Kâfirlerin Müslümanların topraklarının bölüşümü konusunda aralarında ihtilaflar olmasına rağmen, İslam'ı yok etme fikri üzerinde tam bir uzlaşı içindeydiler. Bu amaçla çeşitli yöntemler izlediler. Öncelikle Avrupa ülkelerinde milliyetçilik ve bağımsızlık duygularını kışkırttılar. İnsanları İslam Devleti'ne karşı kışkırttılar ve Sırbistan ile Yunanistan'da olduğu gibi, onun aleyhine ayaklanmaları için onlara silah ve para sağladılar. Bu yolla Avrupa ülkeleri İslam Devleti'ni arkadan hançerlemeye çalıştı. Fransa, Temmuz 1798'de Mısır'ı işgal ederek ele geçirdi, ardından Filistin'e yürüyüp onu da ele geçirdi. Fransa, İslam Devleti'ne ölümcül darbeyi indirmek için Şam'ın geri kalanını da işgal etmek istedi, ancak yenilgiye uğradı ve daha sonra Mısır'dan çekilmek zorunda kaldı ve işgal ettiği toprakları İslam Devleti'ne geri teslim etmek zorunda kaldı.

Despite the differences amongst the Kuffar over the division of the Muslims’ lands, they were in full agreement of the idea to destroy Islam. They pursued several methods for this purpose. Initially, they aroused the feelings of nationalism and independence in the European countries. They incited people against the Islamic State and they supplied them with weapons and money in order to revolt against it, as was the case in Serbia and Greece. In this way, the European countries tried to stab the Islamic State in the back. France invaded Egypt and occupied it in July 1798, then marched onto Palestine and occupied it. France wanted to occupy the rest of Al-Sham in order to deal the Islamic State the fatal blow, but was however defeated, later being forced to leave Egypt and surrender the lands she had occupied back to the Islamic State.

Britanya, ajanı Abdulaziz bin Muhammed bin Suud aracılığıyla İslam Devleti'ni içeriden vurmaya çalışmıştı. Vahhabiler o zamana kadar İslam Devleti içinde, önce Muhammed bin Suud'un, ardından oğlu Abdulaziz'in önderliğinde bir oluşum kurmayı başarmışlardı. Britanya onlara silah ve para sağladı ve mezhepçi bir temelde, Hilafet'in otoritesi altındaki İslam topraklarını ele geçirmek için harekete geçtiler.

Britain had attempted through her agent Abdul-Aziz ibn Muhammad ibn Saud to strike the Islamic State from within. The Wahhabis by then had managed to establish an entity within the Islamic State, led by Muhammad ibn Saud and later by his son Abdul-Aziz. Britain supplied them with weapons and money and they moved on a sectarian basis to seize the Islamic lands which were under the authority of the Khilafah.

Onlar Halife'ye karşı silaha sarıldılar ve İslam ordusuna (Emir ül-Müminin'in ordusuna) karşı savaştılar; bu sırada İngilizler sürekli onları kışkırtıyor ve destekliyordu. Vehhabiler, Halife'nin yönettiği toprakları ele geçirip bu toprakları kendi mezhepleri (düşünce okulu) uyarınca yönetmek ve kendilerinden farklı olan diğer İslam mezheplerini zorla bastırmak istiyorlardı. Bu nedenle 1788'de Kuveyt'e baskın düzenleyip onu işgal ettiler, ardından Bağdat'ı kuşatana kadar kuzeye doğru ilerlediler. Kerbela'yı ve Hüseyin'in (Allah ondan razı olsun) türbesini ele geçirip yıkmak ve ziyaret edilmesini yasaklamak istiyorlardı. Sonra 1803'te Mekke'ye saldırıp onu işgal ettiler. 1804 baharında Medine de kontrollerine geçti. Allah'ın Resulü ﷺ'nün kabrini gölgeleyen devasa kubbeleri yıktılar ve içindeki bütün değerli taş ve süslemeleri soydular. Hicaz'ın tamamını ele geçirdikten sonra Şam'a doğru yürüdüler. 1810'da Hims yakınlarına geldiklerinde Şam'a ikinci kez saldırdılar ve ayrıca Necef'e saldırdılar. Şam cesurca ve şanlı bir şekilde kendini savundu. Ancak Vehhabiler Şam'ı kuşatırken aynı anda kuzeye yöneldiler ve Suriye topraklarının çoğu üzerinde, Halep'e kadar olan bölgelerde otoritelerini yaydılar. Bu Vehhabi seferinin İngilizler tarafından kışkırtıldığı iyi bilinen bir gerçekti, çünkü Al Saud İngiliz ajanlarıydı. Vehhabi mezhebini, ki İslami bir mezhepti ve kurucusu bir müçtehitti, İslam Devleti'ne karşı savaşmak ve diğer mezheplerle çatışmak amacıyla siyasi faaliyetlerde kullandılar; böylece Osmanlı devleti içinde mezhepçi savaşları körüklemeyi hedeflediler.

They took up arms against the Khaleefah and fought the Islamic armed forces (the army of the Amir ul-Mu’mineen), all the time goaded and supplied by the British. The Wahhabis wanted to seize the lands ruled by the Khaleefah in order to rule these lands according to their Math’hab (school of thought), and suppress all the other Islamic Mathahib that differed from theirs by force. Hence, they raided Kuwait and occupied it in 1788, then marched northwards until they besieged Baghdad. They wanted to seize Karbalaa’ and the tomb of Al-Hussein (may Allah be pleased with him) to destroy it and ban the visiting of it. Then in 1803, they launched an attack on Makkah and occupied it. In the spring of 1804, Madinah fell under their control. They destroyed the huge domes which used to shade the grave of the Messenger of Allah (saw) and stripped them of all the gems and precious ornaments. Having completed their seizure of the whole of Al-Hijaz, they marched on towards Al-Sham. Nearing Hims in 1810 they attacked Damascus for a second time and they also attacked Al-Najaf. Damascus defended itself bravely and gloriously. However while besieging Damascus, the Wahhabis moved at the same time to the north and spread their authority over most of the Syrian lands as far as Aleppo. It was a well known fact that this Wahhabi campaign was instigated by the British, for Al Saud were British agents. They exploited the Wahhabi Math’hab, which was Islamic and whose founder was a Mujtahid, in political activities with the aim of fighting the Islamic State and clashing with the other Mathahib, in order to incite sectarian wars within the Ottoman state.

Al Saud'un İngilizlere olan aracılığı ve bağlılığı, Hilafet devletine ve Almanya, Fransa ve Rusya gibi büyük güçlere bilinen bir meseleydi. Ayrıca onların İngilizler tarafından yönlendirildiği de biliniyordu.

The brokerage and loyalty of Al Saud to the British was a well known matter to the Khilafah state and to the major powers such as Germany, France and Russia. It was also known that they were steered by the British.

İngilizler, Suudilerin bir devlet olarak desteklendiğini hiçbir zaman gizlemediler. Üstelik onlara Hindistan üzerinden ulaşan devasa silah depoları ve teçhizat ile savaş çabasını karşılamak ve silahlı kuvvetleri donatmak için sağlanan mali kaynaklar, İngiliz silahları ve İngiliz parasından başka bir şey değildi. Bu nedenle, diğer Avrupa ülkeleri, özellikle Fransa, Vahhabi seferine karşı çıktı; çünkü bu sefer bir İngiliz seferi olarak görülüyordu. Hilafet Devleti, Vahhabilere karşı harekete geçmeye çalıştı, ancak sonuç alamadı; Medine ve Bağdat'taki valileri onları frenlemekte yetersiz kaldı. Bunun üzerine Mısır valisi Muhammed Ali'ye, onlarla başa çıkmak üzere bir görev kuvveti göndermesini emretti. Muhammed Ali önce tereddüt etti. Nitekim o bir Fransız ajanıydı; Mısır'da darbe yapıp iktidarı ele geçirmesinde ona yardım eden ve ardından Hilafeti onu tanımaya zorlayan da Fransa'ydı. Bu nedenle Fransa'nın onayı ve teşvikiyle Muhammed Ali, 1811'de Sultanın talebine karşılık verdi ve Vahhabilerle savaşmak üzere oğlu Tosun'u gönderdi.

The British themselves never used to conceal the fact that they supported the Saudis as a state. Furthermore, the huge arsenals and equipment which reached them via India and the finance to cover the war effort and to equip the armed forces were but British weapons and money. Therefore, the other European countries, especially France, were opposed to the Wahhabi campaign for it was considered a British campaign. The Khilafah State had tried to strike the Wahhabis but to no avail, and her Walis in Madinah and Baghdad were unable to curb them. As a result she instructed her Wali in Egypt Muhammad Ali, to dispatch a task force to deal with them. He hesitated at first. Indeed he was a French agent, and it was France who had helped him stage the coup in Egypt and seize power, then forced the Khilafah to recognise him. So on the basis of France’s agreement and incitement, Muhammad Ali responded to the Sultan’s demands in 1811 and dispatched his son Tosson to fight the Wahhabis.

Mısır ordusu ile Vahhabiler arasında birkaç savaş yapıldı ve Mısır ordusu 1812'de Medine'yi fethetmeyi başardı. Ardından 1816'da Muhammed Ali, oğlu İbrahim'i Kahire'den gönderdi; İbrahim Vahhabileri ezdi ve sonunda başkentleri Ed-Diriyye'ye çekilip orada kendilerini tahkim etmek zorunda kaldılar. Bunun ardından İbrahim, 1818 Nisan'ında onları kuşattı. Kuşatma yaz boyunca, 9 Eylül 1818'e kadar sürdü.

Fransa daha sonra İslam Devleti'ni arkadan vurmaya çalıştı; bunu Mısır Valisi olan ajanı Muhammed Ali aracılığıyla yaptı. Fransa, onu uluslararası alanda ve siyasi olarak açıkça destekledi; o da Halife'ye karşı ayaklanarak ona savaş ilan etti. 1831'de Şam'ı fethetmek amacıyla oraya doğru yürüdü. Filistin, Lübnan ve Suriye'yi işgal etti ve Anadolu'ya sızmaya başladı. Ancak Halife, onunla savaşmak üzere güçlü bir ordu gönderdi. İngiltere, Rusya ve iki Alman devleti Muhammed Ali'ye karşı döndü. 1840 yılının Temmuz ayında İngiltere, Rusya ve iki Alman devleti, sonradan "Dörtlü İttifak" olarak bilinen bir birlik kurdular. Bu birliğe göre bu devletler Osmanlı Devleti'nin birliğini savunmayı üstleniyor ve Muhammed Ali'yi, gerekirse zor kullanarak, Suriye'yi teslim etmeye zorlamayı taahhüt ediyorlardı. Avrupa ülkelerinin bu tutumu, uluslararası durumu Halife'nin lehine çevirdi. Muhammed Ali'ye direnilmesine ve onun Suriye, Filistin ve Lübnan'dan çıkarılmasına yardımcı oldu. Bunun üzerine Muhammed Ali Mısır'a döndü ve Halife'nin otoritesi altında bir Vali olmayı kabul etti.

France then attempted to strike the Islamic State from the back through her agent Muhammad Ali, the Wali of Egypt. France openly supported him internationally and politically, and he broke away from the Khaleefah and declared war against it. He marched towards Al-Sham in 1831 with the aim of conquering it. He occupied Palestine, Lebanon and Syria and started to infiltrate Anatolia. However, the Khaleefah dispatched a strong army to fight him. Britain, Russia and two of the German states turned against Muhammad Ali. In July 1840, Britain, Russia and two German states held what became known as the "Quadrilateral Alliance", according to which these states would undertake to defend the unity of the Ottoman State and to oblige Muhammad Ali, by force if necessary, to surrender Syria. This stand taken by the European countries turned the international situation in favour of the Khaleefah. It helped to resist Muhammad Ali and drive him out of Syria, Palestine and Lebanon. Muhammad Ali returned to Egypt whereupon he accepted to be a Wali under the authority of the Khaleefah.