O sırada devleti ele geçirmiş olan Enver, kazandıkları birçok savaştan sağ çıkmış olan kalan birliklere ulaşmaya, bu birliklere derhal başkente dönüp düşmanla yüzleşmeleri yönünde emir vermeye çalışıyordu. Ancak çevresindekiler, bunun için artık vaktin geçmiş olduğunu düşünüyordu. Geçmişte kendisini destekleyenler bile onunla birlikte hareket etmeyi ve politikasını izlemeyi reddetti. Bu yüzden teslim olmak ve ateşkes istemek zorunda kaldı. Böylece İtilaf Devletleri kabul etti ve ateşkes antlaşmasını imzaladı. Geriye yalnızca ateşkes şartları üzerindeki müzakerelerin yapılması kaldı. Osmanlı Devleti teslim oldu ve İtilaf Devletleri onu işgal etti.

During that time Anwar, who dominated the state, was attempting to rally the remaining troops which had emerged victorious from the many battles they had fought, and to give orders to these troops to return to the capital immediately to face the enemy. But people around him thought that the hour had already passed. Even those who had supported him in the past refused to go along with him and follow his policy. Hence, he was forced to surrender and call for a truce. Thus the Allies accepted and he signed the truce treaty. All that was left was for the negotiations over the terms of the truce. The Ottoman State capitulated and the Allies occupied her.

Ancak bu teslim ve Müttefiklerin Devleti bu şekilde işgali, Müttefiklere yapılmış bir teslim anlamına gelmiyordu; bu da Devletin onların bir sömürgesi veya mülkiyetlerinden biri hâline geldiği anlamına gelmezdi. Ayrıca bu işgalin kalıcı olduğu anlamına da gelmiyordu, zira bu iki devlet arasındaki bir savaştı; biri diğerini yenecek, dolayısıyla galip olan, mağlup üzerine barış şartlarını dayatacak ve mağlup devlet, iç ve dış egemenliğe sahip bir varlık olarak bir devlet olarak kalacaktı. Bu bir yandan böyleydi; öte yandan teslim, Türkiye Devleti tarafından yapılmış bir teslim değil, Müslümanların Halifesi tarafından yapılmış bir teslimdi; ya da kendi ifadeleriyle, Osmanlı İmparatorluğu tarafından yapılmış bir teslimdi. Dolayısıyla mağlup devlet Hilafet idi, Türkiye Devleti değildi. Bu nedenle, Müttefiklerin galip sıfatıyla aldığı uluslararası tedbirler ve Osmanlı Devleti'nin mağlup sıfatıyla aldığı uluslararası tedbirler, usulüne uygun olarak Osmanlı Devleti ile ilgili tedbirlerdi; başka bir deyişle Hilafet bayrağı altında yaşayan veya ona biat eden herkesle ilgili tedbirlerdi.

However, the surrender and this occupation of the State by the Allies did not mean a surrender to the Allies which entailed that the State had become a colony of theirs or one of their properties. Nor did it mean that their occupation was permanent, for this was a war between two states, one would vanquish the other, thus the victor would dictate the terms of peace upon the loser, and the defeated state would remain a state as an entity with domestic and foreign sovereignty. This is on the one hand, while on the other hand the surrender was not a surrender by the state of Turkey, but a surrender by the Khaleefah of the Muslims, or according to their own terms a surrender by the Ottoman Empire. Hence the defeated state was the Khilafah, and not the state of Turkey. Therefore, the international measures by the Allies, in their capacity as victors, and by the Ottoman State, in her capacity as the loser, were duly measures related to the Ottoman State, in other words related to everyone who lived under the banner of the Khilafah, or pledged their allegiance to her.

Ancak İngilizlerin amacı, Osmanlı Devleti'ni İslami bir devlet olarak parçalamak ve Hilafeti ortadan kaldırmak olduğundan, bu sonuca götüren yolu izlediler ve yenilmiş Osmanlı Devleti ile olan ilişkilerinde, birlikte savaşmış olmalarına rağmen yenilmiş Almanya ile olan muamelelerinden farklı bir tutum takip ettiler. Gerçekten de Müttefiklerin Osmanlı Devleti üzerindeki zaferi, Almanya üzerindeki zaferleriyle benzerdi; dolayısıyla iki devlet eşit biçimde muamele görmeliydi. Oysa İngilizler Almanya'yı, uluslararası hukuka ve iki devlet arasında savaşın sona ermesi durumunda, birinin galip, diğerinin mağlup çıkması halinde bu hukukun öngördüğü esaslara göre yenilmiş bir devlet olarak muamele ettiler. Osmanlı Devleti'ne ise farklı davrandılar.

However, since the British aim was to dismember the Ottoman State in her quality as an Islamic State and to abolish the Khilafah, they trod the path that led to this and they proceeded in their dealings with the vanquished Ottoman State in a manner different to that proceeded with the vanquished Germany, despite the fact that the two states had fought alongside each other. Indeed the Allied victory over the Ottoman State was similar to their victory over Germany; thus the two states should have been treated equally. However, the British treated Germany as a vanquished state according to international law and what it stipulated in the event of a war coming to an end between two states, with one emerging as the victor and the other the loser. As for the Ottoman State, she was treated differently.

Savaş sona erer ermez devlet parçalandı; toprakları çoğunlukla İngilizler tarafından işgal edildi ve savaş sırasında hazırlanan plana göre paylaşıldı. Ayrıca, mağlup Osmanlı Devleti'nin topraklarından en büyük payı almak için müttefiklerinden kaçınmaya başladılar. Ardından, Hilafet merkezinin ortadan kaldırılmasını sağlamak için en uygun yöntemleri benimsemek amacıyla çabalarını bu merkeze yoğunlaştırdılar.

For as soon as the war ended she was dismembered into pieces, most of which the British occupied and divided into parts according to the plan that had been devised during the war. They also started to avoid their Allies in order to gain the lion’s share in the lands of the vanquished Ottoman State. Then they concentrated their efforts on the Khilafah’s centre in order to adopt the most appropriate styles to ensure its abolition.

Parçalanma sürecine gelince, İngilizlerin daha önce ekmiş olduğu milliyetçi eğilimlerin ve vatanseverlik adı altındaki şoven duyguların tohumları artık meyvesini vermişti. Dolayısıyla bunları parçalanma sürecinin temeli olarak kullanmaları için tam zamanıydı ve fiilen bunu yapmaya başladılar.

As for the process of dismemberment, the seeds of nationalist tendencies and patriotic chauvinism implanted earlier by the British had by then come to fruition. Thus it was the right time for them to use them as a basis for the process of dismemberment, and they effectively began to do so.

Buna göre, Türkçe konuşan Müslümanların yaşadığı topraklar tek bir birim hâline getirildi ve doğrudan yönetimlerini ve ağır basan etkilerini Türk milliyetçi eğilimlerini alevlendirmek için kullanmaya başladılar. Türkiye'nin bağımsızlığı fikrini, yani onun İslam Devleti'nin geri kalanından, ya da onların deyimiyle Osmanlı İmparatorluğu'ndan ayrılmasını çağrıştırmaya çalıştılar; bağımsızlık kelimesini ise İtilaf işgalinden kurtulma anlamında tanımlayarak. Oysa insanları gerçekte yönelttikleri pratik gerçeklik, Devletin diğer tüm parçalarından bağımsızlık, yani tam bir ayrılıktı. Ayrıca Arapça konuşan Müslümanların yaşadığı toprakları da birkaç parçaya böldüler.

Accordingly, they turned the lands inhabited by Turkish speaking Muslims into one single entity and started to use their direct rule and overwhelming influence to flare up Turkish nationalist tendencies. They tried to evoke the idea of Turkey’s independence, meaning her separation from the rest of the Islamic State, or according to them the Ottoman Empire, while defining the word independence with the meaning of getting rid of the Allied occupation. This was despite the fact that the practical reality they were actually pushing people towards was the independence from all the other parts of the State, namely a complete separation. They also broke the lands inhabited by Arabic speaking Muslims into several pieces.

Her ne kadar İngilizler bu toprakların çoğunu işgal etmişti, onları tek bir varlık olarak tutmadılar. Bunun yerine, savaş sırasında kendileri için çizdikleri haritalara göre o toprakları birkaç ayrı varlığa böldüler.

Although the British had occupied most of them, they did not keep them as one entity. They rather turned those lands into several entities according to the maps they had drawn for them during the war.

Böylece galip devletler, fethettikleri devleti fiilen parçalara ayırdılar ve onu birkaç devlete dönüştürdükten sonra, onunla bir barış antlaşması yaptılar; hatta barış şartları üzerinde anlaşmadan önce bunu yaptılar. Zira topraklarını işgal eder etmez, onları birkaç ülkeye bölüp sanki yeni işgal ettikleri birkaç devletmiş gibi yönetmeye başladılar. Bu, uluslararası hukuka aykırı ve uluslararası sözleşmelere ters düşen bir davranıştı; çünkü savaşı kazanan devletin yenik devletin topraklarını işgal etmesi, işgal edilen devletin veya işgal edilen toprakların akıbetini belirlemeye yeterli değildir. Asıl belirleyici olan barış antlaşmasıdır; antlaşmanın şartları dayatılmış ve zorla kabul ettirilmiş olsa bile durum budur. Bunun en yakın örneği, Berlin'in kırk yılı aşkın bir süre işgal altında kalmasına rağmen akıbetinin bu işgal ile değil, barış antlaşmasıyla ve Müttefiklerin bu konudaki mutabakatıyla belirlenmiş olmasıdır.

Halifeliğin merkezine yönelik çabalarının yoğunlaşmasına gelince; bu halifeliğin kaldırılmasına yol açacak yöntemleri benimsemek amacıyla İngilizler, müttefikleriyle yaptıkları entrikalara ve işgal ettikleri topraklardaki çabalarına ek olarak, dikkatlerini özellikle Türkiye'ye ve daha somut olarak halifeliğin merkezine yoğunlaştırmışlardı.

As for the concentration of their efforts on the centre of the Khilafah in order to adopt the styles which would lead to its abolition, the British had, in addition to their manoeuvring against their Allies and in addition to their efforts in the lands they had occupied, focused all their attention on Turkey in particular, and more specifically on the centre of the Khilafah.

Bu nedenle, ateşkesin ilanından kısa süre sonra İngiliz savaş gemileri Boğaz'ı ele geçirmek için hızla ilerledi; birlikleri başkenti ve Çanakkale'nin tüm kalelerini, ayrıca Türkiye genelindeki tüm hassas askeri bölgeleri işgal etti. Bu sırada Fransız birlikleri Antep'i, İtalyan birlikleri ise Birecik'i ve demiryolu hatlarını işgal etti. İngiliz komutan Harrington, Türkiye'deki Müttefik Genel Komutanı olarak atandı.

Therefore, soon after the declaration of the truce, British warships rushed to seize the Bosphorous and their troops occupied the capital and all the fortresses of the Dardanelles, as well as all the sensitive military areas throughout Turkey. Meanwhile, the French troops occupied Antep, while the Italian troops occupied Bira and the railway lines. The British commander, Harrington was appointed as the Allies General Commander in Turkey.

Bu nedenle, Türkiye'yi fiilen işgal edip ona egemenliğini kuran, İngiliz birlikleri oldu. Fransa ve İtalya'nın işgali yalnızca görünüşte ve sadece varlıklarını teyit etmek amacıyla gerçekleşti. Dolayısıyla, yenilgiye uğrayan devletle, Türkiye'nin iç meselelerine ilişkin olarak Müttefikler arasındaki temas, aslında İngilizlerle temas anlamına geliyordu. Böylece İngilizler Türkiye'deki rollerini tek başlarına oynamayı başardılar ve müttefiklerinin Türkiye'nin iç meselelerinde hiçbir rolü ya da etkisi olmadı.

Therefore, it was the British troops who effectively occupied Turkey and assumed their hegemony over her. France and Italy’s occupation was merely nominal and merely to confirm their presence. Hence, contact between the vanquished state, pertaining to the domestic matters of Turkey, and the Allies meant in fact contact with the British. Thus the British managed to play their role in Turkey single-handedly and their Allies had no role and no effect on the Turkish domestic matters.

Ateşkesin ilan edilmesinden bu yana, Hilafet Devleti'ni, yani onlara göre Osmanlı İmparatorluğu'nu kontrol altına almak amacıyla bir dizi siyasi manevraya giriştiler. Siyasi oyunlarını özellikle Türkiye üzerine yoğunlaştırdılar; amaçları hükümeti devirmek ve Hilafeti yok etmekti.