İslam'a Göre Hayati Meseleler - Hilafetin Nasıl Yıkıldığı | Quran Course

İslam'a Göre Hayati Meseleler - Hilafetin Nasıl Yıkıldığı | Quran Course

0% read · 7 min left

Hilafetin Nasıl Yıkıldığı Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

İslam'a Göre Hayati Meseleler

The Vital Issues According To Islam

by Abdul Qadeem Zallum7 min readViewed 179 times

Eğer Kitap ve Sünnet incelenirse, İslam'ın bu hayati meseleleri açık bir biçimde belirlediği, bunlara yönelik zorunlu tedbirleri de hayat ve ölüm meselesi olarak tespit ettiği görülür. Örneğin İslam, bir ferdin ya da bir grubun İslam'dan dönmesini (irtidat) hayati bir mesele saymış ve bunun karşısında alınacak tedbiri hayat ve ölüm meselesi kılmıştır: ya suçlu tövbe edecek ya da ölüme mahkûm olacaktır. Dolayısıyla İslam hem meseleyi hem de tedbiri belirlemiştir. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Dinini değiştiren kimse öldürülmelidir." Yine İbn Mes'ud'dan rivayet edilmiştir ki dedi: Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurdu: "Lâ ilâhe illallah ve benim Allah'ın Resulü olduğumu tasdik eden Müslüman'ın kanı, üç durum dışında helal değildir: Zina eden evli kişi, bir cana kıymış olan ve cemaatten ayrılıp dinden dönen kişi." Bu mesele Müslümanlar nezdinde baskın bir kavram ve sımsıkı bağlandıkları bir gerçek olarak kabul edilmişti.

If one were to review the Book and the Sunnah, one would find that Islam has determined these vital issues in an explicit manner and that it has also determined the compulsory measures towards them as being a matter of life and death. Islam has for instance considered apostasy from Islam, be it by an individual or a group, as a vital issue and has made the measure undertaken towards it one of life and death, that is either the guilty would repent or face death. Hence, Islam has determined the issue and also the measure. The Messenger of Allah (saw) said: He who changes his Deen must be killed. It is also reported on the authority of ibn Masud who said: The Messenger of Allah (saw) said: The blood of a Muslim person who professes that there is no god but Allah and that I am the messenger of Allah is not violable except in three instances: the adulterer, the slayer of another person and the apostate who abandons the group. This issue was to the Muslim a dominant concept and a fact which they firmly adhered to.

Yemen'e git! Ardından (SWT) Peygamber ﷺ, Muâz İbn Cebel'i yanına göndermek üzere gönderdi. Muâz ona ulaştığında Ebû Musa ona bir yastık attı ve şöyle dedi: İn. Muâz atından inmek üzereyken, bağlı bir adam gördü; bunun ne olduğunu sordu. Ebû Musa şu cevabı verdi: Yahudi idi, sonra İslam'ı kabul etti, sonra yeniden Yahudi oldu. Bunun üzerine Muâz ona dedi ki: Öldürülmedikçe oturmayacağım. Dinini terk eden kişi öldürülmelidir. Ebû Dâvûd bunu şöyle rivayet etmiştir: İslam'dan dönen bir adam Ebû Musa'nın yanına getirildi; o da adamı yirmi kadar gün tövbeye davet etti. Sonra Muâz geldi ve onu tövbeye davet etti, ancak adam reddetti ve Muâz onun boynunu vurdu. Dârekutnî ve Beyhakî şunu nakletmişlerdir: Ebû Bekir, İslam'ı kabul edip sonra dinden dönen Ummu Karfe adlı bir kadını tövbeye davet etti, ama kadın tövbe etmeyi reddetti, bunun üzerine onu öldürdü. Ayrıca, Arap kabilelerinin birçoğu zekât yükümlülüğünü reddettiğinde, Ebû Bekir bunu İslam'dan dönme saydı. Böylece onlara karşı kılıç çekti ve onları yeniden İslam'ın safına döndürünceye kadar onlarla savaştı.

Go to Yemen! Then he (saw) sent Muath ibn Jabal to join him. When he reached him Abu Moussa threw him a pillow and said to him: Get down. As Muath was about to dismount, he noticed a man who was tied up; so he asked: What is this. Abu Moussa replied: He had been a Jew, he then embraced Islam and then he became a Jew again. Upon this Muath said to him: I shall not sit until he is killed. He who revokes his Deen must be killed. Abu Dawood reported this as follows: A man who apostatised from Islam was brought to Abu Moussa, so he invited him to repent for twenty nights or so; then Muath came and invited him to repent but he refused so he struck his neck. Al-Darqutni and Al-Bayhaqi extracted the following: Abu Bakr invited a woman called Umm Qarfah to repent, having embraced Islam and then apostatised, but she refused to repent, so he killed her. Also, when many of the Arab tribes rejected the obligation of Zakat, Abu Bakr considered this to be apostasy from Islam. Thus, he brandished the sword against them and fought them until he brought them back to the fold of Islam.

Sen bizim tanrımızsın, yaratıcımızsın ve rızık verenimizsin. Dedi ki: Yazık size, ben de sizin gibi bir kulum. Sizin yediğiniz gibi ben de yerim, sizin içtiğiniz gibi ben de içerim. Eğer Allah'a itaat etseydim, dilerse beni mükâfatlandırır; eğer O'na isyan etseydim, beni cezalandırmasından korkardım. Öyleyse Allah'tan korkun ve tövbe edin. Yine de tövbe etmekten kaçındılar. Ertesi gün onlar yanına getirildi; Kanber geldi ve dedi ki: Allah'a yemin olsun, yine aynı şeyi söylemeye geri döndüler. Bunun üzerine Ali dedi ki: Onları içeri alın. Yine aynı şeyi söylediler. Üçüncü gün Ali onlara dedi ki: Eğer bir kez daha aynı şeyi söylerseniz, sizi en kötü bir şekilde öldüreceğim. Yine de tövbe etmediler. Bunun üzerine Ali, mescidin girişi ile saray arasına onlar için bir çukur kazılmasını emretti; sonra çukura odun atılıp yakılmasını emretti. Sonra onlara dedi ki: Tövbe etmezseniz sizi bu ateşe atacağım. Yine de tövbe etmediler, bunun üzerine onları ateşe attı. İbn Abbas onların yakıldığını duyunca, bu yakma işine karşı çıktı ve onların öldürülmesi gerektiğini söyledi. İkrime rivayet etti: Bir grup mürtedi müminlerin emiri Ali'nin huzuruna getirildi, o da onları yaktı. İbn Abbas bunu duyunca dedi ki: Eğer ben onun yerinde olsaydım, onları yakmazdım, çünkü Allah'ın Resûlü ﷺ buyurmuştur ki...

You are our god, our creator and our provider. He said: Woe to you, I am but a servant like you. I eat just like you do and I drink just like you do. If I obeyed Allah He would reward me if He wished, and if I disobeyed Him I feared that He would punish me. So fear Allah and repent. They still refused to repent. On the following day, they were brought to him and Qanbar came and said: By Allah they went back to saying the same thing. So Ali said: Let them in. So they again said the same thing. On the third day Ali said to them: If you were to say the same thing again I shall kill you in the worst possible way. They still refused. So Ali ordered for a hole to be dug for them between the entrance of the mosque and the palace; then he ordered for wood to be thrown in the hole and lit up. He then said to them: I shall throw you in if you do not repent. They still refused, so he threw them in. When ibn Abbas heard of their burning, he expressed his disagreement over their burning and said that they should have been killed. Akrama reported: A group of apostates were brought to the Amir of the believers, Ali so he burnt them. Ibn Abbas heard of this and said: If I had been him, I would not have burnt them because the Messenger of Allah (saw)

Bu durum iki konuda kendini gösterir: biri halifelerin çoğulluğu meselesi, diğeri ise isyancılar meselesidir. Abdullah bin Amr bin el-As'tan rivayet edilmiştir ki, Allah Rasulü ﷺ'in şöyle dediğini işitmiştir: "Bir imama biat eden, ona elini ve kalbinin meyvesini verir; gücü yettiğince ona itaat etsin. Eğer başka biri gelip onunla çekişirse, o adamın boynunu vurun." Yine Ebu Said el-Hudri'den rivayet edilmiştir ki, Allah Rasulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "İki halife için biat alınmışsa, sonuncusunu öldürün." Dolayısıyla Peygamber ﷺ, halifelerin çoğulluğunu yasaklayarak ve hilafette çoğulluk kurmaya çalışan kişiyi, geri dönmediği sürece öldürülmesini emrederek Devletin birliğini hayati bir mesele kılmıştır. Ayrıca Ecrefe'den rivayet edilmiştir ki, şöyle demiştir: "Allah Rasulü ﷺ'in şöyle dediğini işittim: Sizin işiniz tek bir adamın etrafında birleşmişken, sizi birbirinizden ayırmak veya cemaatinizi parçalamak niyetiyle size gelen kişiyi öldürün." Böylece Peygamber ﷺ, Ümmetin birliğini ve Devletin birliğini hayati bir mesele kılmış; cemaatin parçalanmasını yasaklamış ve bunu yapmaya çalışanı, geri dönmediği sürece öldürmeyi emretmiştir.

This is manifested in two cases: one is the issue of the plurality of Khulafa and the other is the issue of the rebels. It has been reported on the authority of Abdullah ibn Amr ibn ul-Aas that he heard the Messenger of Allah (saw) said: He who pledged his Baya to an Imam giving him the clasp of his hand and the fruit of his heart shall obey him as long as he can, and if another comes to dispute with him, you must strike the neck of that man. It has also been reported on the authority of Abu Said Al-Khudri that the Messenger of Allah (saw) said: If a Baya has been taken for two Khalifahs, kill the latter of them. Hence, he (saw) made the unity of the State a vital issue when he prohibited the plurality of the Khulafa and ordered the killing of the one who attempts to establish a plurality in the Khilafah, unless he retracts. It has also been reported on the authority of Ajrafa who said: I heard the Messenger of Allah (saw) say: He who comes to you while your affair has been united under one man, intending to drive a wedge between you or fragment your group, kill him. Hence, he (saw) made the issue of the Ummahs unity and the issue of the States unity a vital issue when he prohibited the fragmentation of the group and ordered the killing of he who attempts to cause it, unless he retracts.

Devletin birliğinin bölünmesini ve ona karşı ayaklanmayı yasaklamakla ve Ümmetin parçalanmasını yasaklamakla, Devletin birliği ve Ümmetin birliği hayati bir mesele haline gelir; çünkü Şâri' (Allah, c.c.) onlara karşı alınacak tedbirin hayat ve ölüm meselesi olduğunu hükme bağlamıştır. Dolayısıyla böyle bir fiili işleyen kimse ya tövbe etmeli ya da öldürülmelidir. Müslümanlar bunu uygulamışlar ve bunu en önemli ve en kritik meselelerden biri saymışlardır. Bu konuda hiçbir Müslümana, kim olursa olsun, müsamaha göstermezlerdi. Ali, Muaviye'ye karşı asla müsamahalı davranmadı; Ali'nin, Emeviler'in ya da Abbasiler'in Harici'lere karşı müsamahalı davrandıkları da olmadı ve bu konudaki kesin gerçekler sayılamayacak kadar çoktur. Ancak Halifeliğin zayıflayıp İslam anlayışının gerilemesiyle birlikte, İslam topraklarının Halifelik bedeninden kopmasına Müslümanlar sessiz kaldılar. Böylece Müslümanların arasına bir kama sokuldu ve birçok devlete bölündüler; oysa herhangi bir ülkenin Devlet bedeninden kopması, isyancıların tövbe etmesini veya onlara karşı savaş açılmasını gerektiren hayati bir meseledir; can ve mal bedeli ne olursa olsun.

By prohibiting the plurality of the state and the rebellion against it and by prohibiting the division of the Ummah, the unity of State and that of the Ummah becomes a vital issue, because the Legislator (swt) has decreed that the measure to be undertaken towards them is a measure of life and death. Hence, he who perpetrates such an act should either repent or be killed. The Muslims had implemented this and used to consider it to be amongst the most important and most critical of matters. They never used to be lenient in this towards any Muslim whoever he might have been. Ali was never lenient with Muawiyyah, nor were Ali, the Ommayyads or the Abbasids lenient with the Khawarij, and the established facts pertaining to this are innumerable. However, when the Khilafah became weak and the understanding of Islam declined, Muslims kept silent over the breakaway of Islamic lands from the body of the Khilafah. Thus, a wedge was driven between the Muslims and they dissembled into several states, despite the fact that the breakaway of any country from the body of the State is a vital issue that stipulates either the repentance of the rebels or the waging of war against them, regardless of the cost in lives or in wealth.

Durum öyle bir noktaya geldi ki Müslümanlar birkaç devlette yaşar oldu ve Hilafet de bu devletlerden biri haline geldi. Durum daha da kötüleşerek bazı Müslümanların, Hilafet devletinin kendisinden kopan devletlerle anlaşmalar yapacağı bir İslam birliği çağrısında bulunmaya başladığı noktaya geldi. Bu sayede Hilafet Devleti onların ayrılmasını ve birkaç devlete dönüşmelerini onaylamış olacaktı. Bu, Müslümanların birliğinin zayıflamasına ve birkaç halka, birkaç millete dönüşmelerine yol açacaktı; oysa mesele hayati bir mesele idi ve tevbe ya da ölümle ilgili hadisler son derece açıktı. Bu nedenle Mustafa Kemal'in Türkiye'nin İslam topraklarının geri kalanından ayrıldığını ilan etmesi ve hatta İslam topraklarını, kaderlerine karar vermeleri için küfür devletlerine teslim etmeyi onayladığını açıklaması şaşırtıcı olmadı; çünkü mesele hayati bir mesele olma düzeyinden indirilmişti. Böylece felaket gerçekleşti ve Müslümanlar birkaç devlette yaşamaya, birkaç halka ve millete bölünmeye karşı duyarsız hale geldiler. Bunun nedeni, Ümmetin birliği ve devletlerin birliği meselesinin artık hayati meseleler olarak görülmemesi ve bunlara yönelik atılan adımın artık hayat memat bir tedbir olmamasıydı.

The situation reached the point where Muslims lived in several states and the Khilafah became one of these states. The situation even worsened to the point where some Muslims started to call for an Islamic league, where the Khilafah state would enter into agreements with the states which broke away from her. In this way the Khilafah State would approve of their separation and of it becoming several states. This would support the disunity of the Muslims so that they turn into several peoples and nations, despite the fact that this was a vital issue and despite the explicitness of the ahadith about repentance or death. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal declared the dismemberment of Turkey from the rest of the Islamic lands, and even when he declared his approval of surrendering the Islamic lands to the Kufr states to decide their fate because the issue was relegated from the level of being a vital issue. So, the calamity took place and the Muslims became indifferent towards having to live in several states, and being divided into several peoples and nations. This was only because the issue of the Ummahs unity and the issue of the states unity were no longer regarded as vital issues and the measure undertaken towards them was no longer a measure of life and death.

"Onlara meydan okumak, bunun savaşmaya yol açmasına rağmen, meydan okumayı üretmek anlamına gelir. Bu, El-Fetih'te şöyle geçmektedir: Alimler, hâkim olan sultana itaat etmenin ve onunla birlikte cihad yapmanın farz olduğu konusunda icma etmişlerdir. Onun itaati, ona isyan etmekten daha iyidir, çünkü bu, canları korur ve halkı yatıştırır. Ancak bunun dışında tuttular: Sultanın açık küfür sergilediği durum; bu durumda ona itaat etmek haramdır, bunun yerine gücü yeten kimseler tarafından savaşılmalıdır, nitekim hadiste de geçmektedir. Eş-Şevkânî, Neylü'l-Evtar adlı kitabında şöyle yazmıştır: Zalimlerle kılıçla karşı koymanın ve onlarla mücadele etmenin farz olduğunu düşünenler, delil olarak Kitap ve Sünnet'teki genel nasları kullanmışlardır. Dolayısıyla İslam'la hükmetmenin farz olduğu ve küfür hükmünün engellenmesi meselesi hayati bir meseledir; çünkü Şâri' (swt), bunun için alınması gereken tedbiri can ile ölüm ölçüsü kılmıştır. Dolayısıyla İslam'la hükmetmeyen ve küfür sistemiyle hükmeden kimse ya geri dönmeli ya da öldürülmelidir."

Challenging them means generating the challenge even if this led to fighting them. It is mentioned in Al- Fatah: The scholars have agreed upon the obligation of obeying the dominant Sultan and of performing Jihad alongside him. His obedience is better than rebellion against him, for this would spare lives and appease the populace. However, they excluded from this the case where flagrant Kufr is displayed by the Sultan, in which case it would be forbidden to obey him, he should rather be fought by those who are capable, as mentioned in the Hadith. Al-Shawkani wrote in his book entitled Nayl-ul-Awtar : Those who hold the opinion that it is obligatory to resist the wrongdoers with the sword and struggle against them, they used as evidence the general texts in the Book and the Sunnah . Hence, the issue pertaining the obligation of ruling by Islam and preventing the rule by Kufr is a vital issue, because the Legislator (swt) has made the measure that should be undertaken towards it a measure of life and death; thus, he who does not rule by Islam and rules by a Kufr system should either retract or be killed.

Müslümanlara, Allah'ın (c.c.) indirdiğinden başka bir şeyle hükmetme konusunda sessiz kalmamaları emredilmiştir; çünkü bu hayati bir meseledir. Ancak Müslümanların kalplerinde takva zayıfladığında ve İslam'ı anlayışları da zayıfladığında, Halifeler ve yöneticiler tek bir konuda küfürle hükmettiklerinde onlara karşı sessiz kalmak kolay hale geldi; zayıflıkları arttığında ise yöneticiler birçok konuda küfürle hükmettiklerinde onlara karşı sessiz kalmak kolay geldi. Bu sessizliğin uzun vadeli sonucu, yöneticilerin küfrü açıkça uygulamaya cüret etmeleri oldu. Mısır'daki Müslümanlar, yönetici Fransız medeni kanununu uygulayıp Şeriat hükümlerini kaldırdığında sessiz kaldılar. İslam Devleti'nde Müslümanlar, 1909'da küfür kurallarının Müslümanlar için bir anayasa olarak kabul edilmesi sırasında sessiz kaldılar. Başta bunlara karşı ayaklanmış olsalar da sonradan sessizliğe büründüler. Bu nedenle Mustafa Kemal'in Hilafet'i ve İslam'ın bütün hükümlerini yıkıp küfür hükmünü ilan etmesi hiç şaşırtıcı olmadı. Bunun nedeni, Müslümanların artık bu meseleyi hayati bir mesele olarak görmemeleriydi; böylece felaket gerçekleşti ve Müslümanlar, onu ortadan kaldırmak için kılıç çekmeden açık küfre tanıklık etmeyi kolay buldular; hatta küfürle yönetilmeyi bile kınamadan kabullenmek onlara kolay geldi. Daha da kötüsü, Müslümanların çoğunluğu küfür kurallarını kabul etti, onlara alıştı ve İslam'ın hükümlerinden kendi istekleriyle vazgeçti. Durum öyle bir noktaya ulaştı ki Müslümanlar küfrü kabul etti ve hatta onu savundu; buna ek olarak ona karşı sessiz kalmakla ve onunla mücadele etmemekle yetindiler. Bütün bunların tek sebebi, küfür sistemiyle hükmetme meselesinin artık hayati bir mesele sayılmaması ve bu konuda alınan tedbirin artık hayat-memat meselesi olmaktan çıkmasıydı.

The Muslims are ordered not to keep silent over the rule by other than what Allah (swt) has revealed, because it is a vital issue. However, when Taqwa (piety) weakened in the souls of the Muslims and their understanding of Islam also weakened, it became easy for them to keep silent over the Khulafa and the rulers if they ruled by Kufr in one single matter; and when their weakness increased, they found it easy to keep silent over the rulers if they ruled by Kufr in several matters. The long term consequence of this silence was that the rulers had the audacity to implement Kufr in a flagrant manner. The Muslims in Egypt kept silent when the ruler implemented the French civil law and abolished the Shariah rules. The Muslims kept silent in the Islamic State when the rules of Kufr were established as a constitution for the Muslims in 1909. Though they revolted against them at first, they remained silent afterwards. Hence, it came as no surprise when Mustafa Kemal destroyed the Khilafah and all the rules of Islam and declared the rule of Kufr. This was so because the Muslims no longer regarded this issue as a vital one, thus the calamity occurred and it became easy for the Muslims to witness the flagrant Kufr without brandishing the sword to remove it; it even became easy for them to be ruled by Kufr without condemning it. Worse still, the majority of Muslims accepted the rules of Kufr, became accustomed to them and relinquished the rules of Islam by choice. This situation reached such a point that Muslims accepted Kufr and called for it, in addition to keeping silent over it and not fighting against it. All this was only because the issue of ruling by a Kufr system was no longer considered to be a vital issue, and the measure undertaken towards it was no longer that of life and death.

...ve belirlenmiş ve bu konuda, onlara karşı yapılacak ölçü olarak hayat ve ölüm meselesi kılmıştır, zayıflamıştı. Bu meselelerin İslam akidesiyle bağı zayıflamış, Şeriat'ın çok kritik hükümleri olarak, uğrunda silaha sarılması gereken konular olarak algılanmaz hale gelmiş; böylece Şâri' (Allah) (swt)'ın onları yerleştirdiği konumdan, yani hayatî bir mesele konumundan düşürülmüşlerdir. Sonuç olarak Şeriat'ın onlar hakkında belirlediği ölçü, küfür hükmünü kaldırmak ve İslam'ın hükmünü yeniden tesis etmek için kuvvetle direniş olarak görülmez olmuştur. Bu yüzden Hilafet'in yıkılması ve İslam sisteminin kaldırılması meselesi hayatî bir mesele olarak algılanmamış, meselenin hayatî olması ana düşünce olarak öne çıkmamıştır. Böylece Mustafa Kemal eylemine devam etmiş, Hilafet'i yıkmış ve İslam'ı siyasi haritadan silmiştir; buna karşı silaha sarılıp onunla savaşan kimse olmadan. Bu nedenle küffarın Hilafet'i yıkması ve İslam sistemini varlıktan kaldırması, milyonlarca Müslümanın gözleri önünde kolaylıkla ve sade bir biçimde gerçekleşmiştir. Müslümanlar o zaman, bu meselenin, Müslümanların ve İslam'ın kaderinin bağlı olduğu hayatî bir mesele olduğunu ve buna yönelik gerekli tedbirin Mustafa Kemal'e karşı silaha sarılıp savaşmak olduğunu fark etseydi, bu trajik darbe kendilerine indirilmezdi. Dolayısıyla Müslümanların bu meselenin, hayat ve ölüm ölçüsünü gerektiren hayatî bir mesele olduğunu kavrayamamaları, başlarına gelen felaketin sebebi olmuştur.

had outlined and determined and for which He made the measure to be undertaken towards them one of life and death, had weakened. The linkage of these issues to the Islamic Aqeedah had weakened, and they were relegated from their position to the point where they were no longer perceived as being very critical Shariaah rules, for which arms should be taken up; thus they were relegated from the position in which the Legislator (swt) had placed them, i.e. they were relegated from the position of the vital issue. Consequently, the measure which the Shariah had decreed towards them was no longer deemed to be resistance by force to remove the rule of Kufr and restore the rule of Islam. Therefore the issue of destroying the Khilafah and removing the system of Islam was not perceived as a vital issue, and the fact that the issue was a vital one was not dominant consideration. So Mustafa Kemal went ahead with his action, destroyed the Khilafah and wiped out Islam from the political map without anyone taking up arms against him and fighting him. Therefore, the Kuffar's destruction of the Khilafah and their removal of the system of Islam from existence occurred with ease and simplicity, before the eyes of millions of Muslims. Had the Muslims been at the time aware of the fact that this issue was a vital one, upon which the fate of the Muslims and the fate of Islam depended and that the necessary measure towards it was to take up arms and fight Mustafa Kemal, the Muslims would not have been dealt this tragic blow. Hence, the Muslims failure to perceive that this issue was a vital issue which necessitated a measure of life and death, was the cause of the calamity that befell them.