Avrupa ülkelerinin, özellikle İngiltere, Fransa ve Rusya'nın Hilafet Devletini ortadan kaldırma girişimleri devam etti. Ancak bu girişimler esas olarak Devleti arkadan vurmaya, organize savaşlar, orduler ve muharebeler yoluyla yapılmaya yöneliktti; fakat bunlar başarısız oldu. Bu başarısızlık yalnızca Halife'nin savunma imkânlarından kaynaklanmıyordu, asıl olarak uluslararası durumdan ve bu devletler arasında ganimetlerin paylaşımı konusundaki anlaşmazlıklardan kaynaklanıyordu.

The attempts of the European countries, especially Britain, France and Russia to remove the Khilafah State from existence continued. However, their attempts were mainly focused at striking the State from the back, through organised wars, armies and battles - but these failed. This failure was not exclusively due to the defensive capabilities of the Khaleefah, but primarily due to the international situation and due to differences over the sharing of spoils amongst these states.

Avrupa devletlerinin Avrupa'da, başta Sırbistan, Macaristan, Bulgaristan, Yunanistan ve diğerleri olmak üzere yaptıkları girişimler, başarılı oldu; çünkü Avrupa ülkeleri, bağımsızlık adını verdikleri milliyetçi şovenizmi ve ayrılıkçı eğilimleri kışkırtarak ilerledi.

As for the attempts undertaken in Europe by the European states, mainly in Serbia, Hungary, Bulgaria, Greece and others, these were successful because the European countries proceeded by inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies which they called ‘independence’.

Böylece Avrupa ülkeleri, İslam bayrağının gölgesinde yaşayan ve Müslümanların Halifesi tarafından yönetilen topraklarda bu tarzı (milliyetçi şovenizmi ve ayrılıkçı eğilimleri körükleyen) benimsediler. Çalışmalarını özellikle Araplar ve Türkler üzerine yoğunlaştırdılar. İstanbul'daki İngiliz ve Fransız büyükelçilikleri ile İslam topraklarının başlıca bölgelerindeki büyükelçilikler bu kışkırtmayı başlattı. Çalışmaları en çok Bağdat, Şam, Beyrut, Kahire ve Cidde'de görülür oldu. Bu görevi yürütmek üzere iki ana merkez kuruldu: Devleti merkezinden vurmak için İstanbul ve özellikle Arapça konuşan Müslümanların yaşadığı ülkelerde, vilayetlerde vurmak için Beyrut.

Thus, the European countries adopted this style (inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies) all over the lands that were shaded by the banner of Islam and ruled by the Khaleefah of the Muslims. They specifically focused their work on the Arabs and the Turks. The British and French embassies in Istanbul, and those in the main areas of the Islamic lands started this incitement. Their work was notable mostly in Baghdad, Damascus, Beirut, Cairo and Jeddah. Two main centres were established to carry out this mission, Istanbul, to strike the state in her main centre, and Beirut, in order to strike her in the provinces, especially in the countries inhabited by Arabic speaking Muslims.

Beyrut merkezine gelince, bu merkez İslam'a ve İslam Devleti'ne karşı küfrü yaymak amacıyla kurulmuştu ve planı, uzun vadede çalışacak, geniş kapsamlı sonuçlar verecek şekilde tasarlanmıştı. İstanbul merkezine gelince, onun için kısa vadeli bir plan hazırlanmıştı; böylece hızlı sonuç veriyor, ancak yine geniş kapsamlı etkiler doğuruyordu. Dolayısıyla Beyrut merkezi, binlerce Müslüman evladını küfre dönüştüren ve genel olarak İslami ilişkileri küfür kurallarına göre yürütülen ilişkilere çeviren ölümcül bir zehir gibi kullanıldı. Nitekim merkezin, Birinci Dünya Savaşı'nda İslam Devleti'nin kâfirlerle çatışması sırasında ona vurduğu darbe yıkıcı oldu.

As for the Beirut centre, it was set up as a centre of Kufr to hit Islam and the Islamic State, and its plan was designed to work on a long term basis which would yield far reaching results. As for the Istanbul centre, a short term plan was designed for it, so that it yielded quick results, but also with far reaching consequences. Hence, the Beirut centre was used as a deadly poison, which converted thousands of Muslim sons into Kuffar, and transformed the Islamic relations in general to relations conducted according to the Kufr rules. Indeed, the centre’s effect in hitting the Islamic State during her clash with the Kuffar in the First world war was devastating.

Batılı kâfirler, İbrahim Paşa'nın Şam'dan çekilmesinin hemen ardından Beyrut'ta siyasi faaliyetlerine başladılar. 1842'de, Amerikan Misyonu'nun himayesinde ve onun programına göre bir ilmî cemiyet kurmak amacıyla bir komite oluşturuldu. Komite programına göre beş yıl boyunca çalıştı; nihayetinde 1847'de Fen ve Sanat Cemiyeti adıyla bilinen bir cemiyeti kurmayı başardı. Bu cemiyeti, İngiliz işbirlikçilerinin en tehlikelisi olarak bilinen iki Hristiyan işbirlikçi yönetiyordu: Butros el-Bustânî ve Naseef el-Yâzicî. Bunlara İngilizler arasından Albay Churchill, ayrıca Eli Smith ve Cornilos Van Dick destek veriyordu. Cemiyetin hedefleri başlangıçta belirsizdi; ancak yetişkinler arasında çeşitli ilimleri yaymayı amaçladığı izlenimini veriyordu, tıpkı okulların çocuklara yaptığı gibi. Yetişkinleri de çocuklar gibi motive ederek Batı kültürüyle kültürlenmeye, Batı düşüncelerini almaya ve belirli bir yöne yönlendirilmeye teşvik etmeyi hedefliyordu. Ancak cemiyet çalışanlarının faaliyetlerine ve büyük çabalarına rağmen, iki yıllık bir süre içinde bütün Şam bölgesinde yalnızca elli aktif üye katıldı.

The Western Kuffar started their political activities in Beirut immediately after Ibrahim Pasha’s withdrawal from Al-Sham. In 1842, a committee was formed with the aim of establishing a scientific association under the auspices of the American Mission and according to its programme. The committee proceeded according to its programme for five years, until it managed in 1847 to establish an association known as “The Science and Arts Association”. This association was run by two Christian collaborators, who were known as the most dangerous of British collaborators. They were Butros Al-Bustani and Naseef Al-Yaziji, backed by Colonel Churchill from among the British and Eli Smith and Cornilos Van Dick. The goals of the association were at first vague, it however gave the impression that it aimed at spreading the various sciences among adults, just as schools would do with children, and at motivating adults, just like children would be motivated, into being cultured with the western culture, given the western thoughts and steered towards a specific direction. However, despite the activity of the association’s workers and their huge efforts, over a period of two years only fifty active members in the whole of Al-Sham joined.

Bu, Beyrut merkezi açısından böyleydi. İstanbul merkezine gelince, Batılı kafirler tarafından başkentteki İslam Devleti'ne ve devlet yetkililerine saldırmak için kullanılıyordu. Kafirler birçok eylemde bulunmuştu; bunların en önemlisi ve en yıkıcı olanı, takma adı İttihat ve Terakki olan Jön Türkler'in kurulmasıydı.

This was as far as the Beirut centre was concerned. As for the Istanbul centre, it was used by the Western Kuffar to strike the Islamic State in the capital and to strike at the state’s officials. The Kuffar had undertaken several actions, the most important and the most devastating of which was the establishment of the “Young Turks”, whose alias was “Union & Progress”.

Komite ilk olarak Paris'te, Fransız düşünceleriyle doymuş ve Fransız devrimi hakkında derin bir kültüre sahip Türk gençleri tarafından kurulmuştu. Gizli bir devrimci komite olarak kuruldu. Bu devrimci grubun lideri Ahmed Rıza Bey'di. İnsanlar arasında önde gelen bir kişilikti ve fikri, Batı kültürünü memleketi Türkiye'ye ithal etmekti. Komite, Berlin, Selanik ve İstanbul'da da başka şubeler kurdu.

The Committee had been established at first in Paris by Turkish youth who had been saturated by French thoughts and deeply cultured about the French revolution. It was established as a secret revolutionary Committee. The leader of this revolutionary group was Ahmed Redha Beik. He was a prominent personality among people and his idea was to import the Western culture to his home country of Turkey. The Committee established other branches in Berlin, Slanik and Istanbul.

Paris merkezi titizlikle organize edilmişti, programı radikaldi ve dayandığı tanıtım araçları sağlamdı. "The News" adını taşıyan bir bülten yayımlıyordu. Bu bülten, Avrupa postasıyla birlikte gizlice İstanbul'a sokuluyor ve gizlice dağıtacaklarını vaat eden bir grup Türk tarafından alınıyordu. Dernek ayrıca siyasi broşürler yayımlıyordu; bunlar da aynı yöntemle kaçak olarak ülkeye sokuluyordu. Berlin şubesine gelince, bu şube ılımlılardan, eski devlet bakanlarından, eski üst düzey yetkililerden ve becerikli siyasetçilerden oluşuyordu. Bunlar reform çağrısında bulunuyor ve devlet işlerinin Alman yönetim sistemine göre düzenlenmesini savunuyorlardı.

The Paris centre was meticulously organised, its programme was radical and the means of publicity it relied upon were solid. It published a newsletter entitled “The News”. It used to be smuggled into Istanbul along with the European mail and was taken by a group of Turks who promised to distribute it secretly. The association also published political leaflets which were smuggled in the same manner. As for the Berlin branch, this was formed by moderates, former ministers of state, former high ranking officials and skilful politicians. They used to call for reform and the organising of the state’s affairs according to the German ruling system.

Bu olayların ardından Avrupa elçilikleri Araplarla olan temaslarında etkin hale geldi. Bu nedenle, merkezi Kahire ve başkanı Rafik el-Athem olan Merkeziyetsizlik Partisi'ni kurdular. Ayrıca Beyrut'ta Reform Komitesi ile Lafzi Forum gibi başka kuruluşları da oluşturdular. İngilizler ve Fransızlar, milliyetçi eğilimi taşıyan Arapların saflarına sızdı ve onlara ülkelerinin kapılarını açtı. Böylece, 18 Haziran 1913'te Fransızların himayesinde Arap gençleri Paris'te bir konferans düzenledi ve bu konferans, Arap milliyetçilerinin Osmanlı Devleti'ne karşı İngiltere ve Fransa ile ilk kez saf tutuşunu ilan etmesi anlamına geldi.

In the wake of these events, the European embassies became active in their contacts with the Arabs. Hence, they established the “Decentralisation Party”, with Cairo as its centre and Rafiq Al-Athim as its president. They also established the “Reform Committee” in Beirut and the “Literal Forum” among others. The British and the French infiltrated the ranks of the Arabs who had carried the nationalist tendency and opened for them the coffers of their countries. So on 18th June 1913 and under the auspices of the French, the Arab youth held a conference in Paris, and this represented the Arab nationalists’ first declaration of alignment towards Britain and France against their Ottoman State.

Union & Progress'in adamları bunu sezince "Türk Ocağı Komitesi"ni kurdular; Türk ailesi anlamına gelen bu komitenin amacı İslam'ı ortadan kaldırmak ve Osmanlı unsurlarını Türk unsurlarına dönüştürmekti. Ardından ateist kitap ve dergilerin yayımlanmasını teşvik etmeye başladılar; bunlardan biri, ünlü Türk yazar Celal Nuri Bey'in "Geleceğin Tarihi" adlı kitabıydı. Bu kitapta şunu yazmıştı: Astana hükümetinin, Suriyelileri vatanlarını terk etmeye zorlaması çıkarlarına uygundur. Arap toprakları, özellikle Irak ve Yemen, Türk dilini yaymak için Türk sömürgelerine dönüştürülmelidir; çünkü din dili Türkçe olmalıdır. Varlığımızı korumak için, yeni Arap neslinin ırksal şovenizm hissetmeye başladığı ve bizi, şimdiden önlem almamız gereken büyük bir felaketle tehdit ettiği için, bütün Arap ülkelerini Türk ülkelerine dönüştürmek zorunludur. Böylece milliyetçi eğilim ve vatansever şovenizm ruhları etkiledi; İslam'a bağlılık yerini milliyetçiliğe ve vatanseverliğe bağlılığa bıraktı. Bu da, vatanseverlik ve milliyetçilik için bir tehdit sayılabilecek her şeye, yani İslam'ın taşıdığı her şeye karşı direnmeye yol açtı. Devlette iktidara gelenlerin ölçütü, Arap ve Türkler arasında saflarda birliğe çağrı yapma söz konusu olduğunda bile, İslam'dan ziyade milliyetçilik ve vatanseverlik oldu.

When the Union & Progress men sensed this, they established the "Turk Ojaghi Committee" meaning the Turkish family. Its objective was to wipe out Islam and turn the Ottoman elements into Turkish ones. Then they started encouraging the publication of atheistic books and journals, such as the book written by the famous Turkish author Jalal Nouri Beik under the title of “The history of the future”, in which he wrote: “It is in the interest of the Astana government to coerce the Syrians to leave their homelands. Arab lands, especially Iraq and Yemen, must be turned into Turkish colonies, in order to spread the Turkish language which must be the language of the Deen. In order to protect our entity, it is imperative for us to turn all the Arab countries into Turkish countries, because the new Arab generation has started to sense a racial chauvinism and it is threatening us with a major calamity against which we should take precautions as of now.” Thus, the nationalist tendency and the patriotic chauvinism made an impact on the souls, and loyalty to Islam shifted to be replaced by loyalty to nationalism and patriotism. This led to resisting all that Islam carries in terms of what could be regarded as a threat to patriotism and nationalism. The criterion of those who assumed power within the state was that of nationalism and patriotism rather than Islam, even when it came to calling for the unity of the ranks between Arabs and Turks.