۴۲- هیچ‌کس از میان آنان بدون اجازهٔ محمد ﷺ به [جنگ] بیرون نمی‌رود.

42- None from among them shall go out [to war] without the permission of Muhammad (peace be upon him).

۴۳- آنان باید در برابر کسانی که با اهل این صحیفه (سند) جنگ می‌کنند، یکدیگر را یاری دهند.

43- They must support one another against those who make war against the people of this Sahifah (document).

۴۴- اما هیچ‌کس از گرفتن قصاص برای زخم‌هایی که وارد شده، بازداشته نمی‌شود.

44- But none shall be prevented from taking vengeance for wounds inflicted.

۴۵- هر کس بر اساس رأی خود (و برای انتقام شخصی) عمل کند، خود و خانوادهٔ خود را درگیر می‌کند، مگر کسی که به او ستم شده باشد.

45- Whoever acts on his own account (in vengeance) [involves] himself and his family, except him who has been wronged.

۴۶- خداوند آنچه را که درست‌ترین و راست‌ترین است، می‌پذیرد.

46- Allah is accepting of what is most upright.

۴۷- یہودیوں کو اپنے اخراجات خود برداشت کرنے ہوں گے، اور ان کے ساتھ خلوص اور درست رویہ اختیار کیا جائے گا، بغیر اس کے کہ ان کے خلاف کوئی بدسلوکی کی جائے۔

47- The Jews must bear their expenses and they are due sincerity and upright conduct without bad conduct (being undertaken against them).

۴۸- هیچ کس نباید علیه هم‌پیمان خود مرتکب جنایت شود۔

48- No one must perpetrate a crime against his ally.

- همخوانی صداقت و حمایت از مظلوم (ستمدیده) مورد تأکید قرار گرفته است.

49- Mutual sincerity is demanded and support for the wronged (oppressed).

۵۰- یہودی جنگ کی حالت میں مؤمنوں کے ساتھ خرچ کرنے میں شریک ہوں گے۔

50- The Jews shall share in the spending with the believers when they are in a state of war.

۵۱- یثرب برای اهل این صحیفه (سند) جایگاهی محترم و غیرقابل تعدی خواهد بود.

51- Yathrib shall be an inviolable place for the people of this Sahifah (document).

52- همسایه مانند خود انسان است؛ نباید به او آسیب رسانده شود و نباید علیه او جنایتی مرتکب شد. 53- هیچ زنی جز با رضایت خانواده‌اش نباید تحت حمایت قرار گیرد.

52- The neighbour is like the self; not being harmed and not having a crime perpetrated against him 53- No woman is to be provided protection except with the consent of her family.

۵۴- هر حادثه یا نزاعی میان اهل این سند که از آن فساد (یا ضرر) ترسیده شود، باید به خداوند عزّ و جلّ و به محمد، رسول خدا ﷺ ارجاع داده شود.

54- Any occurrence or quarrel between the people of this document, the corruption (or harm) of which is feared, must be referred to Allah ‘Azza Wa Jalla and to Muhammad, the Messenger of Allah (peace be upon him).

۵۵- الله بر آنچه در این سند پرهیزگارانه‌تر و درست‌کارانه‌تر است، شاهد است.

55- Allah is (witness) over that which is most God-fearing and upright in this document.

۵۶- برای قریش و کسانی که از آنان حمایت یا یاری می‌کنند، هیچ‌گونه امان و حمایتی در نظر گرفته نمی‌شود.

56- No protection is provided to Quraish or to those who support/help them.

۵۷- آنان باید یکدیگر را در برابر هر کسی که به یثرب حمله کند یاری دهند۔

57- They must support one another against whoever attacks Yathrib.

۵۸- اگر (مؤمنان) یهودیان را به صلح (پیمان صلح) با یکی از هم‌پیمانانشان دعوت کنند، آنان نیز باید با آن هم‌پیمان آتش‌بس منعقد کنند.

58- If they (the believers) invite the Jews to a Sulh (peace treaty) with an ally of theirs, then they must (also) conclude a truce with that ally.

۵۹- و اگر آنان (یهودیان) ما را به چیزی شبیه آن دعوت کنند، مؤمنان باید آن را بپذیرند، مگر آن کسی که به خاطر دین جنگ می‌کند. و هر قومی باید سهم خود را از جانب خود به کسانی که مسئولیتشان بر عهده اوست ادا کند.

59- And if they (the Jews) invite us to something similar to that, then the believers should respond to that, except with the one who makes war on account of the Deen (religion). And each people are to fulfil their share from their side to those they are responsible for.

۶۰- یهودیان بنی عوف، هم‌پیمانان و خودشان، همان‌گونه بر اساس این پیمان‌نامه‌اند که مردم این پیمان‌نامه، یعنی آنان نیز از مردم این پیمان‌نامه رفتار صادقانه و درست دریافت می‌کنند.

60- The Jews of Al-Aws, their allies and selves, are upon the same as the people of this document, in terms of receiving purely upright conduct from the people of this document.

۶۱- رفتار خوب و درست مطلوب است، نه رفتار بد یا مجرمانه (یعنی از سوی طرفین صحیفه). هیچ کس چیزی به دست نمی‌آورد جز آنکه آن را به زیان خود به دست می‌آورد.

61- Good and upright conduct is demanded and not bad or criminal conduct (i.e. from the parties of the Sahifa). No person earns anything except that he earns it against himself.

همانا الله بر آنچه که در این صحیفه (نوشته) راستگوتر و درست‌کارتر است، گواه است.

62- Verily Allah is (witness) over that which is most truthful and righteous in this Sahifah (document).

۶۳- این سند از هیچ ستمکار یا گناهکار (مجرم) محافظت نمی‌کند.

63- This document does not protect any wrongdoer or sinful person (criminal).

۶۴- کسی که (مدینه را) ترک کند در امان و امنیت است، و کسی که در مدینه بماند بهترین امنیت و آرامش برایش فراهم می‌شود، مگر متجاوز و گنه‌کار (مجرم).

64- The one who exits is safe and secure and the one who remains in Al-Madinah is provided the best safety and security, except for the transgressor and sinful (criminal).

۶۵- این سند برای کسی است که درست‌کار است و کار نیک انجام می‌دهد.

65- This document is for the one who acts upright and does good.

همانا خداوند یاور کسی است که نیکوکار و پرهیزگار باشد. و محمد فرستادهٔ خداوند است ﷺ.

66- Verily, Allah is the protector of the one who is acts good and has God-fearing. And Muhammad is the Messenger of Allah (peace be upon him).

امام ابو عبید القاسم بن سلام، رحمہ اللہ، نے اس صحیفہ کے مشکل الفاظ پر اپنی کتاب «الغریب» اور دیگر مقامات پر بحث کی ہے۔ امام زنجویہ (2/471/751) نے اسے کچھ تصرف کے ساتھ روایت کیا ہے۔

Imaam Abu Ubaid Al-Qasim bin Salam, may Allah have mercy upon him, discussed the obscure expressions of this Sahifa in his book “Al- Gharib” and in other places. Imam Zanjawaih (2/471/751) transmitted this with some element of disposal:

ابوعبید گفت: دربارهٔ این عبارت (یعنی در صحیفه) که «فلان قبیله مسئول ربعه‌ی خود است» (و «ربعاء» به نظر من صحیح‌تر است)، گفت: این‌گونه برای ما از ابن بُکَیر از اللیث بن سعد روایت شده است. «الربعاء» یعنی «المعاقل» (دیه‌ها). می‌توان گفت: «فلانی مسئول ربعه‌ی قومش است» آنگاه که او برای رسیدگی به امور ایشان گماشته شده باشد یا به نمایندگی از سوی آنان نزد زمامداران فرستاده شده باشد. دربارهٔ این عبارت: «همانا مؤمنان هیچ مَدینِ زیربار قرض (مُفرَح) را رها نمی‌کنند مگر آنکه در پرداخت فدیهٔ اسارت و دیه به او کمک کنند»، «المُفرَح» یعنی کسی که زیر بار قرض سنگینی است. (صحیفه) می‌گوید: باید به او یاری رسانند. اگر اسیر شده باشد، باید فدیه بپردازند تا آزادش کنند و اگر جنایتی مستوجب دیه مرتکب شده باشد، از جانب او دیه را بپردازند. اما این عبارت: «مشرک از اموال قریش حمایت نمی‌کند»، مقصود یهودیانی است که با ایشان پیمان صلح داشتند. (صحیفه) می‌گوید: پیمان صلح شما شامل حمایت از اموال دشمنان او یا یاری دادن به ایشان علیه او نمی‌شود. دربارهٔ این عبارت: «هر کس مؤمنی را بدون حق (اِعتِباط) بکشد، قصاص دارد». واژهٔ «اِعتِباط» در اینجا به این معناست که او را در حالی می‌کشد که بی‌گناه است و خونش حرام بوده است. ریشهٔ «اِعتِباط» به شتر برمی‌گردد و به کشتن آن بدون هیچ سبب یا هدف مشروعی اشاره دارد.

“Abu Ubaid said: Regarding the statement (i.e. in the Sahifa): “So and so tribe is responsible over their Rabaa’ah” (And Ribaa’ah is most correct in my view), he said: This is how it was narrated to us by Ibn Bukair from Al-Laith bin Sa’d. Ar-Rabaa’ah means al-Ma’aaqil (cases of blood money). It could be said: “So and so is responsible for the Rabaa’ah of his people”: When he is appointed to discharge their affairs or is a delegate to the leaders on behalf of them. Concerning the statement: “Verily, the believers shall not leave any indebted person (Mufrah) without assisting him in ransom and blood money”, then “Al-Mufrah” means: The one overburdened with debt. It (the Sahifa) is saying: They must assist him. If he was a captive, they must pay the ransom to free him and if had perpetrated a crime warranting blood money, they would pay it on his behalf. As for the statement: “A polytheist shall not protect the property of Quraish”, then this refers to the Jews who had peace agreements with them. It (the Sahifa) is saying: Your peace agreement does not include protecting the properties of his enemies or to aid them against him. Regarding the statement: “Whoever has killed a believer without right (I’tibaat), there is retaliation”. The term “I’tibaat” employed here means that he kills him whilst he was innocent and his blood was prohibited. The origin of “I’tibaat” is related to camels, referring to when they are slaughtered without any just cause or purpose.