در آن آمده است: «خوشا به حال کسانی که در خانهٔ تو ساکن‌اند و همواره تو را ستایش می‌کنند. סֶלָה. خوشا به حال کسانی که قوّتشان در توست و که در دلشان راه‌های صِهیون است. ایشان از درهٔ بَکا می‌گذرند و آن را جای چشمه‌ها می‌سازند؛ باران اول نیز آن را با حوضچه‌ها می‌پوشاند. از توانی به توانی دیگر می‌روند؛ هر یک در صِهیون به حضور خدا حاضر می‌شود. ای یَهُوَه، خدای لشکرهای آسمانی، دعایم را بشنو؛ ای خدای یعقوب، گوش فرا ده. סֶלָה. ای خدا، سپر ما را ببین؛ به چهرهٔ مسح‌شدهٔ خود بنگر. زیرا یک روز در صحن‌های تو بهتر است از هزار روز در جای دیگر. ترجیح می‌دهم در آستانهٔ خانهٔ خدای خود بایستم، تا اینکه در خیمه‌های شرارت ساکن شوم.» (زبور ۸۴: ۴-۱۰).

Psalms also talk about the city of the savior messiah, the blessed city that has the house of God where the rewards are multiple. Good deeds in this city are equal to thousands in other cities, and he called it by its real name (Baca). It says, "Blessed are those who dwell in your house, ever singing your praise. Selah. Blessed are those whose strength is in you, in whose heart are the highways to Zion. As they go through the valley of Baca, they make it a place of springs; the early rain also covers it with pools. They go from strength to strength; each one appears before God in Zion. O LORD, God of hosts, hear my prayer, give ear. O God of Jacob, Selah. Behold our shield, O God; look on the face of your anointed. For a day in your courts is better than a thousand elsewhere. I would rather be a doorkeeper in the house of my God than dwell in the tents of wickedness." (Psalms: 84/4-10).

متن عبری آن را «بَکا» نامید و می‌گوید: [ בְּעֵמֶק הַבָּכָא ]، و چنین است:

The Hebrew text called it Baca, saying, [ בְּעֵמֶק הַבָּכָא ], and it reads:

(بَعِیْقِ حَبَکَا)، یعنی دره‌ی بَکا۔ متن آن‌گونه که در ترجمه‌ی کاتولیک آمده چنین است: «آنان که از دره‌ی اشک می‌گذرند، آن را جای چشمه‌ها می‌سازند؛ زیرا که قانون‌گذار برکت خواهد داد، از فضیلت به فضیلت خواهند رفت: خدای خدایان در صهیون دیده خواهد شد» (مزامیر ۸۴:۶-۷)۔

(be’eamaq Habaka), meaning the valley of Baca. The text as it appears in the catholic translation is as follows: "Passing through the vale of tears, they make it a place of springs. For the lawgiver shall give a blessing, they shall go from virtue to virtue: the God of gods shall be seen in Zion" (Psalms 84/6-7).

این نام بزرگ (بَکّه) نام زادگاه محمد ﷺ است۔

This great name (Baca) is Muhammad's (PBUH) hometown name.

نامی که قرآن کریم برای شهر مقدس مکه به کار برده این است: {همانا نخستین خانه‌ای که برای مردم بنا شد، همان است که در بکّه (مکه) است، پربرکت، و هدایتی برای جهانیان.} (آل عمران: ۹۶) برکت این خانه، پاداش‌های چندگانه‌ای است که خداوند به ساکنان و زائران آن می‌دهد. یک نماز (چنان‌که محمد ﷺ فرمود) برابر با بیش از هزار نماز در هر جای دیگر است، و این با آنچه در مزمور آمده سازگار است: «زیرا یک روز در صحن‌های تو، بهتر از هزار روز در جای دیگر است.» با این حال، دانشمندان کتاب مقدس با این که «دره گریه» همان دره بَکا باشد موافق نیستند. آنان «دره بکا» را از یک نام جغرافیایی به یک اندیشه‌ی تنزل‌یافته تبدیل کرده‌اند؛ و شما نمی‌توانید موقعیت آن را روی هیچ نقشه‌ای پیدا کنید. آنان می‌گویند: «دربارهٔ دره گریه که در مزمور ۸۴:۶ ذکر شده، احتمالاً یک مکان جغرافیایی است.»

The name that the Holy Quran uses to name the holy town of Makkah {Verily, the first House (of worship) appointed for mankind was that at Bakkah (Makkah), full of blessing, and a guidance for Al-'Alamîn (the mankind and jinns).} (Al- Emran: 96) The blessing of this house is the multiple rewards that God gives its residents and visitors. One prayer (as Muhammad (PBUH) said) is equal to more than one thousand prayers anywhere else1, and that agrees with what comes in Psalm: "For a day in your courts is better than a thousand elsewhere." However, the Holy Bible’s scholars will not agree that “the weeping valley” is Baca valley. They changed the "Baca valley" from a geographical name to a degraded idea; you will not be able to find its location on any map. They say, "Regarding the weeping valley that is mentioned in Psalms 84:6 it is possibly a geographical location.

اما احتمالاً این اندیشه‌ای ژرف‌معنا است؛ چراکه کسانی که تجربه‌ای نیکو با پروردگار دارند، با برکات او، سختی‌های زندگی‌شان به شادی بدل می‌شود». 1

However, it is probably a thought that has a deep meaning, as those who have a good experience with the Lord, with his blessings, the misery in their lives will turn into joy". 1

اما برخی ترجمههای بینالمللی نام (بَکَّه و وادیِ گریه) را کاملاً حذف کرده و به جای آن واژهٔ (وادیِ بَلسان) را گذاشتهاند، همانگونه که در نسخهٔ کشیشان یسوعی و دیگر نسخهها آمده است؛ آنان در این کار به نوشتههای کهن تکیه کردهاند.

However, some international translations have deleted the name (Baca and the weeping valley) completely, replacing it with the word (the Balsan valley) as in the Jesuit priesthood edition and other editions, in doing that they depended on old writings.

در نسخهٔ کشیشی یسوعیان، پدران یسوعی توضیح می‌دهند که چرا عبارت «درهٔ بلسان» را به کار می‌برند: «درهٔ بلسان» در ترجمه‌های قدیمی و در برخی نوشته‌ها «درهٔ گریه» آمده است، و تلفظ این دو یکسان است.

In the Jesuit priesthood edition, the Jesuit fathers comment on why they use the phrase "the Balsan valley": "the Balsan valley" in old translations and in some of the writings "the weeping valley” and the pronunciation of the two are the same". 2

با وجود تغییر عمدی نام («بَکّه») به («وادی البَکاء» یا «وادی البَلسان»)، شواهد روشنی وجود دارد که این دو واژه، که در نسخه‌ها و ترجمه‌ها رایج است، تنها اشاره به مکه دارند و نه چیز دیگر.

In spite of the deliberate alteration of changing the name (Baca) to (the weeping or the Balsan valley), there is clear evidence that these two words, which used commonly in the editions and translations, are an indication to Mecca and no other.

بَکّه از درخت بَلسان نامگذاری شده است که از آن صمغی استخراج می‌شود که شبیه اشک است. این درختان در مکه می‌رویند، چنان‌که دانشمندان کتاب مقدس بیان کرده‌اند. نویسندگان فرهنگ کتاب مقدس دربارهٔ درختان گریه‌کننده می‌گویند: «شاید مقصود درختان بلسان یا چیزی شبیه به آن باشد. در کشورهای عربی نزدیک مکه، درختانی با این نام یافت می‌شوند که شبیه درخت بلسان یا بَلسان است و شیرهٔ سفید و داغی دارد، و آن را درخت گریان نامیده‌اند، زیرا این درختان صمغ تولید می‌کنند، یا به سبب قطره‌های شبنمی که بر آن می‌افتد». [3]

Baca was named after the Balsan tree, from which glue that looks like tears is extracted. These trees grow in Makkah as stated by the Holy Bible’s scholars. The writers of the Holy Bible’s dictionary say about the weeping trees: "Maybe it meant the balsam trees or something similar to it. In the Arab countries, near Makkah, trees with that name can be found, similar to the balsam or Balsan trees, and it has a hot white juice, it was named the weeping tree, because these trees produce glue, or in relation to the mist drops that fall on it". 3

دائرة المعارف الإسلامية الشرعية (The Clerical Knowledge Encyclopedia) تؤكد لنا أن وادي بلسان هو وادي مكة، إذ تقول: «إن البلسان الأصلي الذي ذكره المؤلفون القدماء هو "بلسم مكة" الذي تستورده مصر حتى اليوم من شبه الجزيرة العربية كما كان في الأزمنة القديمة. وهو عصارة الشجرة المعروفة علمياً باسم (Balsamo Dendron Apabatsmum) التي تنمو في جنوب شبه الجزيرة العربية وفي الحبشة. وهي شجرة صغيرة ذات شكل غير منتظم، لحاؤها أصفر، كلحاء شجرة الدُّلْب». Note: The name of the encyclopedia and the Latin scientific name are kept as they appear in the source where they cannot be rendered in Persian script.

The Clerical Knowledge Encyclopedia gives us affirmation that the valley of Balsan is the valley of Makkah, it says, “The original balsan that was mentioned by the old authors, it is "Makkah's Balsam" which Egypt still imports from the Arabian Peninsula as in the old times. It is the juice of the tree that is scientifically known as (Balsamo Dendron Apabatsmum) which grows in the south of the Arabian Peninsula and in Abyssinia. It is a small tree with an irregular shape, its bark is yellow, the same as that of the plane-tree ". 4