İstanbul Merkezi'ne gelince, Batılı ülkeler yalnızca üniversitelerde ve okullarda Müslüman çocukları yoldan çıkarmakla ve propaganda yoluyla yozlaştırmakla yetinmediler. Devletin kendisine de yöneldiler; yönetim sistemini ve Şeriat hükümlerini değiştirmek, bunları kaldırıp yerlerine Batı kanunlarını koymak amacıyla. Bunu gerçekleştirmek için birkaç yol izlediler. 1839'da Abdülmecid I, henüz 16 yaşındayken halifelik makamına geçti; o sırada Raşid Paşa, Osmanlı Devleti'nin Londra büyükelçisiydi. Hemen İstanbul'a döndü ve dışişleri bakanlığına atandı. Göreve başlar başlamaz parlamenter anayasal yönetim sistemi için kampanya yürütmeye koyuldu.

As for the Istanbul Centre, the Western countries were not only satisfied with corrupting the Muslims’ children at universities and schools and through propaganda. They also focused on the State itself with the aim of changing the ruling system and the Shari’ah rules, by removing them and replacing them with Western laws. They pursued several styles to achieve this. In 1839, Abdul-Majid 1st acceded to the position of Khaleefah and he was only 16 years old, while Rashid Pasha was ambassador for the Ottoman State in London. He rushed back to Istanbul and was appointed foreign minister. He had no sooner taken up his post than he started campaigning for the parliamentarian constitutional ruling system.

Ayrıca, vatandaşların haklarını güvence altına alacak bir anayasa aracılığıyla Osmanlı Devleti'ni gelişmiş bir devlet düzeyine çıkarmaya kararlı olduğunu ilan etti ve Devlet içindeki en belirgin eksikliklerin kaldırılmasını da duyurdu. Reşid Paşa, bu tasarısı için genç Sultan'ın desteğini kolayca sağlamayı başardı ve anayasa belgesi tamamen gizlilik içinde hazırlandı.

He also declared that he was determined to raise the Ottoman State to the level of a developed state through a constitution that would endorse the rights of the citizens, and he also declared the abolishment of the most prominent shortcomings within the State. Rashid Pasha managed easily to secure the backing of the young Sultan for his scheme, and the document of the constitution was prepared in total secrecy.

3 Kasım 1839'da Bab-ı Âli'nin önde gelen bütün şahsiyetleri, İstanbul halkının temsilcileri, Avrupa'daki devlet tebaasının temsilcileri ve diplomatik heyet üyeleri, hükûmet konağının güney tarafında, Marmara Denizi kıyısında yer alan tribüne davet edildiler; orada Gülhane adıyla bilinen Şerif Hatt'ın okunmasını dinlediler. Anayasa niteliğindeki bu belge kendilerine okundu. Belgede, İslam'a da bir miktar önem verilmeye çalışılmış olmakla birlikte, birçok Avrupai kural yer alıyordu. Bu, Batı tipi anayasal hukukun Devlet düzenine tanıtılmasına yönelik ilk girişimdi. Ancak bu belge kâğıt üzerinde kalmış ve uygulanmamıştır.

On 3rd November 1839, all the leading personalities of the Sublime Porte, representatives of the residents of Istanbul, representatives of the State’s subjects in Europe and members of the diplomatic corps were invited to the stand situated on the southern side of the government house along the Marmara Sea to listen to a recitation of the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”. The constitutional document was read to them. It contained a host of European rules with an attempt at giving some consideration to Islam. This was the first attempt at introducing the Western constitutional laws into the State’s system. However, this document remained mere ink on paper and was not implemented.

Ancak 1855'te Avrupa devletleri, özellikle de İngiltere, Osmanlı Devleti'ni anayasal reformlar yapmaya zorladı. Bu devletlerin baskısı altında Sultan, 1 Şubat'ta bir ıslahat fermanı yayımladı. Bu ferman Hatt-ı Hümayun olarak bilinir hale geldi. Sultan bu fermanda, Gülhane Hatt-ı Şerifi olarak bilinen Hatt-ı Şerif'te tebaaya tanınan bütün hakları onayladı.

However in 1855 the European states, particularly Britain, pressed the Ottoman State to carry out constitutional reforms. Under pressure from these states, the Sultan issued on 1st February a bill of reforms. This bill became known as the “Hemayun Script” . The Sultan endorsed in this bill all the rights granted to the subjects in the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”.

Hıristiyanlar için bir dizi özel hak tanımlandı; bunlar arasında, sivil işlerin yönetiminin, doğrudan halk tarafından seçilen sivillerden, din adamlarından ve diğerlerinden oluşan bir Seçim Komitesine bırakılması, İslam'ı kabul eden Müslüman'ın yeniden İslam'a dönmesi için zorlanmaması, bunun yerine İslam'ı reddedip Hıristiyan inancını benimsemesine izin verilmesi yer almaktadır. Askerlik hizmeti de daha önce yalnızca Müslümanlara zorunlu iken, artık Müslümanlara olduğu gibi Hıristiyanlara da zorunlu kılınmıştır. Ayrıca yabancılara Osmanlı Devleti'nde arazi mülkiyeti sahibi olma izni verilmiştir.

A host of specific rights were designed for the Christians, such as referring the administration of civic matters to a Select Committee made up of civilians, clerics and others directly elected by the people, the non-coercing of the Muslim who embraces Christianity into returning to Islam, rather allowing him to reject Islam and embrace the Christian faith. The military service was to be made compulsory upon the Christians as it is compulsory upon the Muslims, whereas before, it had been exclusively compulsory upon the Muslims, and also allowing foreigners the ownership of lands in the Ottoman State.

Bu yasa tasarısı vatandaşlardan olumsuz tepkilere yol açtı; Müslümanlar onu Şeriat'a aykırı gördü, Hristiyanlar ise uygulanmasından endişe duydu. Buna rağmen Avrupa devletleri onu reform adı altında sürdürdü. Ancak Devlet İslami olduğu için, Halifeler bu anayasal yasaların uygulanmasına girişemezdi.

This bill prompted a negative reaction from the citizens, for the Muslims deemed it contradictory to Shari’ah, while the Christians were apprehensive about its implementation. Nevertheless, the European states pursued it under the pretext of reform. However, with the State being Islamic, the Khulafa’ could not embark upon implementing these constitutional laws.

Bu durum, Mithat Paşa'nın hükümet çevrelerinde öne çıkmasına kadar sürdü. Batı düşüncesiyle doymuş ve Batı kültürüne kapılmış biriydi. Bu nedenle, Batılı devletleri memnun etmek ve Devletin Batılı devletlerle aynı seviyede ilerlemesine olanak tanımak amacıyla, ülke için Batı düşüncesiyle uyumlu bir anayasa oluşturmaya karar verdi.

This was the case until the name of Midhat Pasha became prominent within the government circles. He was saturated with Western thoughts and seduced by Western culture. Hence, he decided to establish a constitution for the country that agreed with the Western thoughts in order to please the Western states and to allow the State to proceed on the same level as the Western states.

Midhat Paşa, o dönemde Muhammed Raşid Paşa hükümetinde, Abdülaziz'in hilafeti sırasında adalet bakanıydı. Abdülaziz'i Batı demokratik sistemlerinden bir anayasa hazırlaması konusunda ikna etmeye çalıştı. Bu nedenle ona yazdı ve Devletin mevcut durumunu, bir anayasa koyarak düzeltmesi için ısrar etti. Devletin yozlaşmasını anlattıktan sonra yazdığı mektubunda şunlar da yer alıyordu:

Midhat Pasha was at the time minister of justice in Muhammad Rushdie Pasha’s government, during the Khilafah of Abdul-Aziz. He endeavoured to persuade Abdul-Aziz to draft a constitution from the Western democratic systems. So he wrote to him and urged him to redress the status quo of the State by establishing a constitution for it. Some of what he wrote in that letter, once he had given an account of the State’s corruption, was the following :

"...Ekselansları bu hastalığın etkili tedavisinin, bildiğimiz çok iyi nedenlerinin kökünü kazımak olacağını bilmektedir. Nedenler ortadan kaldırılırsa, hastalık da ortadan kalkar. Bu nedenle, Ekselansınız, kanunlara ve sistemlere bağlılığı, hukuk önünde zengin ile fakir, yaşlı ile genç arasındaki eşitliği öngören yeni bir Hümayun Fermanı yayımlarsanız; hayır kurumlarını hak sahiplerine iade eder ve paranın bağışçıların bunlar için vaat ettikleri amaçlara harcanmasını sağlarsanız; Devletin yönetim yetkisini Yüce Porta'ya (hükümete) geri verirseniz, böylece Porta kararlarını alıp sonra Ekselansınıza sunabilirse; Devletin mali ve mülkiyet haklarını tekelinizde tutmazsanız ve Hazine, Yüce Porta'nın onayı olmadan tek kuruş harcamazsa; üst ve alt düzey memurların görevleri belirlenir ve bakanlar yaptıklarının sonuçlarından sorumlu tutulursa; bunların hepsi, sizin yakınlarınız ve özel personeliniz hakkında da uygulanırsa, Allah'ın (c.c.) yardımıyla arzu ettiğiniz sonuca ulaşılır ve Devlet, Ekselansınızın istediği yola girer." "Mithat Paşa, mektubu Halifeye sunmadan önce hükümete sundu ve hükümet bunu onayladı. Ayrıca, Başkanın mektubu Sultan Abdülaziz'e sunmasında da anlaştılar. Başkan, Sultanla görüşüp mektubu ona teslim etti. Mektubu okuyan Abdülaziz öfkelendi ve Mithat Paşa'nın hükümetten derhal azledilmesini ve Selanik Valiliğine atanarak uzaklaştırılmasını emretti."

“...your excellency is well aware that the effective cure for this ailment will be to uproot its causes which we know too well. If the causes were removed, the ailment would be removed. Hence, if you were to issue a new “Hamayunian Script” in which you imposed the adherence to the laws and systems, the equality between rich and poor, and elderly and young in the eyes of the law; if you were to return the charitable institutions to their rightful owners and to spend the money on what the donors had pledged them for; if you were to hand the State’s authority back to the Sublime Porte (the government), so that it could adopt its resolutions and then submit them to your excellency; if you did not monopolise the State’s financial and proprietary rights and if the Treasury were not to spend a single piaster without the Sublime Porte’s consent; if the duties of the senior and junior civil servants were outlined and if the ministers were held liable for the consequences of their actions, and if this were to be implemented upon your relatives and private staff; if all of this were implemented, the desired result would be achieved with the help of Allah (swt) and the State would reach the path which your excellency desires.” Prior to submitting the letter to the Khaleefah, Midhat Pasha tabled it to the government and they approved of it. They also agreed that the president should submit the letter to Sultan Abdul-Aziz. He duly met him and handed him the letter. Upon reading the letter, Abdul-Aziz became furious and issued his instructions to immediately dismiss Midhat Pasha from government and alienate him by appointing him Wali over Salonika.

Bu anayasanın demokratik bir sistem olarak kabul edilmesi nedeniyle, İslam'a aykırı küfür kanunlarından oluşuyordu. Buna göre, kuralların kendileri İslam'a aykırı olduğundan, uygulanmaları halinde Hilafet sisteminin kaldırılmasını ve Belçika gibi, anayasası bu anayasanın kaynağı olan, herhangi başka bir Avrupa devletine benzer bir devletin kurulmasını gerektirecekti. Bu yüzden Bab-ı Ali bunu uygulamadı; Abdülhamid'in yanı sıra alimler ve önde gelen Müslüman şahsiyetler de buna karşı çıktı.

Since this constitution was considered a democratic system, it was composed of Kufr laws which contradicted Islam. Accordingly as the rules themselves contradicted Islam, had they been implemented, their implementation would have implied the abolishment of the Khilafah system and the establishment of a state similar to any other European state, such as Belgium for instance, whose constitution served as the source of this constitution. Thus the Sublime Porte did not implement it and Abdul- Hamid, as well as the scholars and prominent Muslim figures opposed it.

Bu şekilde Bâb-ı Âli, anayasayı uygulamaktan ve büyük devletlerin taleplerine boyun eğmekten kaçınmaya başladı.

In this way the Sublime Porte started to avoid implementing the constitution and submitting to the demands of the major powers.

Abdülhamid, İngiltere'nin hile ve düşmanlığını sezmiş, onun resmi makamlarla temas kurma girişimlerini de ortaya çıkardığını düşünmüştür. Bunun sonucunda Mithat Paşa'yı Sadrazamlık görevinden azletmiş ve yüksek ihanet suçunu işlediği gerekçesiyle sürgüne göndermiştir; çünkü Mithat Paşa İngilizlerle temas hâlindeydi ve Batılı devletlere dayanma politikasının arkasındaki isimdi. Büyük devletler, özellikle de İngiltere, Osmanlı Devleti'ni yakından izliyor ve Mithat Paşa'nın hazırladığı anayasanın uygulanmasını takip ediyordu. Nitekim İngiltere, Balkan meselesini, Osmanlı Devleti'ni ve onun iç reformlarını incelemek amacıyla bir konferans toplamaya çalışmıştır.

Abdul-Hamid sensed Britain’s trickery and hostility and it seemed that he had also uncovered her attempts at contacting government officials. As a result of this he dismissed Midhat Pasha from his post as Grand Vizier and banished him for perpetrating the high treason, for Midhat Pasha was in contact with the British and he was behind the policy of relying on the Western states. The major powers, especially Britain were closely folowing the Ottoman State and they pursued the implementation of the constitution drafted by Midhat Pasha. Indeed, Britain endeavoured to hold a conference to investigate the issue of the Balkans, the Ottoman State and its domestic reforms.

13 Haziran 1878'de Berlin Konferansı toplandı; konferansa İngiltere, Fransa, Rusya ve Almanya gibi büyük devletler katıldı. Yahudi olan Disraeli o sırada İngiltere Başbakanıydı ve konferansta İngiltere'yi temsil etti. Bismarck ise Almanya'yı temsil ediyordu ve konferans boyunca İngilizlere karşı çıkarak Osmanlı Devleti'nin yanında yer aldı.