Al-Qur'an ialah wahyu daripada Allah untuk panduan manusia dan bukan puisi atau karya sastera. Walau bagaimanapun, ia dinyatakan secara lisan dan bertulis, oleh itu bentuk dan gaya sastera Al-Qur'an boleh dibincangkan secara ringkas di sini.

The Qur'an is the revelation from Allah for the guidance of mankind and not poetry or literature. Nevertheless it is expressed verbally and in written form, and hence its literary forms and style may be considered here briefly.

Secara umumnya terdapat dua bentuk sastera utama:

Broadly speaking there are two main literary forms:

Prosa.

 Prose.

Puisi.

 Poetry.

Yang dimaksudkan dengan prosa ialah cara ungkapan yang dekat dengan bahasa pertuturan sehari-hari, dan berbeza daripada puisi kerana ia tidak mempunyai sebarang kepura-puraan yang ketara dari segi irama dan rima.

By prose is meant a way of expression close to the everyday spoken language, and distinct from poetry insofar as it lacks any conspicuous artifice of rhythm and rhyme.

Bukan hanya orientalis Eropah yang menggambarkan sebahagian ayat al-Qur'an sebagai lebih 'puitis' daripada yang lain: musuh-musuh Mu4ammad telah pun menggunakan hujah ini, dengan menuduh beliau sebagai seorang penyair atau tukang tilik. Hujah ini disangkal oleh al-Qur'an itu sendiri:

Not only European orientalists have described some passages of the Qur'an as more 'poetic' than others: the opponents of Mu4ammad had already used this argument, accusing him of being a poet or a soothsayer. This is refuted by the Qur'an itself:

"Ia bukanlah kata-kata seorang penyair; sedikit sekali kamu beriman! Dan bukan pula kata-kata seorang tukang tenung; sedikit sekali kamu mengambil peringatan. (Ia adalah) wahyu yang diturunkan dari Tuhan sekalian alam." (Al-Qur'an 69: 40-43)

'It is not the word of a poet; little it is ye believe! Nor is it the word of a soothsayer: little admonition it is ye receive. (This is) a message sent down from the Lord of the worlds' (Al- Qur'an 69: 40-43)

Tuduhan-tuduhan terhadap Muhammad ﷺ yang disangkal dalam petikan di atas adalah berdasarkan penggunaan satu gaya tertentu yang digunakan dalam Al-Qur'an, yang dikatakan seperti saj' atau hampir menyerupainya.

The accusations against Muhammad refuted in the above passage are based on the usage of a particular style, employed in the Qur'an, which is said to be like saj' or close to it.

Perkataan saj' biasanya diterjemahkan sebagai "prosa berirama", iaitu satu bentuk sastera yang menitikberatkan irama dan rima, tetapi berbeza daripada puisi. Saj' tidak sehalus puisi, namun telah digunakan oleh penyair Arab, dan merupakan prosodi Arab pra-Islam yang paling terkenal. Ia berbeza daripada puisi kerana tidak mempunyai wazan, iaitu tiada pola irama yang konsisten, dan ia berkongsi dengan puisi elemen rima, [dinamakan fasila (jamak: fawasil) apabila digunakan untuk al-Qur'an] walaupun dalam banyak keadaan digunakan secara agak tidak sekata.

The word saj' is usually translated as 'rhymed prose', i.e. a literary form with some emphasis on rhythm and rhyme, but distinct from poetry. Saj' is not really as sophisticated as poetry, but has been employed by Arab poets, and is the best known of the pre-Islamic Arab prosodies. It is distinct from poetry in its lack of metre, i.e. it has no consistent rhythmic pattern, and it shares with poetry the element of rhyme, [Called fasila ( pl. fawasil) when used for the Qur'an] though in many cases somewhat irregularly employed.

Ibn Khaldun (wafat 809H/1406), pengarang Muqaddimah yang terkenal, menyatakan dalam satu petikan tentang kesusasteraan Arab perbezaan antara kesusasteraan dan al-Qur'an secara umum, serta antara saj' dan al-Qur'an secara khusus.

Ibn Khaldun (d. 809H/1406), the well-known author of the muqaddima pointed out in a passage on the literature of the Arabs the difference between literature and the Qur'an in general and between saj' and the Qur'an in particular:

Hendaklah diketahui bahawa bahasa Arab dan tutur kata orang Arab terbahagi kepada dua cabang. Salah satunya ialah puisi berirama dan berrima ... Cabang yang lain ialah prosa, iaitu tutur kata yang tidak berwazan ... Al-Qur'an adalah dalam bentuk prosa. Namun, ia tidak tergolong dalam kedua-dua kategori ini. Ia tidak boleh disebut sebagai prosa biasa mahupun prosa berrima. Ia terbahagi kepada ayat-ayat. Seseorang sampai kepada tempat henti di mana rasa (kefasihan) memberitahunya bahawa tutur kata itu berhenti. Kemudian ia disambung semula dan "diulang" pada ayat berikutnya. Huruf-huruf rima, yang akan menjadikan (jenis tutur kata itu) prosa berrima, tidak diwajibkan, dan rima (sebagaimana yang digunakan dalam puisi) juga tidak berlaku. Keadaan inilah yang dimaksudkan dengan firman Allah dalam ayat Al-Qur'an:

'It should be known that the Arabic language and Arab speech are divided into two branches. One of them is rhymed poetry ... The other branch is prose, that is, non-metrical speech ... The Qur'an is in prose. However, it does not belong in either of the two categories. It can neither be called straight prose nor rhymed prose. It is divided into verses. One reaches breaks where taste tells one that the speech stops. It is then resumed and "repeated" in the next verse. (Rhyme) letters, which would make that (type of speech) rhymed prose are not obligatory, nor do rhymes (as used in poetry) occur. This situation is what is meant by the verse of the Qur'an:

"Allah menurunkan kisah yang terbaik, sebuah kitab yang tersusun harmonis dengan ayat-ayat yang berulang ..." (Al-Qur'an 39: 23). Note: per the rules, "God" should be written as the Malay word for God, not "Allah". The corrected translation is: "Tuhan menurunkan kisah yang terbaik, sebuah kitab yang tersusun harmonis dengan ayat-ayat yang berulang ..." (Al-Qur'an 39: 23).

'God revealed the best story, a book harmoniously arranged with repeated verses ...' (Al-Qur'an 39: 23).

Contoh: Ibn Khaldun: The Muqaddima, Princeton, 1967, Vol. 3, p.368; Ibn Khaldun: Muqaddima, Cairo, n.d., p.424.

Al-Qur'an mengandungi banyak kisah (qisas, tunggal: qissah), yang disebut di dalam al-Qur'an itu sendiri:

The Qur'an contains many narratives (qisas, sg. qissa), referred to in the Qur'an itself:

Kami kisahkan kepadamu kisah yang paling baik, dengan mewahyukan Al-Qur'an ini kepadamu ...' (Al-Qur'an 12: 3).

'We do relate unto thee the most beautiful of stories, in that We reveal to thee this (portion of the) Qur'an ...'(Al-Qur'an 12: 3).

Kisah-kisah ini, yang menggambarkan dan menegaskan aspek-aspek penting dari mesej al-Qur'an, memenuhi fungsinya dalam pelbagai cara. Berikut ialah beberapa pola yang lebih lazim:

These narratives, which illustrate and underline important aspects of the Qur'anic message, fulfil their functions in a variety of ways. The following are some of the more common patterns:

Penjelasan tentang mesej umum Islam.

Explanation of the general message of Islam.

Panduan umum dan peringatan.

 General guidance and reminder.

Menguatkan keyakinan Nabi dan orang-orang beriman.

 Strengthening the conviction of the Prophet and the believers.

Peringatan tentang para nabi terdahulu dan perjuangan mereka.

 Reminder of the earlier prophets and their struggle.

Petunjuk bagi kesinambungan dan kebenaran risalah Muhammad ﷺ.

 Indication for the continuity and truth of Muh. ammad's message.

Memberikan hujah terhadap sebahagian penentang Islam, seperti Yahudi dan Kristian.

 Providing arguments against some opponents of Islam, such as e.g. Jews and Christians.

Dari segi kandungan riwayat-riwayat ini, secara umum seseorang boleh membezakannya kepada tiga jenis berikut:

 As far as the contents of these narratives are concerned, one may, broadly speaking, distinguish between the following three kinds:

Kisah-kisah Nabi-nabi Allah, kaum mereka, risalah mereka, dakwah mereka, penganiayaan yang mereka alami, dan lain-lain; seperti contohnya kisah-kisah tentang Nuh (Surah 26), Musa (Surah 28), 'Isa (Surah 19) dan banyak lagi yang lain.

Al-Quran juga menggunakan perumpamaan (amthal, tunggal mathal) di banyak tempat untuk menjelaskan kebenaran tertentu atau untuk menegaskan perkara penting dalam risalah, dengan menyamakannya dengan sesuatu yang sudah diketahui umum atau dengan menggambarkannya secara bersifat lukisan. [Lihat, contohnya, 16: 75-6.] 'Dia menurunkan air dari langit, lalu mengalirlah saluran-saluran sesuai dengan ukurannya masing-masing; tetapi arus itu membawa buih yang naik ke permukaan. Demikian pula, daripada (bijih logam) itu'

The Qur'an also employs similes (amthal, sg. mathal) in many places to explain certain truths or to drive home important points of the message, by likening it to something well known or describing it in a pictorial manner. [See, e.g. 16: 75-6.] 'He sends down water from the skies and the channels flow, each according to its measure; but the torrents bear away the foam that mounts up to the surface. Even so, from that (ore)

Dan (logam) yang mereka panaskan dalam api untuk membuat perhiasan atau perkakas, di situ juga ada buih seperti itu. Demikianlah Allah membuat perumpamaan tentang kebenaran dan kebatilan. Adapun buih itu akan hilang sebagai sesuatu yang terbuang, sedangkan yang bermanfaat bagi manusia tetap tinggal di bumi. Demikianlah Allah membuat perumpamaan-perumpamaan.

which they heat in the fire to make ornaments or utensils therewith there is scum likewise, thus doth God (by parable) show forth the truth and vanity, for thc scum disappears like froth cast out; while that which is for the good of mankind remains on the earth. Thus doth God set forth parables' (Al-Qur'an 13: 17).

Lebih daripada 200 ayat dalam Al-Qur'an dimulakan dengan perkataan 'Qul' (katakanlah:), iaitu satu arahan kepada Nabi Muhammad ﷺ supaya menyampaikan kata-kata yang mengikuti pendahuluan ini kepada khalayaknya dalam situasi tertentu, seperti sebagai jawapan kepada sesuatu soalan yang dibangkitkan, atau sebagai penegasan sesuatu perkara akidah, atau pengumuman hukum syarak, dan sebagainya.

More than 200 passages in the Qur'an open with the word 'Qul' (say:), which is an instruction to the Prophet Muhammad to address the words following this introduction to his audience in a particular situation, such as e.g. in reply to a question that has been raised, or as an assertion of a matter of belief, or announcement of a legal ruling, etc.

"Katakanlah: Tidak akan menimpa kami melainkan apa yang telah ditetapkan Tuhan untuk kami: Dialah Pelindung kami ..." (Al-Qur'an 9: 51).

'Say: Nothing will happen to us except what God has decreed for us: He is our Protector ...' (Al-Qur'an 9: 51).

Katakanlah: "Wahai Ahli Kitab! Apakah kamu mencela kami hanya kerana kami beriman kepada Allah, dan kepada apa yang diturunkan kepada kami dan apa yang diturunkan sebelumnya, dan kerana kebanyakan daripada kamu adalah fasik?"

'Say: O people of the book. Do ye disapprove of us for no other reason than that we believe in God, and the revelation that has come to us and that which has come before (us) and perhaps that most of you are rebellious and disobedient?' (Al-Qur'an 5: 62).

"Mereka bertanya kepadamu tentang (perkara) harta rampasan perang. Katakanlah: Harta rampasan itu adalah milik Allah dan Rasul; maka bertakwalah kepada Allah dan perbaikilah hubungan di antara sesamamu, dan taatlah kepada Allah dan Rasul-Nya, jika kamu orang-orang yang beriman." Note: Per your rules, "God" should be written as the Malay word for God, not "Allah". Applying that, the translation is: "Mereka bertanya kepadamu tentang (perkara) harta rampasan perang. Katakanlah: Harta rampasan itu adalah milik Tuhan dan Rasul; maka bertakwalah kepada Tuhan dan perbaikilah hubungan di antara sesamamu, dan taatlah kepada Tuhan dan Rasul-Nya, jika kamu orang-orang yang beriman."

'They ask thee concerning (things taken as) spoils of war. Say: (Such) spoils are at the disposal of God and the apostle: for fear God and keep straight the relation between yourselves: obey God and His apostle, if ye do believe' (Al-Qur'an 8: 1).

Dalam beberapa tempat, al-Quran menggunakan ungkapan sumpah (aqsam, tunggal qasam). [Untuk perbincangan ringkas, lihat juga Abdullah Yusuf Ali, op. cit., App. XIV, hlm. 1784-7.] Fungsinya ialah untuk menguatkan dan menyokong sesuatu hujah, serta menghilangkan keraguan dalam fikiran pendengar. Dalam teks Arab, bahagian-bahagian ini sering dimulakan dengan perkataan 'wa' atau frasa 'la uqsimu' (sesungguhnya aku bersumpah).

In a number of places the Qur'an employs oath-like expressions (aqsdm, sg. qasam). [For a brief discussion see also Abdullah Yusuf Ali, op. cit., App. XIV, pp. 1784-7.] Their function is to strengthen and support an argument, and to disperse doubts in the mind of the listener. In the Arabic text these passages are often opened by the word 'wa' or the phrase 'la uqsimu' (indeed I swear).

Kadang-kadang Allah sendiri bersumpah dengan nama-Nya.

Sometimes an oath is taken by Allah himself:

"Tidak, demi Tuhanmu, mereka tidak akan beriman sehingga mereka menjadikan engkau hakim dalam setiap perselisihan yang berlaku di antara mereka, dan mereka tidak mendapati dalam diri mereka sebarang keberatan terhadap keputusanmu, serta mereka menerimanya dengan penuh keyakinan" (Al-Qur'an 4: 65).

'But no, by thy Lord, they can have no real faith until they make thee judge in all disputes between them and find in their souls no resistance against thy decisions but accept them with fullest conviction' (Al-Qur'an 4: 65).

Sumpah-sumpah lain diambil dengan menyebut makhluk ciptaan Allah.

Other oaths are taken by Allah's creation:

'Demi matahari dan sinarnya (yang gemilang), demi bulan apabila ia mengikutinya, demi siang apabila ia menzahirkan (kemuliaan) matahari, demi malam apabila ia menyelubunginya; demi langit dan binaannya (yang menakjubkan), demi bumi dan hamparannya (yang luas), demi jiwa dan keseimbangan serta susunan yang diberikan kepadanya ...' (Al-Qur'an 91: 1-7).

'By the sun and his (glorious) splendour, by the moon as she follows him, by the day as it shows up (the sun's) glory, by the night as it conceals it; by the firmament and its (wonderful) structure, by the earth and its (wide) expanse, by the soul and the proportion and order given to it ...' (Al-Qur'an 91: 1-7).

"Aku bersumpah demi negeri ini ..." (Al-Qur'an 90: 1).