ثابت شده است از طریق تواتر (نقل مستمر و هم‌زمان که موجب یقین می‌شود) که امیرالمؤمنین امام علی، رضی‌الله عنه، صحیفه‌ای داشته است، و از متون گوناگون نقل‌شده چنین برمی‌آید که صحیفه‌ی مدینه بخشی از این صحیفه‌ی علوی بوده است:

It has been establish via Tawatur (decisive concurrent transmission), that Amir ul-Mu’minin Imam ‘Ali, may Allah’s pleasure and peace be upon him, had a Sahifah (document) and it appears from the different transmitted texts, that the Sahifah of Al-Madinah was a part of this ‘Alawiyah Sahifah:

- این روایت در «الجامع الصحیح المختصر» امام البخاری، با معتبرترین اسناد، ثبت شده است:

- The following came recorded in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” of Imam Al-Bukhari, with the most authentic of chains:

«قتیبہ بن سعید نے ہمیں روایت کیا، ان سے جریر نے، ان سے الاعمش نے، ان سے ابراہیم التیمی نے، ان کے والد سے، جنہوں نے کہا: علی، اللہ تعالیٰ ان سے راضی ہو، نے فرمایا: "ہمارے پاس اللہ کی کتاب (قرآن) اور یہ صحیفہ (دستاویز) کے سوا کوئی کتاب پڑھنے کے لیے نہیں ہے۔" پھر علی نے وہ کاغذ نکالا، اور دیکھا کہ اس میں زخموں کے قصاص اور اونٹوں کی عمروں (جو زکوٰۃ یا دیت کے طور پر ادا کی جائیں) کے بارے میں فیصلے لکھے ہوئے تھے۔ اس میں یہ بھی درج تھا: "مدینہ عَیر (پہاڑ) سے ثور (پہاڑ) تک حرم ہے۔ پس جو کوئی اس میں کوئی جرم کرے یا ایسے مجرم کو پناہ دے، تو اس پر اللہ، فرشتوں اور تمام لوگوں کی لعنت ہوگی، اور قیامت کے دن اس کا کوئی عمل قبول نہ کیا جائے گا۔ اور جو کوئی اپنے حقیقی آقاؤں کی اجازت کے بغیر کسی دوسرے کی طرف منسوب ہو، اس پر اللہ، فرشتوں اور تمام لوگوں کی لعنت ہوگی، اور قیامت کے دن اس کی کوئی فرض یا نفل نیکی قبول نہ کی جائے گی۔ اور مسلمانوں کی طرف سے دی گئی امان ایک ہے؛ اسے تمام مسلمانوں کی طرف سے تحفظ حاصل ہوگا، خواہ وہ ان میں سے ادنیٰ ترین شخص ہی کیوں نہ دے۔ اور جو کوئی کسی مسلمان سے بے وفائی کرے (یا اس سے کیا ہوا عہد توڑے)، اس پر اللہ، فرشتوں اور تمام لوگوں کی لعنت ہوگی، اور قیامت کے دن اس سے کوئی عمل قبول نہ کیا جائے گا۔" [End of Quote]

“Qutaibah bin Sa’id related to us from Jarir from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, said: “We have no Book to recite except the Book of Allah (Qur'an) and this Sahifah (document). Then ‘Ali took out the paper, and behold, there was written in it, legal verdicts about the retaliation for wounds and the ages of the camels (to be paid as Zakat or as blood money). It was also stated in it: “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). So, whoever commits a crime in it or provides shelter to such a criminal, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes allegiance from some people other without the permission of his real masters, will incur the curse of Allah, the angels and all the people, and none of his compulsory, or optional good deeds will be accepted on the Day of Resurrection. And the protection granted by the Muslims is one; to be secured by all the Muslims, even if it is granted by one of the lowest social status among them. And whoever betrays a Muslim (or breaks his covenant with him), will incur the curse of Allah, the angels, and all the people, and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement” [End of Quote]

- همچنین این حدیث در «الجامع الصحیح المختصر» با این سند آمده است: [محمد بن کثیر از سفیان، از الأعمش، از ابراهیم التیمی، از پدرش، از علی، رضی الله تعالی عنه، روایت کرد، مانند آنچه گذشت]. این حدیث در «سنن ابی داود» نیز با همان متن و همان سند ثبت شده است. - و در «صحیح ابن حبان» با این سند آمده است: [الفضل بن الحباب برای ما از محمد بن کثیر روایت کرد، با همان سند و همان متن دقیقاً].

- It also came in in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with the path: [Muhammad bin Kathir informed related from Sufyan from Al- Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father from ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, said the same as above]. It was also recorded in the Sunan of Abu Dawud with the same worded text (Matn) and chain or transmission. - It was recorded in the Sahih of Ibn Hibban with the path: [Al-Fadl bin Al-Habbab related it to us from Muhammad bin Kathir with exactly the same Isnad and Matn (same worded text)].

- این حدیث در «الجامع الصحیح المختصر» با کمی تلخیص، از طریق سند زیر آمده است: {محمد از وکیع از الأعمش از ابراهیم التیمی از پدرش روایت کرد که گفت: علی برای ما سخن گفت … و سپس همان چیزی را که در بالا آمده بود ذکر کرد}.

- It came in another placing in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with a slight summarization via the path: {Muhammad related from Wakee’ from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali addressed us … and then he mentioned the same as above].

- همچنین در «الجامع الصحيح المختصر» با این سند روایت شده است: [عمر بن حفص بن غياث از أبيّ از الأعمش از إبراهيم التيمي از پدرش، که گفت: علی، خداوند متعال از او خشنود باد، بر منبری که از آجرهای خشک ساخته شده بود و شمشیری بر کمر داشت، برای ما سخن گفت، و صحيفه‌ای به آن آویخته بود … سپس همان مطالب بالا را ذکر کرد].

- It was also recorded in “Al-Jami’ As-Sahih Al-Mukhtasar” with the path: [‘Umar bin Hafs bin Ghiyath related from Ubayy from Al- Aa’mash from Ibrahim At-Taimi who related from his father who said: ‘Ali, may Allah the Most High be pleased with him, addressed us from upon the Minbar (pulpit) made from dried bricks whilst wearing a sword, upon which the Sahifah was attached … He then mentioned the same as above].

اسناد در صحیح مسلم با (برخی) افزوده‌ها ذکر شده است.

- The Isnad came stated in Sahih Muslim with (some) additions:

[ابوبکر بن ابی شیبہ، زُہیر بن حرب اور ابو کُریب، تینوں نے ابو معاویہ سے روایت کیا۔ ابو کُریب نے کہا: ابو معاویہ نے ہمیں ابو العَمَش سے، انہوں نے ابراہیم التَّیمی سے، اور انہوں نے اپنے والد سے روایت کیا، جنہوں نے کہا: علی بن ابی طالب نے ہمیں خطاب کیا اور فرمایا: "جو شخص یہ دعویٰ کرے کہ ہمارے پاس کتاب اللہ اور اس صحیفے کے سوا کچھ اور ہے جسے ہم پڑھتے ہیں، تو وہ جھوٹا ہے۔ (راوی نے کہا: وہ صحیفہ ان کی تلوار کے نیام کے ساتھ لٹکا ہوا تھا۔) اس صحیفے میں اونٹوں کی عمروں (یعنی زکوٰۃ کے مسائل) اور زخموں کے دیت کے احکام درج ہیں۔ اور اس میں نبی ﷺ کا یہ ارشاد بھی ہے: مدینہ عَیر سے ثور تک حرم ہے۔ جو شخص اس میں کوئی جرم کرے یا کسی مجرم کو پناہ دے، تو اس پر اللہ، اس کے فرشتوں اور تمام انسانوں کی لعنت ہو۔ قیامت کے دن اللہ اس کی کوئی فرض یا نفل عبادت قبول نہیں کرے گا۔ مسلمانوں کی ذمہ داری ایک ہے؛ ادنیٰ درجے کا مسلمان بھی (دوسروں کی طرف سے) ذمہ داری لے سکتا ہے۔ اور جو شخص اپنے باپ کے سوا کسی اور کو اپنا باپ کہے، یا اپنی وفاداری اس کے سوا کسی اور سے جوڑے جس نے اسے آزاد کیا ہو، تو اس پر اللہ، اس کے فرشتوں اور تمام انسانوں کی لعنت ہو۔ قیامت کے دن اللہ اس کی کوئی عبادت قبول نہیں کرے گا۔" امام مسلم نے فرمایا: [ابوبکر اور زُہیر کی روایت اس جملے "ادنیٰ درجے کا مسلمان بھی ذمہ داری لے سکتا ہے" پر ختم ہو جاتی ہے، اور انہوں نے اس کے بعد کا حصہ بیان نہیں کیا۔ نیز "تلوار کے نیام کے ساتھ لٹکا ہوا" کا جملہ ان دونوں کی روایتوں میں مذکور نہیں ہے۔]

[Abu Bakr bin Abu Shaibah, Zuhair bin Harb and Abu Kuraib all related from Abu Mu’awiyah. Abu Kuraib said Abu Mu’awiyah related to us from Abu Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from his father who said: ‘Ali bin Abi Talib addressed us and said: “Whoever claims that we have anything which we read other than the Book of Allah and this Sahifah (document) (He said: And the Sahifah was attached to the scabbard of his sword) then he has lied: (This Sahifa) contains (verdicts) pertaining to the ages of camels (i.e. for Zakah) and (the recompense) for the injuries. And within it the Prophet (peace be upon him) said: Al-Madinah is a sacred territory from 'Ayr to Thawr. He who perpetrates a crime or gives protection to a criminal, then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not anything from him on the Day of Judgement. The responsibility of the Muslims is one; even the lowest in rank can undertake the responsibility (on behalf of others), and he who claims anyone else as his father besides his own father or gives his loyalty to other than the one (who freed him), then the curse of Allah, His angels and all people is upon him. Allah will not accept anything from him on the Day of Judgement]. Imam Muslim said: [The Hadith of Abu Bakr and Zuhair ends at the statement “even the lowest in rank can undertake the responsibility” and they both did not mention what followed. Also, the statement “Attached to the scabbard of the sword” was not mentioned in both their narrations.

- همچنین در صحیح مسلم آمده است: [علی بن حجر السعدی از علی بن مسهر، از ابوسعید الاشج، از وکیع، که همگی از الاعمش، با همان سند یا زنجیره راویان که در حدیث ابوکریب از ابومعاویه تا پایان سند آمده، روایت کرده‌اند، با این افزوده در متن حدیث:

«هرکس پیمانی را با مسلمانی بشکند، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر او باد. در روز قیامت هیچ عملی از او پذیرفته نمی‌شود.» مسلم گفت: در هر دو حدیث، هیچ اشاره‌ای به «کسی که ادعای نسب کاذب به غیر پدر خود کند» نشده است، همان‌گونه که در روایت وکیع نیز ذکری از «روز قیامت» نیامده است.

“He who violated the covenant with a Muslim, then the curse of Allah, His angels and all the people is upon him. Nothing would be accepted from on the Day of Judgement”. Muslim said: There is nothing in both of their Hadiths a mention of “whoever makes a false claim of paternity to other than his father”, just as there is no mention of the “day of judgement” in the Riwayah (narration) of Wakee’].

- به همین ترتیب، در صحیح مسلم این روایت ثبت شده است: [ابوبکر بن النضر آن را از ابوالنضر، از عبیدالله الأشجعی، از سفیان، از الأعمش، با همان اسناد روایت کرده است، بدون ذکر روز قیامت، اما با این افزوده:

- Similarly, in Sahih Muslim, the following came recorded: [Abu Bakr bin An-Nadr related it from Abu An-Nadr, from Ubaidullah Al- Ashja’iy, from Sufyan from Al’Aa’mash, with the same Isnad (chain of transmission), without mentioning the Day of Judgement, but adding:

«ذمّهٔ مسلمانان یکی است و پست‌ترین ایشان نیز باید آن را محترم بشمارد. و هر کس پیمانی را که یک مسلمان بسته است بشکند، لعنت خدا و فرشتگان او و همهٔ مردم بر او باد، و در روز قیامت هیچ عملی از او پذیرفته نخواهد شد.»

“The protection granted by Muslims is one and must be respected by the humblest of them. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”.

این حدیث هم به صورت مفصل و هم به صورت مختصر در سنن ترمذی، مسند احمد بن حنبل، السنن الکبری، السنن الکبری از بیهقی، مسند ابوداود طیالسی و مسند ابویعلی، در کنار دیگر مجموعه‌ها، و از راه‌های متعدد روایت شده است. همه این طرق صحیح‌اند و با آن‌ها دلیل قطعی ثابت می‌شود. - این حدیث در «مسند» امام احمد بن حنبل آمده است:

It came recorded in both long and summarized forms in the Sunan of At-Tirmidhi, the Musnad of Ahmad bin Hanbal, Sunan Al-Kubra, the Sunan Al-Kubra of Al-Baihaqi, the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi and the Musnad of Abu Ya’la, among other collections, via numerous paths. Every one of which is Sahih and through which definite evidence is established. - It came in the “Musnad” of Imam Ahmad bin Hanbal:

از محمد بن جعفر، از شعبه، از سلیمان، از ابراهیم التیمی، از حارث بن سُوَید روایت شده که گفت: به علی (خدا از او خشنود باد) گفته شد: «آیا رسول خدا ﷺ چیزی را به شما (یعنی مؤمنان) به‌طور خاص و جدا از مردم عموم سفارش کرده است؟» او پاسخ داد: «رسول خدا ﷺ چیزی را به ما سفارش نکرد که به مردم سفارش نکرده باشد، جز آنچه در غلاف این شمشیر من است». سپس صحیفه‌ای را بیرون آورد که در آن احکامی درباره سِنّ شتران (برای زکات) بود، و در آن آمده بود که «مدینه از کوه عَیر تا کوه ثور حرم است. هرکس در آن جنایتی کند یا به جنایتکاری پناه دهد، لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر او باد و در روز قیامت هیچ عملی از او پذیرفته نخواهد شد. پناه دادن مسلمانان یکی است. و هرکس پیمان مسلمانی را بشکند، لعنت خدا و فرشتگان او و همه مردم بر او باد و در روز قیامت هیچ عملی از او پذیرفته نخواهد شد. و هرکس بدون اجازه ایشان، وابستگی و ولاء یک مولا (برده آزادشده یا هم‌پیمان) را بگیرد، لعنت خدا و فرشتگان او و همه مردم بر او باد و در روز قیامت هیچ عملی از او پذیرفته نخواهد شد». همین حدیث در کتاب «فضائل الصحابة» نیز نقل شده است.

“Muhammad bin Ja’far related from Shu’bah, from Soleiman, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid who said: It was said to ‘Ali (may Allah, the Most High, be pleased with him): “Did your Messenger enjoin upon you (i.e. believers) a matter to the exclusion of the general people”. He replied: “The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah) which contained information (or ordinances) concerning the ages of camels (i.e. for Zakah) and stated that “Al-Madinah is a sanctuary from the ‘Ayr (mountain) to the Thawr (mountain). Whoever commits a crime in it or provides shelter to a criminal, then the curse of Allah, the angels and all the people will be upon him and nothing will be accepted from him on the Day of Judgement. The protection granted by Muslims is one. And whoever breaks the covenant made by a Muslim, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement. And whoever takes loyalty of a Mawla (freed slave, client) without their permission, then the curse of Allah, his angels and all the whole people is upon him, and nothing would be accepted from him on the Day of Judgement”. The same is also recorded in the book “Fada’il As-Sahabah”.

گفته شده است که شعبہ با این روایت مخالفت کرده است، زیرا او آن را از الأعمش از ابراهیم التیمی از الحارث بن سُوید از علی روایت کرده است۔ الدارقطنی در «العلل» گفته است: [و صحیح، روایت الثوری و کسانی است که از او پیروی کرده‌اند]۔ من می‌گویم: نظر الدارقطنی را نمی‌توان بدون تردید پذیرفت، زیرا

It has been said that Shu’bah was at variance with this as he had related it from Al-Aa’mash from Ibrahim At-Taimi from Al-Harith bin Suwaid from ‘Ali. Ad-Daraqutni said in “Al-‘Ilal”: [And the correct is the Riwayah (narration) of Ath-Thawri and those who followed him]. I say: The view of Ad-Daraqutni is not to be taken for granted because

شعبه حدیث دیگر را از الأعمش، از ابراهیم التیمی، از پدرش، از علی روایت کرده است. این همان است که در مسند ابوداوود الطیالسی آمده است. شعبه ثقه ثبت (مورد اعتماد و قابل اطمینان) از نظر استدلال است، و بر این اساس ممکن است دو روایت وجود داشته باشد: نخست، روایت مشهور از الأعمش، از ابراهیم التیمی، از پدرش، از علی است که اکثریت آن را ثبت کرده‌اند. این همان روایتی است که الأعمش آن را کامل کرده و معمولاً به نقل آن بسنده می‌کرد. سپس این روایت، روایت دوم و نادرتری از الأعمش، از ابراهیم التیمی، از الحارث بن سوید، از علی به دنبال آمده است. این روایت ممکن است در کتاب (یعنی مجموعه) الأعمش بوده و پس از روایت پیشین ثبت شده باشد. او آن را جز برای کسانی که به‌طور خاص درخواست آن را داشتند بیان نمی‌کرد، و آنان را به بررسی کتاب‌ها تشویق می‌کرد. این با روش شعبه در سخت‌گیری بر شیوخ و آزمودن ایشان همخوان است. این دیدگاه با این واقعیت تقویت می‌شود که پیش از این روایت، پرسشی آشکار وجود داشت که مردم از علی پرسیدند: «آیا رسول خدا ﷺ به شما (یعنی مؤمنان) امری را واجب کرد...» و این پرسش، حتی اگر در دیگر طرق به‌صراحت ذکر نشده باشد، به‌طور ضمنی فهمیده می‌شود. به هر حال، هر چه باشد، ابو ابراهیم یزید بن شریک التیمی و الحارث بن سوید هر دو ثقه‌اند. در حقیقت، الحارث بن سوید حتی قوی‌تر و مورد اعتمادتر است! - در مسند احمد بن حنبل نیز حدیث دیگری در این موضوع آمده است.

Shu’bah related the other Hadith from Al-Aa’mash, from Ibrahim At- Taimi from his father, from ‘Ali. This is what came stated in the Musnad of Abu Dawud At-Tayalisi. Shu’bah is Thiqah Thabt (trustworthy and reliable) in terms of evidence and as such there may be two narrations: The first is the well-known one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from his father from ‘Ali, which the majority recorded. It was the narration which Al-Aa’mash perfected and would usually narrate and suffice with. Then that narration was followed by the second rarer one from Al-Aa’mash, from Ibrahim At-Taimi, from Al-Harith bin Suwaid from ‘Ali. This may have been in the book (i.e. collection) of Al-Aa’mash, recorded following the previous one. He would not bring it forth apart from to those who specifically requested it and he would urge that the books be examined. This is in line with the custom of Shu’bah in respect to pressing the Shuyukh hard and putting them to the test. This view is supported by the fact that this narration was preceded by an explicit question which the people asked ‘Ali: ““Did the Messenger of Allah enjoin upon you (i.e. believers) a matter …” and it is implicitly understood, even if it did not come mentioned explicitly in the other paths. In any case, whatever the matter may be, Abu Ibrahim Yazid bin Sharik At-Taimi and Al-Harith bin Suwaid are both Thiqah (trustworthy). Indeed, Al- Harith bin Suwaid is even stronger and more reliable! - There is also in the Musnad of Ahmad bin Hanbal another Hadith related to this subject area:

از بَہْز روایت کرد از حَمّام، از قَتادہ، از ابوحَسّان: که عَلی (رضی اللہ عنہ) امری را فرمان میداد. (کسی) آمد و گفت: «ما فلان کار را انجام دادیم»، و او میگفت: «اللہ و رسولش راست گفتهاند». (راوی) گفت: اَشتَر به او گفت: «این سخنی که تو میگویی در میان مردم پراکنده شده است. آیا رسول اللہ ﷺ چیزی را به تو سفارش کرده است؟!» او پاسخ داد: «رسول اللہ ﷺ چیزی ویژه را به من سفارش نکرده که به عموم مردم سفارش نکرده باشد، جز چیزی که از او شنیدم و آن در صحیفهای است که در غلاف شمشیرم است». (راوی) گفت: آنها همچنان نزد او بودند تا صحیفه را بیرون آورد. و در آن چنین بود: «هرکس جرمی مرتکب شود یا به جنایتکاری پناه دهد، لعنت اللہ و فرشتگان و همه مردم بر او باد؛ هیچ عملی از او پذیرفته نمیشود». (راوی) گفت: در آن (صحیفه) بود: «همانا ابراهیم مکه را حرم امن قرار داد و من مدینه را حرم امن قرار میدهم. آنچه میان دو سنگلاخ (یعنی دو کوه) است و حرم آن، همه حرم امن است. بوتههایش کنده نمیشود، شکارش رمانده نمیشود، لُقَطَه (اشیای گمشده) برداشته نمیشود مگر توسط کسی که آن را معرفی کند، هیچ درختی بریده نمیشود مگر برای آنکه انسان علوفهای برای شترش فراهم کند، و در آن سلاح برای جنگ حمل نمیشود». (راوی) گفت: در آن (صحیفه) بود: «مؤمنان از نظر خونبها با هم برابرند، پناه دادن آنان به وسیله پایینترین ایشان (از نظر مقام) نیز معتبر است، و آنان در برابر غیرِ خود دستی واحدند». همانا هیچ مؤمنی در برابر کافری کشته نمیشود، و نه کسی که عهد دارد در مدت عهدش. من می‌گویم: اگر ابوحسان که در این سند آمده، فضیل بن زید الرقاشی باشد که از میان تابعین برجسته و ثقه است، آنگاه این حدیث بسیار صحیح است. با این حال، قتاده از او روایت کردن شناخته‌شده نیست. بنابراین، اگر ابوحسان کسی باشد که قتاده به‌خوبی از او روایت می‌کند، آنگاه او مسلم بن عبدالله البصری، الأعرج الأجرد (لنگ، بی‌مو) است. او نیز ثقه است، اما بنابر آنچه آشکار است، او با علی ملاقات نکرده است. بنابراین، سند منقطع خواهد بود. با این وجود، صحت متن روایت چنین به ذهن می‌آورد که او آن را از کسی گرفته که ثقه و متقن بوده است. ممکن است این فرد عبیده السلمانی، تابعی برجسته و ثقه باشد، در صورتی که او حلقه اتصال میان ابوحسان و علی باشد، همانند سندهای نقل‌شده در صحیح مسلم و دیگر کتب. سخن امام علی ﷺ:

“Bahz related to us from Hammam, from Qatadah, from Abu Hassan: That ‘Ali (may Allah the Most High be pleased with him) was commanding a matter. It was brought and then it was said: “We did such and such a thing” and he would say: “Allah and His Messenger spoke the truth”. He (the narrator) said: Al-Ashtar then said to him (‘Ali): “This thing that you say has spread among the people. Is there anything that the Messenger of Allah (peace be upon him) enjoined upon to you?!” He replied: “The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon me anything specific that he did not enjoin upon the general people, apart from a thing that I heard from him and it is in the Sahifah (document) in the scabbard of my sword”. He (the narrator) said: They were still with him until he took out the Sahifah (document). And it contained within it: “Whoever perpetrates a crime or provides shelter to a criminal, then the curse of Allah, the angels and all of the people will be upon him; nothing will be accepted from him”. He (the narrator) said: It contained within it: “Verily, Ibrahim made Makkah an inviolable sanctuary and I make Al- Madinah an inviolable sanctuary. What lies between two stony areas (i.e. mountains) and its sanctuary is all inviolable. Its shrubs are not uprooted, its game is not chased away, Luqatah (fallen/lost items) are not picked up unless it is by a person who has identified it, no tree is cut unless it is so that a man can give fodder to his camel and a weapon is not carried in it for fighting”. He (the narrator) said: It contained within it: “The believers are equal in respect to their blood, their offer of protection is covered by the lowest of them (in status) and they are one hand against other than them”. Indeed, no believer is killed for a disbeliever and nobody who has a covenant during his covenant”. I say: If the Abu Hassan mentioned here (in the Isnad) is Fudail bin Zaid Ar-Riqashiy, who is Thiqah (trustworthy) from among the distinguished Taabi’in (successors), then the Hadith is very authentic. However, Qatadah is not well-known to relate from him. Consequently, if the Abu Hassan is instead the one whom Qatadah is well-known to relate from, then he is Muslim bin Abdullah Al-Basri, Al-A’raj Al-Ajrad (the lame, the hairless). He is also Thiqah (trustworthy), however, according to would is apparent, he did not meet ‘Ali. Consequently, the Isnad (chain of transmission) would be Munqati’ (interrupted). Despite that, the authenticity of the Matn (worded text of the narration) makes one realise that he took it from someone who was trustworthy (Thiqah) and precise (Mutqin). It could be from Ubaidah Al-Salmani, the distinguished trustworthy Taabi’ (successor), in the case where he would be the connecting link between Abu Hassan and ‘Ali, like the reported chains in Sahih Muslim and other collections. The statement of Imam ‘Ali:

«رسولِ خدا ﷺ ما را به هیچ امری فرمان نداد که مردم را به آن فرمان نداده باشد، مگر آنچه در غلافِ این شمشیرِ من است». سپس صحیفه‌ای بیرون آورد.

“The Messenger of Allah (peace be upon him) did not enjoin upon us any matter which he did not enjoin upon the people, with the exception of that which is in the scabbard of this sword of mine”. He then took out a document (Sahifah)”, .

همچنین آنچه در روایت امام احمد آمده است، این را می‌فهماند که نسخهٔ اصلی آن صحیفه خود نزد پیامبر ﷺ نگهداری می‌شد. سپس علی آن را در اختیار گرفت و نزد او باقی ماند. این با روایت صحیح بیهقی هماهنگ است که بیان می‌کند پس از وفات پیامبر ﷺ، صحیفهٔ مدینه به دست علی افتاد.

like what also came in the narration of Imam Ahmad, provides the understanding that original copy of the Sahifah itself had been kept in origin by the Prophet (peace and blessings be upon him). Thereafter, ‘Ali took possession of it and it remained with him. This is in harmony with the Sahih narration of Al-Baihaqi which stated that the Sahifah of Al-Madinah went into the possession of ‘Ali following the death of the Prophet (peace and blessings be upon him). .

واضح است که راویان بیشتر به برخی از مطالبی توجه داشتند که در صحیفهٔ علوی آمده بود، و به‌ویژه به اصول مهمی که در آن مندرج بود. اما دربارهٔ آنچه در آن دربارهٔ سنین شتران برای زکات، دیهٔ جراحت و موارد مشابه آن آمده بود، برخی از ایشان (راویان) این مسائل را تنها به‌طور کلی یادآور شدند، و برخی دیگر اصلاً به ذکر آنها اهمیت ندادند. همچنین به نظر می‌رسد که ایشان توجهی به ذکر آنچه دربارهٔ تنظیم روابط با یهودیان در آن بود نداشتند؛ زیرا در آن زمان، همهٔ آن مطالب اهمیتی نداشت، هنگامی که ابوالحسن آن را برای ایشان خواند یا در برابرشان منتشر کرد تا بخوانند (رضی الله عنه). بنابراین میان نیامدن ذکر چیزی از مندرجات صحیفهٔ علوی در روایات و این واقعیت که سامان‌دهی یا تنظیم روابط با یهودیان بخش عمده و قابل توجهی از صحیفهٔ مدینه را تشکیل می‌داده، هیچ تناقضی وجود ندارد، همان‌طور که ابن‌اسحاق به‌طور کامل در «المغازی» خود و همچنین ابن‌هشام در «السیرة النبویة» آن را روایت کرده‌اند.

It is clear that the narrators were concerned mainly with some of what came in the ‘Alawiyah Sahifah and especially the important principles contained within it. As for what was mentioned within it concerning the ages of camels for Zakat, blood money for wound and what was similar to that, then some of them (the narrators) mentioned these issues in a general manner only, whilst others did not care to mention them at all. Similarly, it appears that they may not have been concerned to mention what it contained in respect to the regulation of the relationship with the Jews, in the case where all of that held no significance at the time when Abu Al-Hassan read it to them or published it before them to read (may Allah be pleased with him). There is therefore no contradiction between the absence of mentioning something from the contents of the ‘Alawiyah Sahifah within the narrations and the fact that the organisation or regulation of the relations with the Jews represented a major and significant portion of the Sahifah of Al-Madinah, as was related in full by Ibn Ishaq in his Maghazi and also in “As-Seera An-Nabawiyah” of Ibn Hisham. .

که (یعنی سنّ شترها و زخمها) به پیامبر (صلی الله علیه وسلم) به صورت صریح نسبت داده شده، برخلاف دیگر گفتهها که به صراحت به ایشان منسوب است. بنابراین ممکن است شترها و زخمها نمایانگر یک صحیفه مستقل یا دو صحیفه باشند: صحیفهای که زخمها و مسائل مربوط به القصاص (قانون قصاص) را شرح میدهد، «صحیفة الجراحات» و صحیفهای درباره «سنّ شترها» که به نظر میرسد از صحیفه معروف زکات گرفته شده است. زیرا مشخص کردن سنّ شترها در یک صحیفه معنایی ندارد، مگر آنکه به زکات مربوط باشد. سپس توصیف و تعیین حرم مصون مدینه مطرح است که آن نیز ممکن است صحیفهای مستقل با عنوان «حرمة المدینة» باشد. شاید همان چیزی باشد که در حدیث رافع بن خدیج، رضی الله عنه، که بهزودی ارائه خواهد شد، به آن اشاره شده است. امام علی ممکن است تنها آن را به پایان «صحیفة المدینة» افزوده باشد، همانگونه که ممکن است مسائل دیگری را از آنچه از پیامبر (صلی الله علیه وسلم) شنیده و خارج از «صحیفة المدینة» دریافت کرده، به آن افزوده باشد؛ یعنی «صحیفة الجراحات»، «صحیفة الزکاة» و صحیفة «حرمة المدینة». این سخن مشابه آن چیزی است که محمد حمیدالله الحیدرآبادی الهندی (متوفای ۱۴۲۴ هجری)، رحمه الله، در مقدمه کتاب ارزشمند، بزرگ و جامعش «مجموعة الوثائق السياسية للعهد النبوي و الخلافة الراشدة» هنگام بحث درباره صحیفه علویه گفته است:

that (i.e. the ages of camels and wounds) to the Prophet (peace be upon him) in an explicit manner, in contrast to the other statements (which are explicitly attributed to him). As such, it may be that the camels and wounds represented an independent Sahifah (document) or two documents: A Sahifah detailing the wounds and matters related to Al-Qisas (law of retributive justice) “Sahifah Al-Jarahat (wounds)” and a Sahifah of the “ages of camels”, which in turn appears to be taken from the well-known Sahifah of Zakat. That is as there is no meaning for the specification of the ages of camels within a Sahifah unless that was related to Zakat. Then there is the description and specification of the inviolable sanctuary of Al- Madinah and this may also be an independent Sahifah “The sanctity of Al-Madinah”. It could be that this is what was indicated to in the Hadith of Rafi’ bin Khudaij, may Allah be pleased with him, which will be presented shortly. Imam ‘Ali may have only added that to the end of the “Sahifah of Al-Madinah” just as he may have added other matters to it from what was heard from the Prophet (peace be upon him) which he received external to the “Sahifah of AL-Madinah”, “Sahifah of the wounds”, “Sahifah of Zakat” and the Sahifah of the “Sanctity of Al-Madinah”. This is similar to what was stated by Muhammad Hamidullah Al-Haidar Al-Abadi Al Hindi (died 1424 AH), may Allah have mercy upon him, when he said in the introduction of his valuable large and comprehensive work “Collection of political documents of the Prophet era and that of the Rightly Guided Khilafah”, when discussing the ‘Alawiyah Sahifah:

[این مجموعه، چنان که پیداست، دست‌کم از سه سند تشکیل می‌شد: قانون اساسی مدینه، حرمت مدینه، و سنین شتران و (دیه‌ی) جراحات.]

[It comprised, as is apparent, of at least three documents: The constitution of Al-Madinah, the sanctity of Al-Madinah and the ages of camels and (blood-money of) wounds].

این که صحیفهٔ مدینه در صحیفهٔ علویه گنجانده شده است، با بندها یا عباراتی تکرار میشود که در روایات شیعه به صحیفهٔ علویه نسبت داده شدهاند. از جمله، آنچه در «الکافی» کلینی (۵/۴۶/۸۲۶۲) نقل شده، چنین است:

The inclusion of Sahifah of Al-Madinah within the ‘Alawiyah Sahifah is reiterated by additional paragraphs or clauses from it being attributed to the ‘Alawiyah Sahifa as found within the narrations of the Shi’ah. The following came related in “Al-Kafi” of Al-Kulaini (5/46/8262):

[محمد بن یحییٰ از احمد بن محمد، از محمد بن یحییٰ، از طلحہ بن زید، از ابو عبداللہ، از پدرش (علیہ السلام) روایت می‌کند که فرمود: «در کتاب (نوشته) علی (علیہ السلام) خواندم که رسول خدا ﷺ میان مهاجران و انصار و همچنین کسانی که از مردم یثرب به آنان پیوسته بودند، کتابی (نوشته‌ای) نوشت (که در آن چنین آمده بود):]

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah, from his father (peace be upon him) who said: “I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him) that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him and his family) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib (It included within it):

«هر لشکرکشی نظامی که بیرون می‌رود، به‌دنبال یکدیگر و پشت سر هم، بر اساس شیوه‌ای نیکو و عدالت میان مسلمانان صورت می‌گیرد»

“Each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims”,

«زن جز با اجازهٔ خانوادهٔ خود، کسی را پناه نمی‌دهد (یا برایش امان نمی‌گیرد).»

“A woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people)”,

«همسایه همچون خود انسان است؛ نباید به او آسیب رسانده شود و نباید (از راه ارتکاب جرم) بر او تجاوز گردد.»

“The neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality)”,

«حُرمةُ الجارِ على جارِه كحُرمةِ أمِّه وأبيه»

“The inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father”,

«مؤمن در باب جهاد در راه الله، بدون رعایت عدالت و انصاف، با مؤمنِ دیگری صلح نمی‌کند.»

“A believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”.

در «وسائل الشیعہ» (247/20/20001) چنین روایت شده است: .

In “Wasaa’il Ash-Shi’iyah” (247/20/20001) it came recorded as follows: .

[محمد بن یحیی از احمد بن محمد، از محمد بن یحیی، از طلحة بن زید، از ابو عبدالله، از پدرش (صلوات الله علیه) که گفت:]

[Muhammad bin Yahya related from Ahmad bin Muhammad, from Muhammad bin Yahya, from Talha bin Zaid, from Abu Abdullah from his father (peace be upon him) who said:

از کتاب علی (درود بر او) خواندم که رسول خدا ﷺ میان مهاجران و انصار، و نیز کسانی که از مردم یثرب به ایشان پیوسته بودند، کتابی نوشت، مبنی بر این که هر سپاهی که بیرون می‌رود، پشت سر هم و با رفتاری نیکو و عدالت میان مسلمانان می‌آید؛ زن بدون اجازه خانواده‌اش پناه داده نمی‌شود؛ همسایه مانند خود انسان است، نه آسیب می‌رساند و نه با جرم بر او تجاوز می‌شود؛ حرمت همسایه نسبت به همسایه‌اش همچون حرمت مادر و پدر اوست؛ و مؤمن بدون مؤمن دیگر، در جنگ در راه خدا، با کسی پیمان صلح نمی‌بندد مگر بر پایه عدالت و برابری. (محمد بن الحسن با سند خود از احمد بن محمد همانند آن را روایت کرده است.)

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him), that the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib, (establishing) that each military expedition that goes out, follows each other consecutively, according to a good manner and justice between the Muslims, a woman is not offered protection (by others) except with the permission of her family (people), the neighbour is like one’s self; not being harmed and not transgressed against (by criminality), the inviolable sanctity of a neighbour in respect to his neighbour is like the inviolable sanctity of his mother and his father, (and) that a believer does not make peace to the exclusion of a believer in respect to fighting in the way of Allah, except upon the basis of justice and even handedness”(Muhammad bin Al-Hasan with its Isnad is related from Ahmad bin Muhammad, similarly”.

در «موسوعة التاریخ الاسلامی» خود، شیخ محمد هادی اليوسفی الغروی این روایت را به «الکافی» و به «التهذیب» از «الطوسی»، هر دو با اسناد خودشان، نسبت داده است. سپس گفته است: [از طلحة بن زید از پدرش از الباقر (درود بر هر دوی ایشان) روایت شده که گفت:]

- In his “Mawsoo’ah At-Tarikh Al-Islamiy”, Sheikh Muhammad Hadi Al-Yousufi Al-Gharawi attributed it (the narration) to “Al-Kafi” and “At-Tousi” in “AT_Tahdhib”, with both of their Isnads (chains of transmission). He then stated: [It was related from Talha bin Zaid from his father Al-Baqir (peace be upon them both) that he said:

«از کتاب (نوشته‌ای) علی (علیه‌السلام) خواندم: "که رسول خدا ﷺ میان مهاجرین و انصار و کسانی که از اهل یثرب به ایشان پیوسته بودند، کتابی (نوشته‌ای) نوشت." از پیمان‌نامه، جز اندکی بر سه سطر نیفزود. ابن اسحاق متن را چنین تکمیل کرد: "رسول خدا ﷺ کتابی (نوشته‌ای) نوشت."»

“I read in the Kitab (written document) of ‘Ali (peace be upon him): “That the Messenger of Allah (peace and blessings be upon him) wrote a Kitab (written document) between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) in addition to those who had joined with them from the people of Yathrib”. He did not then increase upon three lines from the covenant except a little. Ibn Ishaq completed the text saying: “The Messenger of Allah wrote a Kitab (written document) .

بین مهاجرین و انصار. او در آن با یهودیان صلحنامه‌ای امضا کرد و با ایشان پیمانی بست. او ایشان را بر دین و اموالشان تأیید (یا به رسمیت) شناخت و شروط و مقرراتی بر ایشان قرار داد: «به نام خداوند رحمان و رحیم. این سندی است از محمد ﷺ، میان مؤمنان و مسلمانان از قریش و یثرب، و کسانی که از ایشان پیروی کردند، به ایشان پیوستند و همراه ایشان جهاد کردند، که ایشان امتی واحد هستند به جز همه مردم… و غیره». این متن در «بحار الانوار» و منابع دیگر نیز یافت می‌شود.

between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers). He made a peace agreement in it with the Jews and made a covenant with them. He affirmed (or acknowledged) them upon their religion and properties, making conditions and stipulations upon them: “In the Name of Allah Ar-Rahman Ar-Rahim. This is a document from Muhammad, the Prophet (peace be upon him), between the believers and Muslims from Quraish and Yathrib, and those who followed them, joined with them and strove alongside them, that they are one single Ummah (nation) to the exclusion of all the people … etc]. This can also be found in “Bihar Al-Anwar” among other sources.

به نظر می‌رسد که الصحیفة العلویة، پس از وفات أمیر المؤمنین الحسن بن علی و شهادت الإمام الحسین بن علی، رضی الله عنهما، به دست برادرشان محمد بن الحنفیة افتاد:

It appears that the ‘Alawiyah Sahifah, following the death of the Amir ul-Mu’minin (leader of the believers) Al-Hasan bin ‘Ali and the martyrdom of Imam Al-Hussein bin ‘Ali, may Allah be pleased with them both, came to be in the possession of their brother Muhammad bin Al-Hanafiyah:

چنان‌که در «الطبقات الکبری» اثر ابن سعد (۵/۱۰۵) این مطلب آمده است:

That is as the following came stated in “At-Tabaqat Al-Kubra” of Ibn Sa’d (5/105):

از المُعلّی بن أسد، از عبدالعزیز بن المختار، از خالد، از ابوالعالیه المَجاشعی روایت کرد که گفت: «المختار ما را با هزار سوارکار نزد محمد بن الحنفیه فرستاد.» گفت: ما نزد او بودیم. گفت: ابن عباس از مختار یاد می‌کرد و می‌گفت: «انتقام ما را گرفت، بدهی‌های ما را پرداخت و برای ما هزینه کرد.» گفت: با این حال محمد بن الحنفیه درباره او نه خوبی گفت و نه بدی. گفت: به محمد خبر رسید که آنان می‌گویند چیزی نزد ما است، یعنی از نظر دانش. گفت: پس او میان ما ایستاد و گفت: «به خدا سوگند، ما از رسول خدا ﷺ چیزی به ارث نبرده‌ایم، جز آنچه میان این دو لوح (یا جلد) است!» سپس گفت: «ای خدا، و این صحیفه‌ای است در غلاف شمشیرم». گفت: پرسیدم: «در آن صحیفه چه بود؟» گفت: «هر که جنایتی کند یا به جنایتکاری پناه دهد».