Müslümanlar bugün, tarihlerinin en ağır imtihanlarını ve en kötü sıkıntılarını yaşamaktadırlar. Onlar için etkili çare, hayati meseleleri ayırt edebilmeleri ve gerçekten hayati olup olmadıklarını kavrayabilmelerinde, ardından her hayati mesele karşısında hayatta kalma ya da ölüm kalım boyutunda bir tedbir almalarında yatmaktadır. Bu, özellikle söz konusu mesele tüm hayati meseleleri bir arada kapsıyorsa daha da zorunludur. Bu kavrayış, insanların ruhları ve çevrelerindeki atmosfer üzerinde hakimiyet kuracak bir biçimde gerçekleşmedikçe, Müslümanlar sürekli bir gerileme ve çöküş hâlinde kalacak ve milletler arasında asla yükselemeyeceklerdir. Bu nedenle Müslümanların, hayati meseleleri ayırt etmeleri ve bu meselelere dair kavrayışlarının kalplerine, ruhlarına ve çevrelerindeki genel atmosfere ulaşmasını sağlamaları gerekir. Öyle ki bu kavrayış, hayati meselelerin gerektirdiği ölüm kalım tedbirlerini almaya onları sarsılmaz bir kararlılık ve dinmez bir gayretle sevk eden bir kavrayış hâline gelsin. Tartışılan nokta budur ve Müslümanların karşı karşıya bulundukları gerçeklikle başa çıkmak için üstlenmeye çalıştıkları her şeyin temeli de budur.

The Muslims are at present experiencing the severest of trials and the worst of ordeals. The effective remedy for them lies in the perception of whether their issues are vital or not, and in the undertaking of a life and death measure towards every vital issue. This is particularly necessary if the issue in question encompasses all the vital issues put together. As long as this perception is not achieved in a manner that dominates over the souls of people and the atmospheres around them, the Muslims will continue to be in a constant state of decline and degeneration, and they will never rise among the nations. Therefore, it is incumbent upon the Muslims to discern their vital issues and to have their perception of these issues find its way to the hearts, the souls and the general atmospheres around them so that it becomes a perception that drives them towards undertaking what the vital issues necessitate in terms of life and death measures; and this with an unshakable resolve and unrelenting zeal. This is the point at issue, and this is the basis of all that which the Muslims are attempting to undertake in order to deal with the reality they are currently facing.

Müslümanların bugünkü durumu her Müslüman tarafından hissedilmektedir; bunun açıklanmasına ya da uzun uzadıya anlatılmasına gerek yoktur. Toprakları küfür sistemleriyle yönetilmekte, dolayısıyla kesin olarak küfür diyarları haline gelmişlerdir. Devletler, emirlikler, sultanlıklar ve şeyhlikler gibi dörtten fazla türde birimlere bölünmüşlerdir. Kâfirlere karşı durabilecek kadar zayıftırlar.

The reality of the Muslims today is sensed by every Muslim; it does not require any explanation nor does it necessitate any elaboration. Their lands are ruled by Kufr systems, thus they are conclusively Kufr homelands. They are divided into more than four types of entities, including States, Emirates, Sultanates and Sheikhdoms. They are too weak to stand up to the Kuffar.

Bu nedenle İslam dünyasındaki her ülkenin birincil kaygısı, İslami vatanlar haline gelmek ve ardından diğer İslam ülkeleriyle birleşmektir. Bu mesele hayati bir meseledir; hatta bütün hayati meselelerin toplamıdır. Dolayısıyla hayat memat meselesi olarak gerekli tedbirlerin alınması zorunludur.

Hence the primary issue of concern for every country in the Islamic world is to become Islamic homelands and then unite with the rest of the Islamic countries. This issue is a vital issue; it is moreover the whole of the vital issues put together; thus it is imperative to undertake the necessary measures as a matter of life and death.

Ancak bu hayati mesele, yani toprakların İslam yurdu haline getirilmesi ve bunların İslam'ın geri kalan topraklarıyla birleştirilmesi meselesi, Müslümanların ulaşmayı amaçladığı bir hedeftir ve bu hedefe ulaşmak için izlenmesi gereken yöntem, Hilafeti yeniden tesis etmektir. Dolayısıyla bugün Müslümanların karşı karşıya olduğu mesele, toprakların İslami bir yurt haline getirilmesinin ve bunun sonucunda İslam topraklarının geri kalanıyla birleştirilmesinin gerçekleşeceği bir yönetim sistemi olarak Hilafetin kurulmasıdır.

However, this vital issue, which is the issue of transforming the lands into the Islamic homeland and uniting them with the rest of the Islamic lands is an objective which the Muslims aim to achieve, and the method which ought to be undertaken to achieve this objective is that of re-establishing Khilafah. Hence the issue facing the Muslims today is the establishment of the Khilafah as a ruling system through which the transformation of the lands into an Islamic household is achieved and consequently to unite them with the rest of the lands of Islam.

Ancak açıkça anlaşılmalıdır ki bugün Müslümanların karşısında duran mesele, sadece bir halifenin atanması değildir; bu, İbn Ömer'in rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ'nin şöyle dediği hadise dayanarak Müslümanlar üzerine bir kifayet vazifesi olduğunu söylemekle sınırlı kalamaz: "Üzerinde hüküm süren bir cemaatin imamı olmaksızın ölen kimsenin ölümü cahiliye ölümüdür." Böylece mesele hayati olmaktan çıkarılmış olur. Bugün Müslümanların karşısında duran asıl mesele, hilafeti kurmaktır; bu da hilafet sisteminin bir yönetim sistemi olarak oluşturulmasını gerektirir. Bu görevin gerçekliği, bir halifenin atanmasından daha büyüktür, her ne kadar hilafetin kurulması bir halifenin atanmasını zorunlu kılsa da.

However, it should be made absolutely clear that what is facing the Muslims today is not merely the appointment of a Khaleefah by saying that this is a duty of sufficiency upon the Muslims, according to what ibn Omar reported that the Messenger of Allah (saw) said: “And he who dies without an Imam for the group ruling over him, his death is a death of Jahilyyah”, thus making it a non-vital issue. What is rather facing the Muslims today is establishing the Khilafah, which requires generating the Khilafah system as a ruling system, and the reality of this task is greater than the appointment of a Khaleefah, although the establishment of the Khilafah necessitates the appointment of a Khaleefah.

Hilafetin kurulması kesinlikle hayati bir meseledir; çünkü topraklarımızı Küfür yurdundan İslam yurduna dönüştürmenin bir yöntemi olmasının yanında, kuruluşu aynı zamanda Küfür sistemlerini yok etmeyi, yani uygulanmakta olan açık Küfrü ortadan kaldırmayı amaçlar. Bu da hayati bir meseledir, zira Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Açık bir küfür görmedikçe..." Ayrıca Hadis'te şöyle geçmektedir: Sahabeler dediler ki: "Ey Allah'ın Resulü, onlara kılıçla karşı koymayalım mı?" O ﷺ buyurdu: "Hayır, aranızda namazı kılmaya devam ettikleri sürece." Bu nedenle Müslümanların meselesine ulaşmanın yöntemi de hayati bir meseledir, çünkü o hayati bir meselenin yöntemidir ve Sünnet'ten gelen Şer'i delil, bunun hayati bir mesele olduğunu göstermektedir. Dolayısıyla bunun için hayat-memat ölçüsünde bir çaba göstermek zorunludur.

Establishing the Khilafah is conclusively a vital issue, because in addition to being a method to transform our lands from a Kufr homeland into an Islamic homeland, its establishment is also aimed at destroying the Kufr systems; i.e. aimed at removing the flagrant Kufr that is implemented - which is a vital issue, for the Messenger of Allah (saw) said: “Unless you witness a flagrant Kufr.” And also because it is mentioned in the Hadith : “ … They said: “ O Messenger of Allah, should we not resist them with the sword? He (saw) said : No, as long as they continue to establish the Salah among you.” Therefore, the method to achieve the Muslims’ issue is a vital issue, because it is the method of a vital issue, and because the Shari’ah evidence from the Sunnah indicates that it is a vital issue. Thus, it is imperative to undertake towards it the measure of life and death.

Ancak küfür Müslümanların göğsünde oturdukça ve işleri küffarın, münafıkların ve mürtedlerin eline geçtikçe, onlar küfür yönetiminin ilmeğinden ve onun efendilerinin ve ajanlarının egemenliğinden kurtulmaya çalışmaktan geri durmadılar. Uğrunda mücadele ettikleri meselenin hayati olduğunu fark edemediler; bu meselenin, hayat ve ölüm ölçüsünden başka bir ölçüsü yoktu. Bu nedenle, Müslüman grubun içindeki idrak eksikliği, onları bir grup ya da bir ümmet olarak zarara, hapse ve işkenceye, ayrıca yoksulluğa, yıkıma ve ölüme katlanma hazırlığından yoksun bırakmıştır; oysa bunlar hayati meseleler uğrunda verilen mücadeleden asla ayrılamaz. Bu nedenle bu girişimler kaçınılmaz bir başarısızlığa mahkum olmuş ve uğrunda mücadele ettikleri hedefe doğru tek bir adım bile ilerleyememişlerdir.

However, since the Kufr has been sitting on the Muslims’ chests and since their affairs fell in to the hands of the Kuffar, the hypocrites and the apostates, they have not ceased to attempt to break free from the noose of the Kufr authority and the hegemony of its masters and agents. They failed to realise that the issue for which they were struggling was vital, and that it had no other measure but the measure of life and death. Hence, it was the lack of perception among the group of Muslims, that stripped them in their quality as a group or an Ummah from their readiness to endure harm, imprisonment and torture, in addition to enduring poverty, devastation and death, something which can never be detached from the struggle over the vital issues. Hence, these attempts had been destined to inevitable failure and they failed to move one single step towards achieving the issue they were fighting for.

Müslümanların bunun hayati bir mesele olduğunu anlamak için fazla düşünmeye ve derin tefekküre ihtiyacı yoktu. Çünkü ilk andan itibaren açıktı; bugün de gören her insanın gördüğü gibi, Kâfirlerin, bunun için çalışanlara en ufak bir zulüm uyguladıkları sürece, İslam'ın siyasi sahneye (yönetime) geri dönmesine izin vermeleri akılla mümkün değildir. Mürtedlerin ve münafıkların suç ve zulüm bakımından mertebesi daha aşağı değildir. Allah'ın hükümlerini hâkim kılmak ve Allah'ın Hudud'larını (ceza kanunlarını) uygulayarak Allah'ın hürmetlerini korumak amacıyla iktidarı onlardan almayı hedefleyen mü'min kimselerle savaşmak için sahip oldukları her türlü gücü savaş meydanına sererler.

The Muslims were not in need of a great deal of thought and contemplation to perceive that their issue was a vital one. For it was evident from the first moment, just as it is evident today to any sighted person that it is rationally impossible for the Kuffar to enable Islam to return to the political scene (to the rule), as long as they had one iota of oppression against those who work towards this. The rank of the apostates and the hypocrites is not lower in terms of crime and oppression. They will throw everything they have in terms of power in the battlefield to fight those believers who aim at taking the power from them in order to establish the rules of Allah and to protect the sanctities of Allah through establishing the “Hudud” (penal codes) of Allah.

Bu nedenle, Müslümanların bu konudaki hiçbir girişiminin, hayati bir mesele olarak görülmedikçe, yani başarısı hayat ve ölüm ölçüsüne bağlı bir mesele olarak kabul edilmedikçe, meyve vermesi mümkün olmazdı. Müslümanlar, bu mücadelenin mahiyetini ve bu mücadeleyle ilgili Allah'ın (SWT) sağlam kuralını kavrayamadıklarından, kendilerini hayati meselelere yakışmayan bir yöntemle özgürleştirmeye koyuldular.

Therefore, it would be impossible for any attempt undertaken by the Muslims in this issue to bear fruit unless they considered it to be a vital issue, whose achievement depends on the measure of life and death. Due to the fact that the Muslims failed to perceive the nature of the battle and the sound rule of Allah (swt) pertaining to this battle, they set about attempting to liberate themselves in a method unworthy of the vital issues.

Bu nedenle, bu konudaki çabaları hayat-memat ölçülerinin altında kalıyordu. Gerçekten de, hayati meselelerde, örneğin Küfür düzeninin kaldırılması ve İslam düzeninin kurulması gibi konularda, bunların hayati görülüp görülmemesine bakılmaksızın, güç ne kadar büyük olursa olsun ve harcanan çaba ne kadar muazzam olursa olsun, bunları hayati görmedikçe ve bunlara yönelik hayat-memat ölçüleri uygulanmadıkça başarıya ulaşılamazdı. Bu nedenle Müslümanlara, ister bireyler ister gruplar olsun, açıkça söylenmelidir: Küfürle mücadeleyi hayat-memat ölçüleri temelinde yürütmekten başka seçenekleri yoktur; çünkü söz konusu meselenin doğası böyle ölçüleri gerektirmektedir ve Şeriat, Kitap ve Sünnet'te bu tür ölçüleri emretmiştir.

Hence, their efforts towards this were below the measures of life and death. Indeed, the fact is that in regard to vital issues, such as the removal of the Kufr system and the establishment of the system of Islam, regardless of whether or not they were perceived as vital, one could not succeed in achieving them, no matter how great were one’s force and no matter how tremendous the efforts exhausted were, unless they were considered as being vital and unless measures of life and death were undertaken towards them. Hence, the Muslims should be frankly told, be it individuals or groups, that they have no other choice but to carry out the struggle against Kufr on the basis of the life and death measures, because the nature of the issue at hand necessitates such measures and because the Shari’ah has in the Book and the Sunnah decreed such measures.

Ayrıca Allah'ın Elçisi (sav), kendi meselesini nasıl belirleyeceğimizi bize öğretmiş ve her hayati mesele için hayat ve ölüm ölçüsünü almamızı emretmiştir. Allah (cc) onu İslam Mesajı ile gönderdiğinde ve fikri mücadele yoluyla Davet'e başladığında, meselesini İslam'ın zafere ulaşması olarak belirlemiş ve bu konuda hayat ve ölüm ölçüsünü almıştır. Rivayet edildiğine göre, Kureyş'in ondan ne istediği, yani Muhammed'in onlara saldırmaktan vazgeçmesi, amcası Ebu Talib'e bildirildiğinde ve Ebu Talib ona: "Beni ve kendini rahat bırak, benim taşıyamayacağım bir yük yükleme" dediğinde, Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle demiştir: "Amca, Allah'a yemin ederim ki, bu işten vazgeçmem şartıyla sağ elime güneşi, sol elime ayı koysalar, Allah bu işi zafere ulaştırana ya da ben bu yolda helak oluncaya kadar bundan vazgeçmem." Devleti kurup kılıçla cihad ettiğinde de meselesini İslam'ın zafere ulaşması olarak belirlemiş ve bu mesele için hayat ve ölüm ölçüsünü almıştır. Rivayet edildiğine göre, Umre yapmak üzere Mekke'ye giderken Mekke'ye iki konaklama mesafesinde olan Usfan'da bulunduğunda, Benî Ka'b'dan bir adamla karşılaşmış ve ondan Kureyş hakkında bir haber olup olmadığını sormuştur. Adamın cevabı şöyle olmuştur: "Kureyş, senin geldiğini duydu. Leopar derileri giyerek çıktılar ve Zi Tuvâ'da konakladılar. Senin, onlara rağmen asla Mekke'ye giremeyeceğine dair yemin ettiler. Bu adam Halid bin Velid de, önden Kura'l-Ğamîm'e gönderdikleri süvarilerle birlikte." Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kureyş'in vay haline! Savaş onları yuttu. Beni ve diğer Araplar'ı kendi hallerine bıraksalardı, ne zarar görürlerdi? Beni öldürürlerse, istedikleri de budur. Allah bana onlara karşı zafer verirse, gruplar halinde İslam'a girerler." "Ve eğer bunu yapmazlarsa, güçleri yettiği sürece savaşacaklar; peki Kureyş ne düşünüyor? Allah'a yemin ederim ki Allah'ın bana verdiği bu görevi, O onu zafere ulaştırıncaya veya bu Salife kesilinceye kadar sürdürmekten vazgeçmeyeceğim." Salife, boynun üst yüzeyidir ve onun kesilmesi ölüm demektir. Sonra Allah'ın Elçisi ﷺ yürüyüşüne devam etti ve Hudeybiye'ye ulaştı.

Besides, the Messenger of Allah (saw) has taught us how to determine our issues and ordered us to undertake the measures of life and death towards every vital issue. When Allah (swt) sent him with the Message of Islam, and when he started conveying the Da’awah through the intellectual struggle, he (saw) determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards it the measure of life and death. It is reported that when he (saw) was told by his uncle Abu Talib what Quraysh had wanted from him, i.e. to make Muhammad refrain from attacking them and when he said to him: “Spare me and yourself, and do not put on me a burden greater than I can bear.” The Messenger of Allah (saw) said to him: O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” When he (saw) established the State and performed Jihad by the sword, he also determined his issue as being the triumph of Islam and he undertook towards this issue the measure of life and death. It has been reported that when he (saw) was in Usfan, two junctions away from Makkah on his way to perform Umrah, he met a man from Bani Ka’ab and asked him whether he had any news about Quraysh. His answer was: “There are Quraysh who have heard of your coming and have come out wearing leopards’ skins and have encamped at Dhu Tuwa vowing that you shall never enter Makkah in defiance of them. This man Khalid ibn ul-Walid is with their cavalry which they have sent in advance to Kura Al-Ghamim.” Upon this the Messenger of Allah (saw) said: “Woe unto Quraysh! War has devoured them. What harm would they have suffered if they have left me and the rest of the Arabs to go our own ways? If they should kill me, that is what they desired, and if Allah should give me victory over them they would enter Islam in flocks. If they do not do that they will fight while they have the strength; so what are Quraysh thinking of ? By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” The Salifah is the surface of the neck, and its severance is tantamount to death. Then the Messenger of Allah (saw) continued his March until he reached Al-Hudaybiya.

Bu iki durumda, yani fikri mücadele yoluyla davetin taşınması durumu ile cihad yoluyla taşınması durumunda, Allah'ın Elçisi ﷺ meselesini İslam'ın üstünlüğü olarak belirlemiş ve ﷺ

In these two cases: the case of carrying the Da’awah through intellectual struggle, and the case of carrying it through Jihad, the Messenger of Allah (saw) determined his issue as being the triumph of Islam, and he (saw)

Konuyu hayati bir mesele haline getirdi. Bu yüzden her iki durumda da, yani hayat ve ölüm ölçüsünde, buna karşı gerekli ve kaçınılmaz tedbiri aldı. Nitekim Allah'ın Resulü ﷺ birinci durumda şöyle buyurdu: "Amca, vallahi, bu işi bırakmam şartıyla güneşi sağ elime, ayı sol elime koysalar, Allah bu işi galip kılana ya da ben bu yolda helak olana kadar onu bırakmam." İkinci durumda ise şöyle buyurdu: "Vallahi, Allah'ın bana emanet ettiği bu davayı, Allah onu galip kılana ya da bu Salife (hilafet) kesilene kadar savunmaktan vazgeçmeyeceğim." Allah'ın Resulü ﷺ bu konuyu hayati bir mesele haline getirmeseydi ve buna karşı hayat ve ölüm ölçüsünde tedbir almasaydı, İslam ne fikri mücadeleyle daveti yaymakla ne de cihadla kılıç yoluyla davetini ulaştırmakla galip gelemezdi. Bugün Müslümanların durumu da bunun gibidir: Küfür sistemlerinin onların üzerindeki hâkimiyeti ve kâfirlerle münafıkların onlar üzerindeki egemenliği söz konusudur. Eğer Müslümanlar kendi meselelerini hayati bir mesele olarak görmezlerse ve bunun için hayat ve ölüm ölçüsünde tedbir almazlarsa, çabaları hiçbir sonuç vermez ve tek bir adım bile ileri gidemezler.

made it a vital issue. Thus, undertaking towards it the required and inevitable measure in both cases, that is the measure of life and death. Therefore, the Messenger of Allah (saw) said in the first instance: “O uncle, by Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it.” , and he (saw) said in the second instance: “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Had the Messenger of Allah (saw) not made this issue a vital one and had he not undertaken the measure of life and death towards it, Islam would not have triumphed, neither by conveying the Da’awah through intellectual struggle, nor by conveying it through Jihad with the sword. This is similar to the Muslims’ reality today, that is the dominance of the Kufr systems over them and the hegemony of the Kuffar and the hypocrites over them; if they do not treat their issue as a vital issue, and if they do not undertake the measure of life and death towards it, their endeavour would not yield anything and they would not be able to move one single step forward.

Bu nedenle, İslam topraklarına egemen olan bu küfür ortamında her bir Müslümanı, kendi ülkesini İslam'ın bir yurdu haline getirmek, onu diğer İslam topraklarıyla birleştirmek ve İslam'ı üstün kılmak için davayı dünyaya taşımak amacıyla bir yöntem olarak Hilafet'in kurulması için çalışmaya çağırıyoruz; bunu yaparken Allah Resûlü'nün ﷺ şu sözünü doğru bir inançla, aydınlanarak ve bilinçle tekrar ederek:

Therefore, we call upon every single Muslim, amidst this Kufr dominating the Islamic lands, to work towards establishing the Khilafah as a method to transform his own country into an Islamic household and unite it with the rest of the Islamic lands and to carry the Da’awah to the world in order to make Islam triumphant, while reiterating with truthful belief, enlightenment and awareness the saying of the Messenger of Allah (saw)

Allah'a andolsun ki, bu işten vazgeçmem şartıyla güneşi sağ elime, ayı sol elime koysalar bile, Allah onu zafere ulaştırana kadar ya da ben bu uğurda helak olana kadar bundan vazgeçmem. Ve onun sözü: Allah'a andolsun ki, Allah'ın bana emanet ettiği davayı, Allah onu zafere ulaştıracağı ya da bu Salife (hilafet) kesilip atılacağı zamana kadar savunmaktan asla geri durmayacağım. Recep 1382 H., Aralık 1962 M.

: “By Allah, if they were to put the sun in my right hand and the moon in my left on condition that I relinquished this matter, until Allah has made it triumphant or I perish therein I would not relinquish it”, and his saying : “By Allah, I shall not cease to fight for the mission with which Allah has entrusted me until He makes it triumphant or this Salifah gets severed.” Rajab 1382 AH December 1962 CE