اسلامي عقیده د مسلمان د ژوند بنسټ دی. دا د خلافت دولت یوازینی بنسټ دی، داسې چې د دولت په ادارو، ادارو، کړنو یا د هغې پورې تړلو هیڅ شي ته هم داسې رسیدلی نه شي، مګر یوازې د اسلامي عقیدې پر بنسټ.

The Islamic ‘aqeedah is the basis of the Muslim’s life. It is the exclusive basis of the Khilafah State such that nothing in the State’s entity, agencies, actions or anything related to it can take place except based upon the Islamic ‘aqeedah.

لہٰذا اسلامی عقیدہ خلافت ریاست میں طالب علم جو بھی علم پڑھتا ہے اس کی بنیاد ہے، خواہ وہ علم ایسا ہو جو لازماً اسلامی عقیدے سے صادر ہونا چاہیے، جیسے عقیدے کے افکار اور شرعی احکام، یا ایسا علم ہو جو لازماً اسلامی عقیدے پر استوار ہونا چاہیے، جیسے تاریخ اور سائنسز۔ اسے اسلامی عقیدے پر استوار کرنے کا مطلب یہ ہے کہ اسلامی عقیدہ اس کا معیار بن جائے، یوں کہ مسلمان ہر اس چیز کو رد کرے اور اس کا انکار کرے جو اسلامی عقیدے کے متضاد ہو، جبکہ وہ اس چیز کو اختیار کر سکتا ہے جو اس کے متضاد نہ ہو۔ اسلامی عقیدہ مسلمان کا عقیدے اور عمل میں واحد معیار ہے، اور یہی اختیار و رد کا معیار ہے۔ دوسرے عقائد اور ایسے علوم کا مطالعہ جو اسلام کے متضاد ہوں اور اس کے افکار کی مخالفت کریں، منع نہیں ہے، بشرطیکہ یہ ان کا رد کرنے اور ان کے بارے میں شرعی موقف اختیار کرنے کے لیے کیا جائے۔

Accordingly, the Islamic ‘aqeedah is the basis of every knowledge that the student studies in the Khilafah State whether such knowledge is of the type that must emanate from the Islamic ‘aqeedah such as thoughts of the ‘aqeedah and Shari’ah rules, or knowledge that must be built upon the Islamic ‘aqeedah e.g. history and sciences. Building it upon the Islamic ‘aqeedah means that the Islamic ‘aqeedah becomes its criterion such that the Muslim rejects and denies that which contradicts the Islamic ‘aqeedah while being allowed to adopt that which does not contradict it. The Islamic ‘aqeedah is the Muslim’s sole criterion in creed and action, and it is the criterion for adoption and rejection. Studying other creeds and knowledge that contradict Islam and oppose its thoughts is not prevented provided this is done to refute them and adopt the Shari’ah position towards them.

د تدریس موضوعات دوه ډوله دي: یا علمي پوهه ده چې عقل وده کړي، ترڅو انسان په هغې سره د خبرو، کړنو او شیانو د واقعیت او صفاتو، او همدا راز د دې په اړه قضاوت وکړي چې دا د انسان د فطرت سره سمون لري که نه، لکه کیمیا، فزیک، ستورپوهنه، ریاضي او نورې تجربي علوم. دا ډول پوهه د شخصیت په جوړولو کې مستقیم اغیز نه لري. یا د شریعت پوهه ده چې د دغو خبرو، کړنو او شیانو په اړه وي، ترڅو د شرعي حکم بیان کړي، هغه حکم چې یا د مکلفیت پورې اړه لري (واجب، مندوب، مباح، مکروه یا حرام)، یا د حالاتو پورې (سبب، شرط یا مانع، رخصت یا عزیمت، صحیح، باطل یا فاسد). دا ډول پوهه اسلامي شخصیت جوړوي. که دغه شرعي احکام د مسلمان هغه هدف پورې وتړل شي چې شرعي موقف یې په شیانو، کړنو او خبرو کې غوره کړي، د دې لپاره چې هغو ته تمایل وکړي یا ونه کړي، همدا راز کله چې کړنې کوي د خپلو غریزو او عضوي اړتیاوو د پوره کولو لپاره یې منې یا ردوي، نو دا اسلامي نفسیه جوړوي. اسلامي شخصیت د اسلامي ذهنیت او اسلامي نفسیې څخه جوړ دی. دا داسې شخصیت دی چې اسلامي عقیده یې د خپل فکر او تمایلاتو بنسټ ګرځوي.

Teaching subjects are one of two types: Either scientific knowledge to develop the intellect such that man uses it to judge upon the reality and attributes of statements, actions and things as well as their conformity with man’s innate nature e.g. chemistry, physics, astronomy, mathematics and other empirical sciences. This knowledge has no direct effect in building the personality. Or Shari’ah knowledge regarding these statements, actions and things in order to demonstrate the Shari’ah rule related either to accountability (whether obligatory (waajib), recommended (mandoub), permissible (mubah), disliked (makruh) or forbidden (haram)) or circumstances (whether it is the cause (sabab), condition (shart) or preventor (mani’), dispensation (rukhsa) or normative rule (‘azeemah), its being correct (saheeh), void (baatil) or corrupt (faasid)). Such knowledge forms the Islamic personality. If these Shari’ah rules are linked to the goal of the Muslim adopting the Shari’ah position upon things, actions and statements with respect to inclining towards them or not, as well as adoption or rejection when performing actions in order to satisfy his instincts and organic needs, they form the Islamic disposition (nafsiyyah). The Islamic personality is composed of the Islamic mentality together with the Islamic disposition. It is a personality that takes the Islamic ‘Aqeedah as the basis of its thinking and inclinations.

اسلام مسلمان ته دا حکم کړی چې د کائنات، انسان او ژوند په پیدایښت کې فکر وکړي. مثلاً، الله تعالیٰ فرمایي:

Islam requested the Muslim to reflect upon the creation of the universe, man and life. For example, Allah ta’ala said:

﴿وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ﴾ "او د آسمانونو او ځمکې په پیدایښت کې فکر کوي" [آل عمران: ۱۹۱].

﴿وَيَ تَ فَكَّرُونَ يفِ خَلْيق السَّمَاوَا ي ت وَالأَرْض﴾ “and give thought to the creation of the heavens and the earth” [Al-i-Imran: 191].

الف) عربي ژبه: لوستل، لیکل، نحو، صرف، بلاغت، ادبي متنونه، لغوي قاموسونه (معاجم) او نور.

a) Arabic Language: Reading, Writing, Grammar, Morphology (sarf), Eloquence (balaagha), literature texts, linguistic dictionaries (ma’ajim), etc.

ب) اسلامي کلتور: قرآن کريم، عقيده، فقه، نبوي سنت، تفسير، سيرت، اسلامي تاريخ، د اسلامي دعوت افکار او نور.

b) Islamic Culture: The Noble Qur’an, ‘Aqeedah, Fiqh, Prophetic Sunnah, Tafseer, Seerah, Islamic History, Thoughts of the Islamic Call (Da’wah), etc.

ج) علوم، معلومات او مهارتونه: ریاضی، فزیک، کیمیا، کمپیوټر، کرنه، صنعت، سوداګرۍ، نظامي روزنه او نور.

c) Sciences, Knowledge and Skills: Mathematics, Physics, Chemistry, Computing, Agriculture, Industry, Commerce, Military Training, etc.

عربي ژبه زده کول د هر مسلمان لپاره شرعي فریضه ده، ځکه چې دا د اسلام او د قرآن ژبه ده. دا د قرآن د معجزې یوه اساسي برخه ده، او که دا ژبه نه وای، قرآن هم قرآن نه وای. سربیره پردې، موږ د دې ژبې د تلفظ له لارې الله عبادت کوو. د اجتهاد کار هم پرته له دې ژبې نشي کېدای، ځکه الله شرعي متنونه د همدې ژبې په الفاظو نازل کړي دي. له همدې امله، دا واجب ده چې عربي ژبه د خلافت دولت یوازینۍ ژبه وګرځول شي، او همدارنګه په خلافت دولت کې د ښوونې او روزنې (تعلیم) یوازینۍ ژبه هم وي. د دې ژبې زده کول په دې قاعده واجب دي: «د واجب مقدمه هم واجب ده.» له همدې امله باید پام وشي چې عربي ژبه د ښوونځي او لوړو زده کړو ټولو درسي مضمونونو کې په ښه توګه وکارول شي، ترڅو دا د علمي او کلتوري فکرونو او پوهې ظرف وګرځي. د دې ژبې د ښې زده کړې او په ښه توګه د کارولو لپاره اغیزمن طریقې او مناسب وسایل باید وکارول شي، ترڅو دا د ټولو د دولت د اتباعو د خبرو ژبه او د فکر ظرف وګرځي.

Learning the Arabic language is a Shari’ah obligation upon every Muslim for it is the language of Islam as well as the Qur’an. It is an essential element of the Qur’an’s miracle; and the Qur’an would not be the Qur’an without it. Moreover, we worship Allah via its pronunciation. Ijtihad cannot take place without it since Allah revealed the Shari’ah texts using its words. Thus it is obligatory to make the Arabic language the exclusive language of the Khilafah State, as well as making it the sole language of instruction (in education) in the Khilafah State. The obligation to learn it comes from the principle: “The prerequisite of an obligation is an obligation.” Thus care must be taken to use the Arabic language proficiently in all school and higher education curriculum subjects such that it becomes the receptacle of thoughts and knowledge, whether scientific or cultural. Effective styles and appropriate means must be used to teach and learn it, in order to use it proficiently, and to make it both the language of discourse and the receptacle of thought for all the State’s citizens.

د عربي ژبې د زده کړې موخه داده چې زده کوونکی وکړای شي عربي ژبه په ليکنه، خبرو او خطاب کې په سمه توګه ډيره ښه پوه شي او بيانه کړي. بيا دا هڅه کېږي چې د ادب سره په زده کوونکي کې مينه پيدا شي؛ ځکه د ادب سره دا مينه نه يوازې د شريعت او ادبي متنونو په پوهېدو کې مرسته کوي، بلکې په زده کوونکي کې د عربي ژبې د علومو د کمال د ترلاسه کولو او د قرآن کريم او سنت په پوهېدو کې ډېره زياته همت او شوق هم پيدا کوي.

The goal of teaching the Arabic language is to establish the student’s ability to understand and flawlessly express Arabic via writing, speech and address. Then, it is to attempt to create an inclination to literature within him; since this inclination to literature not only assists in understanding the Shari’ah and literature texts; it also creates an eagerness within him to increase mastery of the Arabic language’s sciences, as well as understand the Qur’an and Sunnah.

د نورو ژبو زده کول فرض کفایه دي، چې دولت د هغو بهرنیو ژبو د زده کولو لپاره بهرنۍ ژبې ښوونځي جوړوي چې د دعوت د ترسره کولو او د امت د چارو د سمبالولو لپاره، لکه ژباړې او نورو کارونو لپاره، دولت ته اړتیا لري.

په اسلامي عقیدې مطالعه کې توجه په هغو بنسټیزو عقیدوي افکارو مرکّزه وي چې هر اسلامي فکر ترې سرچینه اخلي، که دا فکر عقیدې پورې اړوند وي او که عمومي احکامو پورې. اسلامي عقیده دا ده: په الله، د هغه په ملایکو، د هغه په کتابونو، د هغه په رسولانو، په ورځ آخرت او په قضا او قدر (الهي تقدیر) ایمان، چې ښه او بد یې ټول د الله (ج) له لوري دي.

When studying the Islamic ‘aqeedah, attention is focused upon the fundamental ‘aqeedah thoughts from which every Islamic thought emanates, whether such thought is of the ‘aqeedah or (general) rules. The Islamic ‘Aqeedah is: Belief (imaan) in Allah, His Angels, His Books, His Messengers, the Last Day and al-Qadha wa al-Qadr (Divine fate and destiny) the good and bad of which is from Allah (swt).

د عقیدې نصاب د زده کوونکي د عمر له مخې د عقیدې افکار زده کوي. نو د زده کوونکي پاملرنه د الله تعالی د هغه منفرد مخلوق د مطالعې ته راکښلي چې د هغه شاوخوا دی، او د دوی ځوان ذهنونه د دې منفرد مخلوق په اړه فکر کولو ته اغیزمن کوي ترڅو د خالق، مدبر (المدبر) د شتون په اړه یقین ترلاسه کړي، څو د الله تعالی د دې نعمتونو په وجه د هغه ستاینه او شکر وکړي، د هغه عبادت او اطاعت له لارې. بیا نصاب په لاندې پړاوونو کې پرمخ ځي، د عقیدې افکارو لپاره قطعي دلیلونه وړاندې کوي، عقلي وي یا نقلي، لکه د الله تعالی د شتون عقلي دلیل، د محمد ﷺ نبوت او د قرآن کریم له الله تعالی څخه والی؛ او د فرښتو او د قیامت د ورځې د شتون نقلي دلیلونه. وروسته د قضا او قدر د عقیدې او د دې په یقین کولو سره د مسلمان په عمل باندې د اغیز په اړه افکارو ته ځانګړې پاملرنه کیږي، لکه د علیت د اصل خپلول، او بیا نور د عقیدې افکار، لکه د الله تعالی باندې توکل، او دا چې یوازې الله تعالی د ژوند موده (اجل) او رزق کنټرولوي.

The curriculum graduates in teaching the ‘aqeedah’s thoughts according to a student’s age. So the student’s attention is attracted to studying Allah’s unique creation surrounding him, influencing their young minds to ponder upon this unique creation to attain conviction in the existence of the Creator, the Director (Al-Mudabbir) in order to praise and thank Allah for this favours via worshipping and obeying Him. The curriculum then advances, in the following stages, to offering definitive proofs for the ‘aqeedah’s thoughts, whether intellectual or informative (naqliyy), like the rational proof of Allah’s existence, the Prophethood of Muhammad (Salla Allahu ‘alaihi wa sallam) and the Qur’an being from Allah; and the informative proofs for the existence of Angels and the Day of Judgement. Then, it focusses upon thought related to the ‘aqeedah of al-Qadha wa al-Qadr and the effect of believing in them upon the Muslim’s action like adopting the principle of causality, and then other ‘aqeedah thoughts such as Tawakul (depending) upon Allah, and that Allah Alone controls lifespan (ajal) and sustenance (rizq).

- د حفظ او تلاوت: ښوونځي باید د بلوغ څخه مخکې دوره څخه استفاده وکړي، ترڅو زده کونکي د قرآن کریم ترټولو لوی برخه حفظ کړي. حفظ د مکتب مخکینۍ دورې (د ماشومتوب دورې) څخه پیل شي، پداسې حال کې چې هغه زده کونکي چې په قوي حافظه ممتاز وي، د ښوونځي سره تړلې د قرآن حفظ څانګې ته لیږدول شي. ښوونځي باید د زده کونکو د قرآن په سمه تلاوت او د هغه په تجوید (لحن) ښه کولو ته هم ځانګړې پاملرنه وکړي.

- Memorisation and Recitation: Schools must exploit the period before the age of puberty to make students memorise the greatest portion possible of the Noble Qur’an. Memorisation begins at the pre-school interval while directing students distinguished with strong memorization to the faculty of the Qur’an memorization section associated with the school. The school must also be keen to improve students’ proper recitation of the Qur’an together with its intonation (tajweed).

- تفسیر: زده‌کوړو ته د قرآن کریم په پوهیدو کې په تدریجي ډول روزنه ورکول کیږي۔ په لومړي پړاو کې د عمومي معنا ښوونه د ستونزمنو لغاتو د تشریح سره یوځای کافي ده، او همدارنګه د زده‌کوونکو لپاره د لازمي احکامو، لکه لمونځ او وضو، سره د اړوندو آیتونو تړل کیږي۔ بیا په راتلونکی پړاو کې د تفسیر او هغه څه ته پرمختګ کیږي چې د عقیدو، د عمل پورې تړلو شرعي احکامو، د نزول سببونو او د نسخ په اړه شامل دي۔

- Tafseer: Students are taught to understand the Qur’an gradually. In the first stage, teaching the general meaning together with explaining the difficult words suffices, while linking the relevant ayat to the rules mandatory for students e.g. prayer, wudhu. Then progressing in the next stage to Tafseer and what it encompasses with respect to creeds, Shari’ah rules linked to action, circumstances of revelation and abrogation.

زده کوونکی د لومړي ځل له ښوونځي سره د اشنایۍ له پیل څخه د نبوي سنت زده کړه د یادولو او پوهیدو له لارې کوي. په پیل کې داسې احادیث غوره کیږي چې د ماشومانو د ذهن سره نږدې وي، ترڅو په اسانۍ یاد او درک شي، لکه د هغه (ﷺ) دا ارشاد:

The student studies the Prophetic Sunnah from his first joining school via memorisation and understanding. In the beginning, those ahadith close to children’s mind are chosen such that they are easy to memorise and understand e.g. his (SAW) saying:

«... اسلام پر پنځه ارکان ولاړ دي» ... او:

»... ، بني الإسلَم على خمس « “Islam is founded upon five (pillars)…” and:

» ... المسلم أخو المسلم « "مسلمان د مسلمان ورور دی..." بیا زده کوونکی په دې کې ترقي کوي چې احادیث په یاد کړي او پوه شي، سره له دې چې د هغو مناسبتونه هم زده کړي، د هغو احادیثو په انتخاب سره چې د زده کوونکي د عمر ګروپ پورې اړوند د شریعت احکامو پورې تړاو لري. د بیلګې په توګه، د اوه کلنۍ عمر ته رسیدو سره هغه د نبي ﷺ دا ویناه یاده کوي:

» ... المسلم أخو المسلم « “The Muslim is the brother of a Muslim…” Then the student graduates to memorising and understanding ahadith as well as their relevant situations (munaasabaat) by choosing those ahadith related to Shari’ah rules specific to the student’s age group. For instance, he memorises upon attaining seven years the Prophet’s (SAW) saying:

« ... مروا صبيانكم بالصلاة لسبع سنين » «ماشومانو ته په اوو کلنۍ کې لمونځ وکړئ ته امر وکړئ» ... او بلوغ ته رسېدو سره هغه د پيغمبر ﷺ دا ارشاد ياد کوي.

»... مروا صبيانكم بالصلَة لسبع سنين « “Command your children to pray at seven years…” And upon attaining puberty, he memorises the Prophet’s (SAW) saying:

«...رفع القلم عن ثلاثة: عن الصبي حتى يبلغ» "قلم (يعنې مسووليت) د دريو کسانو څخه اخيستل شوی دی: د ماشوم څخه تر هغه چې بالغ شي..."

،»... رفع القلم عن ثلَثة: عن الصبي حتى يبلغ « “The pen (i.e. accountability) is lifted from three (persons): The child until he matures…” and:

... يَ أسماء، إن المرأة إذا بلغت المحيض « "ای اسماء، بیشکه ښځه کله چې حیض ته ورسیږي..." په پرمختللو ښوونځیو کې زده کوونکي د نبوي سنت مطالعه کوي، پداسې حال کې چې حدیثونه د هغه پېښې سره تړي چې په هغې کې بیان شوي، ځکه چې دا حدیثونه د هغو شرعي احکامو سره هم تړلي دي چې له دغو احادیثو څخه اخیستل شوي دي.

»... يَ أسماء، إن المرأة إذا بلغت المحيض « “O Asma, when the woman attains menstruation…” At the advanced school stages, the students studies the Prophetic Sunnah while linking the ahadith to their relevant occasion, just as they are linked to the Shari’ah rules derived from them.

فقه د قرآن کریم او سنت د شرعي نصوصو له لارې زده کېږي. زده کوونکی د خپل عمر سره سم هغه شرعي احکام زده کوي چې پر ده فرض دي، ځکه فقه داسې تعریف شوې ده: د عملي شرعي احکامو پوهه چې د دوی له تفصیلي دلیلونو څخه اخیستل شوي دي. ماشومان د لمانځه، روژې او د والدینو او خلکو سره د چلند د آداب د احکامو څخه پیل کوي، پرته لدې چې د بلوغ د عمر هغه احکام وڅیړي چې پر دوی لازم دي، لکه د جنابت احکام، غسل، حیض او نفاس، چې د بلوغ له مرحلې ته نږدې وخت کې ورزده کېږي. همدارنګه، د اخلاقو پورې اړوند احکامو ته ډېر پام اړول کېږي، لکه وفاداري، امانتداري او د حق په ویلو کې زړورتیا. بیا زده کړه د فقه په عمومي ډول ته پرمختلله کېږي، لکه جهاد او مشرتوب او د دوی احکام، د دې سره سره د فقهي اصولو د یوې برخې زده کړه هم کېږي، لکه: «نه تاوان رسول او نه تاوان لیدل»، «هر شک حدود له منځه وړي» او «د یوې فرض وسیلې هم فرض ده».

Fiqh is studied via the Shari’ah texts of the Qur’an and Sunnah. The student learns the Shari’ah rules obliged on him according to his age, since Fiqh is defined as: Knowledge of the practical Shari’ah rules derived from their detailed evidences. Children begin with the rules of prayer, fasting, etiquette of dealing with parents and people without exploring the rules required at the age of puberty e.g. rules of major ritual impurity (janabah), major ritual wash (ghusl), menstruation and childbirth which are taught at a time close to the stage of puberty. Likewise, the focus is upon rules related to morals such as loyalty, trustworthiness, boldness in speaking the truth. Then, it progresses to studying Fiqh in a general manner such as jihad and leadership and their rules together with studying some of the Fiqh principles e.g. the principle(s): “No (inflicting) harm or being harmed”, “Any doubt will avert the hudood” and “The prerequisite of an obligation is an obligation.”

ماشوم د ښوونځي له لومړي ځل پیوستون څخه د نبوي سیرت مطالعه پیلوي، او دا مطالعه د پراخوالي په لحاظ درجه په درجه زیاتیږي. زده کوونکی په لومړي پړاو (لومړۍ درجه) کې د نبي ﷺ ټوله ژوند، له زیږون څخه تر وفات پورې، په لنډ ډول مطالعه کوي. همدا موضوع د زده کوونکي د عمر سره سم په پراخه او ژورې بڼه بیاکتنه کیږي، ترڅو زده کوونکی د درې ښوونځیزو پړاوونو بشپړولو په وخت کې د نبوي سیرت په تفصیل، د هغه د فقه او له هغې څخه استنباط شوو احکامو سره بشپړه مطالعه کړي. ځانګړې پاملرنه باید د دعوت د لارې د احکامو، د دولت د جوړولو او د اسلام د خپرولو پر قواعدو وشي.

The child begins studying the Prophetic Seerah from his first joining school with such study graduating in terms of expansion. The student studies the whole life of the Prophet (SAW) in summary, from his birth to death in the first course (first stage). The same is reviewed in an expansive and deeper form according to the student’s age, such that the student completes studying the Prophetic Seerah in detail together with its Fiqh and derived rules upon completing the three school stages. Focus must be paid upon the rules of carrying the Da’wah, and establishing the State and spreading Islam.

دا زده کوونکی د خپل عمر سره سم، لکه د سیرت او فقہ مطالعه کولو په شان، دا مطالعه کوي۔ ترټولو زیات تمرکز باید د اسلامي شخصیتونو ټینګ دریځونو (مواقف) په مطالعه باندې وي، لکه صحابه کرامو، تابعینو، او هغو واکمنانو او علماوو چې له هغوی وروسته راغلل۔ مثلاً: د ابوبکر صدیق رضي الله عنه هغه دریځ چې د رسول الله ﷺ د دفاع په برخه کې او د ردې (مرتدینو) جنګونو په مهال یې غوره کړ، د عمر رضي الله عنه هغه دریځ چې د هجرت په وخت کې یې درلود، د عثمان رضي الله عنه سخاوت او بخښنه، د علي رضي الله عنه زړورتیا، د بلال رضي الله عنه صبر او زغم، د عمر بن عبدالعزیز رحمه الله عدالت ټینګول، د معتصم بالله د عزت ساتلو احساس، د صلاح الدین ایوبي رحمه الله هغه دریځ چې د صلیبي جنګیالیو په وړاندې یې په جګړو کې درلود، د سلطان عبدالحمید ثاني رحمه الله د فلسطین د ساتلو په برخه کې دریځ، د قاضي شریح رحمه الله په عدالت سره قضاوت، د امام شافعي رحمه الله په فقه کې دریځ، د احمد بن حنبل رحمه الله زړورتیا، د خالد بن ولید رضي الله عنه اطاعت، او نور ورته دریځونه۔ دا ټول د دې لپاره کېږي چې د ژوند په اړه اسلامي مفاهیم ټینګ شي۔

The student studies this according to what suits his age just like his study of the Seerah and Fiqh. Focus must be paid upon studying the bold attitudes (mawaqif) of Islamic personalities like the Sahabah, Tabi’in and the rulers and scholars who came after them e.g. the attitudes adopted by Abu Bakr in defending the Messenger (SAW) and during the apostasy wars, and Umar during his Hijrah, Uthman in his liberal generosity, Ali in bravery, Bilal in patience and endurance, Umar bin Abdulaziz in upholding justice, Mu’tasim Billah in the sense of upholding honour, Salahuddin during his wars (against the Crusaders), Sultan Abdulhamid II in protecting Palestine, Qadhi Shurayh in judging with justice, As-Shafi’i in Fiqh, Ahmad bin Hanbal in boldness, Khalid bin Walid in obedience and similar attitudes. This is done to consolidate the Islamic concepts about life.

د نورو ملتونو او قومونو تاریخ یوازې د دې لپاره زده کیږي چې د هغوی له درسونو عبرت واخیستل شي، لکه څنګه چې د درېیمې ښوونځۍ مرحلې او ځینو پوهنتونونو پوهنځیو کې ترې زده کړه کیږي، ترڅو د نورو ملتونو او قومونو ذهنیتونه وپوهېږو او په دې توګه له هغوی سره اړیکه ونیسو او دعوت یې ورسوو.

The history of other nations and peoples is studied merely to take heed of their lessons during the third school stage as well as in some university faculties, in order to understand the mentalities of other peoples and nations so as to interact with, and carry the Da’wah to them.