Müslümanların gerilemesi, Batı anayasalarından ve yasalarından türetilmiş bir anayasanın ve yasaların kabul edilmesine yol açtı. Bu da İslam Devleti'nin Halifesi'nin küfür yasalarını benimsemesiyle sonuçlandı. Ne olursa olsun, tüm İslam topraklarını saran kültürel istila ve Devlet'in yönetim sistemi ve yasalarındaki yasama istilası, Müslümanların akidesini sarstı ve birçok Müslümanın zihnindeki İslami düşünceleri sarstı. Ayrıca İslam Devleti'nin varlığını tamamen sarstı ve şekil itibarıyla ayakta bırakılmasına rağmen esasen büyük ölçüde yıktı. Bunun nedeni, Devlet'in varlığının bir kavramlar, ölçütler ve inançlar bütünü ve otoriteyle birbirine bağlı bir insan topluluğu olmasıdır. Dolayısıyla bu kavramlar, ölçütler ve inançlar Müslümanlar arasında yıkılırsa, Devlet'in varlığı da yıkılmış olur. Otoritenin üzerine inşa edildiği temel olan ya da en azından onun temellerini oluşturan özü yıkılmış olur; çerçevesi sağlam kalsa bile. Sonuç olarak bu çerçevenin yıkılması ve bu şeklin darbe alması kolaylaşır. Eğer bu kültürel ve yasama istilası olmasaydı, küfür devletleri İslam Devleti'ne bu öldürücü darbeyi vuramazlardı. Küfür devletleri, milliyetçilik, özellikle Türk ve Arap milliyetçiliği yoluyla Müslümanları bölmeyi başardıklarında, Müslümanların kavramlarını, ölçütlerini ve inançlarını sarsmayı ve Şeriat hükümlerini kaldırıp yerlerine, Müslümanların hükümde başvurduğu ve Hilafet'in dayandığı demokratik kurallar ve Batı yasalarını koymayı başardıklarında, Devlet'ten geriye yalnızca onu içine alan çerçevenin ve görünüş biçiminin kaldığını fark ettiler. Bunun üzerine Hilafet'i yok etmeyi ve onu varlıktan sonsuza dek kaldırmayı düşünmeye başladılar. Birinci Dünya Savaşı patlak verdi patlak vermesini ve Osmanlı Devleti'nin Almanya'nın yanında savaşa katılmasını izlemek gecikmedi; küfür devletleri, Hilafeti yıkmak için fırsatın geldiğini düşündüler. Bunun üzerine bu yönde çalışmaya başladılar.

The regression of the Muslims resulted in the enactment of the constitution and the laws derived from the Western constitutions and laws. This resulted in the adoption of Kufr laws by the Khaleefah of the Islamic State. Whatever the case may be, the cultural invasion that swept all the Islamic lands and the legislative invasion of the State in the ruling system and the laws unsettled the Aqeedah of the Muslims and rocked the Islamic thoughts in the minds of many Muslims. Furthermore, it shook the entity of the Islamic State entirely, and even demolished her substantially although sparing her in form only. This is so because the entity of the State is a host of concepts, criteria and convictions and a group of people bound together by the authority. Thus, if these concepts, criteria and convictions were demolished among the Muslims, the entity of the State would be demolished as well. Their essence, which is the basis upon which the authority is built - or at least forms its foundations, would be demolished even if its frame remained intact. Consequently, the destruction of this frame and the striking of this form would be made easy. Had it not been for this cultural and legislative invasion, the Kufr states would not have been able to deal the Islamic State that fatal blow. When the Kufr states succeeded in dividing the Muslims through nationalism, especially Turkish and Arab nationalism, in addition to their success in shaking the Muslims’ concepts, criteria and convictions and in removing the Shari’ah rules and replacing them with the democratic rules and Western laws to which the Muslims referred in judgement and upon which the Khilafah became based, they realised that there was nothing left of the State save for the frame that contained her and the form in which she appeared. Thus, they started thinking about destroying the Khilafah and removing her from existence for good. No sooner had the First World War broken out and the Ottoman State had taken part in it alongside Germany, than the Kufr states deemed that the opportunity had come to destroy the Khilafah. Consequently, they started working towards this.

Avrupa devletleri, bir gün Müslümanların İslam dışı bir sistemle yönetilebileceğini ya da kendilerinin Müslümanların gözünde kâfir olarak Müslümanları doğrudan yönetebileceğini hayal bile edemiyorlardı. Bu nedenle Hilafeti zayıflatmak ve ortadan kaldırmak için dikkatlerini, nüfuzları altında olacak İslam hükümetlerine İslam Devleti'ni parçalamaya yönelttiler. Nitekim Rusya, Britanya ve Fransa arasında savaş sürerken 1915'te yapılan görüşmelerde bu husus dile getirilmiştir. Fransa ve Britanya, Rusya'nın bu konudaki kendi muhtırasına cevap olarak Rusya'ya sunulan bir muhtırada şu maddeyi eklemişlerdir: "İslam topraklarındaki ve bağımsız bir İslam devletinin yönetimi altındaki Arap topraklarındaki kutsal mekânların korunması." Anglo-Fransız önerilerine cevaben gönderilen Rus muhtırasında ise şu madde yer almıştır: "Osmanlı Devleti'nin enkazı üzerinde kurmayı hedeflediğiniz ve onları Hilafetten ayırmayı amaçladığınız İslam devletleri arasındaki gelecekteki ilişkilere dair kritik bir kararın alınması, Çar Majesteleri'nin hükümetini ilgilendiren bir meseledir." Aynı muhtırada ayrıca şöyle denmiştir: "Çar Majesteleri'nin hükümeti, Hilafeti Türklerden tamamen almayı içtenlikle arzu etmekle birlikte, aynı zamanda Hac'ın özgürlüğünü sağlamayı ve Müslümanları rencide edebilecek en küçük bir meseleye bile müdahale etmemeyi içtenlikle arzu etmektedir." İtalyan taleplerini sıralayan ve Rus Dışişleri Bakanı'na gönderilen bir telgrafta, Londra Büyükelçisi Rusya'nın görüşünü şöyle yazmıştır: "İtalyan hükümeti, Osmanlı Saltanatı'nın enkazı üzerinde Hicaz'da kurulacak İslam hükümetinin Hilafetten ayrılması ve Britanya'nın mutlak denetimine verilmesi gerektiği yönündeki Rus hükümetinin görüşünü desteklemektedir. İtalyan hükümeti, gerekirse Hilafetin Türklerden alınmasını ve tamamen kaldırılmasını tüm gücüyle desteklemektedir." Bütün bunlar, Müttefiklerin temel amacının Hilafeti zayıflatmak ve ortadan kaldırmak olduğunu göstermektedir. Ancak Müslümanlar arasında Hilafetin ortadan kaldırılmasını isteyen ya da kabul eden hiç kimse yoktu. Arap Müslümanlar arasındaki, İngilizlerle iş birliği yapan hainler bile Hilafetin Araplarda olması gerektiğini dile getiriyorlardı. Türklere gelince, hepsi Hilafete içtenlikle bağlıydı; ona olan sevgileri ve bağlılıkları ruhlarının derinliklerine işlemişti. Hatta İttihat ve Terakki Cemiyeti bile Hilafete bağlıydı ve İslam Devletinin bütün parçalarını olduğu gibi korumaya kararlıydı. Hilafetin ortadan kaldırılmasını isteyen ya da kabul eden, hele ki bunun için çalışan birinin olduğu hiç duyulmamıştı. Bu yüzden, bütün İslam toprakları işgal edilmiş olsa bile Hilafetin kaldırılması zor bir iş olacaktı. Bu nedenle Müttefikler niyetlerini gizlediler ve bunlar kimsenin bilmediği korunan bir sır olarak kaldı. Bunun yerine, Osmanlı Devletini içeriden darbeye uğratmak için çalıştılar; onu savaştan çekilmeye ve ayrı bir barış yapmaya yöneltecek bir dizi girişimde bulundular. Bu fikre yoğunlaşıp onu gerçekleştirmek için çalışmaya başladılar.

The European states could not imagine that one day the Muslims could be ruled by other than Islam, or that they could rule the Muslims directly, being seen as Kuffar in the eyes of the Muslims. Therefore, in order to weaken the Khilafah and remove her, their attention was focused on dismembering the Islamic State into Islamic governments who would be under their influence. Indeed, the negotiations which took place in 1915, during the war between Russia, Britain and France, made mention of this. In a memorandum presented to Russia as a reply to her own memorandum pertaining to this issue, France and Britain included one clause which stated : “Safeguarding the sacred places in the Islamic lands and the Arab lands under the rule of an independent Islamic state.” And in the Russian memorandum, sent in reply to the Anglo-French proposals, there was a clause stating : “The undertaking of a crucial decision pertaining to the future relations between the Islamic states which you aim at establishing over the ruins of the Ottoman State and at separating them from the Khilafah, is a matter that concerns the government of his majesty the Czar.” It also added : “The government of his majesty the Czar would wish wholeheartedly to remove the Khilafah from the Turks, but at the same time they wish wholeheartedly to secure the freedom of Hajj and not to interfere in any little thing that may offend the Muslims.” In a telegram listing the Italian demands and sent to the Russian foreign minister, the Russian ambassador to London wrote : “The Italian government supports the opinion of the Russian government about the need to separate the Islamic government to be established in Hijaz, over the debris of the Ottoman Sultanate, from the Khilafah and to place it under the absolute control of Britain. The Italian government support with all its force the removal of the Khilafah from the Turks and its total abolition if necessary.” All this indicates that the main aim of the Allies was to weaken and remove the Khilafah. However, there existed no one from among the Muslims who would have wanted or accepted the removal of the Khilafah. Even the traitors from amongst the Arab Muslims who were collaborating with the British, used to call for the Khilafah to be with the Arabs. As for the Turks, they were all assiduously committed to the Khilafah; their love and their devotion to it was deeply rooted in their souls. Even the Committee of Young Turks was committed to the Khilafah and committed to maintaining all the parts of the Islamic State as they were. It was never heard of anyone who wanted or accepted the removal of the Khilafah, let alone who would be working towards its removal. Hence, its removal was a tall order even if all the Islamic lands were occupied. Therefore, the Allies concealed their intentions and these were a guarded secret that no one knew of. Instead, they worked towards dealing the Ottoman State a blow from within by undertaking a host of initiatives to make her withdraw from the war and hold a separate peace with her. They concentrated on this idea and started working towards it.