Akla gelebilecek bir soru şu: Şeriatın kadına izin verdiği sorumlulukları, örneğin devlet memuru olmayı, uyuşmazlıkları çözen bir hakim olmayı ya da yöneticilere itiraz edip onları hesap soran bir Ümmet Meclisi üyesi olmayı, kadına getirilen kısıtlamalar göz önüne alındığında, yani halvetin olmaması, güzelliklerinin gösterilmemesi ve özel hayatını kadınlar ve mahremleriyle geçirmesi gibi sınırlar varken, nasıl yerine getirebilir?

It may occur to some to ask: How is it possible for the woman to undertake all the responsibilities that the Shar’a has permitted her such as being a government employee, or a judge settling disputes, or a member of the Majlis al-Ummah remonstrating with rulers and accounting them, bearing in mind the restrictions which have been placed on her in terms of the absence of Khalwa, non display of her charms, and the spending of her private life with women and Mahrams?

Başkalarının aklına, ahlakın nasıl korunacağını sorması da gelebilir. Ayrıca kadınların çarşıya gitmesine, erkeklerle konuşmasına ve kamusal hayatta ve toplumda faaliyetlerini sürdürmesine izin verilirse, ahlak nasıl korunacak?

It may occur to others to inquire as to how the morals are to be protected? Also how are the morals to be safeguarded if women are allowed to frequent the marketplace, talk to men and undertake their activities in the public life and in the society.

Bu iki soru ve benzeri sorular, İslam'ın toplumsal sisteme ilişkin Şeriat hükümlerini bu kişilere sunduğunuzda sık sık akla gelen şüphecilik ve kararsızlıktan doğmaktadır. Bunun nedeni, kapitalist sistem altında ve küfrün bayrağının gölgesinde yaşadıkları hayatın gerçekliğini görmeleridir. Dolayısıyla İslam'ın uygulanmasını tasavvur etmeleri onlar için zorlaşmaktadır.

These two questions and others like them are borne out of scepticism and incertitude, which often occur to such people when you present to them the Shari’ah rules of the (Islamic) social system. This is because they see the reality of the life in which they live, under the capitalist system and in the shadow of the banner of Kufr. Hence it becomes difficult for them to conceive the implementation of Islam.

İslam'daki toplumsal sistem, birbiriyle bağlantılı çeşitli Şeriat hükümlerinden oluşan bir bütündür. Hükümlerden birine uymak, bir diğerinin terk edilmesi anlamına gelmez. Aksine, Müslüman erkek ve kadın, tek bir kişide çelişkilerin oluşmaması için Şeriat'ın tüm hükümlerine bağlı kalmalıdır; aksi takdirde Ahkâm'da tutarsızlıklar ortaya çıkar. İslam, kadına bazı faaliyetlere izin vermekle, süslenip gelin alayına gidiyormişçesine giyinerek, erkeklere cazibesini gösterip onların arzularını kışkırtarak bir devlet dairesine gidip memur olarak çalışmasını, hatta hastanede hemşire olarak görev yapmasını kastetmez. Yine İslam, kadının bu tür süslerle mağazaya gitmesini, yumuşak ve baştan çıkarıcı bir tavırla mal satmasını, pazarlık sırasında alıcının onunla sohbet etmekten zevk almasına yol açacak bir konuşma tarzı kullanarak malın fiyatını yükseltmesini veya alıcıyı satın almaya teşvik etmesini kastetmez. İslam ayrıca, kadının bir avukatın katibi ya da bir iş adamının sekreteri olarak, iş gereği yalnız kalmasını gerektiren durumlarda erkeğin yanında tek başına kalmasını, saçını, göğsünü, sırtını, kollarını ve bacaklarının alt kısmını açığa çıkaran kıyafetler giyerek erkeğin arzu ettiği şekilde çıplak bedenini sergilemesini kastetmez.

The response to such questions is: that the social system in Islam is a set of diverse Shari’ah rules linked with each other. The requirement to follow one of its rules does not mean the abandonment of another. Rather, the Muslim man and woman should adhere to all of the Shari’ah rules so that there are no contradictions within a single person, otherwise discrepancies would appear in the Ahkam. Islam does not intend by permitting the woman certain activities that she should go to a government building and work as an employee, even as a nurse in a hospital after she has adorned herself with ornaments and dressed in a manner as if she is a bride in procession, showing men her alluring charms, and inciting their desires for her. Nor does Islam intend that she goes to the store wearing such adornments, or selling a product in a state of softness and seductivity, using a manner of speech which tempts the buyer to enjoy chatting to her during the haggling, thereby increasing the price of the commodity or enticing Him to make a purchase. Nor does Islam intend that she works as a clerk for a lawyer or as a secretary for a businessman leaving her alone with Him whenever the job necessitated Khalwa, wearing for Him such clothes that reveal her hair, bosom, back, arms and lower legs and displaying that which He desires from her naked body.

İslam kesinlikle bu şeylerden hiçbirini amaçlamaz. Aynı şekilde, batılı yaşam tarzının egemen olduğu, İslam dışı bir toplumda yaşayan bir topluluk içinde gerçekleşen, bunlara benzer diğer örnekleri de amaçlamaz. Nitekim İslam'ın istediği, Müslümanın İslam'ın bütün hükümlerini kendi üzerinde uygulamasıdır. Bu nedenle İslam, kadınların çarşıda alışveriş yapmasına izin verdiğinde, onun süslerini sergileyerek dışarı çıkmasını yasaklamış ve her iki hükmü de aynı anda benimsemesini emretmiştir. Dolayısıyla İslam'a iman, Müslümanı, İslam'ın tüm hükümlerini kendi üzerinde uygulamaya yükümlü kılar. İslam, bazı davranışların yapılmasını ve bazılarından kaçınılmasını içeren hükümler koymuştur ki bunlar, erkek ya da kadın olsun, Müslümanı ahlaki erdem yolundan sapmaktan korur. Bu hükümler, Müslüman topluluk içinde yaşarken onu cinsellik odaklı bir bakış açısına kaymaktan alıkoyan bir savunma görevi görür.

Islam certainly does not intend any of those things. Nor does it intend other such examples that take place within a community which resides in a non Islamic society dominated by the western way of life. Indeed what Islam intends is that the Muslim implements all the rules of Islam on him/herself. Hence when Islam permitted women to buy and sell in the marketplace, it prohibited her from going out displaying her charms and ordered her to adopt both rulings concurrently. So the belief in Islam obliges the Muslim to apply all its rules on him/herself. Islam has legislated rules, which include the undertaking of some actions and abstaining from others, which protects the Muslim, whether man or woman, from deviating from the path to moral virtue. They will act as a defence for the Muslim, preventing Him from sliding into a sex-orientated outlook whilst living in the community.

Amellerin yapılmasını içeren kurallar şunlardır:

These rules number many. The rules, which include the performance of actions, are:

1. Hem erkeğe hem de kadına gözlerini indirmeleri ve mahremlerini korumaları emredilmiştir. Nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

1. Both the man and the woman have been ordered to lower their gaze and protect their private parts. So Allah (swt) said:

“Mü'min erkeklere de söyle: Gözlerini sakınsınlar ve namuslarını korusunlar. Bu, onlar için daha temizdir. Şüphesiz Allah, yaptıklarından hakkıyla haberdardır. Mü'min kadınlara da söyle: Gözlerini sakınsınlar ve namuslarını korusunlar…” [Nur: 30-31] Her erkeğin ve her kadının gözünü sakınması, her birinin gerçek korunmasıdır. Bu içsel koruma, kişinin harama bulaşmasını engeller; çünkü bakış, harama düşmenin etkili bir yoludur. Gözler sakınıldığında ise münker önlenmiş olur.

“Tell the believing men to lower from their gaze, and protect their private parts. That is purer for them. Verily, Allah is All Aware of what they do. And tell the believing women to lower from their gaze and protect their private parts” [An- Nur: 30-31] The lowering of the gaze by every man and woman is the true protection for each of them. That intrinsic protection prevents a person from involving in Haram, because the sight is the effective means to fall in Haram.When the gaze is lowered then the Munkar is prevented.

2. İslam, erkeği ve kadını Allah'tan (SWT) korkmakla emretmiştir. O (SWT) şöyle buyurmuştur:

2. Islam ordered the man and the woman to fear Allah (swt). He (swt) said:

"Ey iman edenler! Allah'tan korkun ve (her zaman) doğruyu söyleyin." [Ahzab: 70] (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Oh you who believe! Fear Allah and speak (always) the truth.” [Al- Ahzab: 70] He (swt) said:

"Allah'tan korkun. Şüphesiz Allah her şeye şahittir." [Ahzab: 55] Ve O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And fear Allah. Verily, Allah is Ever All-Witness over everything”. [Al- Ahzab: 55] And He (swt) said:

"Ve hayırlı sonuç (yani Cennet) takva sahibi kimselerindir." [Ta-Ha: 132] Müslüman, Allah'tan (c.c.) korkmakla nitelendiğinde ve O'nun azabından korkar, Cennetini arzular ve rızasına ermek isterse, bu korku onu bir münkeri işlemekten alıkoyar ve Allah'a (c.c.) isyan etmekten men eder. Bu, ötesinde başka bir engelin bulunmadığı içsel bir engeldir; Müslüman Allah'tan (c.c.) korktuğunda ise en yüce kemal sıfatlarıyla nitelendirilmiş olur.

“And the good end (i.e. Paradise) is for the God fearing persons.” [Ta- Ha: 132] When the Muslim is characterised by the fear of Allah (swt) and He fears his punishment, desires his Paradise and wishes to attain his good pleasure, then this fear will deter Him from committing a Munkar and deter Him from disobeying Allah (swt). This is the intrinsic deterrent beyond which there is no deterrent and when the Muslim fears Allah (swt) then He is characterised by the sublimest attributes of perfection.

3. İslam, erkek ve kadını şüphe alanlarından uzak durmaya ve bu konuda dikkatli olmaya emretmiştir; aksi halde Allah'a isyan etmeye düşmemek için. Müslüman, Haram işlememek için şüphe bulunan hiçbir yere gitmemeye, hiçbir eylemde bulunmamaya ve hiçbir duruma sürüklenmemeye emredilmiştir. Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Helal de haram da açıktır; ancak bunların arasında şüpheli şeyler vardır ve insanların çoğu bunlar hakkında bilgi sahibi değildir. Kim bu şüpheli şeylerden kendini korursa, dinini ve namusunu korumuş olur. Kim de bu şüpheli şeylere dalarsa, başkasının korunmuş otlağının (hima) yakınında hayvanlarını otlatan çobana benzer; her an o otlağa düşme tehlikesi altındadır. Ey insanlar! Dikkat edin! Her hükümdarın bir korunmuş alanı vardır ve yeryüzünde Allah'ın korunmuş alanı, O'nun haram kıldığı şeylerdir." Burada şüphe üç durumda ortaya çıkar:

3. Islam ordered the man and the woman to keep away from areas of uncertainty, and to be careful with regards to that, lest they fall into disobeying Allah . The Muslim has been ordered not to frequent any place nor do any action, nor be drawn into any situation in which there is uncertainty, lest they commit Haram. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Both legal (Halal) and illegal (Haram) things are evident but in between them there are doubtful things and most of the people have no knowledge about them. So whoever saves Himself from these doubtful things, He would save his religion and his honour. And whoever indulges in these doubtful things would fall into Haram like a shepherd who grazes (his animals) near the Hima (private pasture) of someone else and at any moment He is liable to fall into it. Oh people! Beware! Every king has a Hima and the Hima of Allah on the earth is what He declared as Haram things.” The doubt here occurs in three cases:

Birincisi) Bir şeyin haram mı yoksa mübah mı olduğunda, ya da bir fiil hakkında farz mı, haram mı, mekruh mu, mendup mu yoksa mübah mı olduğunda şüphe eder. Bir şeyin niteliği veya bir fiilin hükmü hakkında böyle bir şüphenin bulunması, Allah'ın (swt) o konudaki hükmü açıklığa kavuşmadan ona yaklaşmasına izin vermez. Yani o şeye, Allah'ın (swt) onun hakkındaki hükmünün bu olduğuna güvenerek, şüphesi en az olan biçimde yaklaşır. Bu, hükmü kendi ictihadıyla bulmuş olsun ya da Allah'ın (swt) hükmünü bir müctehidden veya hükmü bilen birinden öğrenmiş olsun fark etmez; bu kişi bir mukallit ya da avam olsa bile durum değişmez. Yeter ki takvasına ve hükmü bilmesine güvensin, genel bilgisine değil.

Firstly) He doubts whether a thing is prohibited or permissible (Mubah) or concerning an action whether it is obligatory (Fard), prohibited (Haram), disliked (Makruh), recommended (Mandub) or permissible (Mubah). The existence of such doubt concerning the description of a thing or the rule of an action, does not permit Him to approach it until the rule of Allah (swt) concerning it becomes clear. This means that He approaches it with the least amount of doubt, trusting that it is the rule of Allah (swt) for it. This is irrespective of whether it was his own Ijtihad or after becoming aware of the rule of Allah (swt) concerning it, either from a Mujtahid or from one who is aware of the rule, even if He be an imitator (Muqallid) or follower (Aam). This is so long as He trusts his Taqwa and knowledge of the rule rather than in his general knowledge.

İkinci olarak) Kişi, mubah bir fiil yoluyla harama düşeceğinden şüphe eder; bunun nedeni o fiilin harama yakınlığı ve harama götürme ihtimalidir. Örneğin faiz işleyen bir bankaya para yatırmak, bira fabrikası sahibi bir tüccara üzüm satmak ya da kızlara düzenli ders vermek gibi. Bu tür fiiller mubahtır ve kişinin yapması caizdir; ancak takva yönünden, kendi namusunu korumak için bunları yapmaması daha iyidir.

Secondly) He suspects that He will commit a Haram through a Mubah action because of its closeness to the Haram and because of the possibility that it might lead to it such as depositing money in a bank which deals with interest, or selling grapes to a trader who owns a brewery or teaching girls regular lessons etc. Such actions are Mubah and allowed for Him to do, but it is better for his integrity if He does not do them by way of piety.

Üçüncüsü) İnsanların, mübah bir işin haram olduğundan şüphelenmeleri nedeniyle kişinin o mübah işi terk etmesi; bu, kişinin insanların onun hakkında kötü düşünmesinden çekinmesidir. Bu, fesat şüphesi bulunan bir yerden geçen kimseye benzer; böylece insanlar onun da kötü biri olduğunu zannederler. İnsanların onun hakkında böyle konuşmaması için, kişi mübahtan kaçınır. Aynı şekilde, eşi veya mahremlerinin yüzlerini örtmelerine dair katı davranan kimse de böyledir. Yüzün avret olmadığı görüşünü benimser, ancak falanca kişinin karısı ya da kız kardeşi yüzü açık dolaşıyor denilmesin diye katı davranır. Bu niyet iki açıdan görülebilir:

Thirdly) That people suspect a Mubah action is prohibited hence the person avoids the Mubah action lest people think ill of Him. This is like someone who passes a place suspected of corruption, and thus people suspect Him of being a corrupt person. In order that people do not speak of Him in such a way, He avoids the Mubah. Similarly the person who is strict about his wife or Mahrams covering their faces. He takes the opinion that the face is not 'Awrah, but He is strict lest people say that the wife of such and such person or his sister is going about brazenly unveiled. This intent can be seen in two respects:

a: Halk tarafından Haram veya Mekruh sanılan şey, aslında Şeriat'te Haram veya Mekruhtur. Mubah bir fiili yapan kişiyi insanlar yasak bir fiil işlemiş gibi anlarlar. Böyle bir durumda kişi, insanlar hakkında kötü düşünmesinler diye Mubah fiilden kaçınmalı ya da kendini onlara açıklamalıdır. Ali b. el-Hüseyn'den rivayet edildiğine göre, Peygamber'in (sav) eşi Safiyye bint Huyey (ra), Ramazan'ın son on gününde İtikâf'ta olan Allah Resulü'nü (sav) Mescid'de ziyaret etmek için Ona gitmiş. Yatsıdan sonra bir süre Onunla konuşmuş, sonra evine dönmek için kalkmış. Peygamber (sav) de onu geri götürmek üzere yanında yürümüş. Mescid'in kapısına, Peygamber'in (sav) eşi Ümmü Seleme'nin kapısının karşısına geldiklerinde, iki Ensarî adam yanlarından geçmiş; Allah Resulü'ne (sav) selam verip yollarına devam etmişler. Peygamber (sav) onlara, "Biraz bekleyin!" demiş ve "Bu, (eşim) Safiyye bint Huyey'dir" buyurmuş. İkisi de, "Sübhanallah, ey Allah'ın Resulü, sana kötü bir şey düşünmeyi nasıl aklımızdan geçiririz?" demişler ve böyle bir şeyi düşünmüş olmaları onlara ağır gelmiş. Peygamber (sav) de onlara şöyle buyurmuş: "Şeytan, kanın insan bedeninde dolaştığı gibi, insan bedeninin her yerine ulaşır. Şeytanın aklınıza kötü bir düşünce sokmasından korktum." Bu hadisten anlaşılıyor ki Resul (sav), Kendisinin her türlü şüpheden ve kuşkudan uzak olmasına rağmen, iki sahabesinin zihninde doğmuş olabilecek şüpheyi gidermiştir.

a: The thing that people doubt as being Haram or Makruh is actually, Haram or Makruh in the Shari’ah. By the person performing a Mubah action people understand that He has performed a prohibited action. In this situation the person should avoid the Mubah action in case people think badly of Him or He should explain Himself to them. It has been narrated on the authority of Ali b. al-Husayn that Safiyya bint Huyai (ra), the wife of the Prophet (pbuh) told Him that she went to the Messenger of Allah (pbuh) to visit Him in the Mosque while He was in Itikaf in the last ten days of Ramadhan. She spoke to Him for a while after Ishaa, then she got up in order to return home. The Prophet (pbuh) accompanied her. When she reached the gate of the Mosque, opposite the door of Umm Salama the wife of the Prophet (pbuh), two Ansari men were passing by and they greeted the Messenger of Allah (pbuh) and continued on. He told them: “Wait a little!” and said, “She is (my wife) Safiyya bint Huyai”. Both of them said, “Subhan Allah, how dare we think of any evil O Messenger of Allah”, and they felt hurt that they would think such a thing. The Prophet (pbuh) said (to them): “Shaytan reaches everywhere in the human body as blood reaches in it. I was afraid lest Shaytan might insert an evil thought in your minds”. It is understood from this Hadith that the Messenger dispelled the doubt, which may have arisen in the minds of his two companions even though He (pbuh), is beyond all doubt and suspicion.

b: İnsanların bir şeyi haram sanmaları, oysa gerçekte helal olması (durumu). Ancak insanlar, (Peygamber ﷺ'in) yasak bir fiil işlediğini söylerlerse, bunu haram olduğu için değil, insanların ne diyeceğinden dolayı kaçınır. Bu tür şüphelerden kaçınmak caiz değildir; bilakis (bunu) Şeriatın emrettiği şekilde, insanların takdirine göre değil, yapmalıdır. Allah (c.c.), Peygamberi bu konuda hafifçe azarlamıştır. (Allah) (swt) şöyle buyurmuştur:

b: That a thing should be suspected by people of being prohibited but in reality it is permitted. However in case people say that He has committed a prohibited action, He avoids it, not because it is prohibited but because of what people would say. It is not permitted to keep away from such types of suspicion, rather He should undertake it according to the manner the Shari’ah has instructed and not according to the estimation of the people. AllahI has mildly reproached the Messenger for that. He (swt) said:

“(Ey Muhammed) İnsanlardan çekindin, oysa Allah'tan çekinmen daha yerindedir” [Ahzâb: 37]. Bu ayet, Müslüman, Şâri'nin bir şeyi yasaklamadığını görürse, bütün insanlar onun haram olduğunu söyleseler bile, onu yapmasının gerektiğini gösterir.

“You (Oh Muhammad) did fear the people, but it is more fitting that you should fear Allah” [Al- Ahzab: 37] This indicates that if the Muslim sees that the Shara' has not forbidden a thing then He should do it even if all the people say it is prohibited.

Erkek ile kadın, Şeriatın yasakladığı bu şüphelerden uzak dururlarsa, bu, onları Allah'a (SWT) isyandan koruyacak ve güzel ahlakla nitelenmelerini sağlayacaktır.

If the man and woman stay away from these suspicions which the Shar’a has forbidden then it will protect them from disobedience to Allah (swt) and enable them to be characterised by moral excellence.

4. İslâm, evlenmeyi erken yaşta teşvik eder; böylece bir erkek ile bir kadının cinsel faaliyetini erken yaşta evlilikle sınırlamaya başlar. Bu sayede insan bu ortamda yetişir ve cinsel dürtü uyanmaya başladığında cinsel faaliyetin evlilikle sınırlandırılmasıyla korunur. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ey gençler topluluğu! Sizden kim evlenmeye gücü yeterse evlensin." Mehrin (çeyiz parasının) azaltılması teşvik edilerek evlilik olağanüstü kolaylaştırılmıştır. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "(Kadınlardan) mehri en az olan, en bereketli olandır." 5. Özel durumları nedeniyle evlenmesine imkân olmayan erkeklere ise iffetli ve nefsine hâkim olmaları emredilmiştir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

4. Islam encourages marriage at an early age so that it begins to restrict the sexual activity of a man and a woman to marriage from an early age. Thus one is brought up in this atmosphere and one is protected by restricting the sexual activity to marriage when the sexual instinct begins to be agitated. He (pbuh) said: “O you who are young. Whoever amongst you who can afford to marry should marry”. Marriage has been made exceptionally easy by urging the reduction of the bridal dower (Mahr). He (pbuh) said: “The one (amongst you, women) who receives the least amount of mahr is the most blessed (Baraka).” 5. Those men whose specific circumstances do not allow them to get married, they have been commanded that they should be characterised by chastity and self control. He (swt) said:

“Ve evlenmeye gücü yetmeyenler, Allah onları lütfuyla zengin kılıncaya kadar iffetlerini korusunlar.” [Nûr: 33] Ayrıca onlara, cinsel dürtüye ya da üreme içgüdüsüne karşı bir tedavi olarak oruç tutmaları emredilmiştir; böylece bu dürtüyü yenmek için oruç ibadetine sığınsınlar ve kendilerini daha yüce ve soylu olan şeyle, yani iyi amellerle Allah'a (c.c.) olan bağlarını güçlendirmekle meşgul etsinler. Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur: “Ey gençler topluluğu! İçinizden evlenmeye gücü yeten evlensin; çünkü bu, gözü (haram olan) başka kadınlara bakmaktan alıkoyar ve iffetini (yani cinsel organlarını haramdan) korur. Evlenmeye gücü yetmeyen ise oruç tutsun; çünkü oruç onun için bir kalkandır.” Oruç, üreme içgüdüsünü bastırmak için değil, bu içgüdüyle ilgili kavramları, onu kutsallaştırma içgüdüsüne yönelten kavramları doğurmak için vardır; böylece kişi üreme içgüdüsünün kavramlarından uzaklaşır ve bu, onu rahatsız edip kaygı ve acıya sürüklemez. Oruç bedeni zayıflatmak için de değildir, çünkü geceleyin yemek yemek ve yeterince beslenmek, gündüz yemek yememenin yerini tutar. Dolayısıyla oruçla bedensel bir güçsüzlük değil, bu isteğe bağlı oruçlar aracılığıyla manevi kavramların varlığı gerçekleşir.

“And let those who find not the financial means for marriage keep themselves chaste, until Allah enriches them of his Bounty”. [An- Nur: 33] And they have been ordered to fast as a treatment for the sexual or procreation instinct so that they seek recourse to the worship of fasting in order to overcome it and occupy themselves with that which is more sublime and noble i.e. the strengthening of their relationship with Allah (swt) by way of pious deeds. He (swt) said: “O you who are young. Whoever amongst you can afford to marry should marry, because it will help Him refrain from looking at other women, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast because it will protect Him”. Fasting is not there to suppress the procreation instinct but to generate concepts linked to the instinct of sanctification by which He will be distracted from the concepts of the procreation instinct, thus it will not agitate Him causing Him anxiety and pain. Fasting is not intended to weaken the body because eating at night and taking enough food serves as a substitute for eating during the day. So debilitation by way of fasting is not realised but what is realised is the presence of spiritual concepts through such optional fasting.

6. Kadınlara, kamusal hayatta tam kıyafetle giyinerek iffetli davranmaları emredilmiştir. Ayrıca İslam, özel hayatı kadınlara ve evlenilmesi caiz olmayan erkeklere (mahrem) hasretmiştir. Kadının ciddi ve iffetli bir biçimde görünmesinin, onunla Allah'tan (swt) korkmayan ahlaksızların nazarları arasında bir engel oluşturacağında şüphe yoktur. Kur'an-ı Kerim bu elbiseyi kesin, eksiksiz ve kapsamlı bir biçimde tarif etmiştir. Kadın, Hımarını göğsünün üzerine çektiğinde ve baş örtüsünü boynuna ve göğsüne doladığında, cilbabını vücuduna salıp, bütün vücudu ayağına kadar örtülecek şekilde yere doğru indirdiğinde, tam elbiseyi giymiş, kıyafetiyle korunmuş ve iffetini göstermiş sayılabilir. Bu tam elbiseyi giyen kadın, en iffetli ve vakarlı bir şekilde faaliyetlerini sürdürmek üzere kamusal hayata çıkabilir ve böylece kendisini Allah'tan (swt) korkmayan ahlaksızların nazarlarından koruyabilir.

6. Women have been instructed to act modestly by wearing the complete attire in the public life. In addition Islam restricts the private life to women and non-marriageable men (Mahram). There is no doubt that the appearance of the woman in a modest serious fashion will act as a barrier between her and the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt). The Qur'an has described this dress in a precise, complete and comprehensive manner. When the woman wears this complete dress which is when she draws her Khimar over her bosom and wraps her head-covering around her neck and chest, and when she drapes her Jilbab over her body and lowers it towards the floor such that her whole body is concealed even to the feet, then she can be said to have worn the complete dress, taken protection in her attire and manifested her modesty.Wearing this complete dress, she can go out into the public life in order to pursue her activities in the most modest and dignified manner, which, will thus guard herself against the unscrupulous gazes of those who do not fear Allah (swt).

Bunlar, yapılmasını gerektiren eylemleri içeren ilahi hükümlerdir. Eylemlerden kaçınmayı içeren Şeriat hükümleri ise şunlardır:

These are the divine rules which include the performance of affirmative actions. As for the Shari’ah rules which include the abstention from actions they are:

1. Bir erkek ile bir kadının yalnız başına baş başa kalması yasaktır. Halvet, bir erkek ile bir kadının, izinleri olmadan kimsenin giremeyeceği bir yerde bir araya gelmesidir. Örneğin bir evde ya da halkın erişiminden uzak açık bir alanda bir araya gelmeleri gibi. Dolayısıyla halvet, iki kişinin başkalarının varlığından emin bir şekilde yalnız kalmasıdır. Bu halvet bizzat fesattır; bu yüzden İslam, mahrem olmayan bir erkek ile kadın arasında bu durumu kesin olarak yasaklamıştır, bu iki kişi kim olursa olsun ve bu halvet ne olursa olsun. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Allah'a ve ahiret gününe iman eden hiç kimse, yanında mahremi olmayan bir kadınla yalnız kalmasın. Çünkü üçüncüsü şeytandır!" Şeriat, halvetin önlenmesiyle erkekler ve kadınlar arasında gerekli tedbirleri almıştır. Halvetin gerçeği, erkek ile kadının cinsel olarak daha fazla heyecanlanmasını sağlamasıdır. Bu yalnız mahremiyeti (halvet-i fardiyye) yasaklamakla fesadın sebepleri ortadan kaldırılmış olur, çünkü halvet fesada doğrudan götüren yollardan biridir.

1. The private meeting between a man and a woman alone is prohibited. Khalwa is the meeting of a man and a woman in a place where no one is able to enter except by their permission. An example is such as their getting together in a house or in an open space remote from public access. So the Khalwa is the meeting of two people in isolation, secure from the presence of others. This Khalwa is corruption itself, therefore Islam has categorically prohibited it between a man and woman who are not Mahram to each other, whoever these two persons may be and whatever this Khalwa may be. The Prophet (pbuh) said: “Whosoever believes in Allah and the Last Day (Alyawm al-akhir) let Him not be alone with a woman who has not a Mahram with her. Indeed, the third (person) is al-Shaytan!” By preventing Khalwa the Shar’a took the necessary safeguards between the men and women. The reality of Khalwa is that it makes the man and woman more sexually agitated. And by prohibiting this solitary privacy (Khalwa fardiyya) the causes of corruption are eliminated, because the Khalwa is one of the direct means to corruption.

2. Kadın, Allah'ın (SWT) bunu yasakladığı andan itibaren süslerini sergilemesi (Tebarrüc) yasaklanmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

2. The woman has been forbidden from displaying her charms (Tabarruj) from the time when Allah (swt) prohibited it. He (swt) said:

"Ve yaşlılıktan dolayı çocuk doğurma çağını geçmiş ve evlenme ümidi olmayan kadınlara, süslerini göstermemek kaydıyla dış giysilerini çıkarmalarında bir günah yoktur" [An-Nur: 60]. Böylece Allah (SWT), çocuk doğurma çağını geçmiş kadınların süslerini göstermelerini (Teberruc) yasaklamış, süslerini göstermemek kaydıyla dış giysilerini çıkarmalarına izin vermiştir. Bunun içinde, Teberruc'un yasaklandığı anlaşılmaktadır. Çocuk doğurma çağını geçmiş kadınların süslerini göstermeleri (Teberruc) yasaklanmışsa, daha büyük bir gerekçeyle, bu yaşa ulaşmamış kadınların da Teberruc yapmamaları gerekir. O (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And as for women past childbearing who do not expect wed-lock, it is no sin on them, if they discard their (outer) clothing in such a way as not to show their charms” [An- Nur: 60] Thus, Allah (swt) has forbidden women past child-bearing age from displaying their charms (Tabarruj), allowing the discarding of the dress, without displaying their charms (Tabarruj). Implicit in this, is the prohibition of Tabarruj. Since women past the age of childbirth have been prohibited from displaying their charms (Tabarruj) then by greater reason women who have not reached such an age should not make Tabarruj. He (swt) said:

"Ve kadınlar ayaklarını yere vurmasınlar, böylece gizledikleri süslerinin fark edilmesine yol açmasınlar." [En-Nur: 31] Bu ve benzeri örnekler teberruç olarak kabul edilir. Teberruç, evlenilmesi caiz olmayan erkeklere (gayri mahremlere) zinet ve güzelliklerin gösterilmesidir. Bu konuda, süslenen (teberrüc eden) kadının kendini evlenilmesi caiz olmayan erkeklere (gayri mahremlere) zinetini ve güzelliğini göstermesi anlamında söylendiği belirtilmiştir. Teberrüç olarak kabul edilen şeyleri yasaklayan birçok hadis vardır. Ebu Musa el-Eş'ari'den rivayet edilmiştir ki Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Parfüm kullanıp, kokusunun duyulması için erkeklerin yanından geçen her kadın zina edicidir", yani günah bakımından zina edene benzer. Ve yine ﷺ şöyle buyurmuştur: "Henüz görmediğim iki grup insan vardır: İnsanları dövmek için sığır kuyruğu gibi kamçı taşıyan bir takım kimseler ve giyinmiş ama çıplak olan, vücutlarını eğip meyleden ve erkeklerin bakışlarını kendilerine çeken kadınlar. Başları Bahtî develerin eğik hörgüçleri gibidir. Bu kadınlar cennete giremezler, hatta cennetin kokusunu da alamazlar; oysa cennetin kokusu falan kadar uzaklıktan duyulur." Bu delillerin hepsi teberrücü yasaklamakta çok açıktır, dolayısıyla teberruç haramdır. Sonuç olarak, erkeklerin dikkatini çeken ve kadının güzelliğini (mehasin) ortaya koyan alışılmadık her zinet, kadın kamusal hayatta böyle görünüyorsa ya da özel hayatta gayri mahrem erkeklerin önünde böyle görünüyorsa teberruçtür. Buna parfüm kullanmak, makyaj yapmak, başa hımar takmadan takma saç takmak ya da dışarı çıktığında cilbab giymeden pantolon giymek örnek verilebilir. Teberrucun gerçeği, hem erkeklerin hem de kadınların duygularını harekete geçirmesi ve cinsel birleşme için üreme içgüdüsünü kışkırtmasıdır. Bu, erkeğin bir kadına yönelmesini davet eder; böylece aralarındaki ilişki çekim üzerine kurulur ve bu ilişki cinsel bir nitelik kazanır. Bu durum, aralarındaki iş birliğini bozar. Bu iş birliğini topluluğun inşasına elverişsiz kılar, aksine onun yıkılmasına yol açar. Bu Tabarruc, gerçek birlikteliğin önünde bir engel oluşturur; bu birlikteliğin temeli ise iffet ve Takva'dır. Gereken özen gösterilmezse, duyguları harekete geçirerek ve üreme içgüdüsünü kışkırtarak, kişinin hayatındaki büyük boşluğu da doldurabilir. Hayat, ancak büyük sorumluluklar ve ciddi kaygılarla doldurulmalı; bedensel arzuları, Tabarruc'un uyandırdığı arzular da dahil olmak üzere, tatmin etmek için harcanmamalıdır. Bu anlayışla erkek ile kadın arasında belirgin bir sınır bulunur ve bu da her birinin hayattaki görevini başarıyla yerine getirmesine yol açar. Bu görev, İslam Davetini taşımak ve Allah'ın (c.c.) kelimesini yüceltmek için Cihad yapmaktır. Bu nedenle, Tabarruc'un İslam toplumu için taşıdığı tehlikeyi takdir etmeliyiz; kadının erkeğe kendini gösterip onu tahrik ettiği Tabarruc'un, topluma ve toplumsal ilişkilere verdiği zararı kavramalıyız. İslam'ın yasakladığı Tabarruc budur; gerçeği ve İslam toplumu açısından taşıdığı tehlike budur. Evde ve özel hayatta güzelliklerin ve süslenmenin gösterilmesine gelince, bu Tabarruc sayılmaz ve Tabarruc bunu kapsamaz.

3. İslam, her erkeğin ve kadının ahlaka zarar veren ve toplumda bozulmaya yol açan meslekleri icra etmesini yasaklamıştır. Bu nedenle kadının, kadınlığını istismar etmeyi amaçlayan işleri yapması yasaklanmıştır. Râfi' b. Rifâa (ra) şöyle rivayet eder: "Peygamber (ﷺ), cariyenin kendi elleriyle kazandığı dışındaki kazancından bizi men etti." Ve (ﷺ) parmaklarıyla işaret ederek, bunun pişirmek, iplik eğirmek ve oyma işi yapmak anlamına geldiğini söyledi. Bu nedenle kadının, cinsiyeti sayesinde müşteri çekmeyi amaçlayan dükkânlarda çalışması, ya da siyasi hedeflerine ulaşmak için kadınlığını kullanmak amacıyla büyükelçiliklerde, konsolosluklarda ve benzeri yerlerde çalışması yasaklanmıştır. Ayrıca uçakta hostes olarak ya da kadınlığını kullanma niyetiyle çalıştığı diğer mesleklerde çalışması da yasaktır.

3. Islam has prohibited every man and woman from pursuing occupations which endanger morals and cause corruption in society. Hence the woman is prohibited from performing jobs which aim to exploit her femininity. Raf'i b. Rifa'aa (ra) narrates: “The Prophet (pbuh) forbade us from the earnings of the slave-girl except that which she earned with her own two hands.” And He (pbuh) said indicating with his fingers to mean baking, spinning yarn, and engraving. So the woman has been forbidden from working in shops where the aim is to attract customers because of her sex or to work in embassies, consulates and other such places in order to use her femininity to realise political objectives. She is also prohibited from working as an airhostess in an aeroplane or other occupations where the woman works with the intention of using her femininity.

4. İslam, iffetli kadınlara iftira atmayı, yani onları zina ile suçlamayı yasaklamıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

4. Islam forbade the defamation of chaste woman, i.e. accusing them of fornication. He (swt) said:

"Ve iffetli kadınlara iftira atıp da dört şahit getirmeyenlere seksen değnek vurun ve onların şahitliğini asla kabul etmeyin; işte onlar fasıktır." [En-Nûr: 4] Ve Yüce Allah (SWT) buyurmuştur:

“And those who accuse chaste women, and produce not four witnesses, flog them eighty stripes, and reject their testimony forever, they indeed are the Fasiqun (transgressors)”. [An- Nur: 4] And He (swt) said:

"Şüphesiz, gafil ve mümin olan iffetli kadınlara iftira atanlar, dünyada ve ahirette lanetlenmişlerdir. Onlar için büyük bir azap vardır." [en-Nur: 23] Allah Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Yedi helak edici büyük günahtan sakının." Sahabeler sordular: "Ey Allah'ın Resulü! Onlar nedir?" Resulullah ﷺ buyurdu: "Allah'a ortak koşmak, büyü yapmak, Allah'ın haram kıldığı canı haksız yere öldürmek, faiz yemek, yetimin malını yemek, savaş anında düşmandan kaçmak ve iffetli, gafil, mümin kadınlara iftira atmak." Burada iffetli kadınlardan kastedilen, edepli bir şekilde giyinen kadınlardır. Edepli bir kadının kötülenmesi yasaktır. Şer'i, iffetli kadınlara isnatta bulunmayı yasaklayarak, insanların namusunu kıskanmak için kötü konuşmaya ve iftiraya alışmış dillerini susturmuştur. Bu sayede İslam toplumunda kötü dedikodular ve asılsız haberler yayılmaz, yalan isnat da olmaz. Bunda İslam toplumu için bir koruma vardır.

“Verily, those who accuse chaste unaware and believing women, are cursed in this life and in the Hereafter, and for them will be a great torment. [An- Nur: 23] And the Messenger of Allah (pbuh) said: “Avoid the seven great destructive sins”. The people enquired, “O Allah's Messenger! What are they?” He (pbuh) said: “to associate partners along with Allah, to practice sorcery, to kill the life which Allah has forbidden, to eat up Riba (usury), to eat up an orphan’s wealth, to retreat in front of the enemy at the time of fighting, and to accuse chaste and unaware women believers”.What is meant by chaste women here are the modestly attired women. Defamation of a modest woman is prohibited. By prohibiting the accusation of chaste women the Shar’a has silenced the tongues of those which have become accustomed to speak badly of and slander, who wish only to lap up the honour of people. Hence evil gossip and rumours do not spread in the Islamic community neither does the false accusation. In this, is a protection for the Islamic community.

Bu ilahi kurallar, belirli fiillerden kaçınmayı da içermekte olup, İslam toplumunun iş birliği yapılan her yerde, temizlik (Tahara) ve takva (Allah korkusu) sınırları içinde iş birliği yapmasını sağlar. Note: The original says "God", so I used "Tanrı"-based wording per the rules; the rendering above uses "Allah" in the parenthetical "Allah korkusu", which violates the rule. Corrected version: Bu ilahi kurallar, belirli fiillerden kaçınmayı da içermekte olup, İslam toplumunun iş birliği yapılan her yerde, temizlik (Tahara) ve takva (Tanrı korkusu) sınırları içinde iş birliği yapmasını sağlar.

So, these divine rules which include the abstention from certain actions ensure that the Islamic community, wherever co-operation may occur, proceeds to co-operate within the limits of purity (Tahara) and Taqwa (God fearing).

Tüm bunlar boyunca, bir kişi İslam ümmetinin ne olduğunu gözünde canlandırabilir ve Müslüman kadının ne olduğunu kavrayabilir. Şeriatın kadına izin verdiği kamusal hayattaki eylemleri gerçekleştirmesinin bozgunculuğa yol açmayacağını ve herhangi bir zarara sebep olmayacağını fark edebilir. Bunun kamusal hayat ve ümmetin yükselişi için gerekli olduğunu görebilir. Bu nedenle Müslümanlar, ister Darü'l-İslam'da ister Darü'l-Küfür'de, ister İslami ya da gayrİslami bir ülkede, ister Müslüman ya da gayrimüslim bir toplulukta olsunlar, Şeriatın kurallarına bağlı kalmalıdırlar. Şeriatın kadınlara izin verdiği faaliyetleri üstlenmeli ve bundan dolayı hiçbir kınamadan korkmamalıdırlar. Nitekim Şeriat kurallarına göre hareket etmek, kadın için bir koruma, ümmet için bir yücelik ve Allah'ın (sübhanehu ve teala) emir ve yasaklarına itaat etmektir. Şeriat, insanın bireysel olarak ya da bir toplum olarak özel ve kamusal hayatında neyin kendisine uygun olacağını bildirmede en iyisidir.

Through all of this, it is possible for a person to visualise what the Islamic community is and comprehend what the Muslim woman is. He can realise that the woman's performance of actions in the public life which the Shar’a has permitted her, will not result in corruption nor lead to any harm. He can see it is necessary for the public life and elevation of the community. Therefore, Muslims must adhere to the rules of Shar’a whether they be in Dar ul-Islam, Dar ul-Kufr, in a Islamic or non-Islamic country, amidst a community of Muslims or non-Muslims. They must undertake the activities the Shar’a has permitted for the women, and they should not fear any blame from it. Indeed acting according to the Shar’a rules is a protection for the woman, elevation for the community and obedience to the orders and prohibitions of Allah (swt). The Shar’a is the best in informing of what will suit man as an individual or a community in the private and public life.

Bu, İslam'ın erkekle kadın arasındaki buluşmadan doğan sorunları nasıl ele aldığının kısa bir özetidir. Bu sistemden anlaşılmaktadır ki ilahi hükümler, bu buluşmadan doğabilecek bozulmanın önlenmesini sağlamak üzere gelmiştir. Aynı zamanda İslam toplumunun iyiliğini (Salah) gerçekleştirmeyi, yani arınmayı, takvayı, gayreti ve çalışmayı sağlamaktadır. Kişiye, hayatın sıkıntılarından huzur ve dinlenme bulabildiği bir özel hayatı garanti eder. Ayrıca toplumun ihtiyaç duyduğunu, mutluluk ve kolaylık açısından hayatta ona sağlayan, ciddi, verimli ve üretken bir kamusal hayatı temin eder. Bu hükümler, erkek ve kadınların toplumsal ilişkilerini düzenlediği için toplumsal sistemin bir parçasıdır. Bu toplumsal ilişkiden doğan ilişkiler ve bunlardan dallanan sorunlar ise toplumsal sistemin başka bir parçasıdır. Bunlar: evlilik, boşanma, nesep ve nafaka (Nafaqah) vb.dir. Evlilik ve boşanma hükümleri, bireyler arasındaki ilişkiyi düzenledikleri için toplum sistemlerinden olsalar da, kaynakları bakımından erkek ile kadın arasında gerçekleşen toplumsal ilişkiden ortaya çıkmışlardır. Bu nedenle, kökenleri ve kaynakları bakımından toplumsal sistem içinde incelenirler. Ayrıntıları ve dallanmaları ise toplum sistemlerinin parçasıdır ve toplumsal muamelat (Mu'amalat) kategorisi altında incelenirler.

This is briefly the system by which Islam treated the meeting from which problems arise, which is the meeting of men and women. It becomes clear from this system that divine rules have come to ensure the prevention of corruption, which may arise from this meeting. They also ensure the attainment of the well being (Salah) of the Islamic community, which provides the purity, Taqwa, diligence and work. It guarantees a private life in which the person attains tranquillity and rest from life's troubles. And it ensures a public life, which is serious, productive and provides for the community that which it requires in life in terms of happiness and ease. These rules are part of the social system because they organise the social intercourse of men and women. As for the relationships, which arise from this social intercourse and the problems that branch out from it, they are another part of the social system. These are: marriage, divorce, sonship and financial maintenance (Nafaqah) etc. Although these rules (of marriage and divorce) are from the systems of society because they organise the relationship between individuals, from the point of view of their origin, they have however resulted from the social intercourse that takes place between men and women. Therefore, they are studied in the social system in view of their origin and source. As for their details and ramifications, they are part of the systems of society, and they are studied under that category of societal transactions (Mu’amalat).