Ons wordt vaak gevraagd: "Waar is de Islam waar jullie moslims over spreken?" Wanneer is het ooit in zijn ware vorm toegepast op het leven? Jullie zijn nooit moe om te zeggen dat het een uitstekend ideaal systeem is, maar heeft het ooit in het werkelijke leven bestaan? Als er naar de praktische vorm wordt gevraagd, kun je niets anders doen dan verwijzen naar een korte periode die zich uitstrekte over het leven van de (Heilige) Profeet ﷺ en het vroege kalifaat, of beter gezegd, de eerste twee kaliefen. Jullie zijn nooit moe om, in het bijzonder over Omar bin Al-Khattab, te zeggen dat hij de belichaming was van waar de Islam voor stond; jullie schetsen hem in de meest schitterende kleuren, maar wanneer we informeren naar de levensomstandigheden die heersten tijdens zijn bewind, vinden we niets anders dan "lagen van duisternis op elkaar" — feodalisme, ongelijkheid, tirannie, reactionairisme en achterlijkheid. Jullie beweren dat de Islam de natie het recht geeft om haar heersers te straffen in het geval zij nalaat hun verplichtingen na te komen, maar wanneer, behalve in het vroege kalifaat, werd het volk ooit toegestaan om hun eigen heersers te kiezen, laat staan hen te straffen? Jullie zeggen ook dat de Islam een zeer rechtvaardige economie biedt met een eerlijke verdeling van rijkdom, maar wanneer, zelfs in het vroege kalifaat, werden de verschillen tussen de mensen gelijkgetrokken? Jullie vertellen ons dat het de staat verplicht stelt om werkgelegenheid te bieden aan al haar burgers, maar hoe zit het met die miljoenen werklozen die soms leefden van bedelarij of anderszins gedoemd waren tot een leven lang gebrek en armoede? Jullie spreken ook over de rechten van de vrouw in de Islam, maar heeft zij deze rechten in de praktijk ooit genoten? Is het niet een feit dat zij ze nooit heeft kunnen uitoefenen vanwege de ongunstige sociaaleconomische omstandigheden? U spreekt over de spirituele verheffing van mensen als gevolg van hun vrees voor God en de daaruit voortvloeiende vestiging van relaties tussen de heersers en de geregeerden, tussen verschillende klassen van de gemeenschap op basis van wederzijdse samenwerking ten behoeve van rechtvaardigheid en deugdzaamheid, maar wanneer, behalve in een relatief zeldzame periode, is deze spirituele verheffing ooit getuige geweest?

We are often asked: "Where is the Islam you Muslims talk about?” When was it ever applied to life in its true form? You are never tired of saying that it is an excellent ideal system but did it ever exist in actual life? If asked about its practical form you cannot but refer to a short period stretching over the life of the (Holy) Prophet and the early caliphate or rather the first two caliphs. You are never tired of saying about Omar bin Al-Khattab, in particular, that he was the embodiment of what Islam stood for; you depict him in the most resplendent colors but when we inquire about the conditions of life prevailing during his reign we find nothing but "layers of darkness one above another"-feudalism, inequity, tyranny, reactionarism and backwardness. You assert that Islam gives the nation the right to chastise its rulers in case they fail to carry out their obligations but when, except in the early caliphate, were the people ever allowed to choose their own rulers, let alone chastising them? You also say that Islam offers a very just economy with a fair distribution of wealth but when, even in the early caliphate were the differences among the people leveled? You tell us that it makes the providing of the employment for all its citizens incumbent upon the state, but what about those millions of unemployed who sometimes lived on begging or were otherwise doomed to a lifelong privation and poverty? You also speak about the rights of women in Islam but did she ever in fact enjoy these rights? Isn’t it a fact that she has never been able to exercise them because of the unfavorable socio-economic conditions? You talk about the spiritual elevation of men as a result of their fear of God and establishment of relations as a consequence therefore between the rulers and the ruled, between different classes of the community on the basis of a mutual co-operation for the sake of justice and virtue, but when, save in a comparatively rare period, was this spiritual elevation ever witnessed?

Bood het ooit een controle aan de heersers om te voorkomen dat zij de rechten van de armen zouden ontnemen en hen zouden onderwerpen aan onrecht en wreedheid? Voorkwam het dat zij de vrijheden van de mensen zouden vertrappen en hen zouden blootstellen aan schande en vernedering?

Did it ever provide a check on the rulers to prevent them from usurping the rights of the poor subjecting them to injustice and cruelty? Did it prevent them from trampling underfoot the liberties of the people and from exposing them to disgrace and humiliation?

In feite spreekt u over een droomland dat niet bestaat in de wereld van de realiteit, en de korte periode waarvoor u zo gaaf bent, bewijst niets meer dan het feit dat er bepaalde buitengewone personen waren die machtige daden verrichtten zoals anderen nooit kunnen hopen te doen. Het is een uitzondering, want het is daarna nooit herhaald, want is het waarschijnlijk dat het opnieuw getuwd zal worden?

n fact you are talking about a dreamland which does not exist in the world of reality, and the short period of which you are so fond proves nothing beyond the fact that there were certain extraordinary persons who did perform mighty deeds such as others can never hope to do. It is an exception, for it was never afterwards repeated, for is it likely to be witnessed again".

Dit is wat de communisten en hun gelijken beweren. Helaas blijkt dat ook veel moslims slachtoffer worden van dit soort propaganda, omdat zij niets weten over de islamitische geschiedenis, behalve datgene wat hen door hun imperialistische meesters is geleerd.

This is what tile communists and their like assert. Many of the Muslims too are unfortunately found to be a prey to this sort of propaganda as they know nothing about the Islamic history save that taught to them by their imperialist masters.

Voordat we verder gaan, willen wij het fundamentele verschil benadrukken tussen een puur idealisme zonder enig bewijs dat het praktisch of toepasbaar is op de levensomstandigheden, en een idealisme dat volledig haalbaar is met historisch bewijs dat zijn bewering ondersteunt dat het niet alleen succesvol kan worden toegepast op het praktische leven, maar ook volledig in staat is om de koers ervan te sturen. Zoals zodanig, is de vraag die opkomt: is de Islam door haar aard louter een utopisch ideaal dat nergens bestaat en ook niet in staat is om in deze wereld te worden beoefend, waarbij haar gehele structuur is vervaardigd uit puur imaginaire en fictieve elementen, of is het een praktisch levenssysteem dat misschien niet noodzakelijkerwijs met evenveel succes of op een vergelijkbare wijze kan worden toegepast tijdens alle perioden van de menselijke geschiedenis? Evident is er een zeer groot verschil tussen deze twee vormen van idealisme. Als de Islam een ideologie van een puur abstract karakter is, dan is er geen hoop meer dat het ooit toepasbaar zal zijn op de werkelijke levensomstandigheden, hoe groot de verandering in de sociale omstandigheden en levensomstandigheden in de toekomst ook mag zijn. Maar als het een praktisch levenssysteem is en alleen de externe levensomstandigheden de volledige toepassing in de weg staan, dan is de zaak heel anders. In een dergelijk geval is er alle hoop dat het in het leven kan worden gerealiseerd indien en wanneer deze ongunstige levensomstandigheden veranderen of gunstig voor het worden. Welke van de twee gevallen is van toepassing op de Islam, de eerste of de laatste?

Before proceeding further we would like to stress a basic difference between a pure idealism with no instance to show that it is practicable or applicable to conditions of life, and an idealism such as is fully attainable with historical evidence to support its claim that it cannot only be successfully applied to practical life but is also fully capable of directing its course. As such, the question that crops up is: is Islam by its very nature merely a Utopian ideal that exists nowhere, nor is capable of being practiced in this world, its whole texture being fabricated out of purely imaginary and fictitious elements, or is it a practical system of life but may not necessarily be applied to lire with equal success or in similar manner during all the periods of human history? Evidently, there is a very great difference between these two forms of idealism. If Islam be an ideology of a purely abstract character, then there is no longer any hope of its ever being applicable to the actually conditions of life howsoever great a change the social circumstances and conditions of life might undergo in future. But if it is a practical system or life and only the external conditions or life intervene in the way or its fullest application, then the case is quite different. In such a case there is every hope that it might be materialized in life if and when these unfavorable conditions of life change or become favorable to it. Which or the two cases is applicable to Islam, the former or the latter?

Het antwoord is niet moeilijk te vinden, aangezien de zaak zo duidelijk is dat er nauwelijks twee meningen over kunnen bestaan. Dat de Islam reeds eens volledig is toegepast in de menselijke geschiedenis, bewijst zonder enige twijfel dat het een praktisch systeem van leven is dat volledig in staat is om door de mens te worden beoefend of aangenomen. Het bewijst ook dat de basis ervan niet een verbeelding of een fictie is. Mensen zijn wat ze waren of zijn geweest, aangezien er geen verandering is in de menselijke natuur op zich. Daarom kan wat eens is gebeurd, keer op keer opnieuw gebeuren.

The answer is not far to seek as the matter is so clear that there can hardly be two opinions about it. That Islam has once been already fully applied in human history proves beyond any doubt as to its being a practical system of lire that is fully capable of being practiced or adopted by man. It also proves 1hat its basis is not an imaginary or a fictitious one. Men are what they were or have been before, there being no change in the human nature as such. Therefore what happened once might happen again and again.

Moderne progressieven beweren dat het niet opnieuw kan gebeuren en dat een islamitische revival daarom een hopeloze taak is, maar mogen wij hen vragen of zij willen zeggen dat de mens in de vroege dagen van de Islam een zo hoog hoogtepunt van morele perfectie had bereikt dat de mensheid die hoogten nooit meer zal kunnen herwinnen? Hoe rechtvaardigen zij dit standpunt van hen in het licht van hun eigen bewering dat de mensheid voortdurend vooruitgaat en steeds verder marcheert?

Modern progressionists say that it cannot re-happen and, therefore, Islamic revival is a hopeless task, but may we ask them if they want to say that man in the early days or Islam had attained to such a high pinnacle of moral perfection as humanity is unable to regain those heights ever again? How do they justify this stand of theirs in the face of their own claim that humanity is constantly advancing forward and ever marching ahead?

De vraag waarom een kalifaat zoals dat van de vroege tijd niet meer wordt gezien in de daaropvolgende geschiedenis, behalve één keer aan het begin en later tijdens de uiterst korte perioden die hier en daar verspreid liggen in de islamitische geschiedenis, zoals bijvoorbeeld het bewind van Omar bin Abdul Aziz, vereist een nauwgezette studie van het probleem. Het antwoord daarop is echter duidelijk afgedrukt op de bladzijden van de geschiedenis, hetzij in de vorm van een lokaal fenomeen dat in de islamitische wereld is waargenomen, hetzij als een universele waarheid die wordt getoond in de levensgeschiedenis van de mensheid.

The question as to why the like of the early caliphate is not seen in the subsequent history save once in the beginning and later on during the extremely short periods scattered here and there in Muslim history, such as the reign of Omar bin Abdul Aziz for example, calls for a close study of the problem. Its answer, however, is clearly imprinted on the pages of history, either in the form of a local phenomenon witnessed in the Islamic world or as a universal truth exhibited in the life-history of mankind.

In dit opzicht moeten wij noodgedwongen verwijzen naar de volgende twee feiten:

We needs must in this respect refer to the following two facts:

Ten eerste was de grote sprong voorwaarts die de mensheid maakte met de hulp van de Islam, en de diepe afgrond van waaruit de Islam haar verhief naar de verheven hoogten van morele verfijning die getuige was in het vroege kalifaat, een fenomeen dat niet kan worden verklaard in termen van de gewone fysieke wetten van het leven; het was eerder een wonder, net als de vele andere wonderen die door de Islam op het aangezicht van deze aarde zijn bewerkstelligd. Maar dit werd pas mogelijk gemaakt na jaren van voorbereiding en een grondige morele heroriëntatie van die grote helden van de Islam, die dit grote wonder belichaamden en verpersoonlijkten in hun persoonlijkheid evenals in hun gehele levenswijze.

Firstly, the great leap that humanity strode forward with the help of Islam and the deep abyss from the bottom of which Islam lifted it to the lofty heights of moral refinement witnessed in the early caliphate, was a phenomenon such as cannot be explained in terms of ordinary physical laws of life; it was rather a miracle out or the so many other miracles brought about by Islam on the face of this earth. But it was made possible only after years of preparation and a thorough moral reorientation of those great heroes of Islam who exemplified and embodied this great miracle in their persons as well as in their whole conduct in life.

Maar de islam verspreidde zich met een zodanige bliksemsnelheid in de wereld dat er nauwelijks een parallel aan te vinden is in de geschiedenis van de verschillende historische bewegingen, noch in de eerdere noch in de latere perioden. Dit is slechts een ander wonder dat door de islam is bewerkstelligd, dat moeilijk te verklaren is via enige materialistische of economische interpretatie van de geschiedenis, zoals de communisten en de materialisten de menselijke geschiedenis gewoonlijk proberen weg te verklaren. Deze snelle verspreiding van de islam bracht echter zeer veel naties in haar schoot die er ver van verwijderd waren om volledig bekend te zijn met de ware geest van de islam, noch begrepen zij de werkelijke betekenis van haar sociaaleconomische en politieke systeem. Helaas was het voor de toenmalige islamitische regeringen niet mogelijk om de leerkundige instructie of morele opvoeding van deze bekeerlingen te regelen, zoals die aan de vroege moslims van Arabië werd gegeven.

But Islam spread with such a lightning speed in the world that there is hardly any parallel to it in the history of the different historical movements either in the earlier or in the subsequent periods. This is just another miracle brought about by Islam that is hard to explain through any materialistic or economic interpretation of history such as with which the communists and the materialists are wont to explain away human history. This speedy propagation of Islam, however, brought into its fold very many nations who were far from being fully acquainted with the real spirit of Islam, nor did they understand the real significance of its socioeconomic and political system. Unfortunately, it was not possible for the Muslim governments of the time to arrange for the doctrinal instruction or moral education of these converts such as was given to early Muslims of Arabia.

Gevolgelijkerwijs breidde het Islamitische rijk zich uit en nam ook het aantal gelovigen toe, maar de Islamitische principes en leerstellingen vonden nooit hun weg naar de harten van deze grote massa's bekeerlingen. De heersers vreesden de publieke opinie niet langer terwijl zij de geboden van de Islam onder de voet liepen. Zij onteigenden de vrijheden van het volk en onderwierpen hen aan alle vormen van onrecht, zoals bekend is uit de geschiedenis van de Ommeyaden, Abbasiden, Turken en Mamlukken. Bij het ontbreken van een goed gevormde en opgeleide publieke opinie konden zij de Islam gemakkelijk als een speelgoed behandelen en de rechten van het volk onteigenen.

Consequently, the Islamic empire expanded and the number of the believers also multiplied but Islamic principles and teachings never found way into the hearts of these large hosts of converts. The rulers no longer feared public opinion while trampling underfoot the commandments of Islam. They usurped the people's liberties and subjected them to all forms of injustice as is known by the history of the Ommeyeds, Abassides, Turks and Mamlukes. In the absence of a well-formed and educated public opinion they could easily treat Islam as a plaything and usurp the rights of the people.

Ten tweede kan de grote vooruitgang die de Islam in het menselijk leven heeft teweeggebracht niet worden beschouwd als een fysiek of natuurlijk fenomeen, want in één grote sprong tilde het de mensheid op uit de laagste diepten van slavernij en horigheid naar de hoogste en meest ideale staat van sociale rechtvaardigheid die de mensheid ooit heeft ervaren onder welk ander sociaal systeem dan ook dat tot nu toe is geprobeerd. De Islam bevrijdde de mensheid van de dominantie van ongetemde passies en verhief haar naar de hoogste sferen van morele perfectie die ooit in de gehele menselijke geschiedenis zijn waargenomen.

Secondly, the great advancement that Islam effected in human life cannot be termed as a physical or a natural phenomenon, for in one great leap it raised humanity from the lowest depths of slavery and serfdom to the highest and most ideal state of social justice yet experienced by mankind under any other social system it has so far tried. Islam freed it from the dominance of unruly passions and elevated it to the highest realms of moral perfection ever witnessed in the whole range of human history.

Het was de Islam die mannen deze verrassend hoge morele hoogten liet bereiken tijdens haar vroege periode, aangezien de spirituele kracht, belichaamd in de persoonlijkheid van de Heilige Profeet ﷺ en zijn Metgezellen, een buitengewone was. Het was deze kracht die mannen verhief naar een niveau dat ver boven wat zij gewoonlijk konden bereiken lag, en hen machtige werken liet verrichten die zeer nauw verwant waren aan wonderen. Toen deze machtige impuls echter weg ebde, keerden de mensen terug naar hun voormalige staat vanuit hun eerdere verheven staat van moreel en spiritueel bestaan, hoewel zij tenminste nog een vonk van het goddelijke licht behielden. Het zijn de pagina's van de geschiedenis, verlicht door dit goddelijke licht, die wij met deze verhandeling aan onze medemensen willen aanwijzen. Maar dit betekent niet, zoals sommige mensen onterecht hebben aangenomen, dat de constante aanwezigheid van de Profeet ﷺ zelf en zijn Metgezellen vereist is om zelfs de kleinste verandering in het praktische leven teweeg te brengen zoals die door de Islam werd bewerkstelligd; want wat dertienhonderd jaar geleden een wonder was in de wereld van politiek-economische relaties, is nu, dankzij de ervaringen die de mensheid of de moslimgemeenschap zelf gedurende de eeuwen heeft opgedaan, een taak geworden waarvoor de mens volledig is uitgerust.

It was Islam that made men win these surprisingly lofty moral heights during its early period as the spiritual force exemplified in the personality of the Holy Prophet and his Companions was an extraordinary one. It was this force that raised men to a plane far higher than they could ordinarily attain and made them perform mighty works very much akin to miracles. When, however, this mighty impulse ebbed away the people reverted to their former state from their erstwhile sublime state of moral and spiritual existence, although they still retained a spark at least of the divine light. It is the pages of history illumined by this divine light which we intend to point out to our fellowmen in this treatise. But this does not mean, as some people have wrongly assumed, that it requires the constant presence of the Prophet himself and his Companions to bring about even the smallest change in practical life such as was effected by Islam, for that which was a miracle in the world of politico-economic relationships thirteen hundred years ago, has now, thanks to the experiences gained by mankind or by the Muslim community itself over the centuries, become a task for the performance of which man is fully equipped.

Indien wij er dus naar zouden willen streven om de Islam toe te passen op de moderne levensomstandigheden, met inachtneming van de hoge morele uitmuntendheid die werd belichaamd in de levens van de vroege moslims, zouden wij niet met de wonderbaarlijk hoge snelheid hoeven voort te bewegen die de vroege geschiedenis van de Islam kenmerkte, aangezien de diverse ervaringen en de voortgang die de mens sindal geleden, ons reeds veel dichter bij de verheven top van het Islamitische ideaal hebben gebracht. Als gevolg daarvan is de verwezenlijking ervan veel gemakkelijker geworden, waarbij de vereiste inspanning ook veel minder zwaar is. Enkele voorbeelden uit het moderne leven volstaan wellicht om de waarheid van wat wij hierboven hebben gezegd te illustreren.

Therefore if we should want to apply Islam to the modern conditions of life making due allowance for the high moral excellence exemplified in the lives of the early Muslims we would not have to move forward at the miraculously high speed such as characterized the early history of Islam, for the various experiences and the progress since made by man have already brought us much closer to the lofty pinnacle of the Islamic ideal. Its achievement has, as a consequence thereof, become much easier, the effort required also being far less arduous. A few examples from the modern life may suffice to illustrate the truth of what we have said above.

De meeste naties in de moderne tijd kiezen hun heersers via algemene verkiezingen en hebben ook het recht om hen te schorsen of te ontslaan indien zij tekortschieten in het nakomen van hun verplichtingen jegens het volk. Maar dit is niets meer dan een moderne toepassing van een belangrijk kenmerk van het islamitische regeringssysteem dat door de islam meer dan dertienhonderd jaar geleden is ingesteld. Zeker was dit een wonder in het tijdperk van de kaliefen Abu Bakr en Omar, maar niet in deze moderne wereld van ons; de realisatie ervan ligt nu volledig binnen onze mogelijkheden, mits wij oprecht de wens koesteren om het in ons leven toe te passen.

Most of the nations in the modern times elect their rulers through general elections and also have the right to suspend or dismiss them if they should fail in discharging their obligations towards the people. But this is no more than a modem application of an important feature of the Islamic system of government that was instituted by Islam more than thirteen hundred years ago. Surely this was a miracle in the age of the caliphs Abu Bakr and Omar, but not in this modem world of ours; its realization is now completely within our means provided we should honestly wish to enforce it in our lives.

Want als we het uit Engeland of Amerika kunnen overnemen, waarom kunnen we het dan niet eveneens aannemen in de naam van de Islam, zeker wanneer het daar al in de Islam aanwezig is?

For if we can take it from England or America, why cannot we as well adopt it in the name of Islam, especially when it is already therein Islam?

Dan is er de vraag van de staat om de basisbehoeften van haar werknemers te garanderen.

Then there is the question of guaranteeing the basic needs of its employees by the state.

Ook hierover bestaat het expliciete gebod van de Profeet ﷺ dat alle staatsambtenaren voorzien moeten worden van hun basisbehoeften. Het was juist dit gebod dat het communisme in de twintigste eeuw in uitvoering bracht, ondanks het feit dat de Islam dit al had gedaan zonder terug te grijpen op een dictatuur van het proletariaat zoals het communisme daar niet zonder kon. Als wij vandaag de dag geneigd zijn om deze basisbehoeften aan staatsambtenaren te garanderen, waarom zouden we dan niet het voorbeeld van de Islam volgen in plaats van het communisme na te bootsen?

About this too there is the explicit commandment of the Prophet (peace be on him) that all employees of the state shall be provided with their basic needs. It was this very commandment that communism carried into effect in the twentieth century notwithstanding the fact that Islam had already done so without resorting to a dictatorship of the proletariat such as communism could not do without. If we are inclined today to guarantee these basic needs to the state-employees, why should we not follow the lead of Islam rather than imitate communism?

Zo kristalliseert het probleem waarmee we in de uiteindelijke analyse te maken hebben zich uit in de fundamentele vraag: Is een bepaald sociaal-economisch en politiek systeem uitvoerbaar of niet? Dit is het enige criterium waarlangs de uitvoerbaarheid of het gebrek daaraan van een systeem juist beoordeeld kan worden. Wanneer we vanuit dit standpunt oordelen, zien we dat het islamitische levenssysteem in feite een praktisch levenssysteem is, aangezien het het eerste systeem was dat ooit praktisch werd toegepast op het menselijk leven op het aangezicht van deze aarde.

Thus the problem we are dealing with in the final analysis crystallizes into the fundamental question: Is a particular socio-economic and political system practicable or not? This is the only criterion whereby the practicability or otherwise of a system can be judged aright. Judging from this standpoint we find that the Islamic system of life is in fact a practical system of life, for it was the first system ever practically applied to human life on the face of this earth.

Er zit geen waarheid in wat de communisten en hun volgelingen beweren, namelijk dat het moderne leven is gebouwd op een wetenschappelijke basis, terwijl de Islam een systeem is dat gebaseerd is op passies en vrome intenties. Dat dit absoluut onjuist is, kan worden ingezien uit het feit dat de islamitische wetgeving, bijvoorbeeld, helemaal niet rust op de gevoelens of emoties van mensen.

There is no truth in what the communists and their camp-followers say that the modern life is raised on a scientific foundation while Islam is a system based on passions and pious intentions. That this is absolutely false may be realized from the fact that the Islamic law, for instance, does not at all rest on the feelings or emotions of men.

Op vergelijkbare wijze baseerden de vroege kaliefen hun beslissingen niet op wensdenken of de intenties van mensen wanneer zij overlegden met hun raden of zochten naar een juridische interpretatie en toepassing van de islamitische wet.

Similarly, early caliphs did not rest their decisions on wishful thinking or the intentions of men when conferring with their councils or seeking some legal interpretation and application of Islamic law.

Het feit is dat de Islam niet uitsluitend op de wet steunt. Het stelt ongetwijfeld diverse wetten vast, maar het wil in de eerste plaats de mens van binnenuit beschaven, zodat zij zich bereidwillig aan de wet zouden onderwerpen wanneer en indien deze wordt afgedwongen, niet alleen vanwege enige externe angst voor de overheid, maar vanwege hun eigen morele initiatief van binnenuit. Ongetwijfeld is dit de meest voortreffelijke prestatie die de mensheid tot nu toe heeft behaald in de wereld van de politiek. Maar desondanks is de wet er altijd, hoewel deze slechts wordt ingeroepen wanneer het algemeen belang daarom vraagt. In dergelijke gevallen wordt deze zonder enige acht op de mensen afgedwongen, tot een zodanige mate dat kalief Othman zei: "God beteugelt met gezag datgene wat niet door de Qur'an wordt beteugeld." Sommige schrijvers, terwijl zij beweren dat de herleving van de Islam onmogelijk is, stellen dat mannen zoals Omar niet elke dag worden geboren; persoonlijkheden zoals hij zijn uitzonderingen en worden in de geschiedenis niet vaak aangetroffen. Maar een dergelijke redenering verraadt hun eigen gebrek aan diepgang in het denken, want het is niet de persoon van Omar — de typische man voortgebracht door de Islam — waarvoor wij behoefte hebben voor de handhaving van de Islamitische wet, maar eerder de wetten die door hem zijn vastgesteld of de juridische precedenten die hij heeft nagelaten. Zo beval Omar bijvoorbeeld dat de handen van een dief niet afgehakt mogen worden als er een mogelijkheid bestaat dat hij hiertoe is gedreven door een externe economische of sociale noodzaak. Zeker, dit juridische precedent vereist niet noodzakelijkerwijs de aanwezigheid van een man als Omar om het toe te passen op het praktische leven, aangezien het niets anders was dan een interpretatie van het basisprincipe van de Islamitische jurisprudentie, dat stelt dat in gevallen van twijfelachtige aard de juridische straf vermeden moet worden. Er is geen externe of interne belemmering voor ons waarvoor wij het in ons praktische leven niet zouden kunnen handhaven, enkel omdat er geen Omar onder ons is.

The fact is that Islam does not rely on law alone. It no doubt frames various laws but it first of all wants to civilize human beings from within so that they would willingly submit to the law if and when it is enforced not only because of any outside fear of the government but because of their own moral initiative from within. Undoubtedly, this is the most excellent achievement so far gained by mankind in the world of politics. But still the law is there all the time although it is invoked only when the general good calls for it. In such cases it is enforced without any regard whatsoever of people to such an extent that caliph Othman said: "God restrains with authority that which is not restrained by the Qur'an." Some writers while arguing that the revival of Islam is impossible allege that men like Omar are not born every day; personalities like him are exceptions and not met with frequently in history, But such a line of reasoning betrays their own barrenness of thought, For, it is not the person of Omar-the typical man produced by Islam that we stand in need of for the enforcement of the Islamic law but rather the laws framed or legal precedents left behind by him. Thus, for instance, Omar ordered that the hands of a thief shall not be cut in case there is a possibility of his being driven to it due to some external economic or social exigency. Surely, this legal precedent does not necessarily call for the presence of a man like Omar to apply it to practical life, as it was nothing but an interpretation of the basic principle of the Islamic jurisprudence which lays down that in cases of doubtful nature the legal punishment should be avoided. There is no external or internal check upon us such as due to which we may not be able to enforce it in our practical life just because there is no Omar amongst us.

Op vergelijkbare wijze stelde Omar vast dat de heerser volledig gemachtigd was om een deel van het overschot aan de rijkdom van rijke mensen in te nemen en dit te verdelen onder de armen, zoals tegenwoordig gebeurt, bijvoorbeeld in England. Er was geen Omar nodig om deze wet in England af te dwingen, wat voldoende is om de uitvoerbaarheid ervan in de moderne wereld te bewijzen. Deze uitspraak van hem was ook gebaseerd op het bekende Koranische principe met betrekking tot rijkdom: “Opdat het niet (slechts) een omloop zal zijn tussen de rijken onder jullie” (IX : 7). Omar formuleerde ook het recht van de staat om een onderzoek in te stellen naar de rijkdom die door de gouverneurs was opgepot, met het oog erop te weten waaruit zij deze hadden verkregen, of het hun eigen bezit was of onrechtmatig was toegeëigend uit publieke middelen of verkregen via onwettige weg. Dit is ook bijna een universele praktijk geworden in de hedendaagse wereld, hoewel er hier natuurlijk geen Omar onder ons is. Hij maakte het ook tot een wet dat een kind dat gevonden is, door de staat verzorgd moet worden en de kosten daarvan gedragen moeten worden uit de publieke schatkist, aangezien hij niet verantwoordelijk gehouden kon worden of aan zijn lot overgelaten kon worden voor de zonde die door de ouders was begaan; Europe en America erkenden dit uiteindelijk door in de twintigste eeuw wetten met dat oogmerk op te stellen, wat opnieuw aantoont dat wat de handhaving of de toepassing van de wet betreft, de aanwezigheid van een Omar niet onvermijdelijk is. We hebben Omar niet alleen nodig omdat hij een man van een monumentale persoonlijkheid was, maar omdat hij de meest voortreffelijke wetgever was uit de vroege periode van de Islam, naast het feit dat hij zo diep doordrongen was van de geest en het begrip van de Islam. Wat zijn persoonlijke leven betreft, kunnen wij dit met voordeel volgen, want het helpt ons op te stijgen naar hogere sferen van het zijn en biedt de moslims van alle tijden een verheven en nobel voorbeeld om te volgen. Maar zelfs als wij er niet in slagen Zijn persoonlijke voorbeeld te volgen, zou onze naleving van de wetten die door Hem zijn ingesteld in het praktische leven voldoende kunnen zijn, aangezien deze ons in staat zouden stellen om op eigen benen te staan en niet louter blindelings de wetten en grondwetten te imiteren of te volgen die uit vreemde landen zijn geïmporteerd.

Similarly, Omar laid it down that the ruler was fully authorized to take of the excess of the rich people's wealth and distribute it among the poor as is nowadays being done, for instance, in England. It did not need an Omar to enforce this law in England which is sufficient to prove its practicability in the modern world. This ruling of his was also based on the well-known Qura'nic principle concerning riches: “In order that it may not (merely) make a circuit between the wealthy among you” (Iix : 7). Omar also enunciated the right of the state to institute an inquiry about the wealth amassed by the governors with a view to know as to whence they had acquired it, if it was their own or misappropriated from public funds or gained through unlawful means. This has also become almost a universal practice in the contemporary world, although there is, of course, no Omar here among us, He also made it a law that a foundling shall be looked after by the state and his expenses defrayed from the public exchequer, for he could not be held responsible or left to suffer for the sin committed by the parents, Europe and America at last recognized this by framing laws to that effect in the twentieth century, which again shows that so far as the enforcement or the application of the law is concerned the presence of an Omar is not inevitable. We need Omar not just because he was a man of towering personality but because he is the most outstanding legist of the early period of Islam besides his being so deeply imbued with the spirit and understanding of Islam, As for his personal life, we may follow it with benefit, for it helps us to ascend to higher planes of being and affords the Muslims of all times to come with a sublime and noble example to follow. But even if we fail in following his personal example, our observance of the laws enacted by him might suffice in practical life, for these would enable us to stand on our legs and not merely imitate or follow blindfoldly the laws and constitutions imported from foreign lands.

Er bestaat ook nog een ander groot misverstand dat heersend is tegenover de Islam. Er wordt gezegd dat de Islam nooit volledig op deze aarde is gevestigd, behalve tijdens de periode van het vroege kalifaat. Het is juist dat de Islam nooit in zijn ware vorm werd afgedwongen, behalve tijdens de korte periode van Omar bin Abdul Aziz na het vroege kalifaat; toch betekent dit allerminst dat de Islam als religie en als een systeem van leven was opgehouden te bestaan na de periode van het kalifaat. In de daaropvolgende jaren was het enkel het bestuur dat vanuit het oogpunt van de Islam deels of geheel een ziekelijke verandering had ondergaan. De rest van de samenleving bleef in geest even islamitisch als altijd. Het erkende nooit de verdeling van de mensen in de 'hebbers' en de 'niet-hebbers', noch in meesters en slaven. Integendeel, zij waren allen verenigd in een universele broederschap, waarbij zij zowel de arbeid als de vruchten daarvan met elkaar deelden.

There is also still another great misunderstanding prevalent against Islam. It is said that Islam was never fully established on this earth save in the early caliphate period. It is correct that Islam was never enforced in its true form except during the short period of Omar bin Abdul Aziz after the early caliphate; yet it does not at all mean that Islam as a religion and a system of life had ceased to exist after the caliphate period. In the subsequent years, it was the government only that had suffered a morbid change from the point of view of Islam partly or totally. The rest of the society remained as Islamic in spirit as ever. It did never recognize the division of the people into the 'haves' and 'havenots' nor into masters and salves. Rather they were all united in a universal brotherhood sharing with one another the labor as well as the fruits thereof.

De wet van het land van de Islam heerste altijd als hoogste in alle verschillende delen van de islamitische wereld. De mensen werden nooit overgelaten aan de genade van feodale heren, zoals in Europa het geval was. De islamitische tradities bleven voortbestaan en dit kan worden getuige in de geschiedenis van de oorlogen van de Islam tegen haar vijanden. Een bestudering van de kruistochten, in het bijzonder tijdens de dagen van Salah-ud-Din Al-Ayubi, volstaat wellicht om iemand te overtuigen van de waarachtigheid van bovenstaande stelling. De wijze waarop de moslims hun internationale overeenkomsten nakwamen, zelfs tijdens hun latere geschiedenis, was niet minder verheven en glorieus. Hun liefde voor kennis en hun respect voor beschaving maakten de islamitische wereld tot een favoriete verblijfplaats voor alle ware zoekers naar kennis en kunsten. Het was deze fakkel van kennis, ontstoken door de Islam, die uiteindelijk heel Europa in brand zette en het deed marcheren op het pad van vooruitgang en ontwikkeling.

The law of the land of Islam always ruled supreme in all the different parts of tile Islamic world. The people were never left to the mercy of feudal lords as happened in Europe. The Islamic traditions lived and these may be witnessed in the history of wars of Islam against its enemies. A perusal of the crusades, particularly during the days of Salah-ud-Din Al-Ayubi, may suffice to convince one of the veracity of the above Statement. The conduct of the Muslims in carrying out their international agreements even during their latter history was no less sublime and glorious. Their love for knowledge and regard for civilization made the Islamic world a favorite haunt of all true seekers of knowledge and arts. It was this torch of knowledge lighted by Islam that finally set ablaze the whole of Europe and made it march ahead on the path of progress and development.

Kortom, de Islam is geen ideaal systeem in de pejoratieve zin zoals deze term in het Westen gewoonlijk wordt begrepen. Het is eerder een volkomen praktisch levenssysteem dat door de mensheid al eens eerder is geprobeerd. De mensheid als zodanig kan het nu met evenveel succes adopteren als dertienhonderd jaar geleden, dankzij de ervaring die sindsdien is opgedaan, want het heeft de mensheid veel dichter bij de verwezenlijking ervan gebracht. Aan de andere kant is het het communisme dat terecht kan worden bestempeld als een loutere ijdel idealisme zonder tot nu toe enige succesvolle praktische toepassing op het menselijk leven. De fase van echt communisme, wordt ons verteld, is nog niet bereikt: de wereld beweegt zich eerder gestaag naar die ideale fase.

In short, Islam is not an ideal system in the derogatory sense this term is commonly understood to imply in the West. It is rather a perfectly practical system of life that has already been once tried by humanity. Mankind as such can adopt it now with as much success as it did thirteen hundred years ago thanks to the experience gained since, for it has brought mankind much closer and nearer to its realization. On the other hand, it is communism which may rightly be dubbed as a mere idle idealism with no successful practical application of it so far to human life. The stage of real communism, we are told, has not yet been attained: the world is rather steadily moving towards that ideal stage.

Wanneer de hele wereld onder de controle van een enkele wereldwijde communistische staat zal worden gebracht en alle rijkdom gelijkmatig onder al haar burgers zal worden verdeeld, dan zal het werkelijke stadium van het communisme worden bereikt. Dan zal de klassenstrijd tussen de 'hebbers' en de 'niet-hebbers' eenmaal voor altijd worden afgeschaft, aangezien het de ongelijkmatige verdeling van rijkdom is die de enige oorzaak van deze klassenstrijd is.

When all the world shall be brought under the control of a single world communist state and all wealth distributed evenly among all its citizens, then will the real stage of communism be attained. Then the class-war between the 'haves' and the 'have-nots' shall be done away with once for all as it is the uneven distribution of wealth that is the sole cause of this class warfare.

Dit communistische droomland is een utopie die nooit zou kunnen worden gerealiseerd in deze wereld van de realiteit. Het behoort tot het rijk van de illusie. De basisveronderstellingen dat menselijke wezens ooit kunstmatig gelijk gemaakt kunnen worden in het bezit van vergelijkbare productiemiddelen, dat alle klassenstrijd een einde zal maken wanneer en indien rijkdom gelijkmatig onder alle mensen wordt verdeeld, en dat de mensheid niet kan vorderen behalve door oorlogvoering tussen klassen, zijn geheel ongegrond en onwaar. Het vertegenwoordigt een idealisme dat slechts dwazen kan fascineren. Het is voortgekomen uit het materialisme en, ironisch genoeg, zou het gebaseerd moeten zijn op wetenschappelijke principes en feiten van het leven.

This communist dreamland is a Utopia such as would never be materialized in this world of reality. It belongs under the realm of delusion. Its basic assumptions that human beings can ever be artificially made equal in possessing similar means of production and that all class war shall come to an end when and if wealth is distributed evenly among all the people and that humanity cannot progress except through interclass warfare, are altogether baseless and untrue. It represents an idealism such as can fascinate the fools only. It originated out of materialism and, ironically enough, is supposed to be based on scientific principles and facts of life.