روایاتی که تاکنون ارائه کردیم ممکن است به خوبی توضیح دهندهٔ کارهای کعب بن اشرف به طور خاص و آزاری باشد که مسلمانان به طور عام از یهودیان و مشرکان دیدند. افزون بر این، روایات بیشتری وجود دارد که گردآورندگان کتاب‌های حدیث آن‌ها را به این واقعیت پیوند داده‌اند. برای نمونه:

The narrations which we have presented so far may well provide a sufficient explanation of the acts of Ka’b bin Al-Ashraf specifically and the harm which the Muslims suffered from the Jews and polytheists in general. There are, in addition, more narrations which the compilers of the books of Hadith connected to this reality. For example:

روایت شده است در السنن الکبریٰ بیهقی (۹/۳۰۹/۱۸۶۳۰) که عبداللہ بن ابی بکر بن حزم و صالح بن ابی امامہ بن سہل بن حنیف نقل کردند:

It was related in the Sunan Al-Kubra of Al-Baihaqi (9/309/18630) that Abdullah bin Abi Bakr bin Hazm and Salih bin Abi Umamah bin Sahl bin Hanif related:

فرستادهٔ خدا ﷺ پس از جنگ بدر، زید بن حارثه و عبدالله بن رواحه را به عنوان مژدهرسان (پیروزی) به سوی مردم مدینه فرستاد. وقتی خبر به کعب بن اشرف رسید، گفت: «وای، آیا این واقعاً درست است؟ اینها پادشاهان عرب و بزرگان مردم بودند (اشاره به قریشیان کشته‌شده)». سپس به سوی مکه رفت و شروع به سوگواری بر کشتگان قریش کرد (یعنی با شعرهای پرسوز) و قریش را علیه فرستادهٔ خدا ﷺ برانگیخت.

“The Messenger of Allah (peace be upon him), following Badr, sent Zaid bin Al-Harithah and Abdullah bin Rawahah as bearers of glad tidings (of the victory) to the people of Al-Madinah. When the news reached Ka’b bin Al-Ashraf he said: “Woe, is this really true? Those were the kings of the Arabs and the masters of the people (referring to the slain Quraish)”. He then departed for Makkah and started to mourn the slain of Quraish (i.e. with emotive poetry) and incite (the Quraish) against the Messenger of Allah (peace be upon him)”.

و همچنین در السنن الکبریٰ اثر البیهقی (۹/۳۰۹/۱۸۶۲۹) روایت شده که ابن عباس، رضی الله عنهما، گفت:

Also, in the Sunan Al-Kubra of Al-Baihaqi (9/309/18629), it was related that Ibn ‘Abbas, may Allah be pleased with them both, said:

هنگامی که پیامبر خدا ﷺ در روز بدر قریش را شکست داد و به مدینه بازگشت، یهودیان را در بازار بنی قینقاع گرد آورد و فرمود: «ای گروه یهود، پیش از آنکه همان بلایی که بر قریش نازل شد بر شما نیز نازل شود، اسلام بیاورید». آنان پاسخ دادند: «ای محمد، فریب خودت را نخور. تو گروهی اندک از قریش را کشتی که بی‌تجربه بودند و نمی‌دانستند چگونه بجنگند. اگر با ما بجنگی، خواهی دانست که ما واقعاً جنگاورانی هستیم و هرگز مانند ما ندیده‌ای». آنگاه الله عزّ وجلّ در پاسخ سخن ایشان نازل فرمود: {به کسانی که کفر ورزیدند بگو: به زودی مغلوب خواهید شد و به سوی جهنم گرد آورده خواهید شد و چه بد جایگاهی است}. {قطعاً برای شما در دو گروهی که با هم رو به رو شدند نشانه‌ای بود: یک گروه در راه الله می‌جنگیدند (منظور یاران پیامبر ﷺ در بدر است) و گروه دیگر کافر بودند. آنان را دو برابر خود با چشم دیدند، اما الله هر که را بخواهد با یاری خود تأیید می‌کند. همانا در این، عبرتی است برای صاحبان بصیرت}. [پایان نقل‌قول]

“When the Messenger of Allah (peace be upon him) defeated the Quraish on the day of Badr and returned to Al-Madinah, he gathered the Jews in the market of Qanuqaa’ and said: “O Jews who have gathered here, embrace Islam before what befell the Quraish befalls you”. They replied: “O Muhammad, do not deceive yourself. You have killed a small group of the Quraish, who were inexperienced and did not know how to fight. If you were to fight against us, you would know that we are the real deal and indeed you have never met the like of us”. Then Allah ‘Azza Wa Jalla revealed in response to their statement: Say to those who disbelieve, “You will be overcome and gathered together to Hell, and wretched is the resting place”. Already there has been for you a sign in the two armies which met - one fighting in the cause of Allah (referring to the companions of the Messenger at Badr) And another of disbelievers. They saw them [to be] twice their [own] number by [their] eyesight. But Allah supports with His victory whom He wills. Indeed, in that is a lesson for those possessing vision” (TMQ Aali ‘Imran: 12-13). [End of Quote].

این روایت در سنن أبی داود (۴/۶۱۶/۳۰۰۱) نیز نقل شده است (با همان لفظ، اگرچه با اندکی تفاوت).

This narration was also related in the Sunan of Abu Dawud (4/616/3001) (with the same wording albeit with a slight).