از امور مسلّم این است که پیامبر ﷺ سندی قانونی را نوشتن و آن را برای تنظیم برخی روابط در مدینه، پایتخت دولت اسلامی تازه‌تأسیس، به کار گرفت. روایت زیر با معتبرترین سلسله‌های سند در «سنن ابی داود» (۳/۱۵۴/۳۰۰۰) و در چاپ دیگری از «سنن» او (۳/۱۱۴/۳۰۰۲) نقل شده است:

It is from the established matters that the Prophet (peace be upon him) had a constitutional document written down and that he adopted it for the regulation of some of the relationships in Madinah, the capital of the newly arising Islamic State. The following has been narrated with the most authentic of chains of transmission in the “Sunan of Abu Dawud” (3/154/3000) and in another printed version of his “Sunan” (3/114/3002):

الزُّهْرِيُّ از عبدالرحمن بن عبدالله بن کعب بن مالک نقل کرده است، از پدرش که یکی از آن سه نفری بود که توبه‌شان پذیرفته شده بود (یعنی کعب بن مالک):

Az-Zuhriy related from Abdur Rahman bin Abdullah bin Ka’b bin Malik from his father who was one of the three whose repentance had been accepted (i.e. Ka’b bin Malik):

کعب بن الاشرف پیامبر ﷺ را مسخره می‌کرد و کافران قریش را علیه او تحریک می‌نمود. هنگامی که پیامبر ﷺ به مدینه آمد، مردم آن شهر ترکیبی از گروه‌های گوناگون بودند؛ برخی از آنان مسلمان، برخی مشرک که بت‌ها را می‌پرستیدند، و برخی یهودی بودند. آنان می‌کوشیدند به پیامبر ﷺ و اصحاب او آسیب و آزار برسانند. سپس الله، متعال، به پیامبرش ﷺ فرمان داد که صبر کند و از آنان درگذرد. الله دربارهٔ ایشان چنین نازل فرمود.

“Ka’b bin Al-Ashraf used to mock the Prophet (ﷺ) and incited the disbelievers of the Quraish against him. When the Prophet (ﷺ) came to Madinah, its people were a mixed blend; some of them were Muslims and others were polytheists who worshipped idols whilst some were Jews. They used to seek to bring harm/abuse to the Prophet (ﷺ) and his Companions. Then Allah, the Most High, commanded His Prophet to show patience and to overlook. Allah revealed in respect to them .

«لَتُبْلَوُنَّ فِي أَمْوَالِكُمْ وَأَنفُسِكُمْ وَلَتَسْمَعُنَّ مِنَ الَّذِينَ أُوتُوا الْكِتَابَ مِن قَبْلِكُمْ وَمِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا أَذًى كَثِيرًا ۚ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا فَإِنَّ ذَٰلِكَ مِنْ عَزْمِ الْأُمُورِ» (آل عمران: ۱۸۶).

“You will surely be tested in your possessions and in yourselves. And you will surely hear from those who were given the Scripture before you and from those who associate others with Allah much abuse. But if you are patient and fear Allah - indeed, that is of the matters [worthy] of determination” (TMQ 3:186). .

وقتی کعب بن اشرف از آزار رساندن به پیامبر (ﷺ) دست برنداشت، پیامبر (ﷺ) به سعد بن معاذ دستور داد که گروه کوچکی را برای کشتن او بفرستد. او محمد بن مسلمه را فرستاد. سپس داستان کشته شدن او را بیان کرد.

When Ka’b bin Al Ashraf refused to desist from hurting the Prophet (ﷺ) the Prophet(ﷺ) ordered Sa’d bin Mu’adh to send a small group to kill him. He sent Muhammad bin Maslamah. He then mentioned the story of his killing. .

وقتی او را کشتند، یهودیان و مشرکان بسیار هراسان شدند. روز بعد نزد پیامبر (ﷺ) آمدند و گفتند: «همراه ما شبانه مورد حمله قرار گرفت و کشته شد.» سپس پیامبر (ﷺ) آنچه را که همواره می‌گفت، به ایشان اطلاع داد. آنگاه پیامبر (ﷺ) ایشان را فراخواند تا میان خودش و آنان سندی از پیمان بنویسد که به آن (در مسائل) بازگردند. و بدین ترتیب، ایشان سندی (صحیفه) از پیمان میان خود، آنان (غیرمسلمانان) و مسلمانان به‌طور کلی نوشت.» همچنین این روایت از ابوداوود در «دلائل النبوة» بیهقی (۳/۱۹۸) نقل شده است.

When they killed him, the Jews and the polytheists were greatly alarmed. The next day they came to the Prophet (ﷺ) and said: “Our Companion was attacked at night and killed.” The Prophet(ﷺ) then informed them about that what he had been saying. The Prophet (ﷺ) then called them so that he could write a document of agreement between him and them for them to refer back to (for issues). And so, he wrote a document (Sahifah) of agreement between him, them (the non-Muslims) and the Muslims in general.” The following was also related via Abu Dawud in “Dalaa’il An- Nubuwwah” of Al-Baihaqi (3/198):

«کعب بن الأشرف پیامبر (ﷺ) را مسخره می‌کرد… سپس [راوی] به ذکر آن (یعنی روایت) ادامه داد. و حدیث عبدالکریم کامل‌تر است…». به حدیث عبدالکریم بعداً خواهیم پرداخت.

“Ka’b bin Al-Ashraf used to mock the Prophet (ﷺ) … He then went on to mention it (i.e. the narration). And the Hadith of Abdul-Kareem is more complete …”. We will come to the Hadith of Abdul-Kareem later. .

الألباني قال: الإسناد صحيح. أقول: نعم (هذا صحيح)، وما ذُكر من وجود الاضطراب في الإسناد لا يؤثر فيه سلبًا.

Al-Albani said: The Isnad (Chain of narration) is Sahih. I say: Yes (that is correct) and what has been mentioned in terms of the existence of instability (Idtiraab) in the Isnad does not negatively impact that. .

از آن رو که:

That is because:

1) یا این حدیث را عبدالرحمن بن عبدالله بن کعب بن مالک از پدرش عبدالله بن کعب بن مالک روایت کرده است، که پس از نابینا شدن کعب بن مالک، او را راهنمایی می‌کرد، و او از پدرش، صحابی کعب بن مالک، یکی از آن سه نفری که توبه‌شان پذیرفته شد، روایت کرده است، چنان‌که در احادیث متعددی از البخاری و مسلم ثبت شده است. بنابراین، این حدیث بر اساس شرایط آن دو، صحیح است.

1) Either it was related by Abdur Rahman Bin Abdullah Bin Ka’b Bin Malik from his father Abdullah Bin Ka’b Bin Malik, who use to guide Ka’b Bin Malik after he became blind, who related from his father, the Sahaabiy Ka’b Bin Malik, one of the three whose repentance was accepted, as has been recorded in numerous Ahaadeeth of Al- Bukhaari and Muslim. And so, the Hadith is Sahih (authentic) upon their conditionality. .

2) یا این که این حدیث را عبدالرحمن بن عبدالله بن کعب بن مالک از جدش، صحابی کعب بن مالک، به صورت مستقیم روایت کرده است. این به آن دلیل است که عبدالرحمن گاهی به جای پدرش عبدالله، جدش را راهنمایی می‌کرد. همچنین عرب‌ها اغلب جدّ خود را پدر می‌خواندند. (افزون بر این، جد نیز بی‌تردید پدر است، چنان‌که در قرآن آمده است. همان‌گونه که این امر بر ضرورتی زبانی استوار است که بر پایه ضرورت حسی و عقلی بنا شده است.) در واقع، این یک عرف مستمر و پیوسته است. بنابراین، عبارت «از پدرش» در سلسله سند به معنای «از جدش» است. 3) یا این که این حدیث را عبدالرحمن بن کعب بن مالک از پدرش، صحابی کعب بن مالک، روایت کرده است، و نه از عبدالرحمن بن عبدالله بن کعب بن مالک. زُهری هم از عبدالرحمن بن عبدالله بن کعب بن مالک و هم از همنام خود و عموی پدری‌اش، عبدالرحمن بن کعب بن مالک، حدیث شنیده (یعنی روایت گرفته) است. این ناهماهنگی تنها از جانب زُهری پدید آمده است، زیرا او از حافظه خود روایت می‌کرد و گاه چیزی را به یاد می‌آورد و گاه چیز دیگری را، به سبب نزدیکی نسب‌ها و نام‌ها. و گاهی نیز او برای احتیاط، روایت را مُرسل (با سلسله سندی گسسته) نقل می‌کرد.

2) Or, it was related by Abdur Rahman Bin Abdullah Bin Ka’b Bin Malik from his grandfather (directly), the Sahaabiy Ka’b Bin Malik. That is because Abdur Rahman use to guide his grandfather on behalf of his father Abdullah on some occasions. Also, the Arabs use to frequently call their grandfathers father. (In addition, the grandfather, is also a father, definitely, as stated in the Qur’an. Just as it represents a linguistic necessity built upon sensory and rational necessity). Indeed, it is a continuous and constant customary norm. Therefore, the statement in the chain of transmission “From his father” means from his grandfather. 3) Or it was related by Abdur Rahman Bin Ka’b Bin Malik from his father, the Sahaabiy Ka’b bin Malik, and not from Abdur Rahman Bin Abdullah Bin Ka’b Bin Malik. Az-Zuhriy heard (i.e. took the narrations) from both Abdur Rahman Bin Abdullah Bin Ka’b Bin Malik and from his namesake and his paternal uncle Abdur Rahman Bin Ka’b Bin Malik. The inconsistency only comes from Az-Zuhriy as he related from his memory and recalled this on an occasion and recalled that on another occasion due to the closeness of the lineages and names, whilst sometimes he would prefer safety and related Mursal (with an interrupted chain of narrators).

آن‌که یهودی کعب بن الاشرف شاعر بود و پیامبر خدا ﷺ را با شعرش مسخره می‌کرد و کافران قریش را علیه او برمی‌انگیخت. پیامبر خدا ﷺ به مدینه آمد و مردم آن از ترکیبی درهم‌آمیخته تشکیل می‌شدند: مسلمانانی که با دعوت پیامبر خدا ﷺ متحد شده بودند، مشرکانی که بت می‌پرستیدند، و یهودیانی که اهل سلاح و دژها بودند و با ساکنان (یثرب) یعنی اوس و خزرج هم‌پیمان بودند. هنگامی که پیامبر خدا ﷺ وارد مدینه شد، خواست وضعیت همه آنان را سامان دهد. مردی مسلمان بود و پدرش مشرک، و مردی مسلمان بود و برادرش مشرک. وقتی پیامبر ﷺ به مدینه آمد، مشرکان و یهودیان می‌کوشیدند آسیب و آزار بزرگی به پیامبر خدا ﷺ و یارانش برسانند. خداوند متعال به پیامبرش و مسلمانان فرمان داد که در برابر این‌ها صبر پیشه کنند و از آنان درگذرند. خداوند، که ستایشش والاست، در این باره نازل فرمود: «قطعاً در اموال و جان‌های خود آزموده خواهید شد، و قطعاً از کسانی که پیش از شما به آنان کتاب داده شده و از کسانی که شریک برای خدا قرار داده‌اند، آزارهای بسیار خواهید شنید. و اگر شکیبایی ورزید و پرهیزگاری کنید، همانا این از کارهای استوار است» (قرآن کریم، آل عمران: ۱۸۶).

“That the Jew Ka’b bin Al-Ashraf was a poet and he use to mock the Messenger of Allah (peace be upon him) and incite the disbelievers of Quraish against him in his poetry. The Messenger of Allah (peace be upon him) came to Madinah and its people were a blended mix, consisting of the Muslims who were unified by the Da’wah (call) of the Messenger of Allah (peace be upon him), the Mushrikeen (polytheists) who worshiped idols and the Jews who were people of weaponry and fortresses and were allies of the inhabitants (of Yathrib); the Aws and the Khazraj. When the Messenger of Allah (peace be upon him) arrived in Al-Madinah, he wanted to remedy the situation of them all. A man would be a Muslim and his father a Mushrik (polytheist), and a man would be Muslim and his brother a Mushrik. When the Messenger (peace be upon him) came to Al- Madinah, the polytheists and Jews used to seek to bring great harm/abuse to the Messenger of Allah (peace be upon him) and his companions. Allah, the Most High, commanded his Messenger and the Muslims to persevere patiently upon that and overlook them. Allah, glorified be His praise, revealed in respect to them: “You will surely be tested in your possessions and in yourselves. And you will surely hear from those who were given the Scripture before you and from those who associate others with Allah much abuse. But if you are patient and fear Allah - indeed, that is of the matters [worthy] of determination” (TMQ 3:186). .

و خداوند در مورد آنان نیز نازل کرد: «بسیاری از اهل کتاب، از روی حسدی که در نفوس خود دارند، دوست دارند پس از آنکه حق برایشان روشن شده، شما را دوباره به کفر بازگردانند. پس عفو کنید و درگذرید تا خداوند فرمان خود را بیاورد. بی‌گمان خداوند بر هر چیزی تواناست» (سوره البقره، آیه ۱۰۹). سپس، هنگامی که کعب بن الاشرف از آزار رسول خدا ﷺ و آزار مسلمانان دست برنداشت، رسول خدا ﷺ به سعد بن معاذ فرمان داد که گروهی کوچک را برای کشتن او بفرستد. سعد بن معاذ، محمد بن مسلمه الانصاری را همراه با الحارثی، ابوعبس الانصاری و حارث، برادرزاده سعد بن معاذ، که گروه پنج نفره‌ای را تشکیل می‌دادند، فرستاد. آنان شبانه به او نزدیک شدند، در حالی که او در مجلس نشستنش در العوالی بود. وقتی کعب بن الاشرف آنان را دید، از کار آنان ناخشنود شد و از ایشان هراسید. به آنان گفت: «چه چیزی شما را به اینجا آورده است؟» گفتند: «نیازی ما را نزد تو آورده است». گفت: «پس بعضی از شما به من نزدیک شوید تا این نیاز را با من در میان بگذارید». پس برخی از آنان به او نزدیک شدند و گفتند: «ما آمده‌ایم تا زره‌های خود را به تو بفروشیم تا از بهای آن هزینه کنیم». او (کعب) پاسخ داد: «به خدا سوگند، اگر چنین کنید! از زمانی که این مرد در میان شما ساکن شده، شما به سختی افتاده‌اید». سپس ترتیبی داد که عصرگاه، هنگامی که کمتر با مردم سرگرم بود، نزد او بیایند. آنان آمدند و مردی از میان ایشان او را صدا زد. او برخاست تا از خانه‌اش بیرون رود، و همسرش به او گفت: «آنان در این ساعت برای کاری که تو را خوش آید به در خانه‌ات نمی‌کوبند». پاسخ داد: «بی‌گمان آنان پیش‌تر درباره کارشان با من سخن گفته‌اند». سپس (هنگامی که بیرون رفت) ابوعبس او را گرفت و محمد بن مسلمه با شمشیر خود بر او زد، در حالی که برخی از ایشان با شمشیرهای خود او را از پهلو فرو بردند. پس از آنکه او را کشتند، یهودیان و مشرکانی که با آنان بودند بسیار هراسان شدند و سپیده‌دم، هنگامی که از خواب برخاستند، بامدادان زود به دیدار پیامبر خدا ﷺ رفتند. آنان گفتند: «به راستی همنشین ما که از بزرگان اصلی ما بود، شبانگاه فراخوانده شد و کشته شد.» سپس پیامبر خدا ﷺ آنان را به آنچه کعب در شعرهایش می‌گفت یادآوری کرد. پیش‌تر آنان را از این کار بازداشته بود. آنگاه پیامبر خدا ﷺ آنان را فراخواند که میان او و ایشان و مسلمانان نوشته‌ای تنظیم کنند تا در حل اختلافات و داوری به آن مراجعه کنند. پیامبر ﷺ نیز میان خود و ایشان و عموم مسلمانان، نوشته‌ای تنظیم کرد. پیامبر خدا ﷺ دستور داد آن را زیر درختان مو که در ملک دختر حارث بود بنویسند. آن صحیفه پس از پیامبر خدا ﷺ به دست علی بن ابی طالب، خدا از او خشنود باد، رسید.

آن که یهودی کعب بن الأشرف شاعر بود و پیامبر خدا ﷺ و یارانش را در شعرهایش مسخره می‌کرد و کافران قریش را علیه آنان برمی‌انگیخت. پیامبر خدا ﷺ به مدینه آمد و مردم آن گوناگون بودند: مسلمانانی که با دعوت پیامبر خدا ﷺ متحد شده بودند، مشرکانی که بت‌ها را می‌پرستیدند، و یهودیانی که از میان آنان مردانِ سلاح و دژها بودند و هم‌پیمانان ساکنان یثرب، یعنی اوس و خزرج، به شمار می‌رفتند. وقتی پیامبر خدا ﷺ به مدینه رسید، خواست وضع همه آنان را سامان دهد و با ایشان پیمان ببندد. چنان بود که مردی مسلمان بود و پدرش مشرک، و مردی مسلمان بود و برادرش مشرک. هنگامی که پیامبر ﷺ به مدینه آمد، مشرکان و یهودیان به پیامبر خدا ﷺ و یارانش آزار و اذیت بسیار می‌رساندند. خداوند متعال به پیامبرش ﷺ و مسلمانان فرمان داد که در برابر آن شکیبایی ورزند و از ایشان درگذرند. خداوند متعال درباره آنان فرو فرستاد: «قطعاً در اموال و جان‌های خود آزمایش خواهید شد، و قطعاً از کسانی که پیش از شما به ایشان کتاب داده شده و از کسانی که شرک ورزیده‌اند، آزار بسیار خواهید شنید. و اگر شکیبایی کنید و پرهیزگاری پیشه سازید، همانا این از کارهای استوار است» (قرآن ۳:۱۸۶). و همچنین درباره ایشان فرو فرستاد: «بسیاری از اهل کتاب دوست دارند که پس از ایمان‌آوردنتان، شما را به کفر بازگردانند، از روی حسدی که از جانب خودشان است، با آنکه حق بر ایشان آشکار شده است. پس عفو کنید و درگذرید تا خداوند فرمان خود را بیاورد. همانا خداوند بر هر چیزی تواناست» (قرآن ۲:۱۰۹).

“That the Jew Ka’b bin Al-Ashraf was a poet and he use to mock the Messenger of Allah (peace be upon him) and his companions and incite the disbelievers of Quraish against them in his poetry. The Messenger of Allah (peace be upon him) came to Madinah and its people were a mix; consisting of the Muslims who were unified by the Da’wah (call) of the Messenger of Allah (peace be upon him), the Mushrikeen (polytheists) who worshiped idols and the Jews including those from them who were people of weaponry and fortresses and they were the allies of the inhabitants (of Yathrib); the Aws and the Khazraj. When the Messenger of Allah (peace be upon him) arrived in Al-Madinah he wanted to remedy the situation of them all and make a treaty with them. A man would be a Muslim and his father a Mushrik (polytheist) and a man would be Muslim and his brother a Mushrik. When the Messenger (peace be upon him) came to Al-Madinah, the polytheists and Jews would bring great harm/abuse to the Messenger of Allah (peace be upon him) and his companions. Allah, the Most High, commanded his Prophet (peace be upon him) and the Muslims to persevere patiently upon that and overlook them. Allah, the Most High, revealed in respect to them: “You will surely be tested in your possessions and in yourselves. And you will surely hear from those who were given the Scripture before you and from those who associate others with Allah much abuse. But if you are patient and fear Allah - indeed, that is of the matters [worthy] of determination” (TMQ 3:186). And Allah also revealed in respect to them: “Many of the People of the Scripture wish they could turn you back to disbelief after you have believed, out of envy from themselves [even] after the truth has become clear to them. So pardon and overlook until Allah delivers His command. Verily, Allah is capable over all matters” (TMQ 2:109). .

که یهودی کعب بن اشرف شاعری بود و پیامبر خدا ﷺ و یارانش را مسخره می‌کرد و علیه آنان برمی‌انگیخت و می‌گفت: «چه کسی برای کعب است؟» سپس چون او از آزار رساندن به پیامبر خدا ﷺ و آزار مسلمانان دست برنداشت، پیامبر خدا ﷺ سعد بن معاذ، محمد بن مسلمه، ابو عبس بن جبر و حارث برادرزادهٔ سعد بن معاذ را، به عنوان بخشی از گروهی پنج‌نفره، مأمور کرد. آنان سپس به سوی کعب رفتند… و او همان را ذکر کرد (یعنی همانند روایت پیشین).

“That the Jew Ka’b bin Al-Ashraf was a poet and he use to mock the Messenger of Allah (peace be upon him) and his companions and incite against them, saying “Who if for Ka’b?” Then, when he refused to refrain from harming the Messenger of Allah (peace be upon him) and harming the Muslims, the Messenger of Allah (peace be upon him) commanded Sa’d Ibn Mu’adh, Muhammad bin Maslamah, Abu ‘Eisaa bin Al-Harith the nephew of Sa’d bin Mu’adh, as part of a group of five. They then approached Ka’b … And he mentioned the same (i.e. as the previous narration)”. .

داستان کعب بن الأشرف به تفصیل در سیرۀ ابن هشام (۲/۵۱) نقل شده است.

The story of Ka’b bin Al-Ashraf was reported in detail within the Seera of Ibn Hisham (2/51).

ابن اسحاق گفت (از حدیث درباره کعب بن الاشرف):

Ibn Ishaq said (from the Hadith about Ka’b bin Al-Ashraf):

هنگامی که مردم بدر (قریش) دچار مصیبت شدند، زید بن حارثه به سوی مردم السَّفِیلَہ رفت، و عبدالله بن رواحه به سوی مردم العالیہ رفت، به عنوان مژده‌رسانانی که رسول خدا ﷺ برای مسلمانان مدینه فرستاده بود تا خبر پیروزی‌ای را که خداوند عزیز و جلیل به او عطا کرده بود و نیز خبر کشته شدن کسانی از مشرکان را برسانند… کعب بن اشرف، که مردی از قبیله طیّئ و از بنی نبهان بود و مادرش از بنی نضیر بود، چون این خبر را شنید گفت: «آیا این خبر راست است؟ آیا باور دارید که محمد ﷺ این کسانی را که این دو نفر (زید و عبدالله بن رواحه) نام برده‌اند کشته است؟ زیرا اینان از اشراف عرب و پادشاهان مردم بودند. به خدا سوگند، اگر محمد ﷺ اینان را کشته باشد، شکم زمین از روی آن بهتر است!» پس چون دشمن خدا از راستی خبر اطمینان یافت، رهسپار شد تا به مکه رسید. او در خانه مطلب بن ابی وداعه بن دبیره سهمی فرود آمد که همسرش عاتکه دختر ابوالعیص بن امیه بن عبدشمس بن عبدمناف بود. عاتکه او را پذیرفت و با مهمان‌نوازی گرامی‌اش داشت. سپس او شروع کرد به تحریک مردم علیه رسول خدا ﷺ، شعر می‌خواند و بر کشتگان چاه‌نشین قریش در بدر گریه می‌کرد. او گفت:

“When the people of Badr (Quraish) were afflicted, Zaid bin Harithah went to the people of As-Safilah and Abdullah bin Rawaahah went to the people of Al-‘Aaliyah as bearers of glad tidings dispatched by the Messenger of Allah (peace be upon him) to the Muslims of Al- Madinah to give the news of the victory Allah, ‘Azza Wa Jalla, had bestowed upon him and about who from among the polytheists had been killed … Ka’b bin Al-Ashraf, who was a man from the Tayyi tribe, one of Bani Nabhan and whose mother was from Bani Nadeer, said upon hearing the news: “Is this true? Do you believe that Muhammad those men whom these two (Zaid and Abdullah Ibn Rawaahah) have named? That is because those were from the nobles of the Arabs and the kings of the people. By Allah, if Muhammad had killed these people, the belly of the earth is better than its surface!” Then, when the enemy of Allah ascertained the truth of the news, he departed until he reached Makkah. He set down at the residence of Al-Muttalib bin Abi Wada’ah bin Dubairah As-Sahmiy who was married to Atikah the daughter of Abu l-‘Ieas bin Umayyah bn Abdi Shams bin Abdi Manaf. She received him and honoured him with hospitality. He then began to incite the people against the Messenger of Allah (peace be upon him), reciting poetry and weeping over the people of the well from Quraish who had been killed at Badr. He said:

آسیاب بدر، خون مردمش را بیرون می‌ریخت.

Badr’s mill churned out the blood of its people.

در مواقعی مانند غزوهٔ بدر، انسان باید گریه کند و زاری نماید.

At events like Badr you should weep and cry.

بهترین مردمان در اطراف چاه‌هایش کشته شدند. [پیامبر ﷺ فرمود:] «چه کسی کار بن اشرف را برای من یکسره می‌کند؟» محمد بن مسلمه، برادر بنی عبدالأشهل، گفت: «ای فرستاده خدا، من کار او را برای شما یکسره می‌کنم، او را خواهم کشت.» پیامبر ﷺ فرمود: «اگر توانایی انجام آن را داری، پس آن را انجام بده.» محمد بن مسلمه سپس به محلّه خود بازگشت و سه روز ماند، در حالی که جز به اندازه‌ای که زنده بماند، نه غذا می‌خورد و نه آب می‌نوشید. این موضوع به فرستاده خدا ﷺ گزارش شد و او ﷺ او را فراخواند. به او فرمود: «چرا غذا و آب را ترک کرده‌ای؟» گفت: «ای فرستاده خدا، من گفتم که کاری با تو خواهم کرد و نمی‌دانم که آیا می‌توانم آن را انجام دهم.» پیامبر ﷺ فرمود: «تلاش کردن تنها چیزی است که از تو خواسته شده است.» سپس گفت: «ای فرستاده خدا، ناچار خواهیم بود چیزهایی بگوییم [یعنی از فریب استفاده کنیم].» پیامبر ﷺ فرمود: «آنچه را که به نظرت لازم است گفته شود، بگو، زیرا در این زمینه برای تو حلال است.»

سفیان از عمرو بن دینار روایت کرد که از جابر بن عبدالله، رضی الله عنه، شنید که می‌گفت: رسول خدا ﷺ فرمود: «چه کسی کعب بن اشرف را از میان بر می‌دارد؟ زیرا او خدا و رسولش را آزرده است.» محمد بن مَسلَمہ گفت: «ای رسول خدا، دوست داری من او را بکشم؟» فرمود: «آری.» گفت: «ای رسول خدا، پس اجازه بده که (سخنی فریبنده) بگویم.» فرمود: «می‌توانی چنین سخنی بگویی.» سپس محمد بن مَسلَمہ نزد او (کعب) رفت و گفت: «این مرد (یعنی پیامبر ﷺ) ما را با صدقه به رنج انداخته است (یعنی آن را از ما می‌گیرد). این کار ما را به زحمت انداخته و از آن خسته شده‌ایم.» آن مرد بدبخت چون این را شنید، گفت: «به خدا سوگند، شما بیش از این به دست او گرفتار خواهید شد یا از او خسته‌تر خواهید شد. می‌دانستم که کار شما به این‌جا خواهد کشید.» (ابن مَسلَمہ) گفت: «ما او را رها نمی‌کنیم تا ببینیم چه می‌کند، و خوش نداریم که پس از پیروی از او، کارش را رها کنیم تا ببینیم سرانجامش چه می‌شود. اکنون آمده‌ام تا از تو مقداری خرما قرض بگیرم.» گفت: «آری، به شرطی که زنانتان را به گرو نزد من بگذارید.» گفت: «آیا زنانمان را به تو گرو بگذاریم، با این‌که تو زیباترین عرب هستی؟» گفت: «پس پسرانتان را به گرو بگذارید.» (ابن مَسلَمہ) گفت: «آن‌گاه مردم پسران ما را سرزنش خواهند کرد که به خاطر یک یا دو وَسق خرما آنان را گرو گذاشته‌اند. (یا شاید گفت: آن‌گاه یکی از پسرانمان به او توهین خواهد شد و گفته خواهد شد که او به خاطر یک یا دو وَسق خرما گرو گذاشته شده است.)» (کعب) گفت: «پس چه چیزی را نزد من به گرو می‌گذارید؟» پاسخ داد: «سلاح‌ها را می‌توانیم نزد تو گرو بگذاریم.» گفت: «باشد.» سپس محمد بن مَسلَمہ با او وقتی معین قرار گذاشت تا بعداً نزدش بیاید.

Sufyan related from ‘Amr bin Dinar who heard Jabir bin ‘Abdullah, may Allah be pleased with him, saying, that the Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Who will deal with (eliminate) Ka’b bin Al- Ashraf for verily he has insulted Allah and His Messenger?” Muhammad bin Maslamah asked: “Would you like that I kill him O Messenger of Allah?”. He (peace be upon him) replied: “Yes”. He said: “I will deal with him O Messenger of Allah, so permit me to use (deceptive) speech”. He (peace be upon him) replied: “You can employ such speech”. Muhammad bin Maslamah then went to him (Ka’b) and said: “This man (i.e. the Prophet (peace be upon him)) has afflicted us with charity (i.e. taking it from us). This caused us suffering and we are tired of this. When the wretched man heard this, he said: “By Allah, you will be put to more trouble by him or get more tired of him. I knew that your affair would turn out like this”. He (Ibn Maslamah) said: “Indeed, we cannot give him up until we see what he does, and we hate to abandon him after having followed him until we see how his affair will turn out. I have come now for you to loan me dates”. He said: “Yes I will do that upon the condition that you pledge me your women as a security (for the loan)”. He said: “Do we pledge our women to you whilst you are the most handsome of the Arabs?” He replied: “Then pledge me your sons as a security”. He (ibn Maslamah) said: “The people will then disparage our sons upon the basis that we pledged them for a mere Wasq or two Wasqs of dates (Or perhaps he said: “Then one of our sons will be insulted and it will be said that he was mortgaged for a Wasq or two of dates). He (Ka’b) asked: “What will you mortgage to me as a security then”. He answered: “We can pledge you weapons”. He said: “All right”. Then Muhammad b. Maslamah agreed an appointed time to come to see him later. .

فرمود رسول خدا ﷺ: «چه کسی حاضر است کعب بن اشرف را بکشد، همان که خدا و پیامبرش را آزرده است؟» آنگاه محمد بن مسلمه برخاست و گفت: «ای رسول خدا ﷺ، آیا دوست داری که من او را بکشم؟» پیامبر ﷺ فرمود: «آری». محمد بن مسلمه گفت: «پس اجازه بده چیزی (یعنی سخنی دروغ) بگویم تا کعب را فریب دهم». پیامبر ﷺ فرمود: «بگو».

Allah's Messenger (peace be upon him) said: “Who is willing to kill Ka’b bin Al-Ashraf who has insulted Allah and His Messenger?” Thereupon, Muhammad bin Maslamah stood up saying: “O Allah's Messenger (peace be upon him), Would you like me to kill him?" He (peace be upon him) said: “Yes”. Muhammad bin Maslamah asked: "Then allow me to say a (false) thing (i.e. to deceive Ka’b)”. He (peace be upon him) said: “You may say it”. .

محمد بن مسلمه سپس نزد کعب رفت و گفت: «این مرد (یعنی محمد ﷺ) از ما صدقه می‌خواهد و ما را به سختی انداخته است، و آمده‌ام تا از تو چیزی قرض بگیرم.» کعب گفت: «به خدا سوگند، از او خسته خواهی شد!» محمد بن مسلمه گفت: «حالا که ما از او پیروی کرده‌ایم، نمی‌خواهیم او را رها کنیم تا ببینیم کارش به کجا می‌انجامد. می‌خواهیم تو یک یا دو وَسْق (مقدار خوراک) به ما قرض بدهی. [یادداشت: عَمرو بارها برای ما روایت کرد و از یک یا دو وَسْق یاد نکرد.] کعب گفت: «بله (به شما قرض می‌دهم)، اما باید چیزی را به‌عنوان وثیقه نزد من گرو بگذارید.» محمد بن مسلمه و همراهش گفتند: «چه می‌خواهی؟» کعب پاسخ داد: «زنان خود را به‌عنوان وثیقه نزد من گرو بگذارید.» گفتند: «چگونه زنان خود را نزد تو گرو بگذاریم در حالی که تو زیباترین مرد عرب هستی؟» کعب گفت: «پس پسران خود را نزد من گرو بگذارید.» گفتند: «چگونه پسران خود را نزد تو گرو بگذاریم؟ یکی از آنان مورد توهین قرار می‌گیرد و گفته می‌شود که او به خاطر یک یا دو وَسْق گرو گذاشته شده است! این برای ما مایه ننگ بزرگی خواهد بود. در عوض، سلاح‌های خود را به‌عنوان وثیقه نزد تو می‌گذاریم.» او سپس پذیرفت که در زمانی معین نزد او بیاید.

Muhammad bin Maslamah then went to Ka’b and said: “That man (i.e. Muhammad (peace be upon him)) demands Sadaqah (charity) from us, and he has brought us hardship, and I have come to loan something from you”. On that, Ka`b said: “By Allah, you will get tired of him!” Muhammad bin Maslamah said: “Now as we have followed him, we do not want to abandon him until we see how his matter will turn out. We wanted for you to loan us a Wasq or two (i.e. quantity of food). [Note: ‘Amr related to us more than once and he did not mention a Wasq or two Wasqs]. Ka’b said: “Yes, (I will loan that to you), but you should mortgage something to me as a security”. Muhammad bin Mas-lama and his companion said, "What do you want?" Ka’b replied: “Mortgage your women to me as a security”. They responded: “How can we mortgage our women to you whilst you are the most handsome of the Arabs?” Ka’b said: “Then mortgage your sons to me” They replied: “How can we mortgage our sons to you? One of them will be insulted and it would be said that he was mortgaged for a Wasq or two? That would cause us great disgrace. Instead, we will mortgage our weapons to you as a security”. He then agreed to come to him later at a set time. .

«چه کسی کعب بن الأشرف را خواهد کشت؟ او به خدا و رسولش ناسزا گفته است». محمد بن مسلمه گفت: «ای رسول خدا ﷺ، دوست داری که من او را بکشم؟» فرمود: «آری». گفت: «پس به من اجازه بده که (با او هرگونه که صلاح می‌دانم سخن بگویم، حتی با فریب)». فرمود: «هر طور که می‌خواهی سخن بگو». سپس نزد او (کعب) رفت و با او صحبت کرد، از دوستی دیرینه‌ای که میان آن‌ها بود یاد کرد و گفت: «این مرد (یعنی رسول ﷺ) از ما صدقه خواسته و این ما را به سختی بزرگی انداخته است». کعب چون این را شنید گفت: «به خدا سوگند، از سوی او به گرفتاری بیشتری دچار خواهید شد». محمد بن مسلمه پاسخ داد: «ما اکنون پیرو او شده‌ایم و دوست نداریم او را رها کنیم تا ببینیم کارش به کجا می‌انجامد. من می‌خواستم که تو به ما وامی بدهی». گفت: «چه چیزی را به عنوان گرو و وثیقه به من می‌دهید؟» پرسید: «چه می‌خواهی؟» پاسخ داد: «زنان خود را به عنوان گرو نزد من بگذارید». گفت: «تو زیباترین عرب‌ها هستی؛ آیا باید زنان خود را نزد تو گرو بگذاریم؟» گفت: «پس پسرانتان را گرو بگذارید». پاسخ داد: «ممکن است یکی از پسرانمان مورد اهانت قرار گیرد و گفته شود که او برای (تنها) دو وَسق خرما گرو گذاشته شده است. بلکه سلاح‌هایمان را به عنوان وثیقه نزد تو می‌گذاریم». گفت: «باشد». سپس محمد بن مسلمه توافق کرد که همراه الحارث، ابوعبس بن جبر و عباد بن بشر نزد او بیاید.

“Who will kill Ka’b bin Al-Ashraf? He has maligned Allah and His Messenger”. Muhammad bin Maslamah said: “O Messenger of Allah, would you like me to kill him?” He replied: “Yes”. He said: “Permit me then to talk (to him in the way I deem fit including deception)”. He said: “Talk (as you like)”. He then went to him (Ka’b) and talked to him, referred to the old friendship between them and said: “This man (i.e. the Messenger (peace be upon him)) has demanded charity (from us) and this has put us to a great hardship”. When be heard this, Ka’b said: “By Allah, you will be put to more trouble by him”. Muhammad bin Maslamah replied: “verily, we have become his followers now and we do not like to forsake him until we see how his affair turns out. I had wanted that you provide me a loan”. He said: “What will you give me as a pledge of security?” He asked: “What do you want?” He answered: “Pledge me your women as a security”. He replied: “You are the most handsome of the Arabs. Should we then pledge our women to you?” He said: “Then pledge me your sons”. He replied: “One of our sons may be insulted and it will be said that he was pledged for (a mere) two Wasqs of dates. Rather, we can pledge you our weapons as a security”. He said: “All right”. Then Muhammad bin Maslamah agreed that he would come to him along with Al-Harith, Abu 'Abs bin Jabr and ‘Abbad bin Bishr. .

بعداً آنان شبهنگام نزد او آمدند و او را صدا زدند (در منزلش). او نزد آنان پایین آمد. [سفیان گفت: همه راویان به جز عمرو گفته‌اند که همسر او گفت: «صدایی می‌شنوم که شبیه صدای کسی است که خواهان خون است.» سپس او به وی پاسخ داد: «این فقط محمد بن مسلمه و ابونائله، برادر رضاعی‌اش است. هنگامی که مرد جوان (و نیرومند) شبانگاه فراخوانده شود، حتی اگر برای فرو رفتن یک تیغه باشد، باید به چنین دعوتی پاسخ دهد.»] محمد به یارانش گفت: «هنگامی که او بیاید، دستانم را به سوی سرش دراز می‌کنم و وقتی او را محکم گرفتم، شما کار خود را انجام دهید.» پس هنگامی که او با یک ردا که به صورت شل بر تن داشت پایین آمد، به او گفتند: «می‌بینیم که بوی عطر بسیار خوشی داری.» او پاسخ داد: «بله، زنی همراه من است که خوش‌بوترین زن عرب است.» او (محمد) گفت: «آیا اجازه می‌دهی بوی (عطر روی) سرت را ببویم؟» او گفت: «بله، می‌توانی ببویی.» سپس موهای او را در دستانش گرفت و بویید. پس گفت: «آیا اجازه می‌دهی این کار را یک بار دیگر انجام دهم؟» سپس سر او را محکم گرفت و به یارانش گفت: «به او حمله کنید.» (راوی) گفت: و سپس او را کشتند. [پایان نقل قول]

رسول خدا ﷺ فرمود: «چه کسی کعب بن الأشرف را از میان بر می‌دارد؟ زیرا او خدا و فرستاده‌اش را آزرده است.» محمد بن مَسلمه، خدا از او خشنود باد، برخاست و گفت: «ای رسول خدا ﷺ، آیا دوست داری که او را بکشم؟» فرمود: «آری.» گفت: «پس اجازه بده که سخنانی بگویم (یعنی از فریب استفاده کنم).» سپس نزد او رفت و به کعب گفت: «این مرد (یعنی پیامبر ﷺ) از ما صدقه خواسته و این کار ما را به سختی انداخته است. ما راه او را برگزیده‌ایم و دوست نداریم او را رها کنیم تا ببینیم کارش به کجا می‌انجامد.» و افزود: «و من می‌خواستم از تو وامی بگیرم.» کعب پرسید: «چه چیزی را به عنوان گرو به من می‌دهید؟» آنان (یعنی ابن مَسلمه و همراهانش) گفتند: «تو از ما چه می‌خواهی؟» پاسخ داد: «زنانتان را به گرو به من بسپارید.» گفتند: «تو زیباترین عرب هستی، پس چگونه می‌توانیم زنانمان را به گرو به تو بسپاریم؟ این برای ما رسوایی بزرگی است.» گفت: «پس پسرانتان را به گرو بدهید.» پاسخ دادند: «سبحان الله! یکی از پسرانمان سرزنش می‌شود و به او گفته می‌شود: تو به خاطر یک یا دو وَسق خرما در گرو گذاشته شدی!» گفتند: «می‌توانیم سلاح‌هایمان را به گرو بدهیم؟» گفت: «آری، موافقم.»

“The Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Who will deal with Ka’b bin Al-Ashraf? For verily, he has defamed Allah and His Messenger”. Muhammad bin Maslamah, may Allah be pleased with him, stood and said: “O Messenger of Allah, would you like me to kill him?”. He replied: “Yes”. He said: “Then permit me to say things (i.e. use deception)”. He (Bin Salamah) then went to him and said to him (Ka’b): “Indeed this man (i.e. the Prophet) has asked Sadaqah from us and this has caused us hardship. We have chosen to follow him and we dislike to abandon him until we see how his matter will turn out”. He continued: “And I had wanted to take a loan from you”. He (Ka’b) asked: “And what will you pledge to me as a security? They (i.e. Ibn Maslalamah and those accompanying him) asked: “What do you want from us? He answered: “Pledge me your women as a security”. They replied: “You are the most handsome of Arabs so how could we possibly pledge our women to you as a security? That would be a shameful disgrace for us” He said: “Then pledge me your sons as a security”. They responded: Glory be to Allah, one of our sons would be insulted and it would be said to him: You were pledged as a security for a mere Wasq or two of dates!” They said: “We can pledge you weapons?” He said: “Yes, I agree”. .

هنگامی که او (ابن مَسلَمه) بعداً به خانهٔ او (کعب) آمد، او را صدا زد. سپس کعب بیرون آمد و بوی عطر خوشی داشت. ابن مسلمه نزد او نشست؛ ابن مسلمه با سه یا چهار نفر همراه داشت و بوی عطر از کعب به مشام می‌رسید. سپس آنها دربارهٔ آن عطر خوشبو با او سخن گفتند و کعب گفت: «من زنی دارم که خوشبوترین زنان همهٔ مردم است.» ابن مسلمه پرسید: «آیا اجازه می‌دهی بوی آن را استشمام کنم؟» او پاسخ داد: «بله.» سپس [ابن مسلمه] دستش را در موی سرش گذاشت و آن را بوئید. سپس پرسید: «آیا می‌توانم بار دیگر بو کنم؟» او مثبت پاسخ داد و هنگامی که ابن مسلمه سرِ او را گرفت، گفت: «به او حمله کنید.» و سپس او را زدند تا کشتندش.

When he (Bin Maslamah) later came to his (Ka’ab) residence, he called to him. He then came out and he had a perfumed fragrance. He went to sit with him (Bin Maslamah) who had a group of three or four accompanying him and the smell of the fragrance was coming from him. They then mentioned that perfumed fragrance to him and he (Ka’b) said: “I have a certain woman and she is the most finely perfumed women of all people”. He (Bin Maslamah) asked: “Would you permit me to smell it?” He replied: “Yes”. He then placed his hand in the hair of his head and smelled it. He then asked: “Can I have another smell?” He replied in the affirmative and then when he (Bin Maslamah) had grasped hold of his head he said: “Set upon him” and then they struck him until they had killed him. .

رسول خدا ﷺ فرمودند: «چه کسی کعب بن اشرف را رام می‌کند؟ زیرا او به خدا و رسولش توهین کرده است». محمد بن مسلمه، که خداوند از او راضی باشد، برخاست و گفت: «ای رسول خدا، دوست داری او را بکشم؟». فرمودند: «آری». گفت: «پس اجازه بده سخنانی بگویم (یعنی از فریب استفاده کنم)». فرمودند: «آری، می‌توانی چنین سخنی بگویی».

“The Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Who will deal with Ka’b bin Al-Ashraf? For verily, he has defamed Allah and His Messenger”. Muhammad bin Maslamah, may Allah be pleased with him, stood and said: “O Messenger of Allah, would you like me to kill him?”. He replied: “Yes”. He said: “Then permit me to say things (i.e. use deception)”. He said: “Yes, you may use such speech”..

او سپس نزد کعب رفت و به او گفت: «این مرد (یعنی پیامبر ﷺ) از ما صدقه خواسته و این کار ما را به سختی انداخته و خسته‌مان کرده است». سپس ادامه داد: «ما تصمیم گرفته‌ایم از او پیروی کنیم و دوست نداریم او را رها کنیم تا ببینیم کارش به کجا می‌انجامد. و ما می‌خواستیم یک یا دو وسق (مقدار مشخصی از خوراکی) از تو قرض بگیریم». کعب پرسید: «و چه چیزی را به عنوان وثیقه به من می‌دهید؟» گفتند: «از ما چه می‌خواهی؟» پاسخ داد: «زنانتان را به عنوان وثیقه به من بدهید». گفتند: «سبحان الله، تو زیباترین عرب هستی. اگر زنانمان را به تو به عنوان وثیقه بدهیم، آیا این برای ما رسوایی و ننگ نخواهد بود؟» گفت: «پس پسرانتان را به عنوان وثیقه به من بدهید». پاسخ دادند: «سبحان الله، یکی از پسرانمان مورد توهین قرار می‌گیرد و به او گفته می‌شود: تو به خاطر یک یا دو وسق خرما گرو گذاشته شدی!» گفتند: «می‌توانیم سلاح‌هایمان را به تو گرو بدهیم؟» گفت: «آری (موافقم)».

He (Bin Salamah) then went to him and said to him (Ka’b): “Indeed this man (i.e. the Prophet) has asked Sadaqah from us and this has caused us hardship and worn us out”. He continued: “We have chosen to follow him and we dislike to abandon him until we see how his matter will turn out. And we had wanted to take a loan of a Wasq (specific quantity of food) or two from you”. He (Ka’b) asked: “And what will you pledge to me as a security? They asked: “What do you want from us? He answered: “Pledge me your women as a security”. They replied: “Glory be to Allah, You are the most handsome of Arabs. If we were to pledge our women to you as a security that would be a shameful disgrace upon us?” He said: “Then pledge me your sons as a security”. They responded: “Glory be to Allah, one of our sons would be insulted and it would be said to him: You were pledged as a security for a (mere) Wasq or two of dates!” They said: “We can pledge you weapons?” He said: “Yes (I agree)”. .

وقتی او (ابن مسلمه) بعداً به خانهٔ او (کعب) آمد، او را صدا زد. سپس او بیرون آمد و از سرش بوی خوش عطر به مشام می‌رسید. او نزد ابن مسلمه رفت و نشست؛ ابن مسلمه با سه یا چهار نفر همراهش بود و بوی عطر از او به مشام می‌رسید. سپس آن عطر خوش را به او یادآور شدند، و او (کعب) گفت: «من زنی دارم که خوش‌بوترین زنان همهٔ مردم است.» ابن مسلمه پرسید: «آیا اجازه می‌دهی بوی آن را بکشم؟» او پاسخ داد: «بله.» سپس ابن مسلمه دستش را در موهای سر او فرو برد و آن را بویید. سپس پرسید: «آیا می‌توانم بار دیگر بو بکشم؟» او مثبت پاسخ داد. پس دستش را دوباره در موهای سرش فرو برد، و هنگامی که ابن مسلمه سر او را گرفت، گفت: «به او حمله کنید!» و آنان چنان بر او ضربه زدند تا کشته‌اش کردند.» [پایان نقل‌قول]

کعب بن الأشرف اشعار می‌سرود که پیامبر ﷺ را آزرده می‌کرد و به غطفان می‌رفت. پیامبر ﷺ فرمود: «چه کسی برای من با پسر اشرف کار را یکسره می‌کند، زیرا او واقعاً خدا و پیامبرش را آزرده است؟» محمد بن مَسْلَمة الحارثی گفت: «من، ای فرستادهٔ خدا! آیا دوست داری که او را بکشم؟» فرستادهٔ خدا ﷺ در برابر این سخن سکوت کرد و فرمود: «سعد بن معاذ را بیاور و با او مشورت کن». او (ابن مسلمه) گفت: پس سعد بن معاذ را آوردم و موضوع را با او در میان گذاشتم. او گفت: «با برکت خدا پیش برو و برادرزادهٔ حارث بن أوس بن معاذ، عَبّاد بن بِشر الأشهلی، ابو عَبس بن جبر الحارثی و ابو نائلهٔ سِلکان بن قیس الأشهلی را با خود ببر». او گفت: پس با آنان دیدار کردم و موضوع را با همهٔ آنان در میان گذاشتم، جز سِلکان که حاضر نبود. او گفت: ای برادرزاده، من تو را باور دارم، اما نمی‌خواهم در این کار هیچ‌گونه مشارکتی داشته باشم، مگر آنکه پیش از آن با فرستادهٔ خدا ﷺ سخن بگویم. سپس این موضوع را به پیامبر ﷺ گفت و او به وی فرمود: «همراه یارانت پیش بروید». (راوی) گفت: پس شبانه بیرون رفتیم تا به دژ او رسیدیم.

“Ka’b bin Al-Ashraf used to recite poetry that troubled the Prophet (peace be upon him) and went out to Ghatafan. The Prophet (peace upon him) then said: “Who will deal with the son of Al-Ashraf for me as he has indeed insulted Allah and His Messenger?” Muhammad bin Maslamah Al-Harithiy said: “I, O Messenger of Allah, would you like me to kill him?” The Messenger of Allah (peace be upon him) remained silent upon that and said: “Fetch Sa’d bin Mu’adh and consult him”. He (bin Maslamah) said: So, I brought Sa’d bin Mu’adh and mentioned the matter to him. He said: “Proceed with the blessing of Allah and take with you the nephew of Al-Harith bin Aws bin Mu’adh, ‘Abbad bin Bishr Al-Ash’haliy, Abu ‘Abs bin Jabr Al-Harithiy and Abu Na’il Silkan bin Qais Al-Ash’haliy”. He said: So I met with them and mentioned the matter to them all apart from Silkan who did not attend. He said: O nephew, I believe you but I would not like to partake in that at all until I speak to the Messenger of Allah (peace be upon him). He then mentioned this matter to the Prophet (peace be upon him) and he said to him: “Proceed along with your companions”. He (the relator) said: So we went out at night until we reached his fortress. .

در همین رابطه، عبّاد بن بشر شعری سرود که در آن کشته شدن و سفر را توضیح می‌داد، و گفت:

In relation to that ‘Abbad bin Bishr composed poetry explaining the killing and journey, saying:

آمدم نزد او، و او گفت: چه کسی مرا صدا می‌زند؟

I came to him and he said who is calling upon me?

برادرت عَبّاد بن بِشر.

I said: Your brother ‘Abbad bin Bishr.

این سلاح ما به‌عنوان گروگان امنیت است، پس آن را بگیر.

This is our weaponry as a pledge of security so take it.

فرمود پیامبر خدا ﷺ: «چه کسی کار پسر اشرف را برای من یکسره می‌کند؟». محمد بن مسلمه گفت: «ای پیامبر خدا، دوست داری او را بکشم؟». پیامبر خدا ﷺ سکوت کرد. محمد گفت: «او با سکوت خود موافقت کرده است». پیامبر خدا ﷺ فرمود: «سعد بن معاذ را بیاورید و با او مشورت کنید». پس با او مشورت کرد و سعد به او گفت: «ابو عبس بن جبر، حارث بن اوس بن معاذ، عباد بن بشر و ابو نائله سلکان بن سلامه را با خود ببر». راوی گفت: «پس راه افتادیم تا به دژ او رسیدیم. عباس بن بشر فریاد زد و سپس (به نثر مسجع) گفت:».

“The Messenger of Allah (peace be upon him) said: “Who will deal with the son of Al-Ashraf for me?”. Muhammad bin Maslamah then asked: “Would you like me to kill him O Messenger of Allah?”. The Messenger of Allah (peace be upon him) was then silent. Muhammad then said: “He has consented by way of silence”. The Messenger of Allah (peace be upon him) then said: “Fetch Sa’d bin Mu’adh and consult him”. And so he consulted him and he (Sa’d) told him: “Take along with you Abu ‘Abs bin Jabr, Al-Harith bin Uwais bin Mu’adh, ‘Abbad bin Bishr and Abu Na’ilah Sulkan bin Salamah”. He (the narrator) said: “We then set out until we reached his (Ka’b’s) fortress. ‘Abbas Bin Bishr yelled out and then said (in poetic prose):.

من او را صدا زدم، امّا او به صدای من پاسخ نداد.

I called out to him and he did not repel to my voice.

و رنگی که از بالای احتیاط برمی‌خیزد.

And a colour rising from above caution.

او با شنیدن آن بیدار شد و گفت: چه کسی (مرا) صدا می‌زند؟

He awoke to it and said: Who is calling (for me)?

برادرت عَبّاد بن بِشر.

I said: Your brother ‘Abbad bin Bishr.

این سلاح‌های شما به‌عنوان گروگان امنیت است، پس آن‌ها را بردارید.

This (here) are your weapons as a pledge of security so take them.

برای اینکه یک ماه یا نیم ماه کامل شود.

For a month or half a month to be fulfilled.

او گفت: گروهی که ناامید شده و روی برگردانده‌اند.

He said: A gathering who have become frustrated and turned.

کسانی که از رنج رهایی نیافته‌اند، بی‌آنکه در فقر و تنگدستی بیفتند.

Who have not escaped suffering without falling into impoverishment.

بیا به سوی ما، بیا تا با شتاب قدم برداریم.

پیامبر ﷺ نوشت که دیهٔ قتل بر هر قبیله‌ای واجب است. سپس نوشت (واجب کرد) که برای برده‌ی آزادشده جایز نیست که بدون اجازه‌ی (مولای سابقش که او را آزاد کرده است) مسلمانی غیر از کسی که او را آزاد کرده است را به‌عنوان مولا (سرپرست) برگزیند.

“The Prophet (peace be upon him) wrote that blood-money is due upon every tribe. He then wrote (made it obligatory) that it is not permissible for a freed slave to take a Muslim (other than the one who freed him) as his Mawla (Patron) without the permission (of his former master who set him free). .

او (راوی) افزود: به من خبر داده شد که پیامبر (آن بزرگوار) کسی را که چنین کرد نفرین کرد، و (این) در صحیفه‌اش (در نوشته‌ای) ثبت شده بود.» [پایان نقل‌قول]

He (the narrator further added): I was informed that he (the Noble Prophet) cursed the one who did that (and that it was recorded) in his Sahifah (in a document)” [End of Quote].

امام نَسائی این حدیث را در سنن خود (۴/۲۴۱/۷۰۳۳) نیز روایت کرده است، و همچنین امام احمد بن حنبل در مسند خود (۳/۳۲۱/۱۴۴۸۵)، بیهقی در السنن الکبریٰ (۸/۱۰۷/۱۶۱۵۷) و (۸/۱۰۸/۱۶۱۵۸)، امام ابویعلیٰ در مسند خود (۴/۱۶۱/۲۲۲۸)، ابن الجارود در «المنتقیٰ» (۱/۱۹۷/۷۷۹)، و امام عبدالرزاق صنعانی در مصنَّف خود (۹/۶/۱۶۱۵۴)، و دیگران. احمد بن حنبل این حدیث را در مسند خود (۳/۳۴۲/۱۴۷۲۷) از طریق دیگری نیز روایت کرده است:

Imam An-Nasaa’iy also related this in his Sunan (4/241/7033), in addition to Imam Ahmad bin Hanbal in his Musnad (3/321/14485), Al- Baihaqi in in Sunan Al-Kubra (8/107/16157) and (8/108/16158), Imam Abu Ya’la in his Musnad (4/161/2228), Ibn Al-Jaroud in “Al-Muntaqa” (1/197/779), and Imam Abdur Razaq As-San’aniy in his Musannaf (9/6/16154), among others. Ahmad Bin Hanbal also related it in his Musnad (3/342/14727) via a different path:

«ابو الزبیر از جابر درباره‌ی مردی پرسید که بدون اجازه‌ی مردی مسلمان، خود را مولای او قرار می‌دهد. او (جابر) گفت: «پیامبر ﷺ نوشت که دیه بر هر قبیله‌ای واجب است. سپس نوشت (واجب کرد) که برای برده‌ی آزادشده روا نیست که بدون اجازه‌ی (آقای پیشین‌اش که او را آزاد کرده) مسلمانی (غیر از کسی که او را آزاد کرده) را به‌عنوان مولای خود برگزیند». می‌گویم: این با برخی از آنچه در الصحیفه آمده موافق است، و این زنجیره‌های روایت صحیح‌اند. در المصنف ابن ابی شیبه (۱۲/۴۱۷/۳۳۹۲۷) چنین روایت شده است: ابن عباس گفت:»

“Abu Az-Zubair asked Jabir about the man who assumes the position of being the Mawla (patron) of a Muslim man without his permission. He (Jabir) said: “The Prophet (peace be upon him) wrote that blood- money is due upon every tribe. He then wrote (made it obligatory) that it is not permissible for a freed slave to take a Muslim (other than the one who freed him) as his Mawla (Patron) without the permission (of his former master who set him free)”. I say: This is in agreement to some of what came stated in the Sahifah and these chains of narration are Sahih. In the Musannaf of Ibn Abi Shaibah (12/417/33927) the following was related: Ibn ‘Abbas said:

رسول الله ﷺ میان مهاجرین و انصار نامه‌ای نوشت: اینکه آنان دیه‌ی کسانی را که دیه بر عهده‌شان است بپردازند، و اسیران خود را به شیوه‌ای نیکو و شایسته آزاد کنند، و به نحوی که میان مسلمانان اصلاح و آشتی برقرار شود.

“The Messenger of Allah (peace be upon him) wrote a document between the Muhajrin and the Ansar: That they pay their blood money for those whom it was due and that they ransom their captives in a good and fitting manner and in a way that rectifies and mends between the Muslims”.

همچنین این گونه در المصنف ابن أبی شیبہ (۹/۳۱۸/۲۸۱۵۰) روایت شده است।

It is also recorded, like this, in the Musannaf of Ibn Abi Shaibah (9/318/28150).

روایت شده است در «المسند الجامع المعلل» از ابوالفضل (۳/۳۷۳/۶۷۷۱)، که از ابن عباس روایت کرد که گفت:

It was related in the Musnad “Al-Jaami’ Al-Mu’allal” of Abu Al-Fadl (3/373/6771). It was related from Ibn ‘Abbas that he said:

رسول الله ﷺ میان مهاجرین و انصار سندی نوشت: اینکه آنان دیه‌ای را که بر عهده‌شان است بپردازند، و اسیران خود را به شیوه‌ای نیکو و شایسته آزاد کنند، و به گونه‌ای که میان مسلمانان اصلاح و آشتی برقرار شود.

“The Messenger of Allah (peace be upon him) wrote a document between the Muhajirin and the Ansar: That they pay their blood money for those whom it was due and that they ransom their captives in a good and fitting manner and in a way that rectifies and mends between the Muslims”.

این حدیث را احمد نیز روایت کرده است (۱/۲۷۱/۲۴۴۴).

It was also related by Ahmad (1/271/2444).

و همچنین در «المسند الجامع المعلل» از ابوالفضل (۲۰/۱۴۱/۸۵۰۵) از عبدالله بن عمرو روایت شده است که گفت:

And it was also related in the Musnad “Al-Jaami’ Al-Mu’allal” of Abu Al-Fadl (20/141/8505) from Abdullah bin ‘Amr, who said:

این که پیامبر ﷺ میان مهاجران و انصار سندی نوشت: که دیه‌های خود را برای کسانی که دیه بر عهده‌شان است بپردازند، و اسیران خود را به شیوه‌ای نیکو و شایسته آزاد سازند، و به گونه‌ای که میان مسلمانان اصلاح و ترمیم حاصل شود.

“That the Prophet (peace be upon him) wrote a document between the Muhajrin and the Ansar: That they pay their blood money for those whom it was due and that they ransom their captives in a good and fitting manner and in a way that rectifies and mends between the Muslims”.

این حدیث را احمد نیز روایت کرده است ([1/271/2443] و [2/204/6904])، با راویان متفاوت.

This was also recorded by Ahmad (1/271/2443 and (2/204/6904) with different transmitters.

هر دو در «الأوسط» ابن المنذر (۱۰/۱۴۵/۲۴۴۳) [بر اساس شماره‌گذاری برنامه کتابخانه الکترونیکی شاملہ] ذکر شده‌اند. ابن عباس روایت کرد:

Both were mentioned in Al-Awsat of Ibn ul-Mundhir (10/145/2443) [According to the numbering of the electronic Shamela library program]. Ibn ‘Abbas related:

که رسول الله ﷺ میان مهاجرین و انصار سندی نوشت: اینکه دیه‌هایشان را برای کسانی که دیه بر عهده‌شان است بپردازند، و اسیرانشان را به شیوه‌ای نیکو و شایسته آزاد کنند، و به گونه‌ای که میان مسلمانان اصلاح و آشتی برقرار شود.

“That the Messenger of Allah (peace be upon him) wrote a document between the Muhajirin and the Ansar: That they pay their blood money for those whom it was due and that they free their captives in a good and fitting manner and in a way that rectifies and mends between the Muslims”.

علاوه بر این، در کتاب «الدیات» از ابن ابی عاصم (۳۵۲/۲۴۰) [بر اساس شماره‌گذاری برنامه کتابخانه الکترونیکی الشاملہ] از ابن عباس و از عمرو بن شعیب روایت شده است که او از پدرش و او از جدش روایت کرد که:

In addition, in “Ad-Diyat” of Ibn Abi ‘Asim (352/240) [According to the numbering of the electronic Shamela library program] it was related from Ibn ‘Abbas and from ‘Amr bin Shu’aib who related from his father who related from his grandfather that:

«که پیامبر (ﷺ) میان مهاجران و انصار سندی نوشت: که دیه‌های آنان را که دیه بر ایشان لازم است بپردازند و اسیرانشان را به شیوه‌ای نیکو و شایسته فدیه دهند، و به گونه‌ای که میان مسلمانان اصلاح و ترمیم شود». می‌گویم: اما این روایت، به‌سبب ضعف الحجاج بن ارطاة (یکی از راویان) که تدلیس او بسیار بوده است، چندان مورد اعتماد نیست. او در این‌جا در سلسله‌ی سند اضطراب (اضطراب در روایت) پدید آورده است. و اگر این روایت صحیح می‌بود، گویی به برخی احکام مندرج در الصحیفة (سند قانون اساسی) اشاره دارد.

“That the Prophet (peace be upon him) wrote a document between the Muhajrin and the Ansar: That they pay their blood money for those whom it was due and that they ransom their captives in a good and fitting manner and in a way that rectifies and mends between the Muslims”. I say: As for this, then it is not relied upon greatly due to the weakness of Al-Hajjaj bin Artat (one of the transmitters) as his Tadlis (misrepresentation) was excessive. He has therefore brought instability (Iditraab) to the Isnad (transmission chain) here. If it was authenticated, then it is as if it is alluding to some of the rulings contained in the Sahifah (constitutional document).