Misschien is dit de meest afschuwelijke vorm van twijfel die door de communisten wordt misbruikt om het geloof van de moslimjeugd in zijn religie, de Islam, te doen wankelen. Als de Islam geschikt zou zijn voor elke periode van de menselijke geschiedenis, dan zou deze niet, zoals zij dat deed, slavernij goedkeuren, wat onomstotelijk bewijst dat de Islam slechts bedoeld was voor een beperkte periode van de geschiedenis. Zij heeft haar missie vervuld en staat nu als verouderd en achterhaald te boek, aangezien zij niet ontworpen is om een religie voor alle tijden en klimaten te zijn.

Perhaps this is the most odious form of doubt exploited by the communists in order to shake the faith of the Muslim youth in his religion, Islam. If Islam were suited to every period of human history, it would not, as it did, approve of slavery, which proves conclusively that Islam was but meant for a limited period of history only. It has fulfilled its mission and now stands outmoded and obsolete for it was not designed to be a religion for all times and climes.

De oprechte moslimjeugd wordt ook gekweld door soortgelijke twijfels. Waarom stond de Islam slavernij toe? Deze religie is zonder twijfel door God geopenbaard: daar kan geen twijfel over bestaan, en dat zij werd geopenbaard voor het welzijn van de gehele mensheid voor alle toekomstige tijden, maar hoe kan het dat zij slavernij toestond? Hoe kon de religie die gebaseerd is op het concept van volmaakte gelijkheid tussen mensen, waarbij de gemeenschappelijke oorsprong van hen allen wordt benadrukt en haar concept van gelijkheid vervolgens succesvol vertaalt naar haar sociale leven, slavernij erkennen als een onderdeel van haar sociale systeem en daarvoor wetten maken? Bedoelt God dat mensen voor altijd verdeeld moeten blijven als meesters en slaven? Wil Hij dat het menselijk ras een groep mensen onder zich blijft houden die wordt gekocht en verkocht als roerend goed, zoals het geval was met de slaven, terwijl Hij Zelf over alle wezens zei: “En voorwaar, Wij hebben de kinderen van Adam verheven,” en als God het niet bedoelde of niet wenste, waarom heeft Hij het dan niet expliciet verboden in Zijn Boek en het niet direct afgeschaft, zoals Hij bijvoorbeeld het drinken, gokken en woeker rente etc. heeft afgeschaft, de praktijken die Hij verafschuwt? Kortom, de moslimjeugd weet dat de Islam een ware religie is, maar net als Abraham is hij verbijsterd en lijkt hij zich in een gemoedstoestand te bevinden die wordt beschreven in het Koranvers:

The sincere Muslim youth is also haunted by similar doubts. Why did Islam permit slavery? This religion is no doubt revealed by God: there can be no doubt about that, and that it was revealed for the good of the whole of mankind for all times to come, but how is it that it allowed slavery? How did the religion based on the notion of perfect equality among men, stressing the common origin of them all and then successfully translating its concept of equality in its social life, recognize slavery as a part of its social system and as such made laws for it'? Does God intend that human beings for ever should remain divided as masters and slaves'? Does He want that the human race should continue to have a group of people among them that is sold and bought as chattel as was the case with the slaves, when He Himself said of hum all beings:" And surely We have dignified the children of Adam,” and if God did not intend or like it, why did He not then explicitly forbid it in His Book and abolish it outright as He did, for instance, abolish drinking, gambling and usury etc., the practices which He abhors? In short the Muslim youth knows that Islam is a true religion but like Abraham he is perplexed and seems to be in a state of mind described in the Qur'anic verse:

“En toen Abraham zei: mijn Heer, toon mij hoe U de doden tot leven wekt, zei Hij:

“And when Abraham said, my Lord, show me how You give life to the dead, He said:

"Wat! En geloof je niet?" Hij zei: "Ja, maar opdat mijn hart tot rust komt" (ii: 260).

What! And do you not believe? He said: Yes, but that my heart may be at ease” (ii: 260).

In tegenstelling hiertoe wacht de jeugd, wiens verstand is aangetast en wiens overtuigingen zijn verward door imperialistische machinerie, niet tot de waarheid voor hem duidelijk is gemaakt, maar wordt meegesleurd door zijn passies en, zonder enige neiging om de werkelijkheid te onderzoeken, trekt de conclusie dat de Islam verouderd is en daarom niet langer nodig is voor de mens.

As against this the youth, whose reason is impaired and beliefs confused by the imperialistic machinations, does not wait for the truth to be made clear before him but is swept away by his passions and, without any inclination to inquire into the reality, jumps to the conclusion that Islam is antiquated and, hence, is no longer needed by man.

De communisten, die mensen misleiden door te beweren wetenschappelijk te zijn, handelen in ideeën die zij hebben geleend van hun meesters in het buitenland, die zij arrogant tentoonstellen en daarmee de valse indruk wekken een onveranderlijke en eeuwige waarheid te hebben ontdekt, waarvan de echtheid noch uitgedaagd, noch tegengesproken kan worden. De waarheid die zij beweren te hebben ontdekt is het dialectisch materialisme—de theorie die stelt dat het menselijk leven is verdeeld in bepaalde duidelijke economische fasen die door de mensheid noch vermeden, noch gepasseerd kunnen worden, namelijk: eerst het communisme, slavernij, feodalisme, kapitalisme en het tweede communisme (beschouwd als de laatste pagina in het boek van de geschiedenis), en dat alle geloofsovertuigingen, disciplines en denkwijzen die de menselijke geschiedenis kent, in feite slechts een reflectie waren van de verschillende economische omstandigheden of economische systemen die heersten in verschillende perioden van de menselijke geschiedenis. Deze voorbije geloofsovertuigingen en overtuigingen waren allemaal juist voor die vergane tijden, omdat ze volledig in overeenstemming waren met de economische structuur en omstandigheden van die tijd, maar ze kunnen nooit geschikt zijn voor de volgende hogere stadia van menselijke ontwikkeling, aangezien deze altijd gebaseerd zijn op een geheel nieuw en ander economisch patroon. Daarom concluderen zij dat er geen enkel levenssysteem kan bestaan dat geschikt zou zijn voor alle toekomstige tijden. Nu de Islam de wereld is binnengekomen op een moment dat de fase van slavernij ten einde liep en die van het feodalisme net begon, bracht zij wetten, geloofsovertuigingen en een levensdiscipline met zich mee die allemaal in overeenstemming waren met de heersende omstandigheden van het economisch bestaan. Daarom keurde zij slavernij goed en stond zij feodalisme toe, want de Islam kon de volgende fase van economische ontwikkeling niet voorzien, noch kon zij de wereld een systeem geven waarvoor de economische omstandigheden nog niet rijp voor waren, want zoals de gezegende heer Karl Marx zei, was dat absoluut onmogelijk.

The communists, who hoodwink people by claiming to be scientific, trade in ideas borrowed from their masters abroad which they arrogantly parade giving a false impression of having discovered an unalterable and eternal truth, the genuineness of which cannot be challenged, nor contradicted. The truth they claim to have discovered is dialectical materialism-the theory which states that human life is divided into certain definite economic phases such as can neither be avoided, nor passed by mankind viz. first communism, slavery, feudalism, capitalism and the second communism (deemed to be the last page in the book of history) and that all creeds, disciplines, and thoughts that human history knows of were in fact a mere reflection of the various economic conditions or economic systems that prevailed at different periods of human history. These past creeds and beliefs were all right for those bygone ages, for they fully coordinated with the economic structure and circumstances of those times but they can never be suitable for the next higher stages of human development as these are always based on quite a new and different pattern of economy. Hence, they conclude, there can be no single system of life such as could be suitable for all times to come. Now as Islam came to the world at a time when the stage of slavery was coming to an end and that of feudalism just beginning, it brought with itself laws, creeds and a discipline of life all of which were in concord with the prevalent circumstances of economic existence. That is why it approved of slavery as well as permitted feudalism, for Islam could not anticipate the next stage of economic development nor give any system to the world for which the economic Conditions were not yet ripe for, as the blessed Lord Karl Marx said, it was absolutely impossible.

Wij zijn voornemens dit probleem van slavernij in zijn historische, sociale alsmede psychologische context te bespreken met een open geest, zonder ons te laten misleiden door de geschreeuw van deze bedriegers en zogenaamde wetenschappelijke geleerden.

We intend to discuss this problem of slavery in its historical, social as well as Psychological Context with an open mind and without allowing ourselves to be hoodwinked by the clamors of these tricksters and so-called scientific scholars.

Wanneer een moderne man naar het probleem van slavernij kijkt met zijn twintigste-eeuwse achtergrond en in het licht van de afschuwelijke misdaden die tijdens de slavenhandel werden gepleegd en de afschuwelijk barbaarse behandeling die slaven werd aangedaan (vooral in het Romeinse Rijk), ontdekt hij dit als een uiterst schokkende en gruwelijke misdaad. Hij is hulpeloos en vindt het extreem moeilijk om te begrijpen hoe zoiets goedgekeurd kon worden door een religie of een levenssysteem. Hij vraagt zich af: hoe kon de Islam slavernij toestaan terwijl al haar andere wetten en principes wijzen op de vrijheid van de mens van alle soorten en vormen van slavernij? En dan, overweldigd door een gevoel van schaamte, wenst hij: ware het dat de Islam onze harten en geesten op zijn gemoed had gesteld door slavernij in duidelijke, expliciete termen te verbieden! Laten we hier even pauzeren en zien welk verhaal de historische feiten ons te vertellen hebben. Het feit is dat de afschuwelijke misdaden begaan tegen de slaven in het Romeinse Rijk volkomen vreemd zijn aan de islamitische geschiedenis. We hebben voldoende bewijs met betrekking tot het leven dat de slaven in de Romeinse wereld leidden, wat ruim voldoende is om de grote verandering te illustreren die de Islam in hun lot heeft teweeggebracht.

When a modern man looks at the problem of slavery with his twentieth century background and in the light of the hideous crimes perpetrated during the slave trade and the abominably barbarous treatment that was meted out to slaves (especially in the Roman Empire) he discovers it as a most shocking and horrid crime. He is at a loss and finds it extremely difficult to understand as to how such a thing could be approved of by a religion or a system of life. He wonders: how could Islam allow slavery when all its other laws and principles point towards the freedom of man from all types and forms of slavery? and then overwhelmed by a sense of shame he desires: would that Islam had set our hearts and minds at ease by banning slavery in clear, explicit terms! Let us pause here awhile and see as to what story the historical facts have got to tell us. The fact is that the hideous crimes committed against the slaves in the Roman Empire are quite foreign to Islamic history. We have got ample evidence with regard to the life the slaves in the Roman world led which is quite sufficient to illustrate the great change brought about by Islam in their fate.

De slaaf in de Romeinse wereld werd beschouwd als een loutere "handelswaar" en niet als een menselijk wezen. Hij had werkelijk geen enkele rechten, hoewel hij belast was met zware plichten en verplichtingen. En waar kwamen deze slaven vandaan? Ze werden gevangengenomen in oorlogen, die niet werden ontketend door een nobel principe of verheven idealen, maar uitsluitend werden gedreven door de wens om andere volkeren tot slaaf te maken en hen uit te buiten voor eigen gewin. Deze oorlogen werden gevoerd om het Romeinse volk in staat te stellen zich over te geven aan onkuise luxe en in welvaart te leven, te genieten van koude en warme baden, kostbare gewaden, heerlijke en smakelijke gerechten van alle soorten, en zich te overgeven aan zinnelijke genoegens—drinkgelagen, prostitutie, dansen evenals openbare bijeenkomsten en festivals. Om in deze vermaak te voorzien, onderwierpen zij andere naties en exploiteerden zij hen op de meest meedogenloze wijze. Egypte, dat door de Islam werd bevrijd van de Romeinse overheersing, werd niet minder wreed behandeld. Het vormde een graanschuur van tarwe voor het Romeinse Rijk, naast het leveren van diverse andere materiële hulpbronnen.

The slave in the Roman world was considered a mere "commodity" and not a human being. He had no rights what so ever although he was encumbered with cumbrous duties and obligations. And whence did these slaves come? They were captured in wars, which were not initiated by any noble principle or lofty ideals but were solely directed by a wish to enslave other peoples and exploit them for self-aggrandizement. These wars were waged in order to enable the Roman people indulge in licentious luxuries and live in prosperity, enjoy cold and hot baths, costly costumes, delicious and tasty foods of every kind, and revel in sensual pleasures-drinking bouts, whoredom, dancing as well as public gatherings and festivals. In order to provide for these enjoyments they subjugated other nations and exploited them most mercilessly. Egypt which was freed from the Roman over lordship by Islam was treated no less cruelly. It constituted a granary of wheat for the Roman Empire, besides furnishing various kinds of other material resources.

Om deze hebzuchtige lust van de Romeinse imperialisten te bevredigen, zwoegden de slaven voor hen op de velden. Zoals eerder vermeld, genoten zij geen enkele rechten. Tijdens het werk op de velden waren zij in zware boeien geslagen om te voorkomen dat zij zouden wegvluchten. Zij werden nooit naar behoren gevoed, maar kregen slechts genoeg proviand om hen in leven te houden en geschikt te houden voor hun werk; en ook dit was niet omdat men vond dat zij recht hadden op levensonderhoud, zoals zelfs de beesten en bomen dat hebben. Tijdens het werk werden zij geslagen, puur voor het wrede plezier, wat zeer werd genoten door hun sadistische heer of zijn agent. Aan het einde van de dag werden grote groepen van hen – van tien tot vijftig mannen per groep, nog steeds in hun boeien geslagen – bij elkaar gedreven om te slapen in donkere, stinkende cellen vol met muizen en insecten. Zelfs het comfort van wijde en ruime stallen, zoals het vee in hun omheiningen geniet, werd hen ontzegd.

To satisfy this greedy lust of the Roman imperialists the slaves toiled for them in the fields. As mentioned above, they enjoyed no rights. When working in the fields they were fettered in heavy manacles so as to prevent their running away. They were never fed properly but given provisions just sufficient to keep them alive and fit to do their work, and this too not because they thought it was their right to be provided for with sustenance as even the beasts and trees are. During the work they were whipped just for the savage pleasure of it which was much relished by their sadist lord or his agent. At the end of the day large groups of them-from ten to fifty men a group and still fettered in their manacles-were herded together to sleep in dark, foul-smelling cells infested with mice and insects. They were denied even the comfort of wide and spacious folds such as are enjoyed by cattle in their enclosures.

Maar het ergste en meest weerzinwekkende kenmerk van de Romeinse houding tegenover deze slaven werd vertegenwoordigd door wat hun meest geliefde afleiding vormde. Dit werpt overigens ook een licht op het aangeboren, barbaarse en onmenselijke karakter van de Romeinse beschaving — de beschaving die in de moderne tijd wordt vertegenwoordigd door het moderne Europa en Amerika, met alle middelen van imperialistische exploitatie tot hun beschikking. De slaven die zwaarden en lansen droegen, werden samen met hun meesters en incidenteel de keizer zelf, die op verhoogde plaatsen gezeten waren, de arena's in geleid om hen met uiterste ernst te zien vechten voor hun vermaak. De slaven vielen op elkaar in met hun zwaarden en speren, waarbij ze roekeloos op elkaar inhakten tot ze in stukken werden gehakt. Het hoogtepunt werd bereikt wanneer een van de strijders een medeslaaf doodde en hem koud en levenloos op de grond wierp. Hierop werd hij luidruchtig toegejuicht met harde gejuich, krachtig handgeklap en vreugdevolle, hartelijke lachbuien.

But the worst and most revolting feature of the Roman attitude towards these slaves was represented by what formed their best-loved diversion Which, by the way, also brings into light the innate, barbarous and inhuman character of the Roman civilizationthe civilization which is in modern times represented by modern Europe and America with all the means of imperialistic exploitation at their disposal. The slaves carrying swords and lances were led out into the arenas with their masters and occasionally the emperor himself seated around exalted seats in order to watch them fight, in dead earnest, for their diversion. The slaves fell upon one another with their swords and spears, recklessly hacking themselves to pieces. The climax was reached when someone of the fighters killed a fellow-slave and threw him cold and lifeless on the ground. At this he was lustily applauded with loud hurrahs, vigorous hand clapping and joyous, hearty laughter.

Dit was hoe de slaven er in de Romeinse wereld aan toe kwamen. We hoeven niet langer stil te staan bij hun juridische positie in dit systeem: het absolute recht van de meester om hen genadeloos te doden, te straffen of uit te buiten, zonder dat zij enige vorm van recht hadden, zelfs niet om te klagen, en zonder enige vorm van morele steun te kunnen verwachten van enige zijde, aangezien dit weinig aan onze kennis zou toevoegen na het doorlopen van alles wat we hierboven kort hebben beschreven.

This was how the slaves fared in the Roman world. We need not dwell upon their legal position in this set-up: the absolute right of the master to kill, punish or exploit them mercilessly without any right on their part, to complain even, and without expecting any moral support whatever from any quarter, as it would add little to our knowledge after going over all that we have in brief described above.

De slaaf was in Perzië, India en andere landen niet beter af dan dit. Ondanks al hun kleine verschillen bleef het lot van de slaaf hetzelfde onder al deze naties:

The slave was no better off than this in Persia, India and other countries. Despite all their minor differences the fate of the slave remained the same among all these nations:

Zijn leven had geen waarde, moord werd niet bestraft, hij werd belast met zware verplichtingen die weinig of geen rechten in ruil daarvoor met zich meebrachten. De systemen die in deze landen heersten, verschilden noch in intentie noch in slechte inhoud met betrekking tot de slaven: ze verschilden enkel in de mate of intensiteit van hun wreedheid en afschuwelijkheid die zij toonden in hun houding tegenover slaven.

his life had no worth, is murder no retaliation, he was burdened with cumbersome obligations carrying with them little or no rights in return. The systems prevalent in these countries differed neither in intent nor ill Content with regard to the slaves: they differed merely in the degree or intensity of their cruelty and hideousness which they betrayed in their attitudes towards slaves.

Dergelijke waren de levensomstandigheden die heersten toen de Islam het toneel betrad. Haar komst kondigde de herstel van de menselijke waardigheid voor deze slaven aan. Het vertelde de meesters over hun slaven:

Such were the conditions of life that obtained when Islam arrived on the scene. Its advent heralded the restoration of human dignity to these slaves. It told the masters as to their slaves:

“Jullie zijn (voortgekomen) uit de ander” (iv: 25). Het verklaarde: “Wie zijn slaaf doodt, zullen Wij doden; wie zijn neus verminkt, zullen Wij zijn neus afsnijden; en wie onze slaaf castreert, zullen Wij hem castreren als vergelding”. Het erkende een gemeenschappelijke, afstammingsgebonden herkomst evenals een terugkeer voor alle mensen, zowel meester als slaaf, zeggende: “Jullie zijn allen zonen van Adam en Adam werd uit stof geschapen”, en benadrukte dat er geen superioriteit voor een meester over zijn slaaf bestond enkel omdat hij een meester was: welke superioriteit er ook was, deze rustte op vroomheid: “Er is geen superioriteit voor een Arabier, noch voor een zwarte man over een rode, noch voor een rode over een zwarte, behalve door vroomheid”.1

“You are (sprung) the one from the other" (iv: 25). It proclaimed that: “He who kills his slave, we shall kill him; who mutilates his nose, we shall cut his nose; and who gelds our slave, We shall get him gelded ill return"1. It recognized a common, descent abode as well as return for all men, master and slave alike, saying “You are all sons of Adam and Adam was created from dust,2" and stressed that there was no superiority for a master over his slave merely because of his being a master: whatever superiority there was, it rested on piety: "There is no superiority for an Arab, nor for a black man over a red one, nor for a red over a black man save due to piety”.1

De Islam kwam en vertelde de meesters dat zij rechtvaardig en goed moesten zijn in hun omgang met de slaven: "En wees goed voor de ouders, de verwanten, de wezen, de behoeftige buur die dichtbij woont, de buur die ver weg woont, de reiziger en degenen die jullie rechterhand bezit; voorwaar, Allah houdt niet van degene die hoogmoedig en opschepperig is" (iv: 36). Het benadrukte het feit dat de ware relatie tussen de meester en zijn slaaf niet een van slavernij en overheersing was, noch een van onderwerping of verzet, maar een van verwantschap en broederschap. Daarom werd het de meesters toegestaan om te trouwen met de slavenmeisjes die zij in hun bezit hadden: "……Laat hen trouwen met de gelovige dienstmeisjes die jullie rechterhand bezit. Allah weet het best (over) jullie geloof. Jullie (komen) voort uit elkaar.. dus huwelik hen met toestemming van hun mensen, en geef hen hun bruidsschat met vriendelijkheid" (iv: 25).

Islam came and told the masters that they should be fair and good in their dealings with the slaves: "And be good to the parents and to the near of kin and the orphans and the needy neighbor of (your) kill and the alien neighbor and the companion in a journey and the wayfarer and those whom your right hand possesses; surely Allah does not love him who is proud, boastful" (iv: 36). It stressed the fact that the true relationship between the master and his slave was not one of slavery and over-lordship, nor of subjection or objection but that of kinship and brotherhood. Thus the masters were permitted to marry the slave-girls they had in their possession: "……Let them marry from the believing maids whom your right hands possess. Allah knoweth best (concerning) your faith. Ye (proceed) one from another.. so wed them by permission of their folk, and give unto them their portions in kindness" (iv: 25).

Zo werden de meesters beschreven als broeders van hun slaven: “Jullie slaven zijn jullie broeders.. dus wie een broeder onder zich heeft, moet hem voeden en kleden zoals hijzelf voedt en kleedt; vraag hen geen dingen die buiten hun macht liggen, en als je hen wel dergelijke dingen vraagt, help hen dan.”2

Thus the masters were described as brothers to their slaves: “Your slaves are your brothers..so he who has a brother under him should feed him and clothe him as he himself feeds and dresses; do not ask them to do things which are beyond their power and if you do ask them to do such things then help them".2

Met een teken van respect voor de gevoelens van de slaven voegde de Heilige Profeet ﷺ toe: “Niemand van jullie zou moeten zeggen: dit is mijn slaaf en dit is mijn slavin: hij zou eerder moeten zeggen: Dit is mijn man en dit is mijn dienstmeisje.”3 Op basis van deze autoriteit zei Abu Huraira, toen hij een man zag die op een paard reed terwijl zijn slaaf achter hem aan sjokte, tegen de man: "Laat hem achter je op het paard zitten, want hij is ongetwijfeld je broeder, en zijn ziel is gelijk aan de jouwe."

With a mark of deference to the feelings of the slaves the Holy Prophet added: “None of you should say: this is my slave and this is my slave-girl: he should rather say: This is my man and this is my maiden".3 It was on this authority that Abu Huraira, on seeing a man riding a horse and his slave trudging along after him, said to the man: "Get him seated on the horse behind you, for, surely he is your brother, and his soul is similar to yours".

Dit was echter niet alles wat de Islam voor de slaven deed, maar voordat we met onze onderzoek voortgaan, willen we eerst de grote vooruitgang samenvatten die, dankzij de Islam, in de positie van de slaaf ontstond in deze voorlopige fase.

This was, however, not all that Islam did for the slaves, but before proceeding with our inquiry, we would first like to sum up the great advance that, thanks to Islam, came about in the position of the slave at this preliminary stage.

De slaaf werd niet langer louter als een handelswaar beschouwd – een product – maar werd gezien als een menselijk wezen met een ziel die vergelijkbaar was met die van zijn meester, terwijl hij in het verleden werd beschouwd als een wezen dat totaal anders was dan zijn meester, en geschapen om te dienen als een slaaf die op elke mogelijke wijze geschikt was om vernedering te ondergaan. Het was vanwege dit concept dat hun geweten nooit een steek gaf wanneer zij hun slaven vermoordden, strafden, brandden of hen afzichtige en zware taken lieten uitvoeren. Islam verhief hen uit deze staat van verachtelijke slavernij naar de verheven status van broederschap met vrije mannen. Deze prestaties van de Islam waren geen loutere beweringen, maar een feit waar de geschiedenis getuige van is. Zelfs de bevooroordeelde schrijvers van Europa geven toe dat in de vroege periode van de Islam de slaaf werd verheven tot een dergelijke nobele staat van menselijkheid als die nooit eerder in enig ander deel van de wereld was waargenomen. Zij verkregen een zo waardige status binnen de moslimgemeenschap dat de vrijgelaten slaven het verafschuwden om hun voormalige meesters te verraden, hoewel zij nu geen behoefte aan hen hadden, geen angst voor hen voelden en nu even vrij waren als zij. De reden hiervoor lag in het feit dat zij zichzelf beschouwden als leden van de familie van hun vorige meesters en met hen verbonden waren door banden die vergelijkbaar waren met die van bloedverwantschap.

The slave was now no longer regarded just a commodity-a merchandize-but was looked Upon as a human being with a soul similar to that of his master, whereas in the past be was regarded as a being quite different from his master, and created to serve as a slave in every way fit to suffer humiliation, It was because of this notion that their conscience never twinged them when murdering, punishing, cauterizing, or making their slaves perform loathsome and burdensome jobs.4 Islam them from this state of abject slavery to the exalted status of brotherhood with free men. These achievements of Islam were not mere professions but a fact to which history bears witness. Even the prejudiced writers of Europe too admit that in the early period of Islam the slave was exalted to such a noble state of humanity as was never before witnessed in any other part of the world, They won so dignified a status within the Muslim community as made the freed slaves abhor betraying their erstwhile masters although now they stood in no need or fear of them and were now as free as they, The reason for this lay in the fact that they considered themselves to be members of the family of their previous masters and linked to them with ties akin to those of blood.

Ook de slaaf werd nu beschouwd als een menselijk wezen wiens persoonlijke veiligheid werd gegarandeerd door de wet, die het plegen van enige overtreding tegen hem, hetzij door woord of daad, verbood. Wat betreft het woord, verbood de Profeet ﷺ de moslims om over hun slaven als zodanig te spreken en beval hen in plaats daarvan hen op een wijze aan te spreken die hen zou doen denken aan leden van hun eigen familie, en het stigma van slavernij van hun persoon zou uitwissen. Met dit in het achterhoofd zei hij: “Zeker, God heeft jullie hun meesters gemaakt: en als Hij had gewild, had Hij jullie eveneens slaven in hun bezit kunnen geven".1 Dit betekent dat het de specifieke omstandigheden en omstandigheden waren die hen tot slaven hadden gemaakt, anders waren zij even goed als hun meesters. Op deze manier verminderde de Islam een beetje de opgezwollen trots van de meesters, terwijl het de status van slaven verhoogde om hen allen te verbinden in een puur menselijke relatie. Het bracht hen dichter bij elkaar en bevorderde de liefde onder hen door hen te vertellen dat liefde en niets anders de basis van al hun onderlinge relaties zou moeten vormen. In het geval van lichamelijke schade of letsel werd voor beiden expliciet een soortgelijke straf vastgesteld. “Hij die zijn slaaf slaat, zullen wij ter dood brengen,” is een principe dat zeer duidelijk is in zijn verre implicaties, die er allemaal naar wijzen dat er een staat van volmaakte gelijkheid heerste tussen de slaaf en zijn meester, net zoals tussen de ene man en de andere, naast het garanderen van het recht om als mens te leven voor beiden. Zo maakte de Islam duidelijk dat de huidige situatie — slavernij — hen niet uitsloot van hun rechten als menselijke wezens. Deze garanties waren niet alleen voldoende om een slaaf zijn veiligheid en bescherming van het leven te verlenen, maar waren ook zo vrijgevig en nobel dat er in de hele geschiedenis van de slavenwetten geen enkel parallel bestaat, noch voor noch na de komst van de Islam. In dit opzicht ging de Islam zo ver dat het de meester verbood om zelfs zijn slaaf te slaan, behalve met het oog op correctie (die haar eigen voorgeschreven grenzen heeft die onder geen enkele omstandigheid mogen worden overschreden of genegeerd, waarbij de opgelegde straf echter vergelijkbaar is met de straf die een meester aan zijn eigen kinderen mag geven voor hun ondeugd). Dit bood ook een juridische rechtvaardiging voor het verlenen van vrijheid aan de slaven. En hiermee gaan we over naar de volgende fase—de fase van daadwerkelijke vrijlating.

Also the slave now came to be regarded as a human being whose personal safety was guaranteed by law not permitting the commission of any transgression against him through word or act. As to the word, the Prophet forbade the Muslims to talk of their slaves as such and instead commanded them to address them in a manner that should make them think of themselves as members of their family, and blot out from their persons the stigma of slavery. With this in view he said: “Sure/y God has made you their masters: and if He had willed He could have likewise given you in their possession as slaves".1 This means that it was the particular conditions and circumstances that had made them slaves, otherwise they were as good as their masters. In this way Islam deflated a little the swollen pride of the masters along with raising the status of slaves so as to connect them all in a purely human relationship. It brought them closer and fostered love among them telling them that love and nothing else should form the basis of all their mutual relationships. In the case of physical harm or injury, for both of them a kindred punishment was explicitly laid down. “He who Slavs his slave we shall put him to death," is a principle very clear in its vast implications, all of which go to show that a state of perfect equality prevailed between the slave and his master as between one man and another, besides guaranteeing to both of them the right to live as human beings. Thus Islam made it clear that the present situation slavery-did not preclude them from their rights as human beings, These guarantees were not only quite sufficient to grant a slave his safety and security of life but were also so generous and noble that no other parallel in the whole history of slave laws exists at all either before or after the advent of Islam. In this respect Islam went to such an extent that it forbade the master to even slap his slave, except for the purpose of correction (which has its own prescribed limits that may neither be passed by nor overlooked under any circumstances, the punishment given being, however, similar to the punishment the master may award his own children on their mischief). This also provided a legal justification for setting the slaves at liberty. And with this we pass on to the next stage-the stage of actual enfranchisement.

In de eerste fase verleende de Islam spirituele emancipatie aan slaven. Het gaf hen hun menselijkheid terug en leerde hen dat zij, vanuit het standpunt van een gemeenschappelijke oorsprong, een status genoten die vergelijkbaar was met die van hun meesters, en dat het enkel de externe omstandigheden waren die hen van hun vrijheid hadden beroofd, waardoor zij niet direct konden deelnemen aan het sociale leven van de gemeenschap. Behalve dit ene punt was er geen ander verschil tussen slaven en meesters wat betreft hun rechten als menselijke wezens.

In the first stage Islam gave spiritual enfranchisement to slaves. It gave them back their humanity and taught that from the stand point of a common origin they enjoyed a status similar to that of their masters and that it was the external circumstances alone that had deprived them of their freedom, preventing them thereby from participating directly in the social life of the community. But for this only point of different, there was no other difference between slaves and masters as far as their rights as human beings were concerned.

Maar de Islam bleef daar niet bij, aangezien het grote fundamentele principe ervan het bereiken van perfecte gelijkheid tussen alle mensen is, waardoor iedereen van hen even vrij wordt gemaakt.

But Islam did not stop short there as the great fundamental principle of it is the achievement of perfect equality among all men making everyone of them equally free.

Daarom ging het ertoe over om de werkelijke vrijheid van de slaven te bewerkstelligen via twee belangrijke middelen: (1) vrijwillige emancipatie door de meesters (Al Itq) en (2) het vastleggen van hun vrijheid (Mukatabah). (1) Wat het eerste hiervan betreft (d.w.z. Al Itq), dit was een vrijwillige daad aan de zijde van de meester om een slaaf vrij te laten. Deze praktijk werd door de Islam sterk aangemoedigd en de Heilige Profeet ﷺ zelf gaf in dit opzicht het beste voorbeeld voor zijn volgelingen. Hij bevrijdde al de slaven die hij had. Zijn metgezellen volgden zijn voorbeeld, Abu Bakr in het bijzonder, door grote sommen geld uit te geven aan het vrijkopen van slaven van de afgodendienaar-leiders van Quraish om hen later vrij te laten. Naast dit werden slaven ook uitgekocht uit de Schatkist wanneer er geld beschikbaar was voor dit doel om hen vrij te laten. Yahya bin Saeed zegt: "Umar bin Abdul Aziz stuurde mij om almoezen te innen in Afrika. Ik verzamelde de almoezen en zocht toen naar de armen om de almoezen onder hen te verdelen, maar ik vond er geen, noch vond ik iemand die deze van mij zou willen accepteren, want Umar bin Abdul Aziz had de mensen verrijkt. Dus kocht ik een slaaf met het geld en bevrijdde hem vervolgens". De Heilige Profeet ﷺ bevrijdde een slaaf die aan tien moslims lezen en schrijven zou leren of enige andere soortgelijke dienst zou verlenen aan de moslimgemeenschap. De Qur'an gebood dat verzoening voor sommige zonden bestond uit het bevrijden van slaven, evenals de Heilige Profeet ﷺ het aanmoedigde als vergoeding voor elke andere zonde die men zou kunnen begaan. Dit droeg meer dan wat dan ook bij aan het brengen van vrijheid aan het grootste aantal slaven, want geen mens kon hopen geheel vrij te zijn van zonde, zoals de Heilige Profeet ﷺ zei: “Alle zonen van Adam zijn zondaars”. Het is goed om hier een van de verzoeningen aan te wijzen die door de Islam zijn voorgeschreven voor zonden, aangezien het in het bijzonder het standpunt van de Islam met betrekking tot slavernij illustreert. De Islam heeft voorgeschreven dat de verlossing voor het per ongeluk doden van een gelovige het vrijlaten van een gelovige slaaf en het betalen van bloedgeld aan zijn mensen was: “En wie een gelovige per ongeluk doodt, moet een gelovige slaaf vrijlaten en bloedgeld aan zijn mensen betalen” (iv : 92). De man die per ongeluk werd vermoord, was een mens van wie zowel zijn mensen als de gemeenschap werden beroofd zonder enige juridische rechtvaardiging, om welke reden de Islam voorschreef dat er een compensatie moest worden geboden aan beide partijen, zijn mensen en de samenleving: zijn mensen kregen een rechtvaardig bloedgeld en de samenleving kreeg een andere man om in zijn plaats te dienen, namelijk de nieuw bevrijde gelovige slaaf. Zo betekende het vrijlaten van een slaaf het terugbrengen tot leven van een mens als compensatie voor degene die verloren was gegaan doordat hij per ongeluk was gedood. Zoals hieruit duidelijk blijkt, beschouwt de Islam slavernij als de dood of een staat die er zeer op lijkt, ongeacht alle zekerheden die het een slaaf bood. Daarom greep het met klem elke gelegenheid aan om deze ellendige klasse van menselijke wezens te doen herleven door hen hun vrijheid te herstellen.

De geschiedenis vertelt ons dat dergelijke grote aantallen slaven hun vrijheid hebben verkregen via deze vrijwillige emancipatie (Al Itq) in de Islam, zoals er geen enkel ander parallel is in de geschiedenis van enige andere natie, voor of na de Islam tot de moderne tijd, naast het feit dat de factoren die bijdroegen aan deze emancipatie puur menselijk waren, voortvloeiend uit de oprechteste wens van moslims om de welgevalligheid van hun God te winnen door de slaven die zij bezaten te bevrijden.

History tells us that such large numbers of slaves achieved their freedom through this voluntary emancipation (Al Itq) in Islam as have no other parallel in the history of any other nation, before or after Islam till modern times, besides the fact that the factors that contributed towards this emancipation were purely humane springing up from Muslims' sincerest wish to win their God's pleasure by freeing the slaves they possessed.

(2) De tweede manier waarop de Islam vrijheid voor slaven bracht, was die van Mukatabah, oftewel het schriftelijk vastleggen van de vrijheid van een slaaf op diens verzoek door de meester, in ruil voor een bepaald geldbedrag dat door beiden was overeengekomen. In een dergelijk geval kon de meester noch weigeren, noch uitstellen om een slaaf die klaar was om zijn vrijheid af te kopen, te bevrijden:

(2) The second means whereby Islam brought freedom to slaves was that of Mukatabah i.e. the writing of freedom to a slave on his asking for it by the master in return for a certain amount of money agreed upon by both of them. The master could in such a case neither refuse nor delay the freeing of a slave ready to ransom his freedom:

Hij moet hem onverwijld vrijlaten bij ontvangst van het losgeld. Anders zou de slaaf de rechtbank kunnen verzoeken om zijn vrijlating te bevelen.

he needs must set him at liberty on the receipt of the ransom. Otherwise the slave could move the court to decree his enfranchisement.

Door deze instelling van Mukatabah plaveide de Islam de weg naar de vrijheid van al die slaven die de wens hadden om vrij te zijn, in plaats van passief te wachten op de welwillendheid of vroomheid van hun meesters om hen naar hun eigen goeddunken vrij te laten.

By this institution of Mukatabah, Islam paved the way for the freedom of all those slaves who happened to desire their freedom and not passively wait for their masters' good will or piety to set them at liberty at their own convenience.

Vanaf het moment dat een slaaf aanbood om zijn vrijheid af te kopen, kon niet alleen zijn meester het aanbod niet afwijzen, maar hij hoefde ook niet te vrezen voor enige repercussies, want de Islamitische Regering garandeerde dat hij voortaan voor zijn meester zou werken in ruil voor een vaste betaling, of dat er regelingen zouden worden getroffen zodat hij voor anderen in loondienst kon werken totdat hij in staat was het geld te verzamelen dat nodig was om zijn vrijheid terug te kopen.

From the moment a slave offered to ransom his freedom, not only his master could not turn down the offer, but there was also no need for him to fear any repercussions, for the Islamic Government guaranteed that he would henceforth work for his master in return for a fixed payment, or it would make arrangements for him to work outside for anyone else on hire till the time he is able to collect the money needed for the winning back of his freedom.

Dit was wat er daarna in Europa gebeurde in de veertiende eeuw, dat wil zeggen ongeveer zeven eeuwen nadat de Islam het al in haar domein had afgedwongen. Het grote onderscheidende kenmerk van de Islam, dat men elders nauwelijks kan vinden, was de financiële steun die de Islamitische regering verleende aan slaven, waarbij de vrijlating van hun vrijheid uit de schatkist werd bevolen. Dit was een duidelijke uiting van de grote belangstelling die de Islam had voor de vrijwillige emancipatie van slaven zonder enige materiële winst in ruil te verwachten, louter met het oog op het verkrijgen van Gods welbehagen en het vervullen van iemands verplichtingen als slaaf jegens Hem. Het Koranvers dat de bestemmingen van de armenbelasting (Az-Zakat) beschrijft, zegt:

This was what happened in Europe afterwards in the fourteenth century, that is Some seven centuries after Islam had already enforced it in its domain, The great distinguishing feature of Islam that can hardly be looked for anywhere else, was the financial aid the Islamic Government advanced to slaves such as would demand the writing of their freedom out of the Public Exchequer. This was a clear manifestation of the great interest Islam had in the voluntary emancipation of slaves without expecting any material gains in return, merely with a view to securing God's pleasure and fulfilling one's obligations as a slave towards Him, The Qur'anic verse describing the uses of poor-rate (Az-Zakat) says:

“Aalmoezen zijn slechts voor de armen en de behoeftigen, en de functionarissen (die over hen zijn aangesteld)..., en de (vrijkoop van) gevangenen” (ix : 60). Zo heeft de Qur'an vastgesteld dat de armenbelasting (Az-Zakat) besteed moet worden aan de aankoop van de vrijheid van dergelijke slaven die niet in staat waren hun eigen vrijheid te verdienen met behulp van hun persoonlijke inkomsten.

“Alms are only for the poor and the needy, and the officials (appointed) over them….,and the (ransoming of) captives" (ix : 60). Thus the Qur'an laid it down that the poor-rate (Az-Zakat) should be spent for purchasing the freedom of such slaves as were unable to work out their own liberty with the help of their personal earnings.

Deze twee instituten in de Islam betekenden een grote praktische vooruitgang die de Islam heeft bereikt in de geschiedenis van de slavernij. Het voorkwam de normale historische vooruitgang van de mensheid met ten minste zeven eeuwen, naast het bevatten van enkele vrij nieuwe elementen van vooruitgang, zoals de veiligheid die de staat aan de slaaf bood — iets wat zeldzaam was in de geschiedenis van de mensheid tot de moderne tijd — en andere zaken die de mensheid nog lang niet heeft gerealiseerd, namelijk de edele en vrijgevige behandeling van slaven, of het vrijlaten van hen uit eigen vrije wil zonder enige externe druk van economische of politieke ontwikkelingen, zoals die de volkeren van Europa uiteindelijk dwongen om slaven vrijheid te verlenen.

These two institutions in Islam signified a great practical advancement achieved by Islam in the history of slavery, It forestalled the normal historical advancement of mankind by at least seven centuries besides featuring Some quite new ingredients of advancement such as security afforded by the state to the slave-something rare in the history of mankind till modern times-and others which mankind is far from having yet realized i.e. the noble and generous treatment of slaves, or freeing them of one's own free will without any external pressure of economic or political developments such as at last forced the peoples of Europe to grant freedom to slaves.

Deze twee zaken zijn voldoende om de valse beweringen van de communisten te weerleggen, die beweren dat alle systemen, inclusief de Islam, slechts een bepaald stadium in de economische ontwikkeling van de mensheid vertegenwoordigen. Trouw aan de wet van het dialectisch materialisme kwam de Islam met al haar overtuigingen en visies dus ook op een tijdstip dat het beste bij haar paste, als weerspiegeling van de economische en materiële omstandigheden van die periode; want volgens hen kan een systeem slechts het economische leven weerspiegelen, maar kan het op geen enkele wijze een toekomstig economisch stadium voorzien. Zij hameren erop dat deze theorie niet onjuist kan zijn, aangezien deze is bekrachtigd door de Rede van Degene die "noch van boven noch van onder door onwaarheid beïnvloed kan worden" — de Rede van Karl Marx, de meest Verheven en Gezegende! Maar de bodem is uit deze onwaarheid geslagen door de Islam — een standvastige weerlegging van al deze Marxistische onzin, aangezien zij zich niet de weg baande op de wijze die Marx voorschreef, noch binnen het Arabisch schiereiland, noch daarbuiten in de hele wereld. En dit geldt niet alleen met betrekking tot het leven van slaven onder de Islam, maar is evenzeer houdbaar in haar wijze van het verdelen van rijkdom, in het bepalen van de wederzijdse relatie tussen de heerser en de onderdaan, en van een meester tot zijn loonarbeider.1 Aan de andere kant bouwde de Islam haar gehele sociale en economische bovenbouw op vrijwillige gehoorzaamheid van een stijl die op vele manieren nog steeds ongeëvenaard en onovertroffen is in de geschiedenis van sociale systemen.

These two things are sufficient to confute the false assertions of the communists, who claim that all systems including Islam represent but a particular stage in the economic development of mankind. Faithful to the law of dialectical materialism thus Islam too with all its beliefs and views came at a time best suited for it, reflecting the economic and material conditions of the period, for a system may, according to them only reflect the economic life but can by no means anticipate a future economic stage. They insist that this theory cannot be false as it has been testified by the Reason of the One who "can neither be influenced with falsehood from above nor from below"-the Reason of Karl Marx, the most Exalted and Blessed one! But the bottom is knocked out of this falsehood by Islam- standing refutation of all this Marxist humbug, for it did not work up its way in the manner Marx prescribed, inside the Arabian peninsula, nor outside it all the world over, And this is true not only with regard to the life of slaves under Islam but is equally tenable in its manner of distributing wealth, in determining the mutual relationship of the ruler and the ruled, and of a master's to his hireling.1 On the other hand, Islam raised its whole social and economic superstructure on voluntary obedience of such a style as in many ways still remains unsurpassed and unmatched in the history of social systems.

Hier kan een zeer verwarrende vraag sommige mensen achtervolgen: Waarom heeft de Islam — die zo'n grote kampioen is van de emancipatie van slaven en dergelijke radicale stappen in die richting vrijwillig en zonder enige externe druk of dwang voor de hele wereld nam — niet ook de laatste en beslissende stap gezet om het definitief af te schaffen, zoals dat de mensheid enorm ten goede zou zijn gekomen, naast het bewijzen dat het werkelijk een systeem was dat het meest volmaakt is en in feite is geopenbaard door God, Die de zonen van Adam boven vele van Zijn scheppingen heeft verheven?

Here a very perplexing question may haunt some persons: Why is it that Islam-so great a champion of slave emancipation and taking such radical steps towards that end voluntarily and without any outside pressure or coercion before all the world did not also take the final and decisive step, and abolish it once for all, as it might have in that way immensely benefited mankind besides proving thereby that it was really a system most perfect and in effect revealed by God, Who dignified the sons of Adam over many of His creations?

Voor een antwoord op deze vraag moeten we de verwante sociale, psychologische en politieke problemen van slavernij onderzoeken — de redenen waarom de Islam de veelverwachte en directe afschaffing ervan heeft uitgesteld. We moeten tijdens dit onderzoek ook in gedachten houden dat de afschaffing van slavernij in werkelijkheid eerder werd vertraagd dan de Islam zou hebben gewild of toegestaan indien zij naar behoren was blijven functioneren in haar oorspronkelijke zuiverheid, onvervalst door externe elementen van afwijking.

For an answer to this question we need must inquire into the allied social, psychological and political problems of slavery-the reasons due to which Islam delayed its much expected and outright abolition. We must also during this inquiry bear in mind that actually the abolition of slavery was rather delayed more than Islam would have desired or allowed it if it had continued functioning properly in its pristine purity, unadulterated by extraneous ingredients of deviation.

Ten eerste moet worden vastgelegd dat toen de Islam kwam, slavernij over de hele wereld wijdverspreid was als een erkend feit van het sociaal-economisch bestaan. Er was nauwelijks een man te vinden die erdoor werd afgestoten, of die enige behoefte voelde aan een verandering. Daarom vereiste het veranderen of het volledig afschaffen ervan een geleidelijk proces dat zich over een lange periode uitstrekte. Zo zien we dat het verbod op alcohol niet onmiddellijk werd doorgevoerd, maar pas na jaren van voorbereiding, hoewel het voor alle andere zaken een louter individuele gewoonte vormde, ondanks het feit dat het ook zoveel sociale implicaties met zich meebracht en dat sommige Arabieren zelfs in de dagen van onwetendheid onthouding praktiseerden, omdat zij het beschouwden als een ondeugd die een werkelijk edel man degradeerde. Maar slavernij werd door hen als iets heel anders beschouwd. Het was diep geworteld in de sociale structuur van die tijd evenals in de psychologie van de individuen; het bracht zowel individuele als sociale en economische implicaties met zich mee en, zoals we hierboven hebben opgemerkt, beschouwde niemand het bestaan ervan als iets ongewenst. Daarom vereiste de afschaffing ervan een periode die veel langer was dan het leven van de Heilige Profeet ﷺ, de periode die samenviel met de periode van de Goddelijke openbaring door hem. God, de Best Kenner van alles wat Hij heeft geschapen, wist dat het totale verbod op wijn na enkele jaren door een loutere beveliging zou worden bereikt.

In the first place then it must be recorded that when Islam came, slavery was prevalent throughout the world as an acknowledged fact of socio-economic existence, There was hardly a man to be met with who was repelled by it, or who felt any need for a change. As such the changing or the total discarding of it required a gradual process stretched over a long period of time. Thus we see that prohibition of liquor was effected not immediately but after years of preparation although it before all other things constituted a mere individual habit, not withstanding the fact that it carried so many social implications as well and that some of the Arabs practiced abstinence even in the days of ignorance believing it a vice degrading for a truly noble man. But slavery was looked upon by them as something quite different. It was deep-rooted in the social structure of the time as well as the psychology of the individuals, it entailed individual as well as social and economical implications and, as we observed above, nobody regarded its existence as something undesirable, That is why its abolition required a period of time far longer than the life of the Holy Prophet, the period which coincided with the period of Divine revelation through him. God, the Best Knower of all that He created, knew that the total prohibition of wine would be achieved after a few years by a mere commandment.

Dus Hij beval de verbodsbepaling ervan toen die tijd aanbrak. Insgelijks, indien de omstandigheden van het leven zodanig waren geweest dat een loutere richting voldoende zou zijn geweest om het kwaad van slavernij te onderdrukken, zou God Almachtig het eenmaal voor altijd uitdrukkelijk hebben verboden zonder verdere vertraging.

So He did command its prohibition when such time came. Similarly, if the conditions of life had been such as a mere direction were to suffice to suppress the evil of slavery, God Almighty would have expressly forbidden it once for all without any further delay.

Wanneer we zeggen dat de Islam een religie is voor de gehele mensheid en voor alle tijden, en dat zij in zichzelf alle gezonde elementen omvat die noodzakelijk zijn voor het bestaan en het voortbestaan van een goed leven, bedoelen we absoluut niet dat zij eenmaal voor altijd alle gedetailleerde regels heeft vastgesteld voor alle tijden en klimaten. Nee, dat is niet zo, want zij heeft dergelijke gedetailleerde richtlijnen slechts gegeven met betrekking tot die fundamentele menselijke problemen die ongewijzigd blijven door alle verschillende wendingen van de geschiedenis, aangezien de wortels van deze problemen diep liggen in de onveranderlijke, instinctieve bronnen van de menselijke natuur. Wat de voortdurend veranderende levensomstandigheden betreft, is de Islam tevreden met het vaststellen van enkele algemene principes hiervoor, om zo de toekomstige koers van hun ontwikkeling te schetsen. Dit is precies wat zij deed met betrekking tot het probleem van de slavernij. Zij legde een gezonde basis voor het vrijlaten van slaven door middel van vrijwillige emancipatie of door het vrijkopen van hun vrijheid, naast het aanwijzen van de weg naar een permanente oplossing voor dit oude en complexe probleem in de toekomst.

When we say that Islam is a religion for all mankind and for all times, and that it embraces in itself all the healthy elements necessary for the existence and continuance of good life, we do not at all mean that it has once for all laid down all the detailed rules for all times and climes. No, that is not so, for it has given such detailed directions only with regard to those basic human problems that remain unaltered through all the different vicissitudes of history, for the roots of these problems lie deep in the unchangeable, instinctive headsprings of human nature. As to the ever-changing conditions of life, Islam is content with laying down some general principles for them so as to outline their future course of development. This is precisely what it did with respect to the problem of slavery. It laid down a sound basis for the freeing of slaves through voluntary enfranchisement or by the ransoming of their freedom besides pointing out the course to a permanent resolution of this old and complicated problem in future.

Islam had niet de bedoeling om de menselijke natuur te veranderen. Het streefde er eerder naar om deze te beschaven, waarbij rekening werd gehouden met de onvermijdelijke beperkingen, om de mens te helpen opstijgen naar de hoogst mogelijke niveaus van perfectie zonder terug te vallen op onderdrukking of repressie. Het boekte een wonderbaarlijk succes in het transformeren van bepaalde individuen. Wat betreft de menselijke samenleving als geheel, was het succes niet minder glorieus: het vertoont geen enkele gelijkenis met iets anders dat ooit in de menselijke geschiedenis is bereikt. Maar ondanks dit alles was het niet gericht op het transformeren van menselijke wezens tot een graad van perfectie die zowel zeldzaam als onmogelijk is in het praktische leven van mensen met al hun huidige menselijke beperkingen. Want als God dat had bedoeld, dan had Hij de mens vanaf het begin als engelen geschapen en hen als zodanig bevolen lasten te dragen die alleen door engelen gedragen kunnen worden, van wie gezegd wordt: "Zij ongehoorzamen God niet in alles wat Hij hen gebiedt: en zij doen wat hen bevolen is" (Ixvi : 6). God had niet de bedoeling om mensen te transformeren tot engelen zoals deze. Hij maakte hen eerder tot mensen en als zodanig kent Hij hun potentieel en de tijd die nodig is voor hun bloei, om hen in staat te stellen een bevel te volgen en succesvol uit te voeren. Het is echter volstrekt voldoende dat Islam de eerste was die de emancipatiebeweging initieerde, die de wereld zeven eeuwen kostte om te adopteren en af te dwingen. Het feit is desondanks dat Islam niet lang daarna de slavernij op het Arabisch schiereiland in de praktijk had beëindigd, en indien niet voor de aanwezigheid van een nieuwe bron van slavernij waardoor slavernij overal ter wereld voortduurde, was het prima in staat om een vergelijkbare uitwissing in de hele wereld van Islam serieus op zich te nemen. In aanwezigheid van deze nieuwe oorzaak van dienstbaarheid was het voor Islam niet mogelijk om deze direct af te schaffen, aangezien het niet alleen de moslims betrof, maar ook hun tegenstanders over wie Islam geen controle of macht uitoefende. De bron die op deze wijze de totale uitwissing van slavernij voorkwam, was oorlog, de meest vruchtbare bron van slavernij in die tijd. We zullen dit spoedig in enige detail bespreken.

Islam did not mean to change human nature. It rather sought to civilize it making due allowance for its inevitable limitations so as to help it ascend the highest possible planes of perfection without any recourse to suppression or repression. It recorded a miraculous success in transforming some individuals. As regards human society as a whole its success was no less glorious: it bears no analogy to anything else ever achieved in the domain of human history. But despite all this it did not aim at transmuting human beings to a degree of perfection both rare as well as impossible in the practical life of human beings with all their present human limitations. For, if God had intended that, He would have from the very first created men like angels and as such ordered them to bear burdens that can be borne by angels only, of whom it is said that: "They do not disobey God in all that He orders them: and they do what they are commanded to” (Ixvi : 6). God did not intend to transmute men into angels such as these. He rather made them men and as such He knows their potentialities and the time necessary for their flourishing so as to enable them to follow and successfully execute an order. However it is quite sufficient for Islam to be the first to initiate the emancipation movement which took the world some seven centuries to adopt and enforce. The fact nonetheless is that Islam had before long practically put an end to slavery in the Arabian peninsula and but for the presence of a new headspring of slavery due to which slavery lingered on everywhere in the world, it was quite capable of undertaking in earnest its similar effacement in the whole world of Islam. In the presence of this new cause of servitude it was not possible for Islam to abolish it outright, for it concerned not only the Muslims but their opponents as well on whom Islam exercised no control or power. The source that thus prevented the total effacement of slavery was war, the most fruitful source of slavery at the time. We would discuss it shortly in some detail.

In het goed behandelen van slaven en het herstellen van hun menselijke status heeft de Islam enkele van de meest wonderbaarlijke en bewonderenswaardige voorbeelden nagelaten. Hiervan hebben we reeds verwezen naar enkele van de Koranische verzen en de tradities van de Heilige Profeet ﷺ. Hier zullen we in het kort enkele meer voorbeelden nemen uit het praktische leven in de vroege periode. Toen de Heilige Profeet ﷺ in Madina de broederschap vestigde tussen enkele Arabische stamhoofden en enkele vrijgelaten slaven. Zo verbond hij als broeders Bilal zoon van Rabah en Khalid zoon van Ru-waihata Al-Khas'ami; Zaid, de vrijgelaten slaaf van de Profeet ﷺ, en Hamza, de oom van de Profeet ﷺ; en Kharijah zoon van Zaid en Abu Bakr. Deze relatie van broederschap was een echte band die vergelijkbaar was met een bloedverwantschap, zoveel dat de twee personen die op deze wijze broeders werden, van elkaar erfden net zoals alleen bloedverwanten dat nu doen.

In treating slaves well and restoring their human status Islam has left behind some most wonderful and admirable examples. Of these we have already referred to some of the Qur'anic verses and traditions of the Holy Prophet, Here we would in brief take some more examples from practical life in the early period. When in Madina, the Holy Prophet established brotherhood between some Arab chiefs and some freed slaves. Thus he joined as brothers Bilal son of Rabah and Khalid son of Ru-waihata Al-Khas'ami; Zaid, the treed slave of the Prophet, and Hamza, the uncle of the Prophet; and Kharijah son of Zaid and Abu Bakr. This relationship of brotherhood was a real bond akin to blood-relationship, so much so that the two persons thus made brothers inherited from each other just as only the blood relations now do.

Maar de Islam stopte daar niet. Het ging een stap verder. Zo trouwde de Profeet ﷺ zijn nicht Zainab, de dochter van Jahsh, uit aan zijn voormalige slaaf Zaid. Maar het huwelijk raakt een zeer delicaat aspect van iemands leven, vooral dat van een vrouw. Daarom, hoewel Zainab een man accepteerde die ver onder haar in sociale status stond, kon zij zich niet verzoenen met het feit de vrouw te zijn van iemand die niet uit een edele familie kwam zoals zij, noch rijkdom bezat. Maar de Heilige Profeet ﷺ stelde met deze daad een voorbeeld om te laten zien dat een slaaf het hoogste niveau van een Qureishitische leider kon bereiken, uit de afgrond van schande waarin hij was geworpen door zijn wrede medemensen. Maar zelfs dit was voor de Islam nog niet genoeg.

But Islam did not stop at that. It went a step farther. Thus the Prophet married away his cousin Zainab, daughter of Jahsh, to his ex-slave Zaid. But marriage touches a very delicate aspect of a person's life especially in that of a woman. Therefore, although Zainab accepted a man far below her in social status, she could not reconcile herself to be the wife of one who did not come of a noble family like her, nor possessed wealth, But the Holy Prophet did by this act set an example to show that a slave could attain to the highest level of a Qureishite chief from out of the abyss of ignominy into which he was hurled by his cruel fellow human beings. But still this did not satisfy Islam.

Slaven werden verheven tot de positie van militaire commandanten en leiders. Dus toen de Heilige Profeet ﷺ een leger uitzond dat bestond uit de naaste metgezellen – de Emigranten en de Helpers, de erkende leiders van de Arabieren – vertrouwde hij Zaid, de slaaf, toe met het bevel over het leger. Na de dood van Zaid benoemde de Heilige Profeet ﷺ zijn zoon, Osma, tot commandant van het leger dat bestond uit zulke illustere mannen als Abu Bakr en Omar, zijn twee belangrijkste ministers en latere opvolgers. Zo kregen slaven niet alleen een status die gelijk en vergelijkbaar was met die van anderen, maar werden zij tegelijkertijd verheven tot de verheven posities van het leiden van de legers van vrije mannen. In dit opzicht ging de Heilige Profeet ﷺ zo ver dat er wordt overgeleverd dat hij de gelovigen beval:

Slaves were exalted to the position of military commanders and leaders. Thus when the Holy Prophet sent out an army which consisted of the closest of the Companions- Emigrants and the Helpers, the acknowledged leaders of the Arabs-he entrusted Zaid, the slave, with the generalship of the army. After the death of Zaid the Holy Prophet appointed his son, Osma as the commander of the army consisting of such illustrious men as Abu Bakr and Omar, his two principal ministers and afterwards successors. Thus slaves were given not only a status equal and similar to others but were at the same time raised to the exalted positions of heading the armies of free men. In this regard the Holy Prophet went to such a great length that he is reported to have commanded the believers:

"Hoor en gehoor (de bevelen van uw leiders), zelfs als de man die boven u is aangesteld als uw leider een zwarte slaaf is met een hoofd als een rozijn, zolang hij de wet van God onder u blijft handhaven."1 Zo kon zelfs een slaaf streven naar het hoogste ambt in de Islamitische staat. Toen hij geconfronteerd werd met het probleem van het aanstellen van zijn opvolger, zei Omar: "Als Salim, de slaaf van Abi Huzaifa, nog in leven was geweest, zou ik hem kalief hebben benoemd." Dit was slechts een voortzetting van de traditie die door de Heilige Profeet ﷺ was gesticht.

"Hear and obey (the orders of your leaders) although the man appointed above you as your leader be a negro slave with a raisin-like head so long as he continues to enforce among you God's law".1 Thus even a slave could aspire to the highest office in the Islamic state. When faced with the problem of appointing his successor, Omar said: "Had Salim, the slave of Abi Huzaifa been alive, I would have appointed him caliph". This was just a continuation of the tradition founded by the Holy Prophet.

Het leven van Omar biedt een ander bewonderenswaardig voorbeeld van het respect dat slaven genoten binnen de moslimsamenleving. Toen hij fel werd tegengesproken door Bilal, de zoon van Rabah, een voormalig slaaf, over het probleem van Fay (veroverde gebieden), bad Omar, wanhopig over alle andere middelen om zijn oppositie tot zwijgen te brengen, tot God: "Mijn God! Beloon mij met Bilal en zijn kameraden!" Wat een reactie voor een kalief in het aangezicht van verzet door een van de voormalige slaven onder zijn onderdanen.

Omar's life affords yet another admirable instance bearing upon the respect enjoyed by slaves in the Muslim society. When he was vehemently opposed by Bilal, son of Rabah, an ex-slave, concerning the problem of Fay (conquered lands) Omar despairing of all other means of silencing his opposition prayed to God: "My God! Requite me with Bilal and his comrades!" What a reaction for a caliph in the face of opposition by one of ex-slaves from among his subjects.

De grote superioriteit van de Islam met betrekking tot slavernij is manifest in verschillende aspecten. Het streefde ernaar om slaven zowel extern als intern te bevrijden, maar om dat doel te bereiken vertrouwde het niet enkel op vrome wensen, zoals Abraham Lincoln had gedaan door een bevel uit te vaardigen zonder de slaven mentaal voor te bereiden. Dit getuigt van het diepe begrip van de Islam voor de menselijke natuur en hoe zij alle mogelijke middelen inzette om haar doel te bereiken. Zij herstelde niet alleen vrijelijk de vrijheid van deze mensen, maar trainde hen ook om deze te waarborgen en de verantwoordelijkheden te dragen die daaruit voortvloeien. Het infuseerde een geest van liefde en samenwerking door de gehele samenleving. Het wachtte niet tot er conflicten zouden uitbreken binnen de samenleving over deze rechten, zoals in Europa was gebeurd, wat een afschuwelijke erfenis van bittere wrok en haat achterliet en alle spirituele bronnen in het menselijk hart uitputte. Laten we tot slot nu de belangrijkste basis nemen waarop de Islam de uiteindelijke emancipatie uitwerkte na een gepast proces van spirituele verheffing van de slaven.

The great superiority of Islam with regard to slavery is manifest in various aspects. It aimed at freeing slaves externally as well as internally but to achieve that end it did not merely rely upon the pious wishes as Abraham Lincoln had done by issuing an order without preparing slaves mentally. This demonstrates Islam's deep understanding of the human nature and how it employed all possible means to achieve its objective. It not only liberally restored these people's liberty but also trained them so as to safeguard it and bear responsibilities flowing from it. It infused a spirit of love and cooperation throughout the society. It did not wait till conflicts should break out within the society over these rights as had happened in Europe leaving behind them an odious legacy of bitter malice and hatred and sapping all the spiritual headsprings in human heart. In the end, let us now take up the main basis on which Islam worked out the final emancipation after a due process of spiritual elevation of slaves.

We hebben reeds gewezen op het feit dat de Islam succesvol een einde heeft gemaakt aan al die oude bronnen waaruit slavernij voortkwam, op één na, waarvan het vrijwel onmogelijk was om er afstand van te doen, en dat was oorlog, de enige effectieve bron van dit kwaad die overbleef na de strijd van de Islam ertegen. Wij stellen voor om dit uitgebreid te behandelen.

We have already pointed out that Islam successfully put an end to all those old sources whence slavery sprang up save one, which it was virtually impossible for it to do away with, and that was war, the only effective source of this evil left behind after the crusade of Islam against it. We propose to deal with it at some length.

De belangrijkste praktijk die terugging tot de verste oudheid en destijds gangbaar was, was dat krijgsgevangenen ofwel tot slaaf werden gemaakt of ter dood werden gebracht.1 Het was een praktijk die met het verstrijken van de tijd een noodzakelijke voorwaarde van het menselijk bestaan in die verleden tijden was geworden.

The principal practice that dated back to the remotest past and was prevalent at the time was that prisoners of war were either enslaved or put to death.1 It was a practice such as had with the passage of time come to stay as a necessary condition of human existence in those past ages.

Het was tegen deze sociale achtergrond dat de Islam aan de mensheid werd geopenbaard. Veel veldslagen vonden plaats tussen de strijdkrachten van de Islam en haar tegenstanders. De moslims die in deze oorlogen gevangenen werden gemaakt, werden door hun gevangendrappers tot slaaf gemaakt. Hun vrijheden werden ontnomen.

It was against this social background that Islam was revealed to mankind. Many battles took place between the forces of Islam and its opponents. The Muslims taken prisoners in these wars were made slaves by their captors. Their liberties were forfeited.

Mannen werden blootgesteld aan onderdrukking en al het leed dat destijds algemeen het lot van een slaaf was. De eer van de vrouw werd op de meest schandelijke wijze geschonden; verschillende mannen — vaders, zonen en vrienden — deelden gezamenlijk één gevangen vrouw zonder enige acht op een regel of wet, of respect voor haar vrouwelijkheid, of enige overweging of zij een maagd was of een getrouwde vrouw. Daarnaast werden de kinderen, indien zij gevangen werden genomen, opgevoed in een meest afschuwelijke en nederige slavernij.

Men were exposed to oppression and all those miseries that were commonly the lot of a slave at the time, The honor of woman was violated in a most flagrant manner; several men-fathers, sons and friends-all jointly shared a single captive woman with no regard whatever to any rule or law, or respect for her womanhood, or any consideration whatever about her being a virgin maid or a married Woman. Besides this, the children, if captured, were brought up in a most odious and abject servitude.

Gezien de toenmalige omstandigheden was het voor de Islam niet mogelijk om onmiddellijk alle gevangenen die uit het kamp in haar handen vielen vrij te laten, want dat zou niet alleen een onverstandige politieke zet zijn geweest, maar zou ook een feitelijke aanmoediging aan haar vijanden hebben betekend, vooral omdat zowel de Moslims als hun dierbaren die in de oorlog gevangen waren genomen, door de vijanden tot slaaf werden gemaakt en werden blootgesteld aan allerlei soorten martelingen, wreedheden en vernederingen. Onder dergelijke omstandigheden was de beste en enige weg die de Islam restte, om hen als krijgsgevangenen te behandelen zoals zij de Moslims behandelden. Het tot slaaf maken van krijgsgevangenen kon niet eenzijdig door de Islam worden afgeschaft wanneer de vijanden vasthielden aan het voortzetten ervan. Daarom werd deze praktijk getolereerd zolang er geen alternatief voor bestond en totdat de volkeren over de hele wereld het met elkaar eens zouden worden over een basis die anders was dan die van slavernij in de omgang met hun krijgsgevangenen. We mogen ook het grote verschil tussen de Islam en andere religies niet over het hoofd zien in hun oorlogen of in de behandeling van de gevangenen die in deze oorlogen werden gemaakt.

As the conditions stood, it was not possible for Islam to forth with set at liberty all the prisoners falling in its hands from the camp, for it would have not only been a piece of bad policy but would have also implied a virtual encouragement to its enemies especially as the Muslims as well as their dear and near ones captured in war were being made slaves by the enemies and exposed to all sorts of tortures, atrocities and humiliations. In such circumstances, the best and the only course left Open to Islam was to treat them as captives as they treated the Muslims, The enslaving of the prisoners of war could not be abolished unilaterally by Islam when the enemies insisted on its continuance. So the practice was tolerated just so long as there did exist no alternative to it and till the time the peoples all the world over should agree among themselves Upon a basis other than that of slavery in dealing with their prisoners of war. We must not also overlook the great difference between Islam and other religions in their wars or the treatment of the prisoners captured in these wars.

Oorlogen zijn en blijven een chaos van verraad, verrassing en geweld; en de slavernij van de ene natie aan de andere als gevolg van expansionistische plannen en de begeerte naar exploitatie om de eigen egoïstische doelen te bevorderen. Dergelijke oorlogen zijn en zijn het resultaat geweest van persoonlijke ambitie, trots, ijdelheid of een wens tot wraak van een koning of een militaire bevelhebber. Omdat deze oorlogen werden gedreven door lage aardse plannen, werden de mensen die daarin werden gevangengenomen tot slaaf gemaakt, niet vanwege hun geloof of ideaal, noch omdat zij fysiek, psychologisch of intellectueel minderwaardig waren aan hun gevangendraaiers, maar simpelweg omdat zij de strijd hadden verloren en tot de verslagen partij behoorden.

Wars have been aud still are a melee of treachery, surprise, violence; and the enslavement of one nation to another due to its expansionist designs and the lust for exploitation in order to advance its own selfish ends. Such wars are and have been the outcome of personal ambition, pride, vanity or a wish for vengeance of a king or a military commander. Motivated as these wars were by low earthly designs, the people captured therein were made slaves not because of their creed or ideal, nor because they were inferior in their physical, psychological or Intellectual equipment to that of their captors, but simply because they had lost the battle and belonged to the vanquished party.

Bovendien was er niets dat in het geval van oorlog een overwinnende partij kon verhinderen om de overwonnen volkeren te onderwerpen aan vernedering en schande, hun eer te schenden, vredige steden met de grond gelijk te maken en vrouwen, kinderen evenals oude mannen het zwaard te laten ondergaan — een logisch gevolg van het ontbreken van een hoogstaand ideaal, principe of geloofsovertuiging om hen te leiden.

Moreover, there was nothing that could in the event of war, prevent a victorious party to subject the conquered people to humiliation and disgrace, violate their honor, raze peaceful cities to the ground and put women, children as well as old men to sword,-a logical sequence to lack of a lofty ideal, principle or creed to guide them.

Met de komst van de Islam werden al deze praktijken afgeschaft. Het verbood alle oorlogen, behalve de oorlog gevoerd in de weg van Allah; om wreedheid en onrecht tegenover moslims af te wenden; om een tirannieke onderdrukker te verpletteren die geweld en brute kracht gebruikt om mensen te verhinderen de ware religie te aanvaarden; of om een machtige maar onrechtvaardige bedrieger te verwijderen die zich tussen de mensen en hun God plaatst, waardoor zij niet in staat zijn de waarheid onafhankelijk te zien, te horen of te volgen. Zo verklaarde de Heilige Qur'an: "Vecht in de weg van Allah tegen degenen die tegen jullie vechten, maar begin niet met vijandelijkheden. Voorwaar, Allah heeft de agressor niet lief" (ii: 190) en: "Vecht tegen hen totdat vervolging niet meer is, en de religie geheel voor Allah is" (viii: 39).

With the advent of Islam all these practices were abolished. It prohibited all wars save the one fought in the way of God; to avert cruelty and injustice to Muslims; crush a tyrannous oppressor resorting to force and violence to prevent people from embracing true religion; or to remove a powerful but iniquitous impostor interposing between men and their God incapacitating them to see or hear and follow the truth independently. Thus the Holy Qur'an declared: "Fight in the way of Allah against those who fight against you, but begin not hostilities. Lo! Allah loveth not aggressors" (ii: 190) and, "Fight them until persecution is no more, and religion is all for Allah" (viii: 39).

De boodschap van de Islam wordt zo een boodschap van vrede, die niemand het aandurft te negeren:

The message of Islam thus becomes a message of peace, which none can dare ignore:

"Er is geen dwang in de religie. Het juiste (de richting) is vanaf nu duidelijk te onderscheiden van het onrechte" (ii : 256). Het feit dat er zelfs vandaag de dag christenen en joden in de moslimwereld zijn die hun respectievelijke religies ongehinderd volgen, getuigt van het onweerlegbare feit dat de Islam het gebruik van geweld niet goedkeurt om mensen te bekeren tot haar eigen standpunt.1

"There is no compulsion in religion. The right (direction) is henceforth distinct from error" (ii : 256). That there are even today Christians and Jews in the Muslim world who follow their respective religions unchecked bears testimony to the irrefutable fact that Islam does not approve of using force in converting men to its own viewpoint.1

Als mensen deze boodschap van de Islam accepteren en ermee instemmen de waarheid te volgen, dan houden de vijandelijkheden tussen hen en de moslims onmiddellijk op. Zij worden deel van de moslimgemeenschap en mogen niet onderworpen of vernederd worden. Zij genieten rechten die vergelijkbaar zijn met die van andere moslims, want er is geen onderscheid toegestaan tussen de ene moslim en de andere, noch heeft enige Arabier superioriteit over een niet-Arabier, behalve vanwege zijn vroomheid.

If people accept this message of Islam and agree to follow the truth, the hostilities between them and the Muslims cease forthwith. They become part of the Muslim community and are not to be put to subjection or humiliation. They enjoy rights similar to those enjoyed by other Muslims, for no distinction is permissible between one Muslim and the other, nor had any Arab any superiority over a non-Arab except due to his piety.

In het geval van een volk dat weigerde de Islam als hun religie te aanvaarden, maar wel de wens had om onder de bescherming ervan te leven met hun eigen religie, dwong de Islam hen niet om haar geloofsovertuiging te aanvaarden, maar nam zij met genoegen de bescherming van hen op zich in ruil voor een speciale belasting (Jizyah), met het begrip dat al dergelijke belastingen aan hen zouden worden terugbetaald in het geval dat moslims niet in staat zouden zijn hen te verdedigen tegen externe agressie. En dat, ondanks de overtuiging van de Islam dat haar geloofsovertuiging veel superieur aan en beter was dan de overtuiging die zij zich had toegezegd te beschermen. Maar als een volk hun superioriteit toont in materiële rijkdom en wapens. Alleen dan en tegen deze volkeren wordt de oorlog verklaard. Maar zelfs een dergelijke oorlog wordt niet gestart zonder een formeel ultimatum of verklaring als een laatste poging om bloedvergieten te voorkomen indien mogelijk en vrede over de hele wereld te verspreiden: “En als zij de neiging hebben tot vrede, neig dan ook jij daartoe, en vertrouw op Allah” (viii: 61).

In the case of a people who refused to adopt Islam as their religion but were desirous to live under its protection with their own religion, Islam did not compel them to adopt its creed but gladly undertook to protect them in return for a special tax (Jizyah) with the understanding that all such taxes would be paid back to them in the event of Muslims proving unable to defend them against outside aggression.2 And that despite the belief of Islam that its was a creed far superior to and better than the one it had undertaken to protect. But if a people their superiority in material wealth and arms. Only then and against these people it is that war is declared. But even such a war is not plunged in without a formal ultimatum or declaration as a last effort to prevent bloodshed if possible and spread peace the world over: “ And if they incline to peace incline thou also to it, and trust in Allah" (viii: 61).

Dergelijke is dan het verhaal van de oorlogen van de Islam, die voortkwamen uit de wens om de mensheid naar het juiste pad te leiden, indien alle vreedzame middelen met dat doel ineffectief zouden blijken te zijn.

Such then is the story of the wars of Islam which sprang out of its wish to direct mankind to the right path if all peaceful means towards that end should prove ineffective.

Geen enkele militaire bevelhebber werd gedreven door de ambitie om een volk uit te buiten of te overwinnen, want in één woord: het waren oorlogen gevoerd in de weg van God. Niet alleen dit, maar er werden ook duidelijke geboden en regels vastgesteld voor de uitvoering van deze oorlogen. De Heilige Profeet ﷺ waarschuwde de moslims en zei: "Ga in de naam van God om te vechten in de weg van God; dood degene die God verwerpt; vecht, maar pleeg geen verraad, vermink niemand en dood geen kind."1 Ook mocht er niemand worden gedood, behalve degene die de wapens had opgenomen tegen het leger van de moslims. Niets mocht worden vernietigd of geruïneerd, noch mocht iemands eer worden geschonden. Geen onheil of kwaad mocht worden aangemoedigd, want "Voorwaar, God houdt niet van de onheilstichters".

They were not motivated by any ambition to exploit or vanquish a people by any military commander, for they were, in a word, wars waged in the way of God. Not only this but clear injunctions and rules were also laid down for the conduct of these wars. The Holy Prophet admonishing the Muslims said: "Go in the name of God to fight in the way of God; kill him who rejects God; fight but do not commit a perfidy, nor mutilate, nor kill a child".1 Also no man except he who carried arms against the Muslim army was to be killed. Nothing was to be destroyed or ruined, nor anybody's honor violated. No mischief or evil was to be encouraged, for “Surely God does not love the mischief-makers".

De geschiedenis getuigt ervan dat de moslims al deze nobele tradities in stand hielden in hun oorlogen tegen hun vijanden, zelfs tegen degenen tegen wie zij moesten strijden tegen hun verraderlijke tegenstanders, de Kruisvaarders. De christenen begaan alle soorten onrecht en overtredingen tegen de moslims die in de stad woonden toen zij Jeruzalem in bezit hadden. Zij schonden hun eer en brachten hen roekeloos de dood toe door het zwaard. Zelfs de grote moskee daar ontsnapte niet aan hun overtreding. Maar toen de moslims de stad veroverden, probeerden zij geen wraak op hen te nemen, hoewel het hen door God was toegestaan de overtreders met hun eigen munt terug te betalen: “En wie u aanvalt, val hem op dezelfde wijze aan, zoals hij u aanviel” (ii: 94). In plaats daarvan kozen zij een koers die tot op de dag van vandaag ongeëvenaard blijft in vrijgevigheid en adeldom.

History bears witness that the Muslims upheld all these noble traditions in their wars against their enemies, including even those they had to fight against their treacherous opponents, the Crusaders. The Christians when in possession of Jerusalem committed all sorts of iniquity and transgression against the Muslims living in the city. They violated their honor and recklessly put them to sword. Even the great mosque there did not escape from their transgression. But when the Muslims captured the city, they did not try to seek revenge against them although they were permitted by God to pay the transgressors back in their own coins: “And one who attacked you, attack him in like manner, as he attacked you" (ii: 94). Instead, they chose a course such as to this day remains unsurpassed in generosity and nobility.

Dit vormde het grote fundamentele onderscheidende kenmerk met betrekking tot hun oorlogsvoering en tradities tussen de moslims en niet-moslims. Islam had heel gemakkelijk de visie kunnen aannemen dat allen die volhielden in hun verachtelijke afgodendienst en actief vochten tegen de Waarheid en het Licht, halfmenselijk waren en daarom slechts geschikt waren om in slavernij te worden gehouden; want hoe kon een volk dat niet gebrekkig was in zijn intellectuele of menselijke aard, het Licht en de Waarheid weigeren? En dat zij daarom noch respect verdienden, noch de vrijheid die het voorrecht is van louter menselijke wezens.

This constituted the great fundamental distinguishing mark as to their war-aims and traditions between the Muslims and non Muslims. Islam could very easily adopt the view that all those who insisted on their despicable idol-worship and actively fought against Truth and Light were half-human and thus fit for being held in bondage only, for how could a people not defective in their intellectual or human make-up refuse Light and Truth? And that, therefore, they neither deserved respect, nor the freedom which is the privilege of human beings only.

Maar de Islam volgde deze koers niet. De Islam stond het niet toe om krijgsgevangenen tot slaaf te maken op het voorwendsel dat zij onderontwikkelde mensen zouden zijn. Zij werden als slaven genomen simpelweg omdat hun eigen volk de gevangen genomen moslims ook als slaven behandelde. Het probleem van de slavernij werd door de Islam dus onbeslist gelaten totdat alle strijdende partijen het eens zouden worden over een principe dat afwijkt van dat van de slavernij in de omgang met hun krijgsgevangenen; want zoals de omstandigheden destijds waren, was dit de enige garantie tegen de slechte behandeling van moslimgevangenen door niet-moslims, of tegen het onderwerpen van hen aan ellende en vernedering zonder enige angst voor vergelding.

But Islam did not adopt this course. It did not allow taking prisoners of war in servitude on the plea that they were sub-humans. They were taken slaves just because their people too treated the captured Muslims as their slaves, The problem of slavery was thus left by Islam undecided till all the belligerents should agree to a principle other than that of slavery in dealing with their prisoners of war, for, as the conditions stood, this was the only guarantee against the non-Muslims' ill-treatment of their Muslim prisoners or Subjecting them to misery and humiliation without any fear of retaliation.

Tegen deze prijs moet er ook terloops worden vermeld dat de enige Qur'anische vers die ingaat op het lot van krijgsgevangenen zegt dat: "En daarna ofwel hen vrijlaten als een gunst, ofwel hen loskopen totdat de oorlog zijn wapens neerlegt" (xlvii:

At this price it must also be mentioned in passing that the only Qur'anic verse touching upon the fate of prisoners of war says that: "And afterwards either set them free as a favor or let them ransom (themselves) until the war lays down its weapons” (xlvii:

4), Het vermeldt niet het tot slaaf maken van krijgsgevangenen, wat het als een permanente oorlogswet zou hebben afgedwongen. Wat het expliciet vastlegde, is eerder het loskopen of het vrijlaten van hen als een gunst, want het zijn deze twee die de Qur'an voorschreef als een permanente oorlogswet. Indien de moslims de krijgsgevangenen dus als slaven hielden, was dit puur een daad van beleid, gedicteerd door de kracht van de omstandigheden. Het vormt geen intrinsiek principe van de islamitische wet.

4), It does not mention the enslaving of prisoners, which would have enforced it as a permanent rule of war, What it explicitly laid down is rather the ransoming or setting them free as a favor, for it is these two that the Qur'an prescribed as a permanent law of war, Thus if the Muslims held the prisoners of war in slavery it was purely an act of policy dictated by the force of circumstances. It does not form intrinsic principle of the Islamic law.

Maar ondanks dit hield de algemene praktijk die in de Islam werd gevolgd niet vast op het maken van krijgsgevangenen tot slaven. Als de vrede was hersteld, werden zij nooit tot slaaf gemaakt. De Heilige Profeet ﷺ liet enkele van de Mekkaanse gevangenen die waren gevangen genomen in de strijd van Badr vrij in ruil voor een losgeld, terwijl hij de anderen vrijliet als een teken van gunst. Op dezelfde wijze accepteerde hij hoofdelijke belasting (Jizyah) van de christelijke delegatie van Najran en gaf hij hun gevangenen aan hen terug. Al deze nobele daden waren bedoeld om te dienen als precedenten voor de mensheid, zodra deze in staat zou zijn om de afschuwelijke erfenis van zijn verleden af te schudden en bereid zou zijn om krijgsgevangenen als menselijke wezens te behandelen.

But despite this the practice generally followed in Islam did not insist on taking prisoners of war as slaves. If peace was restored, they were never made slaves. The Holy Prophet set at liberty some of the Meccan prisoners captured in the battle of Badr, in return for a redemption, while he freed the others as a mark of favor. Similarly, he accepted Jizyah from the Christian deputation of Najran and returned their prisoners over to them. All these noble deeds were meant to serve as precedents for mankind when once it should be able to shake off the odious legacy of its past and be ready to treat the prisoners of war as human beings.

We kunnen ook toevoegen dat de gevangenen die in handen van moslims waren gevallen tijdens oorlogen, nooit slecht werden behandeld, gemarteld of onderworpen werden aan de vernederingen zoals hierboven beschreven. Zij ontdekten daarentegen dat de weg naar vrijheid voor hen openlag, mits zij ook bereid waren de verantwoordelijkheden te dragen die bij vrijheid horen. Als zij aan deze voorwaarden voldeden, werden zij vrijgelaten, hoewel de meesten van hen slaven waren voordat zij in handen van de moslims vielen, en zij behoorden tot de slaven die door Perzen en Romeinen waren gevangen genomen en werden weggestuurd om tegen de moslims te vechten.

We may also add that the prisoners fallen in the hands of Muslims in wars were never ill-treated, tortured or subjected to the humiliation such as described above, They, on the, other hand, found that if they chose the way to freedom lay open before them provided also that they were ready to bear the responsibilities that go with freedom, If they fulfilled these conditions they were set free, although most of them were bondsmen before falling into the hands of the Muslims, and comprised to those slaves who were seized by Persians and Romans, and packed off to fight against the Muslims.

Wat de vrouwen betreft, respecteerde de Islam hen zelfs in hun gevangenschap, ook als zij als krijgsgevangenen uit vreemde vijandige landen waren meegenomen. Niemand mocht hun eer schenden of hen louter behandelen als een deel van de buit die in de oorlog was buitgemaakt. Zij mochten niet langer worden behandeld als gemeenschappelijk bezit van allen, waarbij elke man vrije toegang tot hen had om zijn dierlijke passies te bevredigen. Zij behoorden voortaan uitsluitend toe aan hun meesters. Niemand anders mocht seksuele relaties met hen aangaan. Bovendien kregen zij, net als mannen, het recht om hun vrijheid te verwerven via Mukatabah, naast de bepaling dat een slavin vrij zou zijn op het moment dat zij een kind kreeg van haar meester.

As far as the women were concerned, Islam respected them even in their captivity even if they were taken prisoners from foreign enemy lands. No one was allowed to violate their honor or treat them merely as a part of booty captured in war. They were no longer to be treated as a common property of all with every man having free access to them to gratify his animal passions. They were hence forth to belong to their masters alone. None else could establish sexual relations with them. Moreover, they were, like men, granted the right to work out their freedom through Mukatabah, besides providing that a slave-maid would be free the moment she gave birth to a child by her master.

Naast de moeder zou ook het kind als vrij worden beschouwd. De behandeling die zij in het algemeen door de Islam ontvingen tijdens hun gevangenschap was eveneens nobel en vrijgevig.

Besides the mother, the child would also be deemed free. The treatment given them by Islam on the whole during their captivity was equally noble and generous.

Dit is het verhaal van slavernij in de Islam – een verhaal dat een van de meest glanzende bladzijden van de menselijke geschiedenis vormt. De Islam heeft slavernij in principe nooit goedgekeurd, aangezien zij met alle verschillende middelen tot haar beschikking hard heeft gestreden om slavernij eenmaal voor altijd uit te bannen. Zij duldde het bestaan ervan voor de tijd dat zij geen ander alternatief had, omdat het niet alleen de Moslims betrof, maar ook de mensen die niet onder haar directe controle stonden. Zij hielden de Moslims in slavernij en lieten hen de ergst mogelijke vormen van vernedering en ellende ondergaan, wat de Moslims ertoe dreef om ten opzichte van deze mensen een koers van gelijke behandeling te volgen, althans in de behandeling van hun krijgsgevangenen als slaven, hoewel niet in hun feitelijke transacties met deze slaven daarna.

Such is the story of slavery in Islam-a story which constitutes one of the brightest pages of human history. Islam never approved of slavery in principle as it strove hard with all the different means at its disposal to eliminate slavery once for all. It tolerated its existence for the time being just because it had no other alternative for it concerned not only Muslims but those people as well who were not under its direct control. They held the Muslims in servitude making them suffer the worst possible forms of humiliation and miseries which drove the Muslims to adopt with respect to these people a Course of like treatment, at least in treating their prisoners of war as slaves though not in their actual transactions with these slaves afterwards.

Islam kon de afschaffing van slavernij niet bewerkstelligen zolang de wereld niet instemde met het beëindigen van de enige bron van slavernij: de tot slaafmaking van krijgsgevangenen. Toen die overeenkomst eenmaal werd bereikt, verwelkomde Islam dit, aangezien het de onveranderlijke fundamentele beginselen van haar staatsinrichting vormde: vrijheid voor allen, gelijkheid voor allen.

Islam could not effect the abolition of slavery so long as the world did not agree to put an end to the only source of slavery enslavement of prisoners of war. So when that concord was achieved Islam welcomed it as it formed the unalterable fundamental principle of its polity: liberty for all, equality for all.

Wat betreft de gevallen van slavernij, slavenhandel, inbeslagname en de verkoop van moslims die in sommige latere perioden van de islamitische geschiedenis zijn voorgekomen zonder dat er reguliere religieuze oorlogen hebben plaatsgevonden, hebben deze op geen enkele wijze betrekking op de islam. Ze kunnen met niet meer rechtvaardiging en waarheid aan de islam worden toegeschreven dan de kwaadaardige misdaden en schuld die tegenwoordig door sommige moslimheersers in de naam van de islam worden gepleegd.

As to the instances of slavery, slave-traffic, seizure and sale of Muslims met with in some latter periods of Islamic history without any regular religious Wars having taken place, they have no relation whatsoever to Islam. They can with no more justification and truth be imputed to Islam than the vicious crimes and guilt that are perpetrated by some Muslim rulers in the name of Islam at the present times.

In dit opzicht zouden wij er goed aan doen het volgende in gedachten te houden: (1) De regeringen in de latere stadia van de geschiedenis moedigden slavernij op verschillende manieren aan en gedoogden het zonder enige werkelijke noodzaak. Zij werden gedreven door hun begeerte naar macht en verovering, waarbij de ene natie of klasse van mensen een andere natie of klasse van mensen onderworpen hield. Andere vormen van slavernij ontstonden uit oorzaken zoals armoede, de geboorte in een bepaalde klasse die als inferieur werd beschouwd, en het feit dat een man werkte als pachters op een bepaald stuk land. Islam stond voor de afschaffing van al deze vormen van slavernij, behalve die ene en enige vorm die het, vanwege de ongunstige omstandigheden, niet effectief kon tegengaan. Slavernij werd gedoogd totdat de omstandigheden rijp zouden zijn en de afschaffing ervan zouden bevorderen.

In this respect we would do well to bear the following in mind:- (1) The governments in the latter stages of history encouraged and tolerated slavery in several ways without any genuine need. They were motivated by their lust for power and conquest, one nation or class of people holding another nation or class of people in subjection. The other forms of slavery sprang up from causes such as poverty, birth into a certain class held as inferior and the fact that a man worked as a tenant on a Particular tract of land. Islam stood for the abolition of all these forms of slavery except that one and the only form of it, which, due to the unfavorable circumstances, it could not effectively check. Slavery was tolerated till such time as the circumstances should grow ripe and favor its abolition.

(2) Ondanks het feit dat in Europa slavernij in zoveel vormen heerste zonder enige werkelijke noodzaak, hebben de Europeanen het in feite nooit afgeschaft, zelfs niet toen zij zich er uiteindelijk toe neerlieten om het te verbieden. Europese schrijvers zelf bekennen dat de slavernij in Europa in feite pas ten einde kwam toen de slaven, vanwege hun economische moeilijkheden, het gebrek aan wil om zich in te spannen en hun onvermogen om te werken, meer een economische last dan een bezit voor hun meesters werden. De meester moest veel grotere bedragen aan geld uitgeven aan de levensduur en het toezicht op hun slaven dan de winsten die zij terugkregen als resultaat van hun inspanning. Het was dus een puur economische factor, louter een kwestie van winst en verlies, die hielp bij het bewerkstelligen van de bevrijding van deze Europese slaven, en als zodanig vertoont het geen enkele gelijkenis met het verheven ideaal dat elke mens respecteerde om zijn menselijkheid, en dat de slaaf, geïnspireerd door dat verheven concept van menselijkheid, zijn vrijheid herstelde. De vrijheid die de slaaf zo in Europa won, zinkt weg in onbeduidendheid wanneer men deze bekijkt in de context van die opeenvolgende revoluties die daar uitbraken als gevolg van de onrust onder de slaven, en die het hun meesters uiteindelijk onmogelijk maakten om hen langer in onderwerping te houden.

(2) Despite the fact that in Europe slavery prevailed in so many forms without any genuine need, the Europeans in fact did never abolish it even when they at last condescended to ban it. European writers themselves confess that in fact slavery in Europe came to an end only when due to their economic difficulties, lack of will to exert themselves and their incapacity to work, the slaves became more of an economic liability than an asset to their masters. The master had to spend far larger amounts of money on the sustenance and supervision of their slaves than the profits they got back as a result of their exertion. It was thus a Purely economic factor just a matter of profit and loss-that helped in bringing about the liberation of these European slaves and as such it bears no analogy to the lofty ideal that respected every man for his humanity and which inspired by that lofty concept of humanity restored to the slave his freedom. The freedom thus Won by the slave in Europe sinks into insignificance when viewed in the context of those successive revolutions that broke out there as a result of the restlessness among slaves and which in the end made it impossible for their masters to hold them any longer in subjection.

Al deze reeksen revoluties konden de slaven echter niet helpen bij het heroveren van hun vrijheid. Integendeel, als gevolg van deze revoluties waren zij juist nog steviger gebonden, want voortaan waren zij in horigheid gebonden aan de grond die zij bewerkten, en wisselden zij van meester bij de verkoop of overdracht van het land. De slaaf kon de grond niet verlaten; indien hij dat wel deed, werd hij bij wet als een voortvluchtige beschouwd, in ketenen geslagen, met vuur gebrandmerkt en teruggebracht naar zijn meester. Deze vorm van slavernij bleef in Europa voortbestaan tot deze uiteindelijk werd weggevaagd door de Franse Revolutie in de achttiende eeuw, dat wil, ongeveer elfhonderd jaar nadat de Islam al het principe van emancipatie had verkondigd.

All these series of revolutions could not, however, help the slaves in winning back their liberty. They were rather as a result of these revolutions bound all the more securely, for henceforth they were held in serf hood bound to the soil they tilled and changed masters on the sale pr transfer of land. The slave could not leave the soil which, if he did, he was declared a fugitive by law, bound in chains, cauterized with fire and returned to his master, This form of slavery continued to exist in Europe till it was finally swept away by the French Revolution in the eighteenth century that is, some eleven hundred years after Islam had already enunciated the principle of emancipation.

We mogen ons niet laten misleiden door mooie namen. De Franse Revolutie in Europa en Lincoln in Amerika schaften de slavernij af, samen met het begrip onder de volkeren over de hele wereld om deze in al haar vormen te onderdrukken, maar dit waren slechts namen, mooie namen natuurlijk, want is de slavernij in werkelijkheid afgeschaft? Loopt tirannie niet nog steeds in verschillende gedaanten over de hele wereld? Hoe wordt datgene genoemd wat de Fransen in Algerije deden? In welke andere termen kunnen we de zwarte misdaden van de Amerikanen tegen de negers daar beschrijven, en de misdaden van de Engelsen tegen de gekleurde mensen van Zuid-Afrika? Is slavernij in feite niet de onderwerping van een natie aan een andere en de beroving van een klasse mensen van de rechten die andere mensen zoals zijzelf genieten? Het betekent precies dat en niets anders. Waarom zouden we dan niet de waarheid spreken? Waarom zouden we deze verschillende vormen van slavernij misnoemen als vrijheid, broederschap en gelijkheid? Want de oppervlakkige versiering heeft immers weinig waarde wanneer de misdaden die eronder worden gepleegd van de meest monsterlijke en afschuwelijke aard zijn die de mensheid tot nu toe heeft aanschouwd tijdens hun lange loopbaan op aarde.

We should not be taken in by beautiful names. The French Revolution in Europe and Lincoln in America abolished slavery along with the understanding among the peoples the world over to suppress it in all its forms hut all these were mere names, beautiful ones, of course, for, has slavery been abolished in reality? Isn't tyranny still strutting all the world over in different guises? What is called that which the French did in Algeria? In what other terms can we describe the black crimes of the Americans towards the negroes there, and the felonies of the English against the colored people of South Africa? Is not slavery in effect the subjection of a nation to another and the deprivation of a class of people of the rights enjoyed by other men like themselves? It means just that and nothing else. Why should we not then call a spade a spade? Why misname these different forms of slavery as liberty, fraternity, and equality? For, surely the surface decoration is of little value where the crimes perpetrated underneath are of the most monstrous and hideous nature yet witnessed by mankind during their long career on the earth.

De Islam was zeer openhartig en expliciet over waar zij voor stond en wat zij bepleitte. Zij vertelde de mensen op een rechtstreekse manier, in duidelijke en ondubbelzinnige bewoordingen, wat zij van slavernij vond, dat zulk en dergelijke de werkelijke oorzaak ervan was, dat dit de weg naar de vrijheid daaruit is; en dat dit de weg naar de volledige afschaffing ervan is... de weg die voor het oog was niet belemmerd vanwege de onenigheid onder de volkeren van de wereld over de behandeling van hun krijgsgevangenen.

Islam was very frank and explicit on what it stood for and advocated. It told the people in a straightforward manner, in clear and unequivocal terms as to what it thought of slavery, that such and such was the real cause of it, this is the way out of it to freedom; and that this is the way to its outright abolition...the way that was for the time being not checked due to the disagreement among the peoples of the world as to the treatment of their prisoners of war.

Maar de schijnheilige beschaving van de moderne tijd is noch zo oprecht, noch zo rechtlijnig wat betreft haar werkelijke doelen en methoden. Zij excelleert in slechts één ding: het schilderen van haar uiterlijk in de helderste kleuren, van buiten elegant maar van binnen duister en somber. Zij heeft honderdduizenden mensen gedood in Tunis, Algerije en Marokko, enkel omdat zij hun vrijheid en menselijke waardigheid eisten; de vrijheid om in hun respectievelijke vaderlanden te leven zonder enige inmenging van buitenaf; de vrijheid om hun eigen taal te spreken, hun geloof en religie te volgen, en een vrij vaderland te hebben met een direct aandeel in het bepalen van hun politieke en economische relaties met de rest van de wereld. Zij hebben deze onschuldige mensen gedood, hen in afschuwelijke kerkerruimtes gesleept zonder voedsel of water, hun eer geschonden, hun vrouwen verkracht.... hen gedood en hun buiken opengesneden, terwijl zij gokten of het kind dat zij droegen een jongen of een meisje was. Deze monsterlijke misdaden worden begaan, maar de hypocriete beschaving van de twintigste eeuw beschrijft hen als de verspreiding van de principes van vrijheid, broederschap en gelijkheid, terwijl de vrijwillige, ideale, respectvolle en genereuze behandeling van slaven door de Islam dertien eeuwen geleden, en haar verklaring dat slavernij geen permanente levensconditie was maar slechts een tijdelijke, worden bestempeld als achterlijkheid, reactionarisme en barbarij! Op vergelijkbare wijze vindt deze hypocriete beschaving niets schokkend als de Amerikanen in hun hotels en openbare plaatsen mededelingen ophangen met de tekst: "Alleen voor blanken"; "Zwarte mensen en honden niet toegestaan"; en wanneer een menigte "beschaafde" blanke Amerikanen meedogenloos een gekleurde man lyncht, hem op de grond werpt en hem met hun laarzen rondtrapt tot hij dood is, omdat hij, ondanks het feit dat hij gekleurd was, de verleiding had durven weerstaan om een relatie te hebben met een blank Amerikaans meisje, waarbij de initiatief echter van haar kwam en niet van hem, terwijl de politie tijdens dit alles passief toekijkt en niets doet om hen te stoppen of een van hun landgenoten te redden, die met hen verbonden is door gemeenschappelijke banden van taal, religie en menselijkheid. Zij plegen al deze monsterlijke misdaden en blijven toch even "beschaafd" als altijd, en hun natie wordt beschouwd als een hoogtepunt van moderne beschaving en vooruitgang!! Daartegenover zien we dat toen een Parseeïsche slaaf Omar bedreigde met moord, de Islam weigerde en weigerde de hoofdelijke belasting (Jizyah) aan de islamitische staat te betalen, zij werden behandeld als echte tegenstanders die koppig hun vijandelijkheden tegen de Islam voortzetten en haar aanbod voor een vredige overeenkomst afwezen. Zij waren de mensen die het op zich namen de verspreiding van de Waarheid en het Licht te stuiten door meedogenloos alle middelen in te zetten. Omar zei niets tegen de slaaf, hoewel hij begreep wat de dreiging inhield. De slaaf werd noch gevangengezet, noch verbannen uit het land, noch beval Omar zijn executie op het voorwendsel dat hij behoorde tot een ondermenselijke soort die uit pure vooroordelen en insolentie erop bestond om de onwaarheid te aanbidden, zelfs nadat hij met zijn eigen ogen de waarheid en het licht had gezien.

Hoe vulgair van hem en hoe minachtend was zijn houding tegenover de slaaf als man, toen hij bij het horen van de dreiging in plaats daarvan zei: "De slaaf heeft mij bedreigd", en toen zijn weg ging zonder op enige wijze zijn vrijheid in te perken. Hij werd pas beschuldigd van de moord op de Kalief nadat hij de afschuwelijke misdaad daadwerkelijk had gepleegd.

How vulgar of him and how contemptuous his attitude towards the slave as a man when he on hearing the threat said instead: "The slave has threatened me", and then went his way without in any way curtailing his freedom. He was charged with the assassination of the Caliph only after he did actually commit the heinous crime.

Aan de andere kant zien we dat de gekleurde mensen van Afrika onderdrukt, gedood of, zoals de Engelse kranten het verwoorden, opgejaagd worden; en dat hun mensenrechten hen worden onthouden omdat zij het hebben gewaagd hun menselijke waardigheid te realiseren en zo van het Engelse volk hun vrijheid eisen. Dit is de Engelse rechtvaardigheid op haar hoogst en de menselijke beschaving op haar best!! En dit zijn precies de "verheven" en "glorieuze" morele principes waarop Europa aanspraak maakt op voorrang en dominantie over de hele wereld. Maar voor zover het Islam betreft, is het uiterst barbaars en oppervlakkig, want door de koers van een gelijke behandeling jegens haar vijanden te varen, stond het de tijdelijke slavernij van krijgsgevangenen toe, zonder echter slavernij in principe goed te keuren. Het is ook zeer achterlijk, want het stond nooit 'mensenjacht' toe, noch gaf het de voorkeur aan het doden van mensen vanwege hun zwarte huid. Integendeel, het reactionisme ging zo ver dat het verklaarde: "Hoor en gehoorzaam, zelfs als degene die over jou is aangesteld een zwarte slaaf is met een hoofd als een rozijn".

On the other hand, we see that the colored people of Africa are oppressed, killed or, as the English papers put it, are hunted down; and their human rights withheld from them as they have dared realize their human dignity and so demand of the English people their freedom. This is the English justice at its highest and the human civilization at its best!! And these precisely arc the "sublime" and "glorious" moral principles on the basis of which Europe claims precedence and dominance over the whole of the world. But so far as Islam is concerned it is extremely barbarous and frivolous, for adopting the course of a like-treatment towards its enemies, it allowed the enslaving of prisoners of war temporarily without, however, approving of slavery in principle. It is also very backward, for it never allowed 'man-hunting,' nor did it indulge in the killing of men because of their having a black skin. Far from that, its reactionarism advanced to such an extent that it declared: "Hear and obey even if the one appointed over you be a negro slave with a raisin-like head".

Wat betreft de vrouwelijke slaven, zij vormden een heel ander probleem.

As far as women-slaves were concerned, they constituted a quite different problem.

De Islam heeft het een meester toegestaan om een aantal slaafvrouwen te hebben die in oorlogen gevangen zijn genomen, en heeft voorgeschreven dat hij alleen seksuele relaties met hen mag hebben en dat hij, indien hij wenst, met een van hen mag trouwen. Europa verafschuwt deze wet, maar staat tegelijkertijd met genoegen die meest afschuwelijke vorm van animalisme toe, waarbij een man ongeoorloofde relaties mag hebben met elk meisje dat hij op zijn weg tegenkomt om zijn dierlijke passies te bevredigen, zonder enige overweging van een wet of menselijke waardigheid. De schuld van de Islam is in werkelijkheid dat zij overspel niet tolereerde. Daarom lijken de Europeanen er zo kwaad om.

Islam made it lawful for a master to have a number of slave-women captured in wars and enjoined that he alone may have sexual relations with them and that he might, if he wished, marry anyone of them. Europe abhors this law but at the same time gladly allows that most odious form of animalism according to which a man may have illicit relations with any girl coming across him on his way to gratify his animal passions without any consideration whatsoever to any law or human dignity. The guilt of Islam in reality is that it did not countenance adultery. That is why the Europeans seem so wroth with it.

De vrouwen die in oorlogen gevangen waren genomen, werden onder andere naties gedwongen tot een schandelijk en verwerpelijk leven van prostitutie, omdat zij niemand hadden om voor hen te zorgen of op hen te letten, en omdat het eergevoel van hun meesters zelden werd aangetast door het feit dat zij een dergelijk zondig levenspad bewandelden. Integendeel, de meesters zouden hen er vaak liever toe dwingen voor hun eigen materiële gewin. Maar de Islam, "de reactaire en achterlijke Islam", heeft overspel nooit getolereerd; het deed er eerder inspanningen voor om de samenleving schoon te houden van deze afschuwelijke morele besmetting. Daarom gebood het dat deze slavenvrouwen uitsluitend tot hun meesters behoorden; zij moesten voorzien in hun onderhoud, hen voeden en hen beschermen tegen het ten prooi vallen aan dergelijke zedeloosheid, waarbij zij hun seksuele behoeften bevredigden naast het bevredigen van hun eigen behoeften op een zuivere, respectabele wijze.

The women captured in wars were among other nations forced to lead a shameful and vile life of prostitution, for they had none to take care of or look after them and as their masters' sense of honor was seldom injured by their pursuing such a wicked course of life. Far from it, the masters would often rather force them to it for their own material gains. But Islam, "the reactionary and backward Islam", never countenanced adultery; it rather made efforts to keep society clean of this hideous moral taint. Therefore, it enjoined that these slave women would belong to their masters only; they were to provide for their maintenance, feed and safeguard them from falling a prey to such a depravation, gratifying their sexual needs along with satisfying their own in a clean, respectable manner.

Maar het "gewetensvolle" Europa kan zichzelf niet vinden in het goedkeuren van dit animalisme.

But the "conscientious" Europe cannot bring itself to countenance this animalism.

Daarom keurt het overspel goed, verleent het alle mogelijke steun en bescherming van de wet, en verspreidt vervolgens, niet tevreden met dat, zijn cultus over de hele wereld, waar zijn imperialistische plannen het ook mogen brengen. De namen zijn veranderd, maar de werkelijkheid erachter blijft ongewijzigd: de vrouw is evenzeer een slaaf van de lust van mannen als zij ooit was, want is een moderne prostituee, ondanks al haar veelbesproken vrijheid, werkelijk vrij om haar klanten af te wijzen — de klanten die geen enkele interesse in haar hebben, behalve als middel om de bevrediging van hun eigen dierlijke drang te bereiken? Is zij werkelijk een vrije vrouw? Er is niets gemeenschappelijks tussen deze vuile, afschuwelijke handel in menselijke lichamen en die zuivere en spirituele band die een dienstmaagd in de Islam aan haar meester verbindt.

That is why it approves of adultery extending it all possible support and protection of law and then, not content with that, spreads its cult throughout the world wherever its imperialistic designs would lead it. The names have changed but the reality behind them remains unchanged: the woman is as slave to the lust of men as ever she was, for is a modern prostitute, despite all her much publicized freedom, really free to reject her customers the customers who have no interest in her save as a means to achieve the gratification of their own animal urge? Is she really a free woman? There is nothing common between this filthy, abominable trade of human bodies and that clean and spiritual bond that ties a maid to her master in Islam.

In tegenstelling tot de Islam, mist de moderne beschaving definitiviteit en een heldere visie. Ze erkent bijvoorbeeld dat prostitutie een instituut van slavernij is, maar houdt er toch op vast met het voorwendsel dat het een "maatschappelijke noodzaak" is.

As against Islam, modern civilization lacks definiteness and clarity of vision. It does, for instance, recognize that prostitution is an institution of slavery, but still insists on its continuance on the plea that it is a "social necessity".

En waarom beschouwen Europeanen prostitutie als een "maatschappelijke noodzaak"?

And why do Europeans consider prostitution a "social necessity"?

Prostitutie is een blijvende sociale noodzaak geworden in de Europese beschaving, omdat een "beschaafde" Europeaan zichzelf niet wil belasten door iemand te onderhouden, noch een vrouw noch kinderen. Hij wil plezier beleven zonder de verantwoordelijkheden die dit over het algemeen met zich meebrengt. Daarom zoekt hij een vrouw, ongeacht wie zij is, of wat zij van hem vindt of hij van haar, ter bevrediging van zijn seksuele instinct. Hij wil haar lichaam en niets anders. Hierdoor is hij verre van gehecht aan een specifieke vrouw, want hij kan zijn dierlijke passie bevredigen met elke vrouw die op straat loopt.

Prostitution has come to stay as a social necessity in European civilization because a "civilized" European does not want to burden himself by supporting anyone, a wife or children. He wants to have pleasure without the responsibilities that it generally carries with it. Therefore what he seeks is a woman, no matter who she is, or what she thinks of him or he of her, for the gratification of his sexual instinct. He wants her body and nothing else. As such he is far from being attached to any particular woman, for he may satisfy his animal passion with any woman walking in the street.

Dit is de maatschappelijke noodzaak waarop de slavernij van vrouwen in de moderne tijd wordt gerechtvaardigd. Het is echter niets meer dan een bluf, want het houdt op te bestaan op het moment dat de Europese man zich zou ontdoen van zijn ijdelheid en dierlijke passies en ermee instemt op te stijgen naar een hoger niveau van menselijkheid.

This is the social necessity on the basis of which slavery of women in the modern epoch is justified. However, it is no more than a mere bluff, for it ceases to exist the moment the European man should get rid of his vanity and animal passions and agree to ascend to a higher plane of humanity.

Het kan hier ook vermeld worden dat de beschaafde westerse regeringen, die uiteindelijk prostitutie verboden, dit niet deden uit enige respect voor de menselijke status van een prostituee als zodanig, noch toonden zij op enige wijze hun morele, psychologische en spirituele verhevenheid die hen immuun zou maken voor deze misdaad. Het kwam eerder voort uit het feit dat deze prostituees al hun nut hadden verloren, aangezien hun plaats was ingenomen door de gewone sybaritische maatschappijmeisjes. De misdaad werd niet langer als een misdaad beschouwd. En de regeringen voelden simpelweg geen behoefte om zich te bemoeien met de vrijheid van hun burgers.

It may also be mentioned here that the civilized western governments, which at last prohibited prostitution, did not act so out of any respect for the human status of a prostitute as such, nor did they in any way manifest their moral, psychological and spiritual elevation rendering them immune to this crime. It rather sprang out of the fact that these prostitutes had lost all their usefulness, their place having been taken by the common sybaritic society girls. The crime was no longer regarded as a crime. And the governments just did not feel any need to interfere with the freedom of its citizens.

Maar toch hebben de Europeanen de brutaliteit om de Islam de schuld te geven van haar oplossing voor het probleem van gevangen vrouwen dertigduizend jaar geleden, waarbij zij verklaren dat het slechts een tijdelijke regeling was en niet bedoeld was om voor altijd voort te duren, en dit ondanks het feit dat het systeem waar de Islam voor stond veel superieurder en zuiverder was dan dat van hun twintigste-eeuwse moderne beschaving; het natuurlijke en meest volmaakte systeem, volgens hen, dat niemand durft te verwerpen of zelfs maar aan te denken te veranderen, aangezien het het hoogtepunt van de menselijke beschaving is en als zodanig bestemd is om voor altijd te blijven bestaan.

But still the Europeans have the audacity to blame Islam for its solution of the problem of captive women thirteen hundred years ago declaring that it was just a temporary arrangement and was not meant to perpetuate for ever and notwithstanding the fact that the system Islam stood for was far more superior and cleaner to that represented by their twentieth century modern civilization, the natural and the most perfect one, according to them that none may dare disown or even think of changing, it being the pinnacle of human civilization and as such destined to last for ever.

We mogen ons niet laten misleiden door de schijnbare vrijheid waarmee deze genotzuchtige moderne maatschappelijke meisjes zich aan anderen overgeven en denken dat zij vrij zijn, want wij weten dat er altijd een groep slaven is geweest die blij waren hun vrijheid op te geven en vrijwillig de slavernij de voorkeur gaven boven de vrijheid. Dat is wat de Europese beschaving in feite heeft bereikt. Het moedigt overspel en moreel verval aan, hetzij in de vorm van traditionele prostitutie, hetzij door de aanwezigheid van de genotzuchtige maatschappelijke meisjes die zich vrijwillig aan mannen overgeven.

We must not be taken in by the ostensible freedom with which these sybaritic modern society girls surrender themselves to others and think that they are free, for we know that there has always been a group of slaves who were glad to surrender their freedom and willingly prefer servitude to freedom. That is what European civilization has, in fact, accomplished. It encourages adultery and moral corruption be it in the form of traditional prostitution or the presence of the sybarite society girls who willingly surrender themselves to men.

Dit is, in het kort, het verhaal van de slavernij in Europa tot aan deze twintigste eeuw:

This, in short, is the story of slavery in Europe right up to this twentieth century:

slavernij van mannen, vrouwen, van hele naties en klassen. Het was een slavernij die voortkwam uit diverse nieuwe bronnen en oorzaken; een slavernij die werd in stand gehouden zonder enige werkelijke en oprechte maatschappelijke noodzaak, zoals dertienhonderd jaar geleden de Islam ertoe dwong een onvermijdelijke vorm ervan te tolereren. Het was gefundeerd in de lafheid van de Europese beschaving en haar aangeboren onmenselijke karakter.

slavery of men, women, of whole nations and classes. It was a slavery that sprang up from various new sources and causes; a slavery that was sustained without any real and genuine social need such as thirteen hundred years ago forced Islam to tolerate one and an inevitable form of it. It was founded in the vileness of European civilization and its innate inhuman character.

We kunnen een woord toevoegen over de slavernij waaronder de volkeren van de communistische landen lijden. De overheid is de enige meester in deze landen, waarbij alle andere mensen slechts slaven ervan zijn, altijd klaar om bevelen op te volgen. Mannen en vrouwen hebben niet eens de vrijheid om hun beroep of de plaats waar zij zouden willen werken te kiezen. Zij zijn niets meer dan slaven. Een vergelijkbare situatie heerst in de kapitalistische landen van het Westen, waar grote kapitalisten de feitelijke meesters zijn die de werkelijke macht uitoefenen. De werkende klassen zijn hulpeloos en volledig van hen afhankelijk.

We may add a word about slavery under which the peoples of the communist countries are groaning. The government is the only master in these countries, all the other people being just slaves to it ever ready to obey orders. Men and Women do not even have the freedom to choose their job or the place they would like to work in. They are not more than slaves. A similar situation prevails in the capitalist countries of the West where big capitalists are the virtual masters who wield real power. The working classes are helpless and completely dependent upon them.

De lezer mag wellicht de aanhangers en steunpilaren van het een of het ander van deze systemen tegenkomen, maar hij mag zich nooit laten misleiden door hun luidruchtige verklaringen als hij alles wat we hierboven kort hebben geschetst in gedachten houdt. Hieruit kan hij gemakkelijk voor zichzelf beoordelen of beide systemen — kapitalisme en communisme — meer zijn dan de voortzetting van al die eeuwenoude vormen van slavernij die aan de mensen zijn opgelegd in de naam van beschaving en sociale ontwikkeling. Hij kan ook zien of de mensheid tijdens de afgelopen veertien eeuwen voortdurend vooruit is gegaan op het pad van vooruitgang en glorie door de leiding van Islam te negeren, of dat zij in plaats daarvan gestaag is weggezakt, steeds dieper is gegaan, waarmee zij aantoont hoe wanhopig zij de leiding van Islam nodig heeft om haar te helpen uit de duisternis te komen waarin zij zich al lang geleden vrijwillig heeft ondergedompeld door hun eerdere staat van dienstbaarheid te accepteren. Maar dergelijke bereidheid aan de kant van bepaalde slaafse individuen om hun vrije menselijke status op te geven, is geen rechtvaardiging om hun dienstbaarheid voort te zetten volgens Islam evenals volgens elke andere religie of levensfilosofie. Dit fenomeen is echter een zeer droevige weerspiegeling van het levenssysteem dat de economische, sociale, politieke, filosofische en spirituele omstandigheden creëert waaronder mensen.

The reader may come across the votaries and supporters of one or the other of these systems but he should never be taken in by their loud professions if he would but keep in mind all that we have briefly sketched above. From this he can easily judge for himself if both these systems-capitalism and communism-are anything more than the continuance of all those centuries-old forms of slavery that have been imposed on the people in the name of civilization and social development. He can also see whether mankind during the last fourteen centuries has continually moved ahead on the path of progress and glory by ignoring the guidance of Islam or has it in stead been steadily sinking low going down and down showing there by how desperately it stands in need of the guidance of Islam to help it get out of the darkness it has long since been plunged in willingly accept their former state of servitude. But such readiness on the part of certain slavish individuals to forego their free human status is no justification to perpetuate their servitude according to Islam as well as any other religion or philosophy of life. This phenomenon is, however, a very sad reflection on the system of life that creates economic, social, political, philosophical and spiritual conditions under which people.