İslam düşünceleri ile küfür düşünceleri arasında, ve Müslümanlarla kâfirler arasında süregelen şiddetli mücadele, İslam'ın doğuşundan bu yana yoğun biçimde sürmektedir. Allah'ın Elçisi ﷺ gönderildiğinde bu mücadele yalnızca fikrî bir mücadeleydi ve herhangi bir maddi çatışmayla ilişkili değildi. Bu durum, Medine'de İslam Devleti kurulana kadar devam etti; o zaman ordu ve otorite tesis edildi ve o tarihten itibaren Allah'ın Elçisi ﷺ ...

The fierce struggle between the Islamic thoughts and the Kufr thoughts, and between the Muslims and the Kuffar, has been intense ever since the dawn of Islam. When the Messenger of Allah (saw) was sent, the struggle was only an intellectual one, and was not associated with any material struggle. This status quo continued until the Islamic State was established in Madinah, whereupon the army and the authority were established and since then, the Messenger of Allah (saw)

Maddi mücadeleyi fikri mücadeleyle birleştirdi. Cihad ayetleri indi ve mücadele devam etti. Kıyamet gelip Allah (cc) yeryüzünü ve üzerindekileri miras alana kadar, fikri mücadelenin yanında kanlı bir mücadele de böyle sürecek. Bu yüzden küfür, İslam'ın düşmanıdır; bu yüzden de bu dünyada İslam ve küfür, Müslümanlar ve kâfirler var oldukça, herkes diriltilene kadar kâfirler Müslümanların düşmanı olacaktır. Bu, kesin ve sürekli bir gerçektir. Dolayısıyla Müslümanlar bu gerçeğin anlaşılmasını hayatlarının her döneminde açık tutmalı ve İslam ile küfür arasındaki ilişkiyi, Müslümanlar ile kâfirler arasındaki ilişkiyi yargılamada bir ölçüt olarak almalıdırlar.

combined the material struggle with the intellectual struggle. The verses of Jihad were revealed and the struggle went on. It will continue in this way - a bloody struggle alongside the intellectual struggle - until the Hour comes and Allah (swt) inherits the Earth and those on it. This is why Kufr is an enemy of Islam, and this is why the Kuffar will be the enemies of the Muslims as long as there is Islam and Kufr in this world, Muslims and Kuffar, until all are resurrected. This is a decisive and a constant fact. Hence the understanding of it should remain clear to the Muslims at all times throughout the whole of their life, and it should be taken as a criterion to judge the relationships between Islam and Kufr and between the Muslims and the Kuffar.

Saf fikri mücadele on üç yıl boyunca sürdü. Bu, en sert ve en amansız mücadeleydi. Sonunda İslam düşünceleri küfür düşüncelerini yendi ve Allah (SWT) İslam'ı üstün kıldı. Müslümanların onurunu koruyan, İslam'ın kalkanı olan ve cihad yoluyla insanlar arasında hidayeti yayan Devlet, Medine'de kuruldu.

The pure intellectual struggle continued for thirteen years. It was the harshest and most ferocious of struggles. Eventually the Islamic thoughts vanquished the Kufr thoughts, and Allah (swt) made Islam triumphant. The State that protects the honour of the Muslims and is the shield of Islam and spreads the guidance amongst people by way of Jihad, was established in Madinah.

İslam ile küfür ve Müslüman ile kâfir orduları arasındaki en şiddetli ve en sert savaşlar art arda gelen muharebelerde patlak verdi. Bu savaşların hepsinde zafer Müslümanlarındı. Müslümanlar bazı muharebelerde yenilgiye uğramış olsalar da, her zaman savaşı kazandılar; altı yüzyıl boyunca bir savaş bile kaybetmediler, bu süre içinde bütün savaşlarında galip gelmeye devam ettiler. İslam Devleti bütün bu dönem boyunca önde gelen devlet olarak kaldı. Müslümanlardan başka hiçbir insanlık topluluğunun başına bu gelmedi; bu durum yalnızca İslam Devleti'ne mahsus oldu. Ancak kâfirler, özellikle Avrupa devletleri, İslam'dan hep uyanık oldular, çünkü ona saldırmak istiyorlardı; Müslümanlardan da hep uyanık oldular, çünkü varlıklarını yok etmek istiyorlardı. Fırsat çıktığı her an Müslümanlara saldırmaya veya onlara karşı komplo kurmaya çalıştılar.

The fiercest and harshest of wars between Islam and Kufr and between the Muslim and the Kuffar armies broke out in successive battles. Victory in all these wars was to the Muslims. Although the Muslims were defeated in some of the battles, they however always won the war, and they did not lose a war for six centuries, rather remaining victorious in all of their wars during that time. The Islamic State remained the leading nation throughout the whole of that period. Apart from the Muslims, this has never happened to mankind, rather it has been exclusive to the Islamic State. However the disbelievers, especially the European states, had been mindful of Islam, for they wanted to attack it, and they had been mindful of the Muslims, for they wanted to destroy their entity. They attempted to attack or conspire against the Muslims whenever the opportunity arose.

Hicri altıncı yüzyılın sonu (miladi on birinci yüzyıl) ile Hicri yedinci yüzyılın başı (miladi on ikinci yüzyıl) arasında, Avrupa ülkeleri İslam Devleti'ndeki yönetim sisteminin, vilayetlerin (eyaletlerin) devletin bünyesinden kopması ve bazı valilerin (vali) bağımsızlığını ilan etmesi konusunda vardığı durumu sezdi.

Between the end of the sixth century Hijri (eleventh century CE) and the beginning of the seventh century Hijri (twelfth century CE), the European countries sensed the condition that the ruling system in the Islamic State had reached regarding the fragmentation of the Wilayahs (provinces) from the body of the state, and the independence of some Walis (governors)

in key areas concerning the internal policy such as the armed forces, finance, authority and the like. In fact, they had become more like a federation of states rather than a single united state. The Khaleefahs authority had been reduced in some Wilayahs to the supplication for him on the pulpits, minting coins bearing his name and sending him an amount of money from the Kharaj. The European states had sensed this, hence they dispatched the crusades against the Muslims, and war broke out. The Muslims were defeated in this war and the Kuffar captured the whole of Al-Sham Note: Since this text contains no mention of the Prophet Muhammad, no ﷺ is needed here, and nothing is written as a Turkish translation above because the source text is already in English. Here is the translation: İç politikada, özellikle ordu, maliye, yetki ve benzeri temel alanlarda... aslında bunlar tek bir birleşik devletten ziyade bir devletler federasyonuna benzer hale gelmişti. Halifenin yetkisi bazı vilayetlerde yalnızca minberlerde onun için dua edilmesine, adına sikke basılmasına ve Haraç'tan kendisine belirli bir miktar para gönderilmesine indirgenmişti. Avrupa devletleri bunu sezdi; bu nedenle Müslümanlara karşı haçlı seferleri düzenlediler ve savaş patlak verdi. Müslümanlar bu savaşta yenildi ve kâfirler Şam'ın tamamını ele geçirdi.

in key areas concerning the internal policy such as the armed forces, finance, authority and the like. In fact, they had become more like a federation of states rather than a single united state. The Khaleefah’s authority had been reduced in some Wilayahs to the supplication for him on the pulpits, minting coins bearing his name and sending him an amount of money from the Kharaj. The European states had sensed this, hence they dispatched the crusades against the Muslims, and war broke out. The Muslims were defeated in this war and the Kuffar captured the whole of Al-Sham :

Filistin, Lübnan ve Suriye. Bu topraklarda onlarca yıl boyunca egemenlik kurdular ve Trablus gibi bazı bölgeleri yüz yıl boyunca elde tuttular.

Palestine, Lebanon and Syria. They occupied these territories for decades, even keeping some areas such as Tripoli for a hundred years.

Haçlılar ile Müslümanlar arasında yüz yıl boyunca süregelen savaşlar sürekli olmasına ve Müslümanların haçlıların kendilerine yenilgi ettirdiği topraklarını geri alma girişimleri de sona ermemesine rağmen, bu savaşlar İslam Ümmeti'ni huzursuz etti ve İslam Devleti'nin statüsünü düşürdü. Müslümanlar savaşı kaybetti ve Kâfirler tarafından mağlup edildi. Savaşta zafer, Müslümanlara karşı Kâfirlerin oldu. Küfrün İslam'a karşı zaferi ne fikri ne de manevi olarak gerçekleşmediyse de, Müslümanların başına gelen utanç ve aşağılanma tahayyül edilemeyecek ölçüdeydi. Bu nedenle haçlı seferleri dönemi, Müslümanlar için bir yenilgi dönemi sayılır; çünkü sonunda Şam'dan çıkarılarak haçlılara karşı kazandıkları zafere rağmen, kâfirlerle olan fetihlerini ve savaşlarını sürdürmediler. Haçlı seferleri sona erer ermez Moğollar geldi ve Bağdat katliamı gerçekleşti. Bu hezimeti, aynı yıl Şam'ın Moğolların eline düşmesi izledi (656

Although the battles which took place between the crusaders and the Muslims were continuous throughout the hundred years, and although the Muslims’ attempts at recapturing the lands over which the crusaders defeated them did not subside, these wars did however unsettle the Islamic Ummah, and they lowered the status of the Islamic State. The Muslims lost the war and they were defeated by the Kuffar. Victory in the war was to the Kuffar against the Muslims. Although the victory of Kufr against Islam never materialised, neither intellectually nor spiritually, the shame and humiliation which befell the Muslims was beyond imagination. Thus, the era of the crusades, is considered an era of defeat for the Muslims, for despite their victory in the end against the crusaders with their expulsion from Al-Sham, they did not pursue the conquests and the wars with the disbelievers. No sooner had the crusades ended, the Mongols arrived, and the massacre of Baghdad took place. This setback was followed by the fall of Damascus at the hands of the Mongols in the same year, (656

AH, 1258 M.S.). Ardından 3 Eylül 1260'ta Ayn Calut savaşı geldi ve Moğollar yok edildi. Moğolların yıkılmasının ardından Müslümanların ruhlarında cihad duyguları uyandı ve dünyaya davetin (da'veh) yeniden taşınmasının gerekliliğini hissettiler. Bu nedenle, kâfirlere karşı Müslüman fetihleri yeniden başladı ve Bizanslılara karşı cihad sürdürüldü. Savaşlar patlak verdi ve art arda zaferler geldi. İslam Ümmeti'nin fetihlere yeniden başladığı dönem, Hicri yedinci yüzyıl (Miladi 13. yüzyıl) civarıydı. Savaşlar devam etti, birbirini izleyen birçok muharebe yapıldı ve Müslümanlar, bazı muharebelerde yenilmelerine rağmen savaşları kazanıp toprakları fethettikleri için her zaman galip çıktılar. İslam Devleti önde gelen bir ulustu ve dört yüzyıl boyunca bu üstün konumunu korudu; hicri on ikinci yüzyılın ortalarına (Miladi 18. yüzyıla) kadar bu konumunu sürdürdü. Sonra Avrupa'da sanayi devrimi dikkat çekici bir biçimde ortaya çıktı ve devletlerin güçleri üzerinde derin bir etki yarattı. Müslümanlar bu devrim karşısında hareketsiz ve şaşkın kaldılar; bu yüzden dünyadaki güç dengesi değişti ve İslam Devleti önde gelen konumundan yavaş yavaş kaymaya başladı, sonunda açgözlülerin göz diktiği bir hedef haline geldi. Bunun üzerine fethettiği ve daha önce kendi otoritesi altında bulunan toprakları boşaltmaya başladı. Kâfir ülkeler İslam topraklarını parça parça ondan koparmaya başladı ve bu, Müslümanlar için gerileme ve sonun başlangıcı oldu. O zamandan beri Avrupa ülkeleri, İslam Devleti'ni uluslararası sahneden kaldırmaya ve İslam'ı insanların hayatından ve insanlar arasındaki ilişkilerden tamamen çıkarmaya odaklandılar. Başka bir deyişle, yeni bir haçlı seferi kampanyası düşünmeye başladılar. Ancak ilk haçlı seferlerinin aksine, yeni haçlı seferleri yalnızca Müslümanları yenmeyi ve İslam Devleti'ni ortadan kaldırmayı amaçlayan bir askeri işgalden çok daha fazlasını hedefliyordu. Yeni haçlı seferleri daha korkunç ve daha derin sonuçları olan seferlerdi. Bunların amacı İslam Devleti'ni kökünden söküp hiçbir izinin kalmamasını, tek bir kökün bile yeniden filizlenememesini sağlamaktı. Ayrıca Müslümanların kalplerinden İslam'ı söküp atmayı, geriye yalnızca bir dizi ruhbanlık ritüeli ve manevi törenden başka bir şey kalmayacak hale getirmeyi amaçlıyorlardı.

AH, 1258 CE). Then came the battle of Ayn Jaloot on 3rd September 1260 where the Mongols were destroyed. In the wake of the destruction of the Mongols, the emotions of Jihad were aroused in the souls of the Muslims, and they sensed the need for a resumption of carrying the Da’awah to the world. Hence, the Muslim conquests of the Kuffar began once again, and Jihad against the Byzantines was resumed. Battles broke out and successive victories followed. It was around the seventh century of Hijrah (the 13th century CE) when the Islamic Ummah resumed the conquests. The wars continued and several successive battles took place, and the Muslims always emerged as the victorious, for although the Muslims were beaten in some battles, they used to win the wars and conquer the lands. The Islamic State was the leading nation and she continued to occupy the premier position for four centuries, until the mid 12th century AH (the 18th century CE). Then the industrial revolution in Europe emerged in a remarkable manner that had a profound impact on the states’ powers. Muslims stood idle and confused by this revolution, hence the balance of power in the world changed and the Islamic state began her slide from the leading spot gradually, until eventually she became the coveted object of the greedy. Hence, she started evacuating the lands she had conquered and the lands which had been previously under her authority. The disbelieving countries started usurping from her the land of Islam piece by piece, and this marked the start of the ebb and the end of the tide for the Muslims. Since then, the European countries started to focus upon the removal of the Islamic State from the international scene, and upon the complete removal of Islam from life’s affairs and from the relationships between people. In other words, they started thinking about a new campaign of crusades. However unlike the first crusades, the new crusades were to be more than just a military invasion to defeat the Muslims and vanquish the Islamic State. The new crusades were more horrific and had more profound consequences. They were designed to uproot the Islamic State so that no trace of it would be left, and so that not one single root would be able to grow again. They were designed also to uproot Islam from the souls of the Muslims so that nothing could remain except a host of clerical rites and spiritual rituals.