۲.۱ متنِ صحیفۀ مدینه

۲.۱ متنِ صحیفۀ مدینه - میثاقِ مدینه؛ قانون اساسیِ نبوی | Quran Course

بنو عوف طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو ساعده طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو حارث طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو جشم طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو النجار طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو عمرو بن عوف طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو النبیت طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد. بنو اوس طبق رسم معمول خود مسئول پرداخت خونبهای قتلشان هستند. هر گروه اسیران خود را بر مبنای معقول و مطابق با عدالت در میان مؤمنان آزاد خواهد کرد.

Banu ‘Auf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Sa’idah are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Al-Harith are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Jusham are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu An-Najjar are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu ‘Amr bin ‘Awf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers.Banu An-Nabit are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Aws are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers.

یهودیان بنی عوف، و هم‌پیمانانشان و خودشان، همراه با مؤمنان یک امت (جامعه‌ای واحد) هستند. یهودیان دین خود را دارند و مؤمنان دین خود را، مگر کسی که ستم کند و مرتکب گناه (جرم) شود؛ زیرا او تنها به خود و خانواده‌اش زیان می‌رساند. همان حکمی که برای یهودیان بنی النجار است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. همان حکمی که برای یهودیان بنی الحارث است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. همان حکمی که برای یهودیان بنی ساعده است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. همان حکمی که برای یهودیان بنی جشم است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. همان حکمی که برای یهودیان بنی الاوس است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. همان حکمی که برای یهودیان بنی ثعلبه است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است، مگر کسی که ستم کند و مرتکب گناه (جرم) شود؛ زیرا او تنها به خود و خانواده‌اش زیان می‌رساند. جفنه تنها طایفه‌ای از بنی ثعلبه‌اند و از این رو همانند ایشان‌اند. و همان حکمی که برای بنی الشطنه است، برای یهودیان بنی عوف نیز صادق است. رفتار نیک و درست لازم است و نه رفتار بد یا مجرمانه (یعنی از سوی طرف‌های این صحیفه). هم‌پیمانان ثعلبه همانند ایشان‌اند. و دوستان نزدیک و صمیمی یهودیان نیز همانند ایشان‌اند.

The Jews of the Banu ‘Awf, their allies and themselves, are an Ummah (collective) alongside the believers. The Jews have their Deen (religion) and the believers have their Deen, except for the one who transgresses (commits injustice) and commits a sin (crime), as he will only be hurting himself and his household. The same applies to the Jews of Banu An-Najjar that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Al-Harith that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Sa’idah that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Jusham that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Al-Aws that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Tha’laba that applies to the Jews of Banu ‘Awf, except for the one who transgresses (commits injustice) and commits a sin (crime), as he will only be hurting himself and his household. Jafnah are only a clan of Tha‘labah and hence they are like them. And the same applies to Banu Ash-Shatna that applies to the Jews of Banu ‘Awf. Good and upright conduct is demanded and not bad or criminal conduct (i.e. from the parties of the Sahifa). The allies of Tha’labah are like them. And the close or intimate friends/associates of the Jews are like them.

به نام خداوند بخشنده مهربان. این سندی است از محمد ﷺ، میان مؤمنان و مسلمانان از قریش و یثرب، و کسانی که از ایشان پیروی کردند، به ایشان پیوستند و همراه ایشان جهاد کردند، که ایشان امتی واحد هستند جدا از همه مردم. مهاجران قریش مسئول پرداخت دیه‌ی کسانی هستند که مسئولیتشان با آنهاست و باید اسیران خود را بر پایه‌ی انصاف و عدالت معقول، و بر اساس عدالتی که میان مؤمنان برقرار است، آزاد کنند. بنی عوف مسئول پرداخت دیه‌ی کسانی هستند که مسئولیتشان با آنهاست. هر گروه باید اسیران خود را بر پایه‌ی انصاف و عدالت معقول، از مؤمنان آزاد کند. (سپس همان عبارات را درباره‌ی بنی حارث، بنی ساعده، بنی جشم، بنی نجار، بنی عمرو بن عوف، بنی نبیت و بنی اوس بیان کرد.) سپس فرمود: «همانا مؤمنان نباید هیچ فرد بی‌بضاعت یا بدهکاری را در میان خود رها کنند، بی‌آنکه فدیه یا دیه‌ی او را بر پایه‌ی انصاف و عدالت معقول بپردازند.» [End of Quote]

In the name of Allah. Ar-Rahman Ar-Rahim. This is a document from Muhammad, the Prophet (peace be upon him), between the believers and Muslims from Quraish and Yathrib, and those who followed them, joined with them and strove alongside them, that they are one single Ummah (nation) to the exclusion of all the people. The Muhajirun of the Quraish are responsible for paying blood money to those they are responsible for and ransoming their captives on a reasonable fair basis and according to the justice which exists between believers. Banu ‘Auf are responsible for paying blood money to those they are responsible for. Each group will ransom their captives on a reasonable fair basis and according to justice from the believers. (he then mentioned the same wording in respect to Banu Al-Harith, Banu Sa’idah, Banu Jusham, Ban An-Najjar, Banu ‘Amr bin ‘Awf, Banu An-Nabit and Ban Al-Aws). He then said: “Verily, the believers shall not leave any destitute or indebted person from among them without paying his ransom or blood money on a fair and reasonable basis)”.[End of Quote]

من می‌گویم: ما درباره صحت این اسناد (زنجیره راویان) در بخشی مستقل بحث خواهیم کرد.

I say: We shall discuss the authenticity of this Isnad (chain of narration) in an independent section.

پس از ارائه متن صحیفه مدینه، آنگونه که ابن اسحاق نقل کرده، ابن سید الناس در کتاب «عیون الأثر فی فنون المغازی والشمائل والسیر» (۱/۳۳۰) چنین بیان کرده است:

After presenting the text of the Sahifah of Al-Madinah, as quoted by Ibn Ishaq, Ibn Sayed An-Nas stated the following in his “’Uyun Al- Athar Fee Funun Al-Maghazi Wa As-Shama’il Wa As-Sair” (1/330):

این‌گونه ابن اسحاق آن را ذکر کرده و ابن ابی خیثمہ آن را با این سند روایت کرده است: احمد بن جناب ابو الولید از عیسی بن یونس از کثیر بن عبداللہ بن عمرو المزنی از پدرش از جدش روایت کرده که: «رسول خدا ﷺ میان مهاجرین و انصار سندی نوشت… (و سپس آن را ذکر کرده است)». این طریق از نقل، مستقل است؛ کاملاً مستقل از طریق روایت ابن اسحاق. ابن سید الناس تمام متن را از ابن ابی خیثمہ نقل نکرده و به متن ابن اسحاق بسنده کرده است، که نشان می‌دهد این دو از نظر لفظ با یکدیگر یا به‌سبب نزدیکی‌شان به هم مطابقت دارند. با این حال، متأسفانه آن بخش از کتاب «التاریخ الکبیر» اثر ابن ابی خیثمہ هنوز مفقود است.

“This is how Ibn Ishaq mentioned it and Ibn Abi Khaithama mentioned it with the Isnad: Ahmad bin Janab Abu Al-Walid related from ‘Iesa bin Yunus from Katheer bin ‘Abdullah bin ‘Amr Al-Muzani from his father from his grandfather that: “The Messenger of Allah (peace be upon him) wrote a document between the Muhajirin (emigrants) and the Ansar (helpers) … (and he went on to mention it)”. This path (of transmission) is independent, completely independent from the path of the narration of Ibn Ishaq. Ibn Sayed an-Nas did not quote the whole of the text from Ibn Abi Khaithama and sufficed with the text of Ibn Ishaq, which indicates that they conform to one another or to their closeness to each other in terms of wording. However, unfortunately, that part of the book “At-Tarikh Al-Kabir” by Ibn Abi Al-Khaithama still remains missing.

علاوه بر این، برخی از بندهای صحیفه از روایت کثیر بن عبدالله بن عمرو بن عوف المزنی، از طریق مسیرهای مستقل، نقل شده است.

In addition, some of the clauses of the Sahifah came from the narration of Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf Al-Muzani, through independent paths:

«در «السنن الکبری» از البیهقی (۸/۱۰۶/۱۶۸۰۹) آمده است:»

The following came in “As-Sunan Al-Kubra” of Al-Baihaqi (8/106/16809):

«کثیر بن عبدالله بن عمرو بن عوف از پدرش، از جدّش روایت کرد که گفت: آنچه در نوشتهٔ پیامبر ﷺ آمده بود، این بود:»

“Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf related from his father from his grandfather, who said: “The following was in the document of the Prophet (peace be upon him):

«هر گروهی اسیران خود را بر پایهٔ انصاف و عدالت، از سوی مؤمنان، فدیه دهد. بی‌گمان، مؤمنان هیچ فقیر یا بدهکاری از میان خود را رها نخواهند کرد مگر آنکه فدیه یا خون‌بهای او را بر پایهٔ انصاف و عدالت بپردازند.» این حدیث را برای ما ابو عبدالله الحافظ و ابوبکر القاضی روایت کردند، و هر دو گفتند: ابوالعباس برای ما روایت کرد از محمد بن یعقوب، از محمد بن اسحاق الصغانی، از معاویة بن عمرو، از ابواسحاق (الفزاری)، از کثیر بن عبدالله که آن را ذکر کرده است.

“Each group will ransom their captives on a reasonably fair basis and according to justice from the believers. Verily, the believers shall not leave any destitute or indebted person from among them without paying his ransom or blood money on a fair and reasonable basis”. We were informed this by Abu Abdullah Al-Hafizh and Abu Bakr Al- Qadi who both said: Abu Al-‘Abbas informed us from Muhammad bin Ya’qub, from Muhammad bin Ishaq As-Saghani, from Mu’awiya bin ‘Amr, from Abu Ishaq (Al-Faraziy), from Kathir bin Abdullah who mentioned it.

الأصمعی گفت که واژه «مُفرَح» (تهیدست/مقروض) [که در الصحیفه آمده] با «ح» نوشته می‌شود و به معنای کسی است که بار قرض بر دوشش سنگینی کرده است. [End of Quote]

Al-Asma’iy said that the word “Mufrah” (destitute/indebted) [mentioned in the Sahifah] is written with a “ءاح” (Haa’) and means: The one who has become overburdened by debt” [End of Quote]

آمده در «المطالب العالية بزوائد المسانيد الثمانية» (۲/۲/۱۴۴۲): «أبو بكر از حفص بن غياث، از كثير بن عبدالله بن عمرو بن عوف، از پدرش، از جدّش (رضي الله عنه) روايت كرد كه پيامبر ﷺ فرمود:

The following came recorded in “Al-Matalib Al-‘Aliyah Bi Zawa’id Al- Masanid Ath-Thamaniya” (2/2/1442): “Abu Bakr related from Hafs bin Ghiyath, from Kathir bin Abdullah bin ‘Amr bin ‘Awf, from his father, from his grandfather (may Allah be pleased with him) from the Prophet (peace be upon him) that he said:

این سندی است از محمد ﷺ، پیامبر، فرستادهٔ خدا، میان مؤمنان و مسلمانانِ قریش و اهل یثرب، و کسانی که از ایشان پیروی کردند و به ایشان پیوستند، و با ایشان سکونت گزیدند و با ایشان جهاد کردند، که ایشان امتی یگانه‌اند در برابر مردم دیگر.

“This is a document from Muhammad, the Prophet, the Messenger of Allah, between the believers and Muslims from Quraish and the people of Yathrib, and those who followed them, then joined with them, resided with them and strove with them, that they are one Ummah to the exclusion of the people.

مهاجران قریش همچنان بر رسم معمول خود در پرداخت دیه‌ها عمل می‌کنند و در میان خود مسئول رسیدگی به امور دیه‌هایشان هستند. آنان اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و منصفانه و بر اساس عدالت میان مؤمنان آزاد می‌کنند.

The Muhajirun of the Quraish are upon their standard practise when dealing with their cases of blood money, responsible among themselves for dealing with their cases of blood money. And they ransom their captives on a reasonable fair basis and according to justice among the believers.

بنو عوف بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو الحارث بن الخزرج بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو ساعده بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو جشم بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو النجار بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو عمرو بن عوف بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو النبیت بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد. بنو أوس بر اساس رسوم پیشین خود مسئول رسیدگی به پرونده‌های دیه‌ی خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ی معقول و بر اساس عدالت میان مؤمنان فدیه می‌دهد.

Banu ‘Auf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Al-Harith bin Al-Khazraj are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Sa’idah are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Jusham are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu An-Najjar are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu ‘Amr bin ‘Awf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu An-Nabit are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Aws are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers.

مؤمنان هرگز شخص بدهکاری از میان خود را رها نخواهند کرد بی‌آنکه به شیوه‌ای عادلانه و معقول در پرداخت فدیه یا خون‌بها به او یاری رسانند. مؤمنان و پرهیزگاران در برابر کسی که از میان ایشان سرکشی کند یا بخواهد ستم، گناه، تجاوز یا فساد را میان مؤمنان رواج دهد، ایستاده‌اند. دست‌های همه‌ی ایشان علیه او متحد است، حتی اگر او فرزند یکی از آنان باشد. مؤمنی نباید مؤمن دیگری را به خاطر کافری بکشد، و نباید کافری را علیه مؤمنی یاری کند. مؤمنان، به جز مردم [دیگر]، دوستان و یاوران یکدیگرند.

Verily, the believers shall not leave any indebted person from among them without assisting him, on a fair and reasonable basis, in respect to ransom or blood money. The believers and God-fearing stand against the one who rebels from among them or seeks to insert injustice, crime, aggression or corruption among the believers. Their hands are all united against him, even if he was the son of one of them. A believer shall not kill another believer for the sake of a disbeliever. And he will not support a disbeliever against a believer. The believers are allies and protectors of one another to the exclusion of the people.

هر کس از یهودیان که از ما پیروی کند، با او نیکی و یاری می‌شود. به او ستم نمی‌شود و علیه او به دیگران یاری داده نمی‌شود.

Whoever from the Jews follows us, receives good treatment and assistance. They are not wronged and support is not provided to others against them.

صلح مؤمنان یکی است. هیچ مسلمانی جدا از مسلمان دیگر در جنگ در راه خدا صلحی برقرار نمی‌کند، مگر بر پایهٔ برابری و عدالت متقابل. در مورد هر گروه نظامی که اعزام می‌شود، کسانی که شرکت می‌کنند، یکی پس از دیگری پیروی خواهند کرد. مؤمنان پرهیزگار بر بهترین و درست‌ترین هدایت‌اند.

The peace of the believers is one. No peace is made by a Muslim separate to another Muslim in the fighting in the way of Allah, except upon the basis of mutual even handedness and justice. In respect to every military attachment that goes out, they (i.e. those participating) will follow, one after the other. The God-fearing believers are upon the best and most correct guidance.

هیچ مشرکی نباید از دارایی‌ای برای قریش محافظت کند، و نباید او را علیه مؤمنی یاری دهد. هر کس که با دلیل ثابت شود که مؤمنی را (به ناحق) کشته است، در برابر او قصاص می‌شود، مگر آنکه ولیِّ خونِ مقتول به دیه راضی شود. مؤمنان همگی در برابر او می‌ایستند.

No polytheist shall protect a property for Quraysh; nor shall he assist him against a believer. Whomever it has been established by evidence that he has killed a believer (without right), then he is subject to retaliation unless the blood heir of the one killed is satisfied with blood money. The believers stand against him altogether.

برای مؤمنی که به آنچه در این سند آمده ایمان دارد یا به خدا و روز آخرت باور دارد، جایز نیست که به مجرم کمک کند یا او را پناه دهد. پس هر کس به چنین فردی یاری رساند یا او را پناه دهد، در روز قیامت لعنت و خشم خداوند بر او خواهد بود، و هیچ چیزی از او پذیرفته نخواهد شد.

It is not permissible for a believer who affirms what is stated in this document or believes in Allah and the last day, to provide assistance or shelter to a criminal. So, whoever helps or shelters such a person, will have the curse and anger of Allah upon him on the Day of Judgement. Nothing will be accepted from him.

هر چیزی را که در آن اختلاف کردید، حکمش به سوی الله، پاک و بلندمرتبه است، و به سوی پیامبر ﷺ بازمی‌گردد.

Whatever you have differed upon in any matter, then its verdict returns to Allah, Glorified and Exalted be He, and to the Messenger (peace be upon him).

یهودیان در هنگام جنگ، در هزینه‌کردن با مؤمنان شریک خواهند بود.

The Jews shall share in the spending with the believers when they are in a state of war.

یهودیان بنیعوف، هم‌پیمانانشان و خودشان، یک امت (جمعیتی واحد) از مؤمنان هستند. یهودیان دین خود را دارند و مؤمنان دین خود را، مگر کسی که ستم کند و مرتکب گناه شود، زیرا او تنها به خود و خاندانش زیان می‌رساند. همان حکمی که برای یهودیان بنیعوف است، برای یهودیان بنیالنجار نیز جاری است. همان حکمی که برای یهودیان بنیعوف است، برای یهودیان بنیالحارث نیز جاری است. همان حکمی که برای یهودیان بنیعوف است، برای یهودیان بنیجُشَم نیز جاری است. همان حکمی که برای یهودیان بنیعوف است، برای یهودیان بنیساعده نیز جاری است. همان حکمی که برای یهودیان بنیعوف است، برای یهودیان الأوس نیز جاری است، مگر کسی که ستم کند، زیرا او تنها به خود و خاندانش زیان می‌رساند.

The Jews of the Banu ‘Awf, their allies and themselves, are an Ummah (collective) from the believers. The Jews have their Deen (religion) and the believers have their Deen, except for the one who transgresses (commits injustice) and commits a sin (crime), as he will only be hurting himself and his household. The same applies to the Jews of Banu An-Najjar that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Al-Harith that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Jusham that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Banu Sa’idah that applies to the Jews of Banu ‘Awf. The same applies to the Jews of Al-Aws that applies to the Jews of Banu ‘Awf, except for the one who transgresses (commits injustice), as he will only be hurting himself and his household.

هیچ‌یک از آنان بدون اجازهٔ محمد ﷺ برای جنگ بیرون نخواهد رفت. آنان باید یکدیگر را در برابر کسانی که با مردمان این صحیفه (سند) به جنگ برمی‌خیزند یاری دهند. خیرخواهی متقابل و حمایت از ستم‌دیده (مظلوم) لازم است.

None from among them shall go out [to war] without the permission of Muhammad (peace be upon him). They must support one another against those who make war against the people of this Sahifah (document). Mutual sincerity is demanded and support for the wronged (oppressed).

المدینه برای اهل این صحیفه حرمی امن خواهد بود. هر حادثه یا نزاعی که میان اهل این سند رخ دهد و خطر فساد یا آسیب آن می‌رود، امر آن به خدا و به محمد ﷺ، پیامبر، بازگردانده می‌شود. آنان باید یکدیگر را در برابر هر کس که به یثرب حمله کند یاری دهند.

Al-Madinah shall be an inviolable place for the people of this Sahifah (document). Any occurrence or quarrel between the people of this document, the corruption (or harm) of which is feared, its matter is referred to Allah and to Muhammad, the Prophet (peace be upon him). They must support one another against whoever attacks Yathrib.

اگر آنان (مؤمنان) یهودیان را به صلح (پیمان صلح) با هم‌پیمانی از خودشان فرا خوانند، پس باید با آن هم‌پیمان نیز آتش‌بس منعقد کنند. و اگر ما را به چیزی مشابه آن فرا خوانند، پس بر مؤمنان حقی است برای آنان (که ما مثبت پاسخ دهیم)، جز کسی که با دین جنگ می‌کند. و هر قومی مسئولیت سهم خود از نفقه (هزینه‌های نگهداری) را بر عهده دارد.

If they (the believers) invite the Jews to a Sulh (peace treaty) with an ally of theirs, then they must (also) conclude a truce with that ally. And if they invite us to something similar to that, then it is a right for them upon the believers (that we respond affirmatively), except for the one who makes war against the Deen (religion). And each people take responsibility for their share of the Nafaqah (maintenance expenditure).

یہودیانِ بنی عوف، یعنی بنی اوس، اور ان کے هم‌پیمان و خود وہ، اہلِ اس دستاویز کے ساتھ اسی حیثیت پر ہیں، یعنی اس دستاویز والوں کی طرف سے نیک رویہ پانے کے لحاظ سے۔ بنی شطنہ، جفنہ کا ایک قبیلہ ہیں۔

The Jews of Al-Aws, their allies and selves, are upon the same as the people of this document, in terms of receiving upright conduct from the people of this document. Banu Shatna are a clan of Jafna.

نیکی و درستکاری کردار لازم است، نه رفتار بد یا جنایتکارانه (یعنی از سوی طرفین این صحیفه). هیچ کس چیزی به دست نمی‌آورد مگر آنکه آن را به زیان خود به دست آورد. همانا خداوند بر آنچه در این صحیفه راستین‌تر و پرهیزگارانه‌تر است، گواه است.

Good and upright conduct is demanded and not bad or criminal conduct (i.e. from the parties of the Sahifa). No person earns anything except that he earns it against himself. Verily Allah is (witness) over that which is most truthful and righteous in this Sahifah (document).

هر کس که (از مدینه) خارج شود در امان و آسایش است، و هر کس که در مدینه بماند بهترین امنیت و آرامش برای او فراهم است؛ جز برای متجاوز و گنهکار (جنایتکار).

The one who exits is safe and secure and the one who remains in Al- Madinah is provided the best safety and security, except for the transgressor and sinful (criminal).

این سند برای کسی است که راست‌کردار است و کار نیک انجام می‌دهد» [End of Quote]

This document is for the one who acts upright and does good” [End of Quote]

ابو عبید در شرح این متن گفته است: درباره‌ی این عبارت (یعنی در صحیفه): «فلان قبیله مسئول رَبَاعَةِ خود است» (و «رِبَاعَة» به نظر من صحیح‌تر است)، گفته است: این‌گونه از ابن بُکَیر از لیث بن سعد برای ما روایت شده است. «الرَّبَاعَة» یعنی «المعاقل» (دیه‌ها). می‌توان گفت: «فلانی مسئول رَبَاعَةِ قوم خویش است» هنگامی که به اداره‌ی امور آنان گمارده شده باشد یا از سوی ایشان نماینده‌ی نزد رهبران باشد. درباره‌ی این عبارت: «همانا مؤمنان هیچ مَفْرَح (بدهکار سنگین‌بار) را رها نخواهند کرد بی‌آنکه در پرداخت فدیه و دیه به او کمک کنند»، «المُفْرَح» یعنی کسی که بار قرض بر دوشش سنگین است. (صحیفه) می‌گوید: باید به او کمک کنند. اگر اسیر بود، باید برای آزادی‌اش فدیه بپردازند، و اگر جنایتی مستوجب دیه مرتکب شده بود، آن را از جانب او پرداخت کنند. و اما این عبارت: «مشرک از اموال قریش حمایت نمی‌کند»، این به یهودیانی اشاره دارد که با آنان پیمان صلح داشتند. (صحیفه) می‌گوید: پیمان صلح شما شامل حمایت از اموال دشمنان او یا یاری دادن ایشان علیه او نمی‌شود.

Abu ‘Ubaid said commenting upon this text: Regarding the statement (i.e. in the Sahifa): “So and so tribe is responsible over their Rabaa’ah” (And Ribaa’ah is most correct in my view), he said: This is how it was narrated to us by Ibn Bukair from Al- Laith bin Sa’d. Ar-Rabaa’ah means al-Ma’aaqil (cases of blood money). It could be said: “So and so is responsible for the Rabaa’ah of his people”: When he is appointed to discharge their affairs or is a delegate to the leaders on behalf of them. Concerning the statement: “Verily, the believers shall not leave any indebted person (Mufrah) without assisting him in ransom and blood money”, then “Al-Mufrah” means: The one overburdened with debt. It (the Sahifa) is saying: They must assist him. If he was a captive, they must pay the ransom to free him and if had perpetrated a crime warranting blood money, they would pay it on his behalf. As for the statement: “A polytheist shall not protect the property of Quraish”, then this refers to the Jews who had peace agreements with them. It (the Sahifa) is saying: Your peace agreement does not include protecting the properties of his enemies or to aid them against him.

در مورد این حدیث: «هر کس مؤمنی را بدون حق (اعتبات) بکشد، قصاص بر اوست». واژه «اعتبات» که در اینجا به کار رفته، به این معناست که او را در حالی می‌کشد که بی‌گناه بوده و خونش حرام بوده است. ریشه «اعتبات» به شترها برمی‌گردد و به زمانی اشاره دارد که آنها بدون هیچ دلیل موجه یا هدف مشخصی ذبح می‌شوند. درباره این عبارت: «مگر آنکه وارثان خون مقتول به دیه راضی شوند»، این نشان می‌دهد که پیامبر ﷺ برای وارثان خون مقتول میان قصاص یا دیه اختیار قرار داده است. این مشابه حدیث دیگری از ایشان ﷺ است: «هر کس کسی (از خویشان خود) را کشته شده (یعنی به قتل رسیده) داشته باشد، او یکی از دو گزینه را دارد: اگر بخواهد، می‌کشد، و اگر بخواهد، دیه می‌گیرد». این سخن دیدگاه کسانی را رد می‌کند که می‌گویند ولی (خویشاوند نزدیک یا وارث خون) در قتل عمد حق دریافت دیه ندارد، مگر با رضایت قاتل یا با مصالحه‌ای که از سوی او انجام شود.

Regarding the statement: “Whoever has killed a believer without right (I’tibaat), there is retaliation”. The term “I’tibaat” employed here means that he kills him whilst he was innocent and his blood was prohibited. The origin of “I’tibaat” is related to camels, referring to when they are slaughtered without any just cause or purpose. Concerning the statement “Unless the blood heirs of the one killed are satisfied with blood money”, then this indicates that he (peace be upon him) has provided a choice between the retaliation or blood money for the blood heirs of the one killed. This is similar to another Hadith of his: “Whoever has someone (related to him) killed (i.e. murdered) then he has one of two options: If he wills, he kills or if he wills, he takes blood money”. This refutes the view of those who say that the Waliy (close relative or blood heir) does not have a right to blood money, in respect to the case of the deliberate killing, unless it is through the good will of the killer or reconciliation from him to him upon it.

اما این سخن که «برای مؤمن جایز نیست که از جنایتکار حمایت کند یا به او پناه دهد»، مقصود از جنایتکار در اینجا هر کسی است که از یکی از حدود الهی، یعنی از حدود خداوند عزّ وجلّ، تجاوز کرده باشد. بنابراین هیچ کس نمی‌تواند مانع اجرای حدّ بر او شود. این سخن با گفتار دیگر ایشان ﷺ نیز هم‌معناست: «هر کس که شفاعتش مانع از اجرای حدّی از حدود الهی شود، با خداوند و فرمان او مخالفت کرده است».

As for the statement “As for the statement it is not permissible for a believer to support a criminal or provide him with shelter”, then the meaning of criminal here refers to anyone who has transgressed a Hadd (limit) from the Hudood (limits) of Allah ‘Azza Wa Jalla. As such, no one can prevent the establishment of the Hadd punishment upon him. This is also similarly to another statement of his (peace be upon him): “Whoever’s intercession has prevented a Hadd from the Hudood of Allah has opposed Allah and His command”.

در مورد این سخن «از او هیچ چیز پذیرفته نخواهد شد»، هُشَیم روایت کرده که از مَکحول شنیده که گفت: «این به توبه و فدیه اشاره دارد». این نظر نزد من بهتر است از دیدگاهی که می‌گوید این عبارت به واجب و نافله اشاره دارد. دلیل آن سخن خداوند (تبارک و تعالی) است: «و از او عوضی گرفته نخواهد شد» (البقرة: ۴۸). هر چیزی که با آن فدیه داده شود، عوض آن است. و در مورد این سخن: «یهودیان تا زمانی که در حال جنگ‌اند، با مؤمنان انفاق می‌کنند»، این انفاق مخصوص حالت جنگ است، به شرطی که آنان او را در برابر دشمنش یاری دهند. ما بر این باوریم که او یهودیان را تنها بر اساس این شرطی که بر آنان نهاده بود، به انفاق وادار می‌کرد، یعنی در صورتی که با مسلمانان می‌جنگیدند. در غیر این صورت، آنان در غنایم جنگی مسلمانان سهمی نداشتند. [End of Quote]

Concerning the statement “Nothing will be accepted from him”, then Hushaim related had heard from Mak’hul, who said: “It refers to Taubah (repentance) and Fidyah (ransom)”. This is preferable to me than the opinion stating that it refers to the obligation and voluntary act. That is due to the statement of Allah (Glorified be He and Most High): “And no compensation will be taken from him” (2:48). Everything that is ransomed with, is its compensation. Regarding the statement: “The Jews shall spend with the believers as long as they are at war”, then this spending is specific to war, stipulating upon them that they assist him against his enemy. We view that he would only make the Jews contribute according to this condition that he stipulated upon them, in terms of spending, if they fight with the Muslims. Otherwise, they would not have had a share in the spoils of war of the Muslims. [End of Quote]

همچنین این صحیفه در کتاب «الأموال» اثر ابن زنجویه (۲/۴۶۶/۷۵۰) از طریق ابو عبید روایت شده است.

The Sahifa was also related in “Al-Amwal” of Ibn Zanjawaih (2/466/750) via Abu Ubaid:

[عبدالله بن صالح از اللیث، از عقیل، از ابن شہاب روایت کرده که گفت: به من رسید که رسول الله ﷺ این نوشته را نوشتن دستور داد:

[Abdullah bin Salih related from Al-Laith, from Uqail, from bin Shihab that he said: It reached me that the Messenger of Allah (peace be upon him) had this document written:

بنو عوف بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو الخزرج بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو ساعده بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو جشم بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو النجار بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو عمرو بن عوف بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو النبیت بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد. بنو اوس بر اساس رسم معمول خود مسئول پرداخت خون‌بهای خویش‌اند. هر گروه اسیران خود را بر پایه‌ای معقول و به‌عدالت میان مؤمنان فدیه خواهد داد.

Banu ‘Auf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Al-Khazraj are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Sa’idah are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Jusham are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu An-Najjar are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu ‘Amr bin ‘Awf are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu An-Nabit are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers. Banu Aws are upon their standard practise responsible for dealing with their cases of blood money. Each group will ransom their captives on a reasonable basis and according to justice among the believers.

همانا مؤمنان هیچ‌کس از میان خود را که بدهکار است رها نمی‌کنند تا آنکه او را بر پایه‌ی انصاف و معقولیت در پرداخت دیه یا فدیه یاری دهند. هیچ مؤمنی با موالیِ (آزادشده‌ای که وفاداری خود را حفظ می‌کند، یا هم‌پیمان) مؤمن دیگری بدون رضایت او پیمان نمی‌بندد. مؤمنان و پرهیزگاران در برابر کسی هستند که از میان ایشان سرکشی کند یا بخواهد ستم، گناه، تعدی یا فساد را در میان مؤمنان رواج دهد. دست‌های همه‌ی ایشان علیه او متحد است، حتی اگر فرزند یکی از ایشان باشد. هیچ مؤمنی نباید مؤمن دیگری را به خاطر کافری بکشد، و هیچ‌گاه کافری را علیه مؤمنی یاری نمی‌دهد. مؤمنان، دوستان و یاوران یکدیگرند و نه مردمان دیگر.

Verily, the believers shall not leave any indebted person from among them without assisting him, on a fair and reasonable basis, in respect to ransom or blood money. A believer shall not enter into alliance with the Mawla (freed slave who maintains loyalty or an ally) of a believer without the latter’s consent. The believers and God-fearing stand against the one who rebels from among them or seeks to insert injustice, crime, aggression or corruption among the believers. Their hands are all united against him, even if he was the son of one of them. A believer shall not kill another believer for the sake of a disbeliever. And he will not support a disbeliever against a believer. The believers are allies and protectors of one another to the exclusion of the people.

Whoever from the Jews follows us, receives good treatment and assistance. They are not wronged and support is not provided to others against them.

هر چیزی را که در آن اختلاف کردید، حکمش به سوی الله، پاک و بلندمرتبه است، و به سوی پیامبر ﷺ بازمی‌گردد.

Whatever you have differed upon in any matter, then its verdict returns to Allah, Glorified and Exalted be He, and to the Messenger (peace be upon him).

یهودیان در هنگام جنگ، در هزینه‌کردن با مؤمنان شریک خواهند بود.

The Jews shall share in the spending with the believers when they are in a state of war.

The Jews of Al-Aws, their allies and selves, are upon the same as the people of this document, in terms of receiving upright conduct from the people of this document. Banu Shatna are a clan of Jafna.

نیکو و درست رفتار مطلوب است، نه رفتار بد یا مجرمانه (یعنی از سوی طرفین صحیفه). هیچ کس چیزی به دست نمی‌آورد مگر آنکه به زیان خویش آن را به دست می‌آورد.

Good and upright conduct is demanded and not bad or criminal conduct (i.e. from the parties of the Sahifa). No person earns anything except that he earns it against himself.

همانا الله بر آنچه در این صحیفه (نوشته) راستگوتر و درستکارتر است گواه است.

Verily Allah is (witness) over that which is most truthful and righteous in this Sahifah (document).

The one who exits is safe and secure and the one who remains in Al- Madinah is provided the best safety and security, except for the transgressor and sinful (criminal).

این سند برای کسی است که راست‌کردار است و نیکی می‌کند».

This document is for the one who acts upright and does good” [End of Quote].

امام ابو عبید در اینجا متنی را نقل کرده که با متن امام زنجویه مطابقت دارد، با این تفاوت که یک پاراگراف اضافی در متن امام زنجویه وجود دارد. گویی آن پاراگراف به‌طور اتفاقی از متن امام ابو عبید افتاده است. میان متنی که این دو امام ارائه کرده‌اند و متن ابن اسحاق، که در سیره به‌عنوان معتمدترین متن شناخته می‌شود، بیش از ده تفاوت وجود دارد. شاید بهترین راه برای روشن شدن این دیدگاه ما، مقایسه این دو متن با یکدیگر در قالب یک جدول باشد.

The text recorded by Imam Abu Ubaid here conforms to the text of Imam Zanjawaih with the exception of one additional paragraph found in the text of Imam Zanjawaih. It is like it just fell out of Imam Abu Ubaid’s text. There are more than ten differences between the text presented by these two Imams and the text of Ibn Ishaq, which represents the text which is most relied upon in the Seera. It may be that comparing the two texts together in a table is the best manner to make clear this view of ours: