Ferdeyi (hicap) veya yüz örtüsünün, İslam'da kadınlar için farz kılındığı, bu sebeple yüzlerinin gözleri hariç örtülmesi gerektiği görüşü İslami bir görüştür. Mezheplerdeki bazı müctehid imamlar bu görüşü benimsemişlerdir. Diğer bir İslami görüş ise, İslam'da ferdeyinin kadınlar için farz kılınmadığı ve hiçbir durumda yüzlerinin örtülmesinin gerekmediği yönündedir. Bu görüş de mezheplerden bazı müctehid imamlar tarafından savunulmuştur. Bu, ciddi toplumsal sorunlardan biridir; çünkü bu iki görüşten herhangi birinin benimsenmesi, İslami yaşamın tarzını etkileyecektir. Bu meseleyle ilgili şer'i delillerin kapsamlı bir açıklaması, bunların incelenmesi, takip edilmesi ve meseleye uygulanması zorunludur; böylece Müslümanlar yalnızca delil açısından en güçlü görüşü benimseyebilirler ve İslam Devleti de delillerin üstünlüğüne göre en güçlü görüşü benimseyebilir.

The view that the veil (Hijab or face cover) has been made compulsory for women in Islam, by which their faces, excluding the eyes, should be covered, is an Islamic opinion. Some Mujtahid- Imams from the mazahib have taken this view. Another Islamic opinion is that veil has not been made compulsory for women in Islam and that their faces do not have to be covered under any circumstance. This view has also been held by some Mujtahid-Imams from amongst the Mazahib. This is one of the serious social problems as the adoption of either of these two opinions, will effect the style of the Islamic life. A comprehensive exposition of the Shari'ah evidences relating to this problem, by its study, pursuance and application to the problem is imperative so as Muslims can only adopt the strongest opinion in terms of the evidence and in order that the Islamic State adopts the strongest opinion according to the preponderance of the evidence.

Gerçekten de neredeyse yarım asırdır kadınla ilgili tartışmalar yürütülmektedir. Bu tartışmaları, kâfir sömürgecilerin, Batı'ya hayran kalmış, onun kültürü ve hayata bakışına kapılmış kimselerin zihinlerinde doğurdukları ileri sürülebilir. Bunlar İslam'a İslam'a aykırı görüşler sokmaya ve Müslümanların akidesini bozmaya çalıştılar. Sömürgeciler, kadınların örtünmesi (hicab) veya açılması fikrini ortaya attılar. Ulemâ içindeki aydınlar bu kimselere karşı çıkmadı. Onlara karşı çıkanlar yazarlar, edebiyatçılar ve dar görüşlü eğitimli kimseler oldu; bu durum Batı kültürüne kapılmış olanların görüşlerinin güçlenmesine yol açtı. Bu da, Batı kökenli olmalarına rağmen, onların düşüncelerini inceleme ve tartışma konusu hâline getirdi. Oysa bu düşünceler İslam'a saldırmak, Müslümanları bozmak ve dinleri hakkında şüphe uyandırmak amacıyla ortaya atılmıştı. Gerçekten de bu tartışmalar yapıldı ve bunların kalıntıları ile etkileri bugün de sürmektedir. Yine de bunlar incelenmeye değmez ve yasama ile toplumsal bir tartışma düzeyine ulaşamaz. Doğru tartışma yalnızca müctehidlerin, bir delile ya da delil görünümünde bir şübhâ-i delile dayanarak çıkardıkları şer'î hükümlerle ilgilidir; yazarların görüşlerinin, ajanların tayin edilmesinin, aldatılanların safsatalarının ve Batı kültürüne gönül verenlerin yalanlarının incelenmesiyle ilgili değildir. Müctehidlerin şer'î delillerden çıkardıkları görüşlere gelince, yasama açısından inceleme ve tartışma konusu yapılması gereken budur. Müctehidlerin görüşlerine ek olarak, belli fakihlerin, şeyhlerin ve hicaba taraftar olanların görüşleri de zihinlerindeki her türlü şüpheyi gidermek amacıyla incelenecektir. Müctehidlerin görüşleri ve delilleri, en güçlü görüş ortaya çıkıncaya kadar incelenecek; bu görüşü tercih edilir bulan kimse de ona göre davranmakla yükümlü olacak ve onu uygulamak için çaba gösterecektir.

Indeed, for nearly half a century discussions concerning women have taken place. These discussions were generated by the disbelieving colonialists in the minds of those infatuated by the West, and smitten by its culture and viewpoint about life. They attempted to insert un-Islamic opinions into Islam and corrupt the Muslims Aqeedah. The colonialists inserted the notion of veiling (Hijab) or unveiling of women. The intellectuals amongst the Ulama did not challenge these people. It was authors, men of letters and narrow minded educated people who confronted them and led to the strengthening of the views of those smitten by the western culture. This made their thoughts the subject of study and discussion despite the fact that they were western thoughts, which were initiated to attack Islam, corrupt the Muslims and cause doubt concerning their Deen. Indeed, these discussions did take place and their remnants and effects are still present today. However, they do not merit study or reach the status of a legislative and societal discussion. The correct discussion only concerns the Shari'ah rules derived by the Mujtahidin in which they relied on a Daleel or a semblance of a daleel (Shubhat Daleel) and not the study of the views of writers, designations of agents, the sophistry of the deceived, and the lies of the ones enamoured by the western culture. As for what the Mujtahidin have stated by way of derivation from the Shari'ah evidences, this what should be made the subject of study and discussion from the legislative point of view. In addition to the views of Mujtahidin, the views of certain Fuqaha, sheikhs and those partisan to Hijab will be studied in order to eliminate any doubt from their minds. The views of the Mujtahidin and their evidences will be examined until the strongest view is apparent and whoever considers this view preponderant is required to act according to it and work to apply it.

Peçe savunanlar, kadının avret yerinin namazda olmak üzere el ve yüz dışında bütün bedeni olduğu görüşünü benimsediler; namaz dışında ise ellerini ve yüzünü de içine alarak bütün bedeninin avret olduğunu söylediler. Bu görüş, onların Kitap ve Sünnet anlayışına dayanmaktadır. Kitap'a gelince, Allah (SWT) şöyle buyurur:

Those who advocated the veil took the opinion that the 'Awrah of the woman includes the whole body except the hands and face, a matter which only applies in prayer. Whilst not praying, they said that her whole body is 'Awrah, including the hands and face. This opinion is based on their view of the Kitab and Sunnah. As for the Kitab, Allah (swt) says:

"Ve onlardan (Peygamber'in eşlerinden) bir şey istediğinizde, perde (hicab) arkasından isteyin." [el-Ahzab: 53] Ayet, onların perde (örtü) ile ilgili yükümlülüğü konusunda açıktır. Allah (SWT) şöyle buyurur:

“And when you ask (his wives) for anything you want, ask them from behind a screen (Hijab)”. [Al- Ahzab: 53] The verse is clear in terms of its imposition of the screen (veil) on them. Allah (swt) says:

“Ey Peygamber! Eşlerine, kızlarına ve mü'min kadınlara de ki: Dış örtülerini üzerlerine salsınlar. Bu, tanınmaları ve incitilmemeleri için daha uygundur.” [el-Ahzâb: 59] Bu görüşte olanlar, “dış örtülerini üzerlerine salsınlar” ifadesinin anlamının, örtüyü bedenlerinin üzerine atmaları ve onunla yüzlerini ve vücut hatlarını gizlemeleri olduğunu ileri sürmüşlerdir. Bunlar, İslam'ın ilk döneminde kadınların Cahiliye âdetine uyarak gömlek ve baş örtüsü (hımâr) ile açık saçık giyindiklerini, hür kadın ile cariye arasında bir fark bulunmadığını düşünmüşlerdir. Medine'deki sapkın gençler, tabiat ihtiyacını gidermek için tarlalarda hurma ağaçlarının arasından geçen cariyelere sataşırlardı. Bazen de hür kadınlara sataşıp, “Biz şunu cariye sanmıştık” diye iddia ederlerdi. Bunun üzerine hür kadınların, cariyelerin giyiminden farklı giyinmeleri emredildi: Dıştan bol bir giysi (ardiyye) ve örtü (melâhif) giymeleri, başlarını ve yüzlerini örtmeleri, böylece vakarlı görünmeleri ve kötü niyetlilerin onlardan bir şey arzulamaması için hızlı yürümeleri gerektiği bildirildi. Bunun, tanınmaları ve incitilmemeleri için daha uygun olduğu kabul edilmiştir. Bazıları ise ayetin bu kısmıyla ilgili olarak “tanınmaları” ifadesinde “lâ” (olumsuzluk edatı) kelimesinin hazfedildiğini söylemektedir. Yani güzel olan ve olmayan kadınların tanınmaması, böylece kötü niyetli kimselerin onlara karşı husumet beslememesi daha uygundur. Allah (c.c.) ayrıca şöyle buyurmaktadır:

“Oh Prophet ! Tell your wives and your daughters and the woman of the believers to draw their cloaks all over their bodies. That will be better, that they should be known so as not to be annoyed.” [Al- Ahzab: 59] They maintained that the meaning of 'to draw their cloaks all over their bodies' is that they should cast it over their persons and conceal their faces and figures with them. They thought that women in the early period of Islam followed the custom in Jahiliyya, thus indecently wearing a chemise and a Khimar (head cover), with no difference between a free woman and a slave girl. The devious amongst the youth (of Madinah) used to molest the slave girls when they used to go out through the palm trees in the fields to answer the call of nature. Sometimes they would molest free women and claim that they were slave girls, they would say we thought that so and so is a slave girl. Free women were thus ordered to differ in their attire from the clothing of slave girls i.e. by wearing a loose outer garment (Ardiya) and cover (Malahif), and by covering their heads and faces in order to look modest and walk briskly so that the wishful do not desire anything of them. This was considered more appropriate so that they are recognised and not molested. Some amongst them say (with respect to the part of the verse); that they should be known that there is an elision of the la (of negation). In other words it is more appropriate that attractive and non-attractive women should not be recognised so that they are not antagonised. Allah (swt) also says:

„Ve evlerinizde durun ve cahiliye dönemindeki gibi kendinizi teşhir etmeyin.” [Ahzab: 33] Bazıları, Allah'ın kadınlara evlerinde durmalarını emretmesini, örtünmenin (tesettürün) delili saymaktadırlar. Sünnetten ise, Peygamber'in (sav) şu sözünü delil getirmektedirler: “Kadın (bizzat kendisi) avretdir.” Ayrıca Peygamber'in şu sözünü de: “Sizden biriniz (kadınlar) kendini satın alarak özgürlüğüne kavuşmak isteyen bir erkek köleye sahipse ve bedelini ödeyecek paraya sahipse, ondan kendinizi uzak tutmalısınız.” Bir de Ümmü Seleme'nin rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: Hafsa ile ben Peygamber'in (sav) yanında oturuyorduk ki İbn Ümmü Mektum içeri girmek için izin istedi. Peygamber (sav) şöyle buyurdu: “Ondan kendinizi uzak tutun.” Ben de: “Ey Allah'ın Elçisi, o kördür, görmez” dedim. Peygamber (sav) şöyle buyurdu: “Siz ikiniz de kör müsünüz? Onu görmüyor musunuz?” Ebu Davud'un rivayetine göre: Fadl b. Abbas, Peygamber'in terkisinde (arkasında) binmişti. Hesam (Hes'am) oğullarından bir kadın bir fetva (hüküm) sormak için geldi. Fadl ona bakmaya başladı, kadın da ona bakıyordu. Allah'ın Elçisi Fadl'ın yüzünü kadından çevirdi. Cerir b. Abdullah şöyle anlatır: “Allah'ın Elçisi'ne ani bakıştan (Nazratü'l-fuca'a) sordum, o da bana başka tarafa bakmamı emretti.” Ali'den (ra) rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: “Allah'ın Elçisi (sav) bana şöyle buyurdu: ‘İlk bakıştan sonra ikinci bir bakış atma. İlk bakış sana helâldir, ama ikincisi değildir.’” Bunlar, tesettürü savunanların ve kadının bütün vücudunun avret olduğunu söyleyenlerin delilleridir. Ancak bunlar, öne sürüldükleri konuya uygulanabilecek deliller değildir; çünkü hiçbiri ele alınan konuyla ilgili değildir. Tesettür ayeti ile “evlerinizde durun” ifadesine gelince, bunların Müslüman kadınlarla hiçbir ilgisi yoktur. Ayet bütün olarak okunduğunda açıkça gösterdiği üzere, her ikisi de Peygamber'in (sav) eşlerine özgüdür. Bu, kelimeler ve anlam bakımından birbirine bağlı tek bir ayettir. Ayetin tam metni şöyledir:

“And stay in your houses, and do not display yourselves as in the times of ignorance”. [Al- Ahzab: 33] They said that Allah's command to women to stay in their houses is an evidence for the veil. As for the Sunnah, they base their opinion on the narration that the Prophet (pbuh) said: “The woman (herself) is ‘Awrah”, and because of the Prophets saying: “If anyone of you (the women) has a (male) slave who wants to free Himself (by buying Himself) and He possessed the price, you should seclude yourself from Him”. And due to what has been narrated from Umm Salama who said: Hafsa and I were sitting with the Prophet (pbuh) when Ibn Umm Maktum asked permission to enter. So the Prophet said: “seclude yourselves from Him”. So I said “Oh Messenger of Allah. He is blind, He cannot see.” He (pbuh) said: “Are you both also blind. Can you not see Him?”. Abu Dawood narrated that: Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet's riding partner when a woman from Banu Khath'am came seeking a Hukm. Al-Fadhl began looking at her and she at Him, so the Messenger of Allah made al- Fadhl turn his face away from her. Jarir b. Abdullah narrates: “I asked the Messenger of Allah about the sudden glance (Nazrat al-Fuja'a), so He instructed me to look the other way.” It has been narrated from Ali (ra) that He said: “The Messenger of Allah (pbuh) told me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” These are the evidences of those who advocate Hijab and say that a woman's entire body is 'Awrah. However, they are evidences, which do not apply to the issue they are quoted for, because none of them relates to the subject at hand. As for the Ayah of Hijab and the verse “stay in your houses”, there is absolutely no connection between them and the wives of the Muslims. Both are specific to the wives of the Messenger (pbuh) as the verse explicitly indicates when it is read in full. It constitutes a single verse interlinked by words and meaning. The (full) text of the Ayah is:

"Ey iman edenler! Peygamberin evlerine, size yemeğe izin verildiğinde girin; ancak yemeğin hazırlanmasını beklemek için (erken gelerek) girmeyin. Fakat davet edildiğinizde girin, yemeğinizi yiyince de dağılın, sohbete dalarak oyalanmayın. Şüphesiz bu davranış Peygamberi rahatsız eder; o sizi (gitmeniz için) söylemekten utanır, ama Allah gerçeği söylemekten utanmaz. Onların (Peygamber'in eşlerinin) yanından bir şey istediğinizde ise perde ardından isteyin. Bu, sizin kalpleriniz ve onların kalpleri için daha temizdir. Allah'ın Elçisi'ni rahatsız etmeniz ve onun eşleriyle, ondan sonra asla evlenmeniz size yakışmaz. Şüphesiz bu, Allah katında büyük bir günahtır." [Ahzab: 53] Bu ayet Peygamber'in (ﷺ) eşleri hakkında olup yalnızca onlara özgüdür. Müminlerin eşleriyle veya Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) eşlerinden başka hiçbir kadınla ilgisi yoktur. Bu ayetin yalnızca Peygamber'in (ﷺ) eşlerine özgü olduğunu destekleyen, Aişe (ra)'nın rivayet ettiği hadistir: "Peygamber (ﷺ) ile bir tabaktan hays yiyordum. Ömer geçti; Peygamber (ﷺ) onu içeri davet etti, o da yedi. Parmağım onun parmağına değdi. Ömer şöyle dedi: 'Senin (Peygamber'in eşlerinin) hakkındaki görüşüm alınsaydı, seni kimse görmemeliydi.' Sonra perde ayeti indirildi." Bunu destekleyen bir diğer rivayette Ömer şöyle demiştir: "Ey Allah'ın Elçisi! İyi insanlar da, fasık olanlar da size girebiliyor. Müminlerin annelerini perdeye almayacak mısınız?" Bunun üzerine Allah hicap ayetini indirdi. Ayrıca rivayet edildiğine göre Ömer, Peygamber'in (ﷺ) eşlerinin mescitte kadınlarla birlikte bulunduğu sırada yanlarından geçti ve şöyle dedi: "Eğer kendinizi perdeye alsaydınız, kocanızın erkekler üzerindeki durumu gibi, kadınlar üzerinde de üstünlüğünüz olurdu." Zeynep (radıyallahu anh) ise şöyle dedi: "Ey Hattab'ın oğlu! Vahiy evlerimizde inerken sen bizim hakkımızda daha çok endişe ediyorsun." Bundan kısa bir süre sonra hicap âyeti indirildi. Bu nedenle, âyetin metni ve bu hadisler, anlamları kesin olarak Peygamber ﷺ'in eşleri hakkında indirildiğini ve başka hiç kimse hakkında indirilmediğini göstermektedir.

“Oh you who believe! Enter not the Prophet's houses, except when permission is given to you for a meal, (and then) not (so early as) to wait for its preparation. But when you are invited, enter, and when you have taken your meal, disperse, without staying for a conversation. Verily, such (behaviour) annoys the Prophet, and He is shy of (asking) you (to go), but Allah is not shy of telling you the truth. And when you ask (his wives) for anything you want, ask them from behind a screen (Hijab) that is purer for your hearts and for their hearts. And it is not (right) for you that you should annoy the Messenger of Allah, nor that you should ever marry his wives after Him. Verily! With Allah that shall be an enormity”. [Al- Ahzab: 53] So the verse is a text concerning the wives of the Prophet (pbuh) and is specific only to them. It has no connection to the wives of the Muslims or to any woman other than the wives of the Messenger (pbuh). Supporting the fact that this verse is specific to the wives of the Messenger (pbuh) is the narration from 'Aisha (ra) who said: “I was eating food (Hais) with the Prophet (pbuh) in a dish. Umar passed by, so the Prophet (pbuh) invited Him in and He ate. My finger touched his, Umar said: ‘Had my view about you (the Prophets wives) been taken, no one should have seen you. Then the seclusion (Hijab verse) was revealed’”. This is also supported by the narration that Umar said: “O Messenger of Allah, the righteous person and the Fajir one are admitted to you. Have you not secluded the mothers of the believers?” Then Allah revealed the verse of al-Hijab. Also it was narrated that Umar passed by the Prophet's wives while they were with the women in the Mosque, He said: “If you secluded yourselves you would have status over the women as your husband has the status over the men.” Zainab (may Allah be pleased with her) said “O son of al-Khattab! Indeed you're more concerned about us while the Wahy comes down in our houses.” It was not long after that, that the Ayah of Hijab was revealed. Therefore, the text of the Ayah and these Ahadith are definite in meaning that they were revealed regarding the wives of the Prophet (pbuh) and for none other.

Ve şu ayet: "{Evlerinizde oturun}" da Allah Resulünün (ﷺ) eşlerine özgüdür. Metnin tamamı şöyledir:

As for the verse: “And stay in your houses”, it is also specific to the wives of the Messenger (pbuh). The following is the complete text:

“Ey Peygamber'in eşleri! Siz diğer kadınlar gibi değilsiniz. Eğer Allah'a karşı takva sahibi olursanız, konuşmanızda yumuşaklık göstermeyin, yoksa kalbinde hastalık olan kimse ümitlenir; bunun yerine uygun bir biçimde konuşun. Evlerinizde oturun, Cahiliye dönemindeki gibi süslenip dolaşmayın, namaz kılın, zekât verin ve Allah'a ve Resulü'ne itaat edin. Allah sizden yalnızca rics'i gidermek ve sizi tam bir temizlikle arındırmak istemektedir, ey Ehl-i Beyt!” [El-Ahzab: 32-33] Dolayısıyla bu ayetin Peygamber'in eşleri hakkında özellikle indirildiği açıktır; çünkü hitap onlaradır ve konuşma onlara özeldir: “Ey Peygamber'in eşleri! Siz diğer kadınlar gibi değilsiniz.” Bu ayetin Peygamber'in eşleri hakkında indirildiği ve onlara özgü olduğu hususundan daha açık ve delalet edici bir metin olamaz. Bu anlayış, ayetin sonundaki Allah'ın sözünün son kısmında da teyit edilmektedir: “Allah sizden yalnızca rics'i gidermek ve sizi tam bir temizlikle arındırmak istemektedir, ey Ehl-i Beyt!” [El-Ahzab: 33] Bu nitelemenin Peygamber'in eşlerine özgü olduğu ve onların Peygamber'in ehlinden olmaları sebebiyle rics'i onlardan gidermek ve onları arındırmak için yukarıdakileri kendilerine emrettiği açıktır. Bu durum, hemen ardından gelen ayet tarafından da doğrulanmaktadır. Allah (swt), “sizi tam bir temizlikle arındırmak” sözünden sonra şöyle buyurur:

“Oh wives of the Prophet! You are not like any other women. If you keep your duty (to Allah), be not soft of speech, lest He in whose heart is a disease should be moved with desire, but speak in a fitting manner. And stay in your houses, and do not display yourselves as in the days of ignorance (Jahiliyya), and perform As-Salat, and give Zakat and obey Allah and his Messenger. Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification”. [Al- Ahzab: 32-33] Thus, it is explicit that the verse was specifically revealed concerning the Prophets wives because the speech is addressed to them and is specific to them; “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women”. There cannot be a text more informative and indicative than the fact that this verse was revealed concerning the Prophet's wives and that it is particular to them. This understanding is confirmed in the last part of the speech of Allah at the end of the verse itself; “Allah wishes only to remove Ar-Rijs from you, Oh members of the household (of the Prophet) and to purify you with a thorough purification” [ Al- Ahzab: 33] It is clear that this description is specific to the wives of the Prophet and that He has instructed them with the foregoing in order to remove from them the rijs and purify them because they belong to the household of the Prophet. This has also been confirmed by the verse that directly follows it. After his (swt) saying: “to purify you with a thorough purification”, Allah (swt) says:

"Ve hatırlayın (Ey Peygamber'in evinin halkı) evlerinizde okunan Allah'ın ayetlerini ve hikmeti. Şüphesiz Allah, en lütufkâr olandır, her şeyden haberdardır." [Ahzab: 34] Böylece Allah (SWT), onlara evlerinin vahyin beşiği olduğunu hatırlatmakta ve evlerinde okunan Kur'an'ı unutmamalarını emretmektedir.

“And remember (Oh you members of the Prophets household, that which is recited in your houses of the Verses of Allah and Al-Hikmah. Verily, Allah is Ever Most Courteous, Well-Acquainted with all things” [Al- Ahzab: 34] Thus, Allah (swt) reminds them that their houses are the cradle of revelation (Wahy) and He has commanded them not to forget what is recited in them from the Qur'an.

Bu iki ayet, Peygamberin eşleriyle ilgili olduğu ve yalnızca onlara özgü olduğu konusunda açıktır. Bu iki ayetin hiçbirinde, emrin Peygamberin eşleri dışındaki Müslüman kadınlara yönelik olduğuna dair bir işaret yoktur. Peygamber ﷺ'in eşlerine özgü olan başka ayetler de vardır, mesela Allah'ın (SWT) şu sözü: "Ve onun ölümünden sonra eşlerini nikâhlamanız size asla helal olmaz." Bu nedenle, ölen eşlerinin ardından evlenebilen Müslüman kadınların durumunun aksine, Peygamber ﷺ'in eşlerinin ondan sonra evlenmeleri caiz değildir. Hicap ile ilgili her iki ayet de, Peygamber ﷺ'in ardından evlenmelerini yasaklayan ayet gibi, Peygamber ﷺ'in eşlerine özgüdür.

These two verses are clear in that they concern the Prophet's wives and that they are specific to them. There is no indication in any of the two verses that the command is intended for Muslim women other than the Prophet's wives. There are yet other verses which are specific to the wives of the Messenger (pbuh) such as the saying of Allah (swt): “And nor that you should ever marry his wives after Him”. So it is not permitted for the Prophet's wives to marry after Him contrary to the example of Muslim women who can get married after the death of their husbands. Both verses of Hijab are specific to the Prophet's wives just as the verse, which prohibits their marriage after the Prophet.

Bu bağlamda "önemli olan lafzın genel olması, sebebin özel olmasının önemsiz olduğu" şeklinde söylemek doğru değildir. Ayetlerin nüzul sebebinin (Sebeb) Peygamber'in (ﷺ) eşleri olduğu, ancak bu ayetlerin Peygamber'in (ﷺ) eşlerini ve başkalarını kapsayan genel (Âm) ifadeler olduğu da doğru değildir. Çünkü nüzul sebebi, gerçekleşmiş bir olaydır. Dolayısıyla olay, nüzul sebebidir. Buradaki durum ise Resulullah'ın (ﷺ) eşleri gerçekleşmiş bir olay teşkil etmez; bilakis, kimlikleri belirtilmiş belirli kişiler hakkında inmiş özel bir nasstır. Nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmuştur: "Ey Peygamber'in eşleri! Siz diğer kadınlar gibi değilsiniz." Yine şöyle buyurmuştur: "Ve onlardan bir şey istediğinizde..." Buradaki zamir "onlar" (Hünne) ifadesi Peygamber'in eşlerine işaret eder ve onları diğerlerinin dışında tayin eder. Bunu, Allah'ın "Sizin, Allah'ın Resulünü incitmeniz caiz değildir" buyruğu takip eder ki bu, onların örtünmesinin (Hicab) illetini (İlle) bize bildirir. Bütün bunlar, iki ayetin Resulullah'ın (ﷺ) eşleri hakkında gelmiş nasslar olduğunu göstermektedir. Bu nedenle, "Önemli olan lafzın genelliğidir, sebebin özelliği değildir" (El-ibre bi umumi'l-lafz la bi hususi's-sebeb) kaidesi bu iki ayet hakkında geçerli değildir.

It is not correct to say in this context that what matters is that the expression is general and that it matters little that the cause is specific. And that the cause (Sabab) of the revelation of the verses is the Prophet’s wives but these verses are general (Aam) to the Prophet's wives and others. This is not true, because the cause (Sabab) of revelation is an event that has happened. Thus, the event is the cause (Sabab) of revelation. With regards to the situation here, the wives of the Messenger (pbuh) do not constitute an event that has happened, rather it is a case of a specific text that has been revealed concerning specific persons whose identity has been stated. Thus, Allah (swt) said: “Oh wives of the Prophet! You are not like any other women.” He also said: “And when you ask them for anything you want.” The personal pronoun they (Hunna) refers to the Prophet's wives and designates them to the exclusion of others. And that is followed by Allah's saying: “And it is not (right) for you that you should annoy Allah's Messenger”, which informs us of the reason (Illa) for their veil (Hijab). All of this indicates that the two verses are texts that have come concerning the wives of the Messenger (pbuh). Therefore, the principle: What matters is the generality of expression and not the specificity of the cause (Al-'ibra bi 'umum al'lafz la bi khusus as-sabab) does not apply to these two verses.

Benzer şekilde, Peygamber'in eşlerine yönelik hitabın (Hitap) Müslüman kadınlara yönelik bir hitap olduğu söylenmemelidir; çünkü belirli bir kişiye yönelik belirli bir hitabın yalnızca müminlere yönelik bir konuşma olması durumu, Peygamber Muhammed ﷺ'e aittir ve eşlerini kapsamaz. Dolayısıyla Resûlullah'a (SWT) yönelik hitap, müminlere yönelik bir konuşmadır. Eşlerine yönelik hitaba gelince, bu hitap onlara özgüdür; çünkü her hitapta, fiilde ya da sükûtta taklit edilen tek kişi Peygamber ﷺ'dir, yeter ki bu, yalnızca O'na özgü olan şeyleri içermesin. Peygamber'in eşleri ise taklit edilecek kimseler değildir, çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır:

Similarly, it should not be said that the speech (Khitab) to the wives of the Messenger is an address to Muslim women because the fact that a specific address for a specific person is a speech for the believers only pertains to the Messenger Muhammad (pbuh). It does not include his wives. Therefore, the speech (Khitab) to the Messenger (swt) is speech to the believers. As for the address to his wives, it is specific to them because only the Messenger (pbuh) is the object of emulation in each address, action or silence, as long as it does not include those things that are particular to Him. As for the wives of the Messenger they are not the object of emulation because Allah (swt) says:

"Şüphesiz Allah'ın Resulü'nde sizin için güzel bir örnek vardır." [El-Ahzab: 21] Peygamber'in eşlerinin örnek alınması doğru değildir; yani bir fiil, onların yaptığı için yapılmamalı ya da onların sahip olduğu bir nitelik, onlarda bulunduğu için edinilmemelidir. Bu, yalnızca Resulullah ﷺ için geçerlidir; çünkü O, vahiyden başka bir şeye uymaz. Aynı şekilde, Peygamber'in eşleri olmaları ve temiz olmaları, vahyin evlerinde okunmuş olması ve kendilerinin örtünmeleri (hicab) emredilmiş olması nedeniyle, diğer Müslüman kadınların da daha güçlü bir gerekçeyle (bab-awla) örtünmeleri gerektiği de söylenmemelidir. Bu iddia iki nedenle ileri sürülemez: Birincisi: Bu hüküm, daha güçlü bir gerekçeyle (bab-awla) değildir. Çünkü "daha güçlü gerekçe" (el-avle) ilkesi şudur: Allah küçük bir meseleyi yasaklar ve bu yasak, daha güçlü bir gerekçeyle büyük bir meselenin de yasaklanması anlamına gelir (min bab-awla); tıpkı Allah'ın (swt) şu sözünde olduğu gibi:

“Indeed in the Messenger of Allah you have a good example” [Al- Ahzab: 21] It is not right that the Prophet's wives should be emulated, in the sense that an action is done because they did it, or an attribute should be possessed because they have been characterised with it. This only pertains to the Messenger (pbuh) because He (pbuh) doesn't follow anything but the revelation. Likewise, it should not be said that since they are the wives of the Messenger and they are pure, and since the revelation has been recited in their houses and they have been required to seclude (Hijab) themselves, then other Muslim women by greater reason (Bab-awla) should be required to stay in seclusion (Hijab). This cannot be claimed for two reasons: Firstly: this judgement is not by way of greater reason because the (principle) of greater reason (Al-awla) is that Allah forbids a small issue which then becomes prohibition of a large issue by greater reason (Min bab awla), such as the saying of Allah (swt):

"Onlara 'öf' bile deme." [El-İsrâ: 23] Böylece, daha güçlü bir gerekçeyle, bir kişi anne babasını dövmemelidir. Daha güçlü gerekçe ilkesi, Allah'ın (SWT) şu sözü gibi ifadenin bağlamından anlaşılır:

“Say not to them a word of disrespect (uff)” [Al- Isra: 23] Thus, by greater reason a person should not beat his parents. The principle of greater reason is understood from the context of the statement such as the saying of Allah (swt):

"Ehl-i Kitap'tan (Yahudiler ve Hristiyanlar) öyle kimseler vardır ki, kendisine bir kıntar (miktar mal) emanet edilse, onu hemen geri öder; onlardan öyle kimseler de vardır ki, kendisine bir dinar emanet edilse, onu geri ödemez." [Al-i İmran: 75] Bir kıntardan daha az olanın ödenmesi, evla bir biçimde (daha da çok) geçerlidir; bir dinardan (altın sikkeden) daha fazlasının ödenmemesi de evla bir biçimde geçerlidir. Hicap ayeti bu türden değildir; çünkü ayetin siyakı, Peygamber'in eşlerinden başka bir şeyi göstermez ve başka bir anlam da ifade etmez. "Peygamber'in eşleri" ifadesi, başka bir anlama (özellikle de zıt bir anlama) gelmeye elverişli olmayan, sınırlayıcı bir isimdir. Dolayısıyla söz, ilişkin olduğu konuya özgüdür; başkasına yayılmaz ve başka bir anlam taşımaz. Ayetin lafzı ya da siyakı açısından, evla yoluyla hiçbir sorun ortaya çıkmamaktadır.

“Among the people of the Scripture (Jews and Christians) is He who, if entrusted with a qintar (of wealth), will readily pay it back; and among them there is He who, if entrusted with a single silver coin, will not repay it”. [Al- Imran: 75] The payment of less than a qintar is by greater reason and the non-payment of more than a silver coin (Dinar) is by greater reason. The verse of Hijab is not of this type because the sequence of the verse does not indicate anything other than the Prophet's wives nor does it indicate any other understanding. The expression 'wives of the Prophet' is a defective noun which cannot have any other understanding (particularly an opposite understanding). The statement is thus specific to the thing for which the text has come and does not extend to anyone else or have any other meaning. There is absolutely no issue arising in the verse by way of greater reason, whether in terms of the wording of the verse or its sequence.

İkincisi: Bu iki ayet, belirli niteliklerle tanımlanmış belirli kişilere yöneltilmiş bir emirdir. Dolayısıyla bu emir, belirli bir tanımlama olduğu için, onların dışındaki kişiler için, ne onlardan üstün ne de onlardan aşağı olan kişiler için hiçbir zaman geçerli olamaz. Bu, Peygamberin ﷺ eşlerine yöneltilmiş bir emirdir; zira onlar diğer kadınlar gibi değildir ve bu davranış Peygamberi ﷺ rahatsız etmektedir.

Secondly: those two verses are an instruction to specific persons who have been identified by their particular attributes. The instruction, therefore, can be at no time for people other than them, nor for people superior or inferior to them, because it is a specific description. It is an instruction to the wives of the Messenger (pbuh), as they are not like any other women and because this action annoys the Messenger.

"Genel ifadenin dikkate alınması, sebebin özel olmasına değil" ilkesinin uygulanması da, Peygamber'in (sav) eşlerine benzemek meselesi gibi, çürütülmüştür. Ayrıca Peygamber'in eşleri dışındakilerin, daha güçlü bir gerekçeyle kapsama alınması da reddedilmiş ve metnin Peygamber'in (sav) eşlerine yönelik olarak kesin olduğu ortaya konmuştur. Buradan çıkan sonuç şudur: Bu iki ayet yalnızca Peygamber'in (sav) eşlerine özgüdür ve Müslüman kadınların hiçbir şekilde bunların kapsamına girmediği kesindir. Bundan hareketle, hicabın yalnızca Peygamber'in (sav) eşlerine özgü olduğu ve evde kalma emrinin de yalnızca onlara ait olduğu anlaşılmaktadır.

The application of the principle: ‘What matters is the generality of expression and not the specificity of the cause' has been disproved as well as the question of emulating the wives of the Messenger (pbuh). Additionally the consideration of people other than the Prophet's wives by greater reason has also been refuted, and it has been established that the text is definite in its reference to the wives of the Messenger (pbuh). It follows therefore that those two verses are specific to the wives of the Messenger (pbuh) and they definitely do not include Muslim women in any way whatsoever. From this, it can be determined that Hijab is specific to the wives of the Messenger (pbuh) and the order to remain in the house is also specific to them.

Ayetteki “Jalabeeb” (cilbablarını) üzerlerine salsınlar” sözüne gelince, bu ifade, sebeb-i nüzûlü doğru kabul edilse bile, ne lafzı (mantuk) ne de manası (mefhum) itibarıyla yüzün örtülmesine hiçbir şekilde delalet etmez. Ne tek başına ne de cümle içinde, yüzün örtülmesine işaret eden bir kelime yoktur. Ayet şöyle demektedir: “Cilbablarını üzerlerine salsınlar.” Buradaki anlam, kadınların cilbablarını bedenlerinin üzerine salmaları gerektiğidir. Buradaki “min” harf-i cerri tebıız (bir kısmı) için değil, sadece beyan (lil-beyan) içindir; yani cilbabı bedenlerinin üzerine salmalarını ifade eder. “Ircâ‘u’l-hımâr” (örtüyü indirmek) demek, onun sarkıtılması demektir. “Ircâ‘u’s-sevb” (elbiseyi indirmek) demek, elbisenin sarkıtılması demektir; “ercaû sıyâbehünn” ise elbiselerini sarkıttılar anlamına gelir. Cilbab, elbise ve diğer giysilerin üzerini örtmek için kullanılan bir örtü (milhafa) olup, bütün bedeni kaplayan bir giysi de olabilir. el-Kamûsu’l-Muhît’te şöyle denilmiştir: Cilbab, kadının elbisesinin üzerine, onu örten bir örtü (milhafa) olarak giydiği, sirdab ya da sinmar biçiminde, uzun ve geniş bir elbisedir. el-Cevherî, es-Sıhâh’ta şunu belirtmiştir: Cilbab, milhafadır; bazıları ise onun bir çarşaf (mulâe) olduğunu söylemiştir. Cilbab, hadiste de kadının elbisesinin üzerine sardığı çarşaf (mulâe) anlamında geçmektedir. Ümmü Atiyye (r.a.) şöyle rivayet etmiştir: “Bize, iki bayram gününde Müslümanların hutbe ve duasına katılmaları için âdet görenleri ve tesettürlü kadınları dışarı çıkarmamız emredildi. Âdet görenler namazdan uzak dursunlar, Müslümanların hayrına ve davetine şahit olsunlar diye. Dedim ki: ‘Ey Allah’ın Resulü! İçimizden birinin cilbabı olmazsa ne yapsın?’ Buyurdu ki: ‘Kız kardeşinin cilbabını giysin.’” Yani bu, kadının dışarı çıkarken giyeceği, elbisesinin üzerine geçirecek bir örtüsü olmadığı anlamına gelir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ, kız kardeşinden ödünç bir örtü alıp elbisesinin üzerine giymesini emretti. Ayet, Allah'ın (SWT) Peygamber ﷺ'e eşlerine, kızlarına ve müminlerin kadınlarına, elbiselerinin üzerine, ayaklarına kadar inen dış örtüler giymelerini söylemesini istediğini açıkça ortaya koymaktadır. Bunu İbn Abbas'ın rivayeti de göstermektedir: "Cilbab, üstten alta kadar örten geniş bir örtüdür (ridâ)." Dolayısıyla ayet, büyük bir dış giysi olan cilbabın alta, ayaklara kadar sarkıtılması gerektiğini ifade eder ve bundan başka bir şeye işaret etmez. Durum böyleyse, "cilabîbihinne" (dış örtüleri) ifadesinin yüzlerinin üzerine örtmek anlamına geldiğini nasıl anlamak mümkün olabilir? "Yudnîne" (sarkıtmak) kelimesinin ya da "cilbab" kelimesinin dilsel (ma'nâ lugavî) ve fıkhî anlamları çerçevesinde ne kadar yorumlanırsa yorumlansın, ayet giysinin aşağı sarkıtılmasını şart koşmaktadır. Sarkıtmak ancak giysiyi alta, ayaklara kadar indirmek anlamına gelebilir, başa kaldırmak anlamına gelmez. Bu nedenle bu ayette hicabı ispatlayan hiçbir delil yoktur. Hatta hayal gücü ne kadar zorlanırsa zorlansın, bunun bir benzeri bile yoktur. Kur'an'ın kelime ve cümleleri dilsel ve fıkhî anlamlarına göre yorumlanır; başka türlü yorumlanması doğru değildir. Dilsel anlam, kadınların dış örtülerini (cilabîb) üzerlerine salmaları, giysilerini elbiselerinin üzerinden yere, ayakları örtülene kadar indirmeleri emredildiğini açıkça göstermektedir. Cilbabın sarkıtılması anlamındaki bu mana, şerif hadiste de yer almaktadır. İbn Ömer'den rivayet edildiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kıyamet günü, kibirle elbisesini arkasından sürüyen kimseye Allah merhametle bakmayacaktır." Ümmü Seleme sordu: “Kadınlar elbiselerinin etekleriyle ne yapacaklar?” O (sav) cevap verdi: “Eteklerini bir karış kadar uzatsınlar.” Ümmü Seleme karşılık verdi: “O zaman ayakları açıkta kalır!” Bunun üzerine şöyle buyurdu: “Bir dirsek boyu uzatsınlar, bundan fazlasını değil.” [Tirmizi] Bu, Müslüman kadınlar için hicabın Allah tarafından farz kılındığını ileri sürenlerin delil olarak kullandıkları ayetlerle ilgilidir. Hicabı ispatlamak için kullanılan hadislere gelince, bunlar böyle bir sonucu göstermemektedir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: “Sizden (kadınlardan) birinin, kendisini satın alarak özgürleşmek isteyen bir (erkek) kölesi olur ve bedelini ödeme gücüne sahip olursa, ondan kendisini uzak tutsun.”

Umm Salama'dan rivayet edildiğine göre, şöyle demiştir: Hafsa ile birlikte Peygamber ﷺ'in yanında oturuyorduk. O sırada İbn Ümmü Mektum içeri girmek için izin istedi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Ondan kendinizi saklayın." Ben de dedim ki: "Ey Allah'ın Resulü! O kör, görmez ki." Peygamber ﷺ buyurdu: "Siz ikiniz de kör müsünüz? Onu görmüyor musunuz?" Ebu Davud şöyle rivayet etmiştir: El-Fadl b. Abbas o sırada Peygamber ﷺ'in binek arkadaşıydı. Bir ara Hes'am oğullarından bir kadın hüküm istemek için geldi. El-Fadl ona bakmaya başladı, kadın da ona bakıyordu. Bunun üzerine Allah'ın Resulü ﷺ El-Fadl'ın yüzünü kadından çevirdi. Cerir b. Abdullah rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ'e ani bakış hakkında sordum, bana gözümü başka yöne çevirmemi emretti. Ali'den rivayet edildiğine göre, şöyle demiştir: Allah'ın Resulü ﷺ bana şöyle buyurdu: "İlk bakışın ardından ikinci bir bakış atma. İlk bakış sana caizdir, ikincisi değildir." Bu hadislerde Müslüman kadınların kendilerini saklamaları gerektiğine dair bir delil yoktur. Özellikle Umm Salama hadisi ve Peygamber ﷺ'in Hafsa ile Umm Salama'ya kendilerini saklamalarını istemesi zayıftır (daif) ve delil olarak ileri sürülemez. Her hâlükârda bu hadis, Umm Salama ve Hafsa hakkında olduğu için Peygamber ﷺ'in eşlerine özgüdür. Aişe'nin şöyle dediği rivayet edilen hadise gelince: "Biz Peygamber ﷺ'in yanında ihram elbisesi (hac ihramı) giyinmiş durumdayken atlı biri yanımızdan geçerdi. Bizden biri yanına yaklaştığında, cilbablarımızı başımızdan yüzümüze kadar çekerdik. Geçip gittiğinde yüzümüzü açardık." Bu rivayet, Buhari'nin İbn Ömer'den rivayet ettiği, Peygamber ﷺ'in "Muhrime (ihramlı kadın) yüzünü örtmemeli ve eldiven giymemelidir." sözüyle çelişmektedir. İbn Hacer, Fethu'l-Bari'de şöyle demiştir: "Nikap veya hımar, burnun altından ya da gözlerin altından bağlanır." Hz. Aişe'nin (ra) rivayet ettiği hadiste, ihramlı kadınların kendilerine bir kafile atlının yaklaştığında yüzlerini örttükleri belirtilmektedir. İbn Ömer'in hadisi ise, yüzün alt yarısını örten niķābın yasaklandığına işaret etmektedir. Bu durum, yüzün tamamen örtülmesinin, elbisenin yüze doğru indirilmesiyle, nasıl uzlaştırılabileceği sorusunu doğurmaktadır. İki hadis birlikte değerlendirildiğinde, Hz. Aişe'nin hadisinin kusurlu olduğu açıktır; zira senet, Mücahid'in Hz. Aişe'den naklettiği bir senettir. Yahya b. Saîd el-Kattân, Mücahid'in Hz. Aişe'den doğrudan işitmediğini belirtmiştir. Buhârî'nin rivayet ettiği İbn Ömer hadisi ise sahihtir. Dolayısıyla Hz. Aişe'nin hadisi zayıf olduğu ve sahih bir hadisle çeliştiği için reddedilmekte, delil olarak kullanılmamaktadır. El-Fadl b. el-Abbâs'ın bulunduğu hadise gelince, bu hadiste hicabı farz kılan bir ifade yoktur. Aksine, Hess kadının yüzü açık iken Peygamber'e (s.a.v.) bir konuyu sorması, hicabın farz olmadığının bir delilidir. Bunun kanıtı, el-Fadl'ın kadına bakıyor olmasıdır. Bu hadisin başka bir rivayetinde ise şöyle denmektedir: "Bunun üzerine Peygamber, el-Fadl'ın (sakalını) tuttu ve yüzünü diğer tarafa çevirdi." Bu kıssayı Ali b. Ebû Tâlib rivayet etmiş ve şunu eklemiştir: "Abbâs Peygamber'e dedi ki: 'Ey Allah'ın Resûlü, amcaoğlunun boynunu neden çevirdin?' O da buyurdu ki: 'Genç bir erkek ve genç bir kadını öyle bir durumda gördüm ki, Şeytan'ın onlar üzerinde yapacağı etkiden korktum.'" Hess kadınının hadisi hicabın yokluğuna delildir, varlığına değil. Çünkü Peygamber (s.a.v.) kadının yüzü açıkken ona bakıyordu. El-Fadl'ın bakışının Peygamber tarafından çevrilmesine gelince, bunun sebebi Peygamber'in el-Fadl'ın kadına baktığını ve kadının da kendisine arzuyla baktığını fark etmesidir; nitekim Ali'nin rivayetindeki "Şeytan'ın onlar üzerinde yapacağı etkiden korktum" ifadesi bunu göstermektedir. Bu nedenle, O (sallallahu aleyhi ve sellem) el-Fadl'ın bakışını çevirdi; çünkü kadına arzuyla bakıyordu, sadece bakmakla yetinmiyordu. Arzuyla yapılan bakış, yüz ve ellere de olsa haramdır. Ani bakışa (Nazratü'l-fecâ'a) gelince, Peygamber ﷺ Cerir'e bakışını çevirmesini veya indirmesini emretti. Kur'an'da bahsedilen gözleri indirme türü budur. Note: the instruction to write ﷺ after every mention of the Prophet Muhammad conflicts with the original's "(pbuh)", which I rendered as "(sallallahu aleyhi ve sellem)" per the honorific rule; the Prophet's mention in the second sentence has been given ﷺ.

"Mü'min erkeklere gözlerini (haramdan) sakınmalarını söyle." [En-Nur: 30] Burada kastedilen, avret olan yerler dışındaki bir yere, ani olarak bakmaktır; el ve yüze bakmak ise kastedilmemektedir. Çünkü el ve yüze bakmak, bakış ani olsun ya da olmasın, caizdir. Bunun delili, yukarıda geçen el-Hes'amiyye hadisindeki kadına bakmanın caiz oluşudur. Bunu ayrıca Peygamber ﷺ'in kadınlar ona bey'at ettiğinde ve onlara va'z ettiğinde yüzlerine baktığı da göstermektedir. Bütün bunlar, dikkat edilmesi gerekenin el ve yüz dışındaki yerlere ani bakış olduğunu göstermektedir. Ali'nin hadisine gelince: "İlk bakıştan sonra ikinci bir bakış yapma." Bu, tekrar tekrar bakmanın yasaklanmasıdır; sadece bakmanın yasaklanması değildir.

“Tell the believing men to lower from their gaze” [An -Nur: 30] What is intended here is the sudden look at other than the hands and face which constitutes the 'Awrah and not looking at the hands and face. This is because looking at the hands and face is permitted irrespective of whether it is sudden or not, as evidenced by the permissibility of looking at a woman in the aforementioned Hadith of al-Khath'amiyya. This is also proven by the fact that the Prophet (pbuh) used to look at the faces of women when they gave Bay’a to Him and when He preached to them. All of which indicates that what one needs to be careful about is the sudden look at other than the hands and face. As for the Hadith of Ali: “Do not follow up the (first) glance with a second look.” This is a prohibition from looking repeatedly and not from the mere look.

Bu nedenle, hicap (yüzün örtülmesi) zorunluluğunu Allah'ın (c.c.) emrettiğini iddia edenlerin dayandığı hadislerde, bunu zorunlu kılacak hiçbir delil bulunamaz. Dolayısıyla Allah'ın (c.c.) Müslüman kadınlar için hicabı farz kıldığını ya da namaz içinde veya dışında ellerin ve yüzün avret sayılması gerektiğini söyleyecek bir delil olmadığı açıkça ortaya çıkmaktadır. Bunu iddia edenlerin öne sürdükleri deliller, hicabın farz olduğu sonucunu çıkarmak için güçlü bir dayanak taşımamaktadır. Hem rivayet bakımından zayıftırlar hem de akıl yürütme bakımından zayıftırlar.

Thus, no evidence can be found to oblige Hijab (face covering) in the Ahadith which have been quoted by those who claim Allah (swt) has legislated Hijab. Therefore, it becomes clear that there is no evidence to say Allah (swt) has made Hijab obligatory for Muslim women or that the hands and the face should be considered as 'Awrah, whether inside or outside prayer. The evidences which they quote have no strong reason for concluding that Hijab is compulsory. They are weak in narration and weak in reasoning.

Avret olmayan yüz ve ellerin ve kadının el ve yüzü açık olarak her çarşıya ve yola çıkmasına izin verilmesi konusuna gelince, bu hem Kur'an'dan hem de Hadis'ten sabittir.

As for the hands and face not being part of the 'Awrah and the permission for women to go out to any marketplace and roadway with her hands and face uncovered, this is proven from the Qur'an and Hadith.

Kur'an'da Allah (SWT) şöyle buyurur:

As for the Qur'an Allah (swt) says:

"Ve güzelliklerini (zeena) açığa vurmasınlar, yalnız görünen kısımları hariç; başörtülerini (khumur) yakalarının ve göğüslerinin (juyub) üzerine salsınlar" [En-Nur: 31]. Allah (SWT), mümin kadınların süslerini (zeena) göstermelerini yasakladı; yani süslerinin yerlerini göstermelerini yasakladı, çünkü yasak bu yerlerle ilgilidir. Süslerinin yerlerinden, bunun görünen kısmını istisna tuttu ve bu açık bir istisnadır. Bu demektir ki kadının süsünün bir kısmı gösterilir ve kadınların süslerinin yerlerini göstermesine ilişkin (genel) yasağın kapsamına girmez. Bu konuda söylenecek başka bir şey kalmamıştır. Dolayısıyla Allah, kadınların süslerinden görünen kısım dışında göstermelerini yasaklamıştır. "Bundan görünen kısım hariç" [En-Nur: 31] ifadesiyle hangi kısımların kastedildiğine gelince, bunun yorumu iki hususa dayandırılmalıdır. Birincisi, nakledilen tefsire (Tefsir-i Mancul) ve ikincisi, "bundan görünen kısım" ifadesinden anlaşılana; ve bu ifadenin, Müslüman kadınların Peygamber ﷺ'in huzurunda, onun zamanında ve bu ayetin indiği dönemde gösterdikleri kısımlara uygulanmasına.

“And they do not show off their charm (Zeena) except only that which is apparent and let them draw their head coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub)” [An- Nur: 31] Allah (swt) forbade believing women from displaying their charms (Zeena) i.e. forbade them from showing the place of their charm (Zeena) since this is what the prohibition is from. He excluded from the place of their charms that which is apparent from it, and this is an explicit exception. This means that there is a part of the woman's charm which is shown, and does not come under the (general) prohibition of women displaying the places of their charms. Nothing more remains to be said about this. So, Allah has forbidden women from displaying their Zeena except that which is apparent from it. As for which parts are intended by: “except only that which is apparent from it” [An- Nur: 31] its interpretation must be referred to two matters. First, to the transmitted tafseer (Tafseer Manqul) and secondly to what was understood from the expression: “that which is apparent from it”; and its application to what the Muslim women used to display in the presence of the Prophet (pbuh), in his time and in the time of the revelation of this verse.

Rivayet edildiğine göre İbn Abbas, bu ayetin tefsirinde "onun görünen kısmı" ifadesini ellerin ve yüzün anlamına almıştır. Bu görüş müfessirler arasında yaygın hale gelmiştir. İmam İbn Cerir et-Taberi şöyle der: "Bu görüşlerin en doğrusu, kastedilenin ellerin ve yüzün olduğunu belirten görüştür." Kurtubi ise şöyle demiştir: "Yüz ve eller, âdet gereği ve Hac ile namaz gibi ibadetler sırasında en olağan şekilde açık bulunan yerler olduğundan, istisna bunlara aittir." İmam ez-Zemahşeri de şöyle demiştir: "Kadın, işlerini ellerini kullanarak yapmak zorundadır; özellikle şahitlik ettiği, yargılandığı, evlendiği zaman veya sokaklarda ayaklarını açık bırakarak yürümek zorunda kaldığı zaman, bunların arasında da özellikle yoksul olanlar için yüzünü açmak zorunda kalır." Ayetteki "bunun görünen kısmı hariç" ifadesinin anlamı budur.

As for what has been transmitted, it is narrated that Ibn Abbas in the tafseer of this verse took (the expression) “that which is apparent from it” to mean the hands and face. This opinion became commonly held by the mufassireen. Imam Ibn Jarir at-Tabari says: “The most correct of these views is that which states that the intended meaning is the hands and face”, and Qurtubi said: “Since the face and hands are, by custom and during worship such as in Hajj and Salat, most ordinarily displayed then the exception must refer to them.” Imam al-Zamakhshri said: “A woman has no choice but to do things with her hands and by uncovering her face especially when she has to testify, is being tried, is getting married, or when she is forced to walk in the streets displaying her feet, especially those amongst them who are poor.” This is the meaning of: “except that which is apparent from it”.

Ayetteki "zahir olan kısım" ifadesinden anlaşılan konuya gelince, bu ayetin indiği dönemde açık olan kısmın el ve yüz olduğu açıktır. Kadınlar Peygamber ﷺ'in huzurunda yüzlerini ve ellerini açarlardı ve o da bunu yapmalarına itiraz etmezdi. Çarşıda veya yolda yüzlerini ve ellerini açarlardı. Bu tür olaylar sayılamayacak kadar çoktur. İşte bunlardan birkaç örnek:

As for what is understood from the expression “that which is apparent from it”, it is clear that what used to be apparent in the time of the revelation of this verse is the hands and face. Women used to show their face and hands in his (pbuh) presence and He did not object to their doing so. They used to uncover their face and hands in the market or on the road. Such incidents are innumerable. Here are a few examples:

1. Cabir b. Abdullah şöyle dedi: “Bayram günü Allah'ın Elçisi ﷺ ile birlikte bayram namazına katıldım. Hutbeden önce, ezan ve kamet okunmadan namaza başladı. Sonra Bilal'e dayanarak kalkıp önünde bulunanlara hitap etti; onlara Allah'tan korkmalarını emretti ve O'na itaat etmeye teşvik etti. Ayrıca onları öğüdledi ve uyardı. Sonra yoluna devam edip kadınların yanına geldi ve onlara şöyle seslendi: 'Sadaka verin, çünkü çoğunuz cehennemin yakıtısınız.' Bunun üzerine kadınlar arasından koyu tenli bir kadın kalktı ve 'Ey Allah'ın Elçisi ﷺ, bu neden böyle?' dedi. O da şöyle buyurdu: 'Çünkü siz kadınlar çok şikâyet edersiniz ve kocalarınızın size iyi davranışını inkâr edersiniz.' Bunu duyan kadınlar, Bilal'in (yayılmış) elbisesinin üzerine takılarını sadaka olarak atmaya başladılar.” 2. Ata b. Rabah'tan rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: “İbn Abbas bana dedi ki: 'Sana cennete gidecek bir kadını göstereyim mi?' Ben: 'Evet' dedim. O şöyle dedi: 'Bu siyah kadın Peygamber ﷺ'in yanına gelip şöyle dedi: “Ben sara hastasıyım ve üstüm açılıyor, bu yüzden benim için Allah'a dua et.” Bunun üzerine O ﷺ ona şöyle buyurdu: “Sabredersen cennet senin olur. İstersen Allah'a dua ederim, seni iyileştirsin.” Kadın: “Sabredeceğim” dedi. Sonra ekledi: “Üstüm açılıyor, bu yüzden açılmamam için Allah'a dua et.” Bunun üzerine O ﷺ onun için dua etti.” 3. Fatıma b. Kays'tan rivayet edildiğine göre, Ebu Amr b. Hafs evde değilken onu kesin olarak (üç talakla) boşamıştı. Kadın Allah'ın Elçisi ﷺ'in yanına gidip bunu O'na anlattı. Bunun üzerine O ﷺ ona iddet süresini Ümmü Şerik'in evinde geçirmesini emretti, ancak sonra şöyle buyurdu: “Ümmü Şerik'in evine ashabım sık sık gider. Bu yüzden bu süreyi İbn Ümmü Mektum'un evinde geçirmen daha iyi olur, çünkü o kördür; elbiselerini çıkarabilirsin ve O seni görmez.” Böylece Peygamber ﷺ, Kays'ın kızının iddet süresini Ümmü Şerîk'in evinde geçirmesini emrettiğinde, onun erkekler tarafından görülmesini kabul etmiştir. Ancak erkekler Ümmü Şerîk'in evini ziyaret ederken, onun orada elbiselerini çıkarmasını kabul etmemiştir; aksi halde, haram kılınan bir durum ortaya çıkabilirdi. Bu yüzden ona taşınmasını ve iddetini İbn Ümmi Mektûm'un evinde geçirmesini emretmiştir.

1. Jabir b. Abd Allah said: “I attended prayer on Eid day with the Messenger of Allah (pbuh). He commenced with the prayer, before the Khutbah, without any Adhan or Iqamah. Then He rose, leaning on Bilal and addressing those present before Him, commanded them to fear Allah and exhorted them to obey Him. He further admonished and warned them. Then He moved on until He came to the women whom He addressed saying: “Give charity, for verily most of you are fuel for the hellfire”, whereupon there arose from among the middle ladies congregation, a dark-cheeked woman who said: “Why is that, Oh Messenger of Allah”? He replied: “Because you women make too many complaints, and you refuse to acknowledge your husband’s good treatment”. Upon hearing this the women began tossing their jewellery in charity upon Bilal's (outspread) cloth.” 2. Narrated by 'Ata'a b. Rabah who said: “Ibn Abbas said to me; Shall I show you a woman who will go to Paradise (Jannah)”? I said: “Yes.” He said: “This black woman came to Prophet and said: 'I have epilepsy and I get uncovered, so make dua to Allah for me'. So He (pbuh) said to her: “If you will be patient the Paradise (Jannah) shall be yours. And if you want I will make dua to Allah to cure you”. So she said: 'I will be patient'. She said: 'I get uncovered so make dua to Allah that I don't uncover myself'. So He (pbuh) made dua for her.” 3. Narrated by Fatimah b. Qays that Abu Amr b. Hafs divorced her irrevocably (by three pronouncements) when He was away from home. She went to the Messenger of Allah (pbuh) and mentioned that to Him. So He commanded her to spend the Iddah (waiting period) in the house of Umm Shareek, but then said: “That is a woman whom my companions visit. So you had better spend this period in the house of Ibn Umm Maktum, for He is a blind man, so you can take off your garments and He will not see you”. Thus the Prophet (pbuh) accepted the daughter of Qays to be seen by men when He ordered her to spend the Iddah in the house of Umm Shareek. But He did not accept her to take of her garments in the house of Umm Shareek while this is visited by men, otherwise what is prohibited might appear from her, so He ordered her to move and spend her iddah in the house of Ibn Umm Maktum.

4. Ebu Bekr, İbn Cureyc'in rivayet ettiğine göre, Aişe şöyle demiştir: “Kuzenim süslerini takmış olarak geldi. Peygamber içeri girdi ve (onu görünce) ondan yüz çevirdi. Bunun üzerine dedim ki: ‘Ey Allah'ın Resulü! O sadece benim kuzenim, daha henüz bir genç kızdır.’ Bunun üzerine buyurdu: ‘Ey Aişe, bir kadın ergenlik çağına ulaştığında, yüzü ve bunun altında kalan kısımlar dışında vücudunun hiçbir yerinin (mahrem olmayanlara) görünmesi caiz değildir.’ Ardından kolunu el bileğinin hemen üstünden sıkıca tuttu; arada bir yumruk daha sıkılabilecek kadar boşluk bırakarak.” 5. Elin avret kapsamına girmediğini gösteren şey, Peygamber'in biat sırasında kadınlarla el sıkışmasıdır. Ümmü Atiyye şöyle demiştir: “Allah'ın Resulü'ne biat ettik. O da bize, Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmamamızı okudu ve (ölüler için) feryat etmemizi yasakladı. Aramızdan bir kadın elini geri çekti ve ‘Falan kadın beni sevindirdi, ona karşılık vermek istiyorum’ dedi. Peygamber bir şey söylemedi. Kadın gitti, sonra geri geldi.” Bu hadis, kadınların biatı el ile yaptığını göstermektedir; zira bu kadın, biat için elini uzattıktan sonra geri çekmiştir. Hadisin, kadının biatın şartlarını duyunca elini geri çektiğini belirtmesi, biatın elle yapıldığını ve Peygamber'in (sallallahu aleyhi ve sellem) biatı mübarek eliyle aldığını açıkça ortaya koymaktadır. Aişe'nin (radıyallahu anha) rivayet edildiği, “Allah'ın Resulü'nün (sallallahu aleyhi ve sellem) eli, kendi eşleri dışındaki hiçbir kadının eline değmemiştir” sözüne gelince, bu Aişe'nin bir görüşü ve bilgisinin sınırını ifade eden bir sözdür. Aişe'nin bu sözü, Ümmü Atiyye'nin bu hadisiyle karşılaştırılırsa, ikincisi tercih edilir. Çünkü Ümmü Atiyye'nin hadisi, Resul'ün (sallallahu aleyhi ve sellem) huzurunda gerçekleşen bir fiili belirtmekte ve Resul'ün (sallallahu aleyhi ve sellem) bir fiilini göstermektedir; dolayısıyla sadece bir görüş olan Aişe'nin sözüne tercih edilir. Bu yüzden râviler Ümmü Atiyye'nin hadisini tercih etmişlerdir. Ve bunu benimsediler ve bir erkeğin bir kadının eliyle tokalaşmasına izin verdiler.

4. Abu Bakr narrated on the authority of Ibn Jurayj who said that 'Aisha said: “My cousin came while she was wearing her ornaments. The Prophet came in and turned away from her (when He saw her). So I said: “Oh Messenger of Allah! She is only my cousin, a mere maiden.” He said: “Oh Aisha, when a woman reaches puberty then it is not permitted that any part of her body should be seen (by non-mahrams) except her face and what is below this”. So He clenched his arm just above the joint of the hand leaving a space in-between for another fist to be clenched.” 5. What indicates that the hand is not part of the 'Awrah is the Prophet's handshaking of women in the Bay’a. Umm 'Atiyya said: “We gave our Bay’a to the Messenger of Allah (pbuh), so He (pbuh) recited to us they should associate none with Allah and He forbade us from wailing (for the dead). A woman amongst us withdrew her hand saying: ‘so and so woman has made me happy and I want to reward her’, He (pbuh) said nothing, the woman went, then came back”. This Hadith indicates that women used to give Bay’a by hand because this woman withdrew her hand after extending it for the Bay’a. The fact the Hadith states that the woman withdrew her hand when she heard the terms of the pledge (Bay’a), demonstrates clearly that the Bay’a used to take place by hand and that the Prophet (pbuh) used to take the pledge by his noble hand. As for what has been narrated about 'Aisha (ra) that she said: “The hand of the Messenger of Allah (pbuh) did not touch the (hand of) any woman other than his own wives.” This is an opinion of Aisha and an expression of the limit of her knowledge. If we compare 'Aisha's statement with this Hadith of Umm 'Atiyya then the latter's Hadith is preferred. This is because it specifies an action which happened in the presence of the Messenger (pbuh) and indicates an action of the Messenger (pbuh), thus it is preferable to a mere opinion of 'Aisha. That is why transmitters preferred Umm 'Atiyyaa's Hadith. They adopted it and permitted a man to shake the hand of a woman.

Bu beş olay, Hadislerde sağlam biçimde yer almakta olup, gösterilen kısmın kadının elleri ve yüzü olduğunu açıkça ortaya koymaktadır. Dördüncü Hadis, Resulullah'ın (s.a.v.) süslü kadından, onun görünenden fazlasını açması sebebiyle bakışını çevirdiğini göstermektedir. Ardından ona, Zînet'ini elleri ve yüzü dışında göstermesinin caiz olmadığını açıklamıştır. Bu da hem namazda hem namaz dışında, ayetin genel anlamlı (âm) olması sebebiyle, ellerin ve yüzün avret kapsamına girmediğini göstermektedir.

These five incidents are well established in the Ahadith which unambiguously indicate that what was shown of women is the hands and face. The fourth Hadith indicates that the Messenger (pbuh) diverted his view away from the adorned woman because she was displaying more than what is apparent from it. Then He explained to her that it is not permitted for her to display her Zeena except her hands and face. This shows that the hands and face are not part of the 'Awrah whether in or outside prayer because the verse is of general import (Aam):

“Ve görünen kısmı dışında ziynetlerini göstermesinler.” [En-Nur: 31] Bundan sonraki ayetin anlamı da, ellerin ve yüzün avret kapsamında olmadığını göstermektedir. Allah (SWT) şöyle buyurur:

“And they do not show off their charms (Zeena) except only that which is apparent of it” [An- Nur: 31] As for the verse which comes after, its understanding also indicates that the hands and face are not part of the 'Awrah'. Allah (swt) says:

"Ve başörtülerini (huműr) yakalarının ve göğüslerinin üzerine çeksinler" [En-Nur: 31]. Humur, "khimar" kelimesinin çoğuludur ve başı örtmek için kullanılır. Cuyub ise "jayb" kelimesinin çoğuludur. Cayb, yaka açıklığıdır. Böylece Allah (sübhanehu ve teala), hımarın boyun ve göğüs etrafına giyilmesini emretmiştir. Bu, her iki bölgenin de örtülmesinin farz olduğunu gösterir. Ancak hımarın yüze de örtülmesini emretmemiştir; bu da yüzün avret kapsamında olmadığını gösterir. Cayb, bazılarının sandığı gibi göğsü değil, boyun etrafındaki ve göğsün üst kısmındaki yaka açıklığını ifade eder. Hımarı caybın üzerine giymek, gömlek yakasının etrafından boyun ve göğsü kapatacak şekilde örtmek demektir. Dolayısıyla boyun ve göğsü de kapsayan başın örtülmesini emretmekle, yüz bu hükmün dışında kalır ve avretin parçası olmadığı anlaşılır. Sonuç olarak, hicap (yüz örtüsü) yoktur ve Allah (sallallahu aleyhi ve sellem) hicabı teşri' etmemiştir.

“And to draw their head-coverings (khumur) over their necks and v-neck (juyub)”. [An- Nur: 31] Khumur is the plural of Khimar and it is used to cover the head. Juyub is the plural of Jayb. It is the v-neck. Thus, Allah (swt) has ordered that the Khimar should be worn round the neck and chest. This indicates the obligation to cover both areas. But He did not order that the Khimar should be worn over the face, thereby indicating the face is not part of the 'Awrah. Jayb does not mean the chest as some would assume. Rather it is the v-neck, the opening which is around the neck and the upper portion of the chest. Wearing the Khimar over the Jayb means wearing it around the shirt collar from the neck and chest. So, by ordering the covering of the head, which includes the neck and chest, this excludes the face, indicating that it is not part of the 'Awrah. Consequently, Hijab (face covering) is non existent and Allah (pbuh) did not legislate the Hijab.

Bu, Kur'an'dan alınan delillerle ilgilidir. Buna ek olarak, Allah'ın (cc) hicabı farz kılmadığını ve elllerin ile yüzün avretin bir parçası olmadığını gösteren Hadis delilleri de vardır. Ebu Davud, Aişe'den (r.a) rivayet eder: Ebu Bekir'in kızı Esma, ince elbiselerle Allah'ın Resulü'nün (ﷺ) odasına girdi. Resulullah (ﷺ) yüzünü çevirdi ve şöyle buyurdu: "Ey Esma, kadın ergenlik çağına ulaştığında, bunun ve bunun dışında hiçbir yerinin görülmesi caiz değildir." Ve yüzünü ve ellerini işaret etti. Ebu Davud, Katade'den rivayet eder: Peygamber (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Genç bir kız adet görmeye başladığında, yüzü ve bilekleri hariç hiçbir yerinin görülmesi doğru değildir." Beyhaki, Esma binti Umeys'ten rivayet eder: Resulullah (ﷺ), kız kardeşi Ebu Bekir'in kızı Esma'nın yanında bulunduğu halde Ebu Bekir'in kızı Aişe'nin evine girdi. Esma, geniş kollu bir Şami elbise giymişti. Resulullah (ﷺ) onu görünce kalktı ve dışarı çıktı. Aişe şöyle dedi: "Odadan çık, çünkü Resulullah (ﷺ) hoşlanmadığı bir şey gördü." Bunun üzerine Esma çekildi. Sonra Resulullah (ﷺ) içeri girdi ve Aişe (r.a) neden kalkıp gittiğini sordu. O (ﷺ) şöyle buyurdu: "Onun ne giydiğini görmedin mi? Müslüman bir kadının bunun ve bunun dışında hiçbir yerinin görülmesi caiz değildir." Sonra kollarını alıp ellerinin üst kısmını parmakları dışında hiçbir yeri görünmeyecek şekilde örttü. Ardından ellerini şakaklarına kaldırdı, öyle ki yalnızca yüzü görünür kaldı. Bu hadisler, elllerin ve yüzün avretin bir parçası olmadığını açıkça göstermektedir. Ayrıca bu hadisler, Allah'ın (cc) ellerin ve yüzün örtülmesini farz kılmadığını ve hicabı farz kılmadığını da açıkça ortaya koymaktadır. Eğer böyle bir şey yasalaştırılmış olsaydı, bu, hiçbir başka tefsire ya da te'vile açık olmayan bu hadislerin metnine aykırı düşerdi. Aksine, bu hadisler açık ve kesin bir biçimde, Müslüman kadının yüzü ve elleri açık olarak çarşıya çıktığını, yüzü ve elleri açıkken mahrem olmayan erkeklerle konuştuğunu göstermektedir. Ayrıca alım satım, kiralama, kira ile tutma, şufa hakkı, vekâlet gibi her türlü helal işlemi yüzü ve elleri açıkken yaptığını göstermektedir. Bu hadisler, Allah'ın (SWT) hicabı yalnızca Peygamber'in (ﷺ) eşleri için farz kıldığını da göstermektedir. Hicap konusundaki görüş, bir delil görünümü taşıdığı (Şübhetü'd-delil) ve mezheplerdeki müctehid imamlar bu görüşü benimsediği için İslami bir görüş olsa da, kullandıkları delil görünümü, içinde pek az inandırıcı bir akıl yürütme bulunan, savunulamaz bir delildir.

This is in terms of the evidences from the Qur'an. In addition these are evidences from the Hadith which show Allah (swt) has not legislated Hijab and that the hands and face are not part of the 'Awrah. Abu Dawood narrates on the authority of 'Aishah (ra), that Asmaa bint Abi Bakr entered the quarters of Allah's Messenger wearing thin clothes. The Messenger (pbuh) turned his face away and said: “O Asmaa, if the woman reaches puberty, it is not allowed to be seen from her except this and this, and He pointed to his face and hands”. Abu Dawood narrates on the authority of Qatada that the Prophet (pbuh) said: “When a young lady begins to menstruate, it is not correct that anything should be seen of her except her face and hands excluding the wrist.” Al-Bayhaqi narrates on the authority of Asma' bint 'Umays that she said: “The Messenger of Allah entered the house of 'Aisha bint Abu Bakr while her sister, Asmaa bint Abu Bakr, was with her. She was wearing a Shammi (Syrian) dress with wide sleeves. When the Messenger of Allah (pbuh) saw her He got up and went out.” 'Aisha said: “leave the room for the Messenger of Allah has seen something He does not like.” So she withdrew. Then the Messenger of Allah (pbuh) entered and 'Aisha (ra) inquired as to why He stood to leave? He (pbuh) said: “Did you not see what she was wearing? It is not permitted for anything to be seen of a Muslim woman except this and this.” He took his sleeves and covered the upper part of his hands until nothing could be seen of his hands except his fingers. Then He lifted his hands to his temples until only the face could be seen.” These Ahadith are clear that the hands and face are not part of the 'Awrah. They are also explicit that Allah (swt) has not legislated the covering of the hands and face, and He has not legislated Hijab. If anything like that was legislated then it would have contradicted the text of these Ahadith which are not open to any other explanation (Tafseer) or interpretation (Taweel.) On the contrary, they clearly and unambiguously show that the Muslim woman used to go out to the market with her face and hands uncovered, and conversed with non-mahram men whilst her face and hands were revealed. And she made all lawful transactions with people such as buying, selling, renting, leasing, right of pre-emption, representation, whilst her hands and face were uncovered. They also show that Allah (swt) has not legislated Hijab except for the wives of the Messenger (pbuh). Even though the view concerning Hijab is an Islamic opinion because it has a semblance of an evidence (Shubhat al-Daleel) and Mujtahid-Imams amongst the madhahib have taken this view, the semblance of a daleel which they use is untenable with hardly any credible reasoning apparent in it.

Geriye kalan bir mesele var; bazı müçtehitlerin benimsediği görüş, yani hicabın kadınlar için fitne korkusu nedeniyle meşru kılındığı görüşü. Buna göre, kadının yüzünü açmasının yasaklanması onun avret olmasından değil, fitneye yol açma korkusundandır. Bu görüş birkaç açıdan geçerli değildir:

What remains is an issue which some Mujtahidin have subscribed to, namely, that Hijab has been legislated for women due to the fear of temptation (Fitna.) Thus, they say that the woman has been forbidden from revealing her face not because it is 'Awrah but due to the fear of causing temptation Fitna. This view is not valid from a number of angles:

Birincisi, fitne korkusu nedeniyle yüzün açılmasının yasaklanmasına dair Kitap, Sünnet ve Sahabe icmaında hiçbir şer'i delil yoktur; ayrıca bu konuda kıyas yapılabilecek bir şer'i illet (İlletü şer'iyye) da bulunmamaktadır. Dolayısıyla bu görüşün şer'i bir değeri yoktur ve şer'i bir hüküm (Hükmü şer'i) sayılamaz. Çünkü şer'i hüküm, Şâri'in (koyucunun) sözüdür; yüzün açılmasının yasaklanması ise Şâri'in sözünde yer almamaktadır. Bilindiği gibi şer'i deliller bu görüşle tamamen çelişmektedir; zira âyetler ve hadisler, yüzün ve ellerin açılmasını herhangi bir şartla kayıtlamadan, belli bir durumla sınırlamadan kesin olarak mubah kılmaktadır. Bu sebeple yüzün açılmasının haram olduğunu ve onun örtülmesinin farz olduğunu söyleyen görüş, Allah'ın helal kıldığını haram kılan bir görüştür. Bu, Alemlerin Rabbi Allah'ın emretmediği bir yükümlülüktür. Dolayısıyla bu görüş, şer'i hüküm sayılmamakla kalmaz, açık nassla sabit olan şer'i hükümleri de geçersiz kılar.

Firstly for the prohibition of unveiling the face due to the fear of Fitna, there is no Shari'ah provision whether in the Kitab, Sunnah, Ijma’a of the Sahabah and nor is there a Shar’a provision from a Shari'ah reason (Illa Shariyya) according to which an analogy is made. Consequently, this opinion has no Shari'ah value nor is it considered a Shari'ah rule (Hukm Shar'i), because a Shari'ah rule is the speech of the legislator, but the prohibition of unveiling the face is not included in the speech of the legislator. It is also known that the Shari'ah evidences have come in complete contradiction to it, and that the Ayah and Ahadith unconditionally permit the uncovering of the face and hands without being restricted by something nor being specified by a particular circumstance. Thus, the opinion that showing the face is forbidden and it is obligatory to conceal it, is an opinion which prohibits that which Allah permitted. It is an obligation that Allah the Lord of the Worlds has not decreed. Thus, this opinion beyond not being considered as a Shari'ah rule, it invalidates the Shari'ah rules that are established by clear text.

İkincisi, yüzün açılmasının yasaklanması ve yüzün örtülmesinin farz kılınması için fitne korkusunu bir illet (İlla) saymak, nasslarla ne açıkça (Sarahaten), ne delaleten (Delalaten), ne istinbaten (İstinbaten), ne de kıyasla (Kıyas) desteklenmeyen bir görüştür. Dolayısıyla hiçbir şekilde şer'i bir illet (İlla Şer'iyye) değildir. Bilakis, şer'i hükümlerle ilgili olarak dikkate alınmayan aklî bir illettir (İlla Aklıyye). Oysa dikkate alınan yalnızca şer'i illettir, başkası değildir. Buna göre, yüzün gösterilmesinin yasaklanmasını veya örtülmesinin zorunlu kılınmasını hükme bağlarken fitne korkusuna bir ağırlık verilmez, çünkü bu, şeriatta mevcut değildir.

Secondly, making the fear of Fitna a reason (Illa) for prohibiting the unveiling of the face and for the obligation to conceal it is an opinion for which there is no Shari'ah text whether explicitly (Sarahatan), by indication (Dalalatan), extraction (Istanbatan) or by analogy (Qiyas). Therefore, under no circumstances is it a Shari'ah reason (Illa shariyya). Rather it is a rational reason (Illa Aqliyya) which is of no consideration with regards to the Shari'ah rules. However, what is considered is the Shari'ah reason (Illa Shariyya) and none other. Accordingly, no weight is given to the fear of Fitna in legislating the prohibition of showing the face or obligating the concealment of it because it is not present in the Shari'ah.

Üçüncüsü, "Haramın vasıtası da haramdır" (Alwasila il al-Haram muharrama) ilkesi, fitne korkusuyla yüzün açılmasının yasaklanmasına uygulanmaz. Bunun nedeni, bu ilkenin iki şartın yerine gelmesini gerektirmesidir. Birincisi, vasıta (Wasila) en az bir şüphe payıyla (Bi ghalabat al-zann) Harama götürmeli ve kesin olarak sonucu doğurup ondan sapmayacak şekilde Haramın sebebi olmalıdır. İkincisi, vasıtanın götürdüğü şeyi yasaklayan bir nas bulunmalı ve bu, akıl tarafından yasaklanmamalıdır. Yüzün fitne korkusuyla açılması hakkında bu şartlar mevcut değildir. Çünkü onlar, yüzün fitne korkusuyla örtülmesi gerektiğini, fitnenin gerçekleşmesi sebebiyle değil, söylerler. Dolayısıyla fitne korkusuyla yüzün açılması, Haramın sebebinin yasaklanması ilkesine girmez; fitnenin, ona maruz kalan kişi için Şeriat tarafından yasaklandığını varsaysak bile, çünkü fitneye kesin olarak yol açmaz. Ayrıca fitne korkusunu Haram kılan bir nas da yoktur. Aksine Şeriat, insanların fitnenin nesnesi olan kişi için fitnenin kendisini Haram kılmamıştır. Şeriat, bakan kişinin fitneyle bakmasını yasaklamış, bakılan kişi için ise bunu yasaklamamıştır.

Thirdly the principle of: 'the means to a Haram is (itself) prohibited' (Alwasila il al-Haram muharrama), does not apply to prohibiting the showing of the face due to fear of temptation (Fitna). This is because this principle requires that two conditions are met; first, the means (Wasila) must lead to a Haram by the least amount of doubt (Bi ghalabat al-zann), and that it must be the cause of the Haram such that it definitely produces the effect and does not deflect from it. Second, there must be a text prohibiting what the means (Wasila) leads to, and it is not to be prohibited by the mind. This is not present with regards to showing the face in fear of temptation. For they say the face should be veiled in fear of temptation and not because of the occurrence of a temptation. Consequently, showing the face due to the fear of temptation does not apply to the principle of forbidding the cause of a Haram; assuming that the temptation is prohibited by the Shari'ah for the one tempted by it, because it does not definitely lead to it. And, there is no text making the fear of temptation Haram. On the contrary, the Shar’a did not make the temptation itself Haram for the one who is the object of temptation of people. Rather, the Shar’a prohibited the one who looks from watching with temptation, and it did not prohibit it for the one who is looked at.

Ebu Davud rivayet eder ki, Fadl b. Abbas, Peygamber'in (ﷺ) binek arkadaşıydı. Banu Hath'am'dan bir kadın hüküm (fetva) istemek için geldiğinde, Fadl ona bakmaya başladı, kadın da ona baktı. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi (ﷺ) Fadl'ın yüzünü kadından çevirdi. Yani Peygamber (ﷺ), Fadl'ın yüzünü kadına bakmaması için başka tarafa çevirdi. Bunu, hadisin başka bir rivayeti de göstermektedir: Peygamber (ﷺ), Fadl'ın sakalını tutup yüzünü öbür tarafa çevirdi. Bu kıssayı Ali b. Ebi Talib de rivayet etmiş ve şunu eklemiştir: Abbas, Peygamber'e (ﷺ): "Ey Allah'ın Elçisi, amcanın oğlunun boynunu neden çevirdin?" dedi. O (ﷺ) şöyle buyurdu: "Genç bir erkekle genç bir kadını, şeytanın onlar üzerinde etkili olabileceğinden korktuğum bir durumda gördüm." Bundan açıkça anlaşılmaktadır ki Peygamber (ﷺ), Fadl'ın yüzünü Hath'amlı kadından çevirmiştir. Kadına yüzünü örtmesini emretmemiştir. Kadının yüzü O'nun (ﷺ) görüşüne açıktı. Eğer fitne, fitneye konu olan kişi için haram olsaydı, Fadl'ın arzu dolu bir bakışla ona baktığı anlaşıldığında Peygamber (ﷺ) Hath'amlı kadına yüzünü örtmesini emrederdi. Oysa O bunu emretmemiş, bunun yerine Fadl'ın boynunu çevirmiştir. Bu da yasağın bakan kişi için olduğunu, bakılan kişi için olmadığını gösterir.

Abu Dawood narrates that Al-Fadhl b. Abbas was the Prophet’s riding partner at the time when a woman from Banu Khath’am came seeking a hukm (opinion), and al-Fadhl began to look at her and she at Him so the Messenger of Allah made Him turn his face from her. i.e. He turned the face of al-Fadhl away from her, as evidenced by another variant of this Hadith: Thus, the Prophet took hold of al-Fadhl’s beard and turned his face away from the other side. This story has been narrated by Ali b. Aby Talib to which He adds: “Abbas said to the Prophet: ‘O Messenger of Allah, why did you turn your cousins neck?’ He (pbuh] replied: ‘I saw a young man and a young woman in such a situation that I feared what effect Shaytan might have upon them.’” It is clear from this that the Messenger (pbuh) turned the face of al-Fadhl away from the Khath'ami woman. He did not order her to cover her face. Her face was visible to Him. If temptation was Haram for the one who was the object of temptation then the Messenger (pbuh) would have ordered the Khath'ami woman to veil her face after it had transpired that al-Fadhl had looked at her, with the look of desire. However, He did not order her to do this but He turned the neck of al-Fadhl, which indicates that the prohibition is for the one who is looking and not for the one who is looked at.

Bu nedenle, insanların kadına duyduğu arzunun yasaklanması konusunda, kadının baştan çıkarılmasına yol açtığı için ona yasak getiren bir metin yoktur. Aksine metin, kadın için bunun yasak olmadığını söyler. Dolayısıyla, kesin olarak bu duruma yol açsa bile, bunun sonucu olan durum haram değildir. Bununla birlikte, halkın işlerini yürütmekle yükümlü olan devletin, belirli kişilerin çevresinde yoğun bir ilgi oluşmuşsa, baştan çıkarıcı olan kişiye insanların ulaşamayacağı şekilde, bu kişileri hayran olanların görüş alanından uzaklaştırması caizdir. Nitekim Ömer b. el-Hattab, Nasr b. Hacic'in güzelliği yüzünden kadınların baştan çıkmasına yol açtığı için onu Basra'ya sürgün etmiştir. Bu hüküm erkekler ve kadınlar için geneldir. Bu yüzden, baştan çıkma fitnesi korkusuyla, hatta fitnenin gerçekleşmesi nedeniyle, kadınların yüzlerini açmaktan men edilmesi gerektiği söylenemez. "Haramın vesilesi de haramdır" kaidesiyle bu da ileri sürülemez.

Therefore, regarding the prohibition of people's desire for the woman, there is no text which prohibits it upon the woman, by whom people are tempted. Rather the text says it is not prohibited for her. Therefore, the matter which it leads to is not Haram even if it had definitely led to it. However, it is permitted for the state which is working to look after the affairs of the people to move specific individuals away from the view of those who are infatuated by them, in order to make the one who tempts others inaccessible to people, if the infatuation for that person is widespread. As Umar b. al-Khattab did with regards to Nasr b. Hajjaj when He exiled Him to Basra, because women used to be tempted by his good looks. This is general to men and women. So it should not be said that women must be forbidden from unveiling their faces due to the fear of temptation, even due to the occurrence of temptation. This cannot be said by using the principle of 'the means to a Haram is itself Haram'.