8.2 Ado (Kayan Ado) na Rubutu
8.2 Decoration Of The Text
A cikin karni na uku bayan Hijira (karni na tara bayan haihuwar Annabi Isa), masu rubutun hannu suka fara gasa da juna wajen kawata Alkur'ani. An samar da salon rubutu masu yawa na ado, kuma alamomi iri-iri suka bayyana. A wannan zamani ne alamar “ ّ ”, wacce ke nuna baƙin harafi biyu (tashdeed), ta fara shiga amfani.
In the third century after the Hijrah (9th century C.E.), calligraphers began competing with each other in the beautification of the Qur’aan. A number of flowery scripts evolved and a variety of distinguishing marks appeared. It was during this period that the sign “ ّ ”, indicating a doubled consonant (tashdeed), first came into use.
Bayan haka, masu rubutun kalmomi (calligraphers) suka fara al'adar rubuta sunan suratin da adadin ayoyin da ke cikinta a farkon kowace sura. Tun da Annabi (ﷺ) ya ambaci wasu daga cikin surori da suna kawai, kuma al'adar sahabbai ita ce sanya wa surori suna bisa kalmomin farko da ke cikinsu (misali, Suratu Ara'ayta yanzu ana kiranta Suratu Ma'oon), sai sunaye daban-daban na sura guda suka yadu. A wannan zamani kuma aka kara alamomin da ke nuna farawa da karshen ayoyi, alamomin da ke nuna rabon Alkur'ani zuwa juzu'i (guda 30), hizbi (rabin juzu'i) ko ruku', da kuma alamomin rubutu iri-iri, a cikin rubutun.