Bu nedenle, Hilafet'in başkentinde milliyetçi eğilimi ve milliyetçi şovenizmi körükleyen yöntemler meyvesini verdi ve Avrupa ülkeleri, özellikle de İngiltere ve Fransa, İslam Devleti'ne korkunç ve yıkıcı bir darbe indirmekte büyük bir başarı elde etti. Ancak Avrupa ülkeleri ve özellikle İngiltere, kötülüğüne ve korkunç sonuçlarına rağmen kendilerini bu yöntemle sınırlamadılar. Zira 16. yüzyıldan itibaren İslam'a karşı başka bir yöntem benimsediler. Bunun sebebi, ruhlarında kaynayan husumet ve kalplerini kemiren, İslam'a ve İslam'ın düşünce ve hükümlerine karşı beslenen kin idi. Dolayısıyla bu yöntemin yanı sıra, İslami Akaid'e (inanç esaslarına) darbe vurmak için başka bir yönteme de başvuruyorlardı.

Therefore, the styles of evoking the nationalist tendency and patriotic chauvinism in the capital of the Khilafah bore fruit and the European countries, especially Britain and France, achieved a great success in dealing the Islamic State a horrific and devastating blow. However, the European countries and Britain in particular did not restrict themselves to this style, despite its wickedness and its horrific results. For since the 16th century they adopted another style against Islam. This was due to the animosity simmering in their souls and the grudge eroding their hearts against Islam and against the thoughts and rules of Islam. Hence, alongside this style, they used to proceed with another style to hit the Islamic Aqa’id (doctrines)

ve İslam hukuku. İstanbul ve Beyrut, kâfirlerin üs olarak benimsediği iki ana merkezdi; ayrıca Kahire'yi de başka bir merkeze dönüştürmeye çalıştılar. Beyrut merkezine gelince, bu merkez için tasarlanan planın, İslam'a düşman olacak gençleri yetiştirerek ve sıradan Müslümanların düşüncelerini etkileyerek uzun vadeli bir etki yaratması amaçlanmıştı. Bu plana, misyonerlik istilası ve bilim kisvesi altında kültürel istila yoluyla devam ettiler ve bunun için büyük harcamalar ayırdılar. Nitekim çoğunluğu İngiliz, Fransız ve Amerikan olan misyoner komiteler kurdular. Ayrıca Hristiyan vatandaşları kendi taraflarına çekmek, Müslümanların dinleri hakkında şüphe uyandırmak ve akidelerini sarsmak için misyonlar ve misyonerler aracılığıyla kültürel istilaya devam ettiler.

and the Islamic legislation. Istanbul and Beirut were the two main centres taken up by the Kuffar as their base and they also attempted to turn Cairo into another centre. As for the Beirut centre, the plan designed for it was meant to have a long term effect by graduating the youth who would be hostile to Islam and by affecting the thoughts of the common Muslims. They proceeded with this plan by way of missionary invasion and cultural invasion under the guise of science and they dedicated for this huge expenditures. Hence, they established missionary Committees, most of which were British, French and American Committees. They also proceeded with the cultural invasion via the missions and the missionaries in order to win over the Christian citizens to their side and to raise the doubts of the Muslims about their Deen and to shake their Aqeedah.

Yüzyılın sonunda kâfirler, Malta'da büyük bir misyonerlik merkezi kurdular; buradan İslam topraklarına yönelik misyonerlik ve kültürel istilalarında üs olarak yararlandılar. Misyoner güçler de oradan gönderilirdi. Bir süre Malta'ya yerleştiler, ancak kısa sürede faaliyetlerini genişletme ihtiyacını hissettiler. Bu nedenle 1625'te Şam'a (Al-Sham) taşındılar.

The disbelievers established at the end of the century a large missionary centre in Malta which they used as a base for their missionary and cultural invasion of the Islamic lands. It is from there that missionary forces used to be despatched. They settled in Malta for a while but soon they sensed the need to expand their activity. Hence they moved to Al-Sham in 1625

ve misyonerlik hareketleri kurmaya çalıştılar. Ancak faaliyetleri sınırlı kaldı ve birkaç küçük okul kurmak ile bazı dini kitaplar yayımlamanın ötesine geçemedi. Müslümanlardan ve Hristiyanlardan herkesin zulmünden, reddedilmesinden ve düşmanlığından başlayarak büyük bir acı çektiler. Yine de 1773'e kadar direndiler; bu tarihten sonra Cizvit misyoner komiteleri kaldırıldı ve kurumları kapatıldı, yalnızca "Azariyyin" misyonerlerinin komitesi gibi daha zayıf bazı misyoner komiteleri bunun dışında kaldı.

and attempted to establish missionary movements. However, their activity was limited and did not extend beyond establishing a few small schools and publishing some religious books. They endured a great deal of suffering, ranging from persecution, rejection and hostility from everyone, both Muslims and Christians. However, they persevered until 1773, whereafter the missionary Committees of the Jesuits were abolished and their institutions shut down, except for some of the weaker missionary Committees such as the Committee of the "Azariyyin" missionaries.

Misyoner komitelerinin varlığına rağmen misyonerlerin etkisi solmuş ve faaliyetleri yalnızca Malta ile sınırlı kalmıştır. Ancak 1820'de faaliyetlerini yeniden başlatmış ve Beyrut'ta ilk misyoner merkezini kurmuşlardır. Başlıca ilgileri dini misyoner çalışmalarına ve dini kültüre yöneliktir; eğitimle ilgilenmeleri ise kısmi kalmıştır.

Despite the presence of the missionary Committees, the effect of the missionaries withered and their activity was confined to Malta. However, in 1820, they renewed their activity and they established the first missionary centre in Beirut. Their main attention was devoted to religious missionary work and religious culture, and their concern with education was partial.

1834 yılında misyoner heyetleri Şam'ın tamamına yayıldı. Bunun nedeni İbrahim Paşa'nın teşvik etmesi, bölgeyi misyonerlere geniş ölçüde açması, onlara karşı sempati duyması ve Fransızların etkisi ile talimatı altında onları desteklemesiydi. O zamana kadar Şam'ı, yani Filistin, Lübnan ve Suriye'yi işgal etmişti. Bu nedenle misyonerler İbrahim Paşa'nın yönetimi tarafından sıcak bir karşılama ile kabul edildi ve sonuç olarak faaliyetleri yoğunlaştı.

In 1834, the missionary expeditions spread throughout the whole of Al- Sham. This was due to the encouragement of Ibrahim Pasha, his opening of the area widely before the missionaries, his sympathy towards them and his support for them under the influence and the instructions of the French. By that time he had occupied Al-Sham : Palestine, Lebanon and Syria. Hence, the missionaries were warmly greeted and welcomed by the government of Ibrahim Pasha and consequently their activity intensified.

Bunun sonucunda Lübnan'daki Ainturah köyünde bir kolej açıldı ve Amerikan misyonu, kitap basıp yayımlamak amacıyla matbaasını Beyrut'a taşıdı. Adı kötüye çıkmış Amerikalı misyoner Eli Smith, dikkat çekici ölçüde faal hale geldi. Malta'da gönüllü olarak çalışmış ve misyon matbaasını denetlemekteydi. 1827'de Beyrut'a geldi, ancak Müslümanlardan korkmaya ve verimsizlikten bıkmaya başladı.

Consequently, a college was opened in the village of Ainturah in Lebanon and the American mission transferred its press to Beirut in order to print and publish books. The infamous American missionary Eli Smith became remarkably active. He had been working in Malta as a volunteer and used to supervise the mission’s press. He came to Beirut in 1827 but became terrified of the Muslims and weary of the lack of productivity.

Dayanamayınca Malta'ya gitti. Ardından 1834'te, Muhammed Ali ve oğlu İbrahim sayesinde Fransız etkisine girdiğinde Beyrut'a geri döndü. Misyoner ve eşi bir kız okulu açtı, ardından faaliyet alanı genişledi. Bu nedenle hayatını özellikle Beyrut'ta, genel olarak da Şam bölgesinde çalışmaya adadı. Böylece tüm bu çabalar, misyoner hareketinin başlamasına yardımcı oldu.

İbrahim Paşa 1840'ta Şam'dan çekildiğinde, Şam'da huzursuzluk, kargaşa ve karışıklık yayıldı; Batılı elçiler, özellikle de misyonerler, Osmanlı Devleti'nin nüfuzunun zayıflığından yararlanarak halk arasında fitneyi alevlendirdi. Bunun sonucunda 1860 katliamları yaşandı. Bu katliamların ardından Batılı ülkeler müdahale etti ve savaş gemilerini Şam kıyılarına gönderdi. Fransa, Beyrut'a bir kara kuvveti çıkardı; bu da misyonerlerin nüfuzunu artırdı ve güçlerini pekiştirdi. Fransızlar okul ve kolej kurmaya başladı; Cizvitler de okullarını ve kolejlerini açtı; bunlar arasında St Joseph Cizvit Üniversitesi olarak bilinen Cizvit Kolejі de vardı. 1866'da Amerikalılar, bugün Beyrut Amerikan Üniversitesi olarak bilinen Protestan Kolejini açtı. Bu üniversite, İslam topraklarındaki en korkunç küfür kurumu sayılmaktadır; çünkü İslami düşünceye ve Müslümanlara karşı en şiddetli kampanyaları yürütmüş ve binlerce Müslüman gencin bağlılığını küfür düşüncelerine kaydırmayı başarmıştır.

When Ibrahim Pasha withdrew from Al-Sham in 1840 unrest, chaos and disturbance spread in Al-Sham and the Western emissaries, especially the missionaries took advantage of the Ottoman State’s lack of influence to flare up strife among the population. Hence, the massacres of 1860 took place. In the wake of these massacres, the Western countries intervened and dispatched their warships to the coasts of Al-Sham. France disembarked a land force in Beirut and this increased the influence of the missionaries and strengthened their hand. The French became active in establishing schools and colleges and the Jesuits opened their schools and colleges, among which were the Jesuit College known as the “St Joseph Jesuit University” and in 1866, the Americans opened the Protestant College known today as the American University of Beirut. This university is considered to be the most horrific Kufr institution in the Islamic lands, for it has launched the fiercest campaigns against the Islamic thoughts and against the Muslims and has managed to shift the allegiance of thousands of Muslim youth towards the Kufr thoughts.

Missiyoner ve kültürel istilalara yöneltilen ilgi yalnızca Amerika, Fransa ve İngiltere ile sınırlı kalmadı; aksine Çarlık Rusya'sı gibi çoğu kâfir ülkeyi kapsadı. Çarlık Rusya'sı çok sayıda misyoner heyeti gönderdi. Ayrıca Karodt rahibelerinden oluşan bir Prusya heyeti de ülkeye geldi ve bu heyet, diğer misyoner heyetleriyle birlikte İslam'a karşı mücadelede rol oynadı. Misyoner heyetleri ile diğer Batılı elçiler arasında siyasi görüş farklılıkları bulunmasına rağmen, siyasi yaklaşımları ve çıkarları söz konusu olduğunda hedef konusunda hemfikirdiler. Bu hedef, Batı kültürünü doğuda yaymak, Müslümanlar için bir akide olarak dinin devletten ayrılması akidesini kurmak, Müslümanların dinleri hakkında şüphe uyandırmak ve onları kendi tarihlerinden nefret etmeye ve onunla alay etmeye, Batıyı ve onun kültürünü yüceltmeye teşvik etmekti. Bütün bunlar, İslam'a ve Müslümanlara karşı derin bir nefret ve küçümseme ile yapılıyordu.