İslam'ın doğası, insanın insan olarak gerçekleştirdiği fiillerin her erkek ve kadın için ayrım, ayrımcılık veya farklılaştırma gözetilmeksizin caiz olduğunu belirler. Yine bu doğa, bu fiillerin de ayrım veya farklılaştırma olmaksızın vacip, haram, mekruh ve mendub olarak kılındığını belirler. Erkeğin erkek olması ve aynı zamanda insan olması bakımından yaptığı fiiller ile kadının kadın olması ve aynı zamanda insan olması bakımından yaptığı fiiller ise şöyledir: Allah, bu konuda ikisini birbirinden ayırmış ve birbirlerine göre farklılaştırmıştır; ister vücub, ister karahat, ister nedb veya ister ibaha açısından olsun. Buna göre, Şeriat'ın hükümranlık ve yetkiyi kadına karşılık erkeğe verdiğini görmekteyiz. Ayrıca oğlan ya da kız olsun, çocukların hadanetini erkeklerin dışında kadınlara emanet ettiğini de görmekteyiz. Bu nedenle, kadının kadın olması bakımından ilgili fiillerin kadına, erkeğin erkek olması bakımından ilgili fiillerin ise erkeğe emanet edilmesi kaçınılmazdı. Allah (sbv) erkeği ve kadını yaratmıştır ve erkeğin ve kadının durumunu en iyi bilendir. Dolayısıyla, O'nun (sbv) koyduğu hükümlerle sınırlı kalmalı ve bunları aşmamalıyız. Bu hükümler yalnızca erkeklere, yalnızca kadınlara yönelik olsun ya da erkek veya kadın olmalarına bakılmaksızın insanlara yönelik olsun, durum değişmez; çünkü insan için neyin uygun olduğunu O (sbv) en iyi bilendir. Bu nedenle, aklı kullanarak kadını belirli fiilleri yapmaktan alıkoymaya çalışmak – "bunlarla ilgisi yoktur" bahanesiyle – ya da erkeklere özgü etkinlikleri, bu düzenlemenin kadına karşı adil olduğu ve onunla erkek arasında hakkaniyeti sağladığı varsayımıyla ona vermek; bütün bunlar Şeriat'a aykırı hareketlerdir, tam bir yanlıştır ve fesada (Fesad) yol açan bir sebeptir.

The nature of Islam determines that the actions which humans perform in their capacity as humans are permissible for each man and woman without distinction, discrimination or differentiation. It also determines that these actions are made: obligatory (Wajib), forbidden (Muharrama), disliked (Makruh) and recommended (Mandub) without discrimination or differentiation. As for the actions that a male undertakes, in his capacity as a male and as a human as well, or the actions that a female undertakes in her capacity as a female and as a human as well: Allah has distinguished both of them in this regard and differentiated between them with respect to each other, whether in terms of obligation (Wujub), dislike (Karaha), recommendation (Nadb) or permissibility (Ibaha). Accordingly, we find that the Shari’ah has invested ruling and authority with the man as opposed to the woman.We also find that it has entrusted the custody of the children, whether sons or daughters, with the women to the exclusion of men. Therefore it was inevitable that actions which relate to the female in her capacity as a female should be entrusted with the woman, and actions which relate to the male in his capacity as a male should be entrusted with the man. Since Allah (swt) created the male and the female and He knows best the situation of the man and the woman, then we must limit ourselves to the rules which He (swt) has legislated and not overstep them. This applies to whether these rules are intended solely for the men or exclusively for the women or whether they are for humans irrespective of their being men or women, because He (swt) knows best what is suitable for the human. Therefore, attempting to use the mind to deprive the woman from performing certain actions under the pretext that she has nothing to do with them, or to give her activities which are specific to men, under the assumption that this dispensation is in fairness to her and realises justice between her and the man; all of these are transgressions against the Shari’ah, a total mistake and a cause of corruption (Fasad).

Şeriat, kadını bir anne ve ev hanımı olarak belirlemiştir. Kadına hamilelik, doğum, emzirme, hadânet (çocuğun velayeti) ve iddet süresiyle ilgili hükümler getirmiştir. Bu hükümler kadını kadın olması yönünden ilgilendirdiğinden, erkeğin bunda bir payı tanınmamıştır. Böylece şeriat, hamilelik, doğum, emzirme ve velayet açısından çocuğun sorumluluğunu kadına yüklemiştir. Dolayısıyla bunlar onun en önemli faaliyetleri ve en büyük sorumluluklarıdır. Bu nedenle kadının temel görevinin anne ve ev hanımı olduğu söylenebilir; çünkü insan neslinin devamı bu sayede sağlanır ve kadın bu yönüyle erkeklerden ayrılır. Bu yüzden şunu açıkça anlamak gerekir: Kadına hangi işler yüklenirse yüklensin ve hangi sorumluluklar verilirse verilsin, asıl görevi olan annelik ve çocuk yetiştirme görevini sürdürmelidir. Nitekim şeriatın, hamile veya emziren kadına Ramazan'da orucunu bozma ruhsatı verdiğini, âdet ve lohusalık halinde olan kadını namazdan muaf tuttuğunu görüyoruz. Ayrıca kadın çocuğun velayetine sahip olduğu sürece, erkeğin çocuğu ile birlikte annenin ikamet ettiği ülkeden seyahat etmesini yasaklamıştır. Bütün bunların amacı, kadının asıl görevi olan anne ve ev hanımı olma görevini yerine getirmesini kolaylaştırmaktır.

The Shari’ah has made the woman a mother and a housewife. It came to her with rules relating to pregnancy, childbirth, suckling, custodianship and the waiting period (Iddah). It did not grant men any part in that because these rules relate to the woman in her capacity as a woman. Thus it placed on her the responsibility of the child in terms of pregnancy, delivery, suckling and custody. Therefore, these are her most important activities and greatest responsibilities. Hence, it can be said that the primary role of the woman is that she is a mother and housewife because it is through this action the human race survives and because she is distinguished by this from the men. Therefore, it should be clearly understood that whatever actions she is charged with and whatever responsibilities are placed on her, she should continue in her primary responsibility which is that of motherhood and the upbringing of children. That is why we find that the Shari’ah allowed the woman to break her fast in Ramadhan if she is pregnant or suckling a baby. Also, the Shari’ah exempted her from praying if she is menstruating, or is in childbirth, and prevented the man from travelling with his child from the country in which the mother resides, as long as she still has custody over the child. All of this is to facilitate the completion of her primary role, which is her being a mother and a housewife.

Ancak kadının temel rolünün anne ve ev hanımı olması, onun bu role hapsedilip başka faaliyetlerde bulunmasının engellenmesi anlamına gelmez. Aksine, Allah (c.c.) kadını erkeğin onunla huzur içinde yaşaması ve Allah'ın ondan nesil ve evlat edinmesi için yaratmıştır. Allah (c.c.) şöyle buyurmaktadır:

However, the woman's primary role as mother and housewife does not mean she is confined to this role and prevented from pursuing other activities. Rather it means that Allah (swt) has created the woman so that the man may dwell in tranquillity with her and so that He may obtain from her progeny and offspring. Allah (swt) says:

"Allah sizin için kendi cinsinizden eşler yaratmış ve eşlerinizden size oğullar ve torunlar vermiştir" [En-Nahl: 72]. Ve Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And Allah has made for you wives of your own kind, and has made for you, from your wives, children and grandchildren” [An- Nahl: 72] And He (swt) said:

“Ayetlerinden biri de şudur: Sizin için kendi cinsinizden eşler yaratmış, onlarla huzur bulasınız diye aranızda sevgi ve merhamet kılmıştır.” [Er-Rum: 21] Ancak Allah (c.c.), kadını özel hayatında etkin olduğu gibi kamusal hayatta da etkin olacak şekilde yaratmıştır. Nitekim O, kadını davet (Da'va) ile yükümlü kılmış, hayatındaki yerine getirmesi gereken fiillerle ilgili ilim öğrenmekle sorumlu tutmuş; ona ticaret yapma, kiralama, vekil tayin etme izni vermiş; yalan, hıyanet ve ihanetten ise onu men etmiştir. Tıpkı erkeği bu şeylerle yükümlü kılması, bunlara izin vermesi ve bunlardan men etmesi gibi. Allah (c.c.), kadına da ticaret yaptığı gibi tarım veya sanayide çalışma hakkı vermiştir. Ona akit yapma, her türlü mülke sahip olma ve malını yatırıma yöneltme hakkı tanımıştır. Ayrıca kendi işlerini bizzat yürütme, ortak veya çalışan olma, insan istihdam etme, mal ve eşya kiralama ve toplumsal muamelatın geri kalanını yerine getirme hakkını da vermiştir. Bu, Şâri'in sözünün genel anlamı ile kadına özgü yasakların bulunmamasına dayanmaktadır. Bununla birlikte kadının, devlet başkanı, onun yardımcısı (Mu'âvin), vali, amil (belediye başkanı) veya yönetim sayılan herhangi bir göreve gelmesi caiz değildir. Bunun delili, Ebû Bekre'nin rivayet ettiğine göre şunu söylemesidir: Farsların, Kisra'nın kızını kendilerine hükümdar tayin ettikleri haberi Allah'ın Resulü ﷺ'e ulaştığında şöyle buyurdu: “Yönetim işlerini bir kadına teslim eden toplum asla felah bulmaz.” Bu hadis, kadının yönetici konumunu üstlenmesinin yasaklandığını ve işlerini bir kadına teslim edenlerin kınandığını açıkça ortaya koymaktadır. Emr sahibi (Veliyyü'l-Emr) ise yöneticidir. Allah (c.c.) şöyle buyurur:

“And among his Signs is this, that He created for you wives from among yourselves, that you may find repose in them” [Ar- Rum: 21] However, at the same time He (swt) has created her to be active in the public life as she is active in her private life. Thus, He (swt) has obliged her to carry the Call (Da'wa), seek knowledge with regards to the actions that are incumbent on her in her life, and He (swt) allowed her to trade, lease, delegate, and forbade her from lying, treachery and betrayal. Just as He (swt) has obliged, allowed and forbade the man from these things. And Allah (swt) gave her the right to work in agriculture or industry just as she practises trade. He (swt) gave her the right to form contracts, own all types of property and invest her wealth. He (swt) also gave her the right to look after her own affairs by herself, become a partner or employee, employ people, lease property and things, and undertake the rest of the societal transactions (Mu’amalat). This is due to the general import of the Legislator's speech and the absence of prohibitions specific to women. However, it is not permitted for the woman to take up positions of ruling whether as leader of a state, his Mu'awin (assistant), Wali (governor), 'Amil (Mayor) or any other activity considered as ruling. This is due to what has been narrated by Abu Bakrah that He said: When the news reached the Messenger of Allah (pbuh) that the people of Persia had appointed the daughter of Chosroes (Kisra) as queen over them He (pbuh) said: “People who appoint a woman to run their affairs shall never succeed.” This is clear in its prohibition of women assuming the position of ruling and in its censure for those who appoint a woman to run their affairs. And the person in authority (Wali al-Amr) is the ruler. Allah (swt) says:

"Ey iman edenler! Allah'a itaat edin, Peygambere ve aranızdaki emir sahiplerine itaat edin" [en-Nisâ: 59]. Buna göre, yönetme yetkisi kadınlara verilmemiştir. Yönetim dışındaki görevlere gelince, kadının bunları üstlenmesine izin verilmiştir. Dolayısıyla kadınlar, yönetim değil istihdam kapsamına girdikleri için devlet memurluğu görevlerine atanabilirler. Memur, özel bir devlet çalışanıdır. Herhangi bir kişinin veya şirketin çalışanına benzerler. Kadının hâkimlik görevini üstlenmesi caizdir, çünkü hâkim bir yönetici değil, insanlar arasındaki uyuşmazlıkları çözen ve taraflara bağlayıcı olan şer'î hükmü bildiren kişidir. Bu nedenle kadılık (el-Kazâ), şer'î hükmün zorlayıcı bir şekilde açıklanması olarak tanımlanabilir. Dolayısıyla kadı bir çalışandır, yönetici değildir. Diğer çalışanlar gibi bir devlet memurudur. Ömer b. el-Hattâb'dan rivayet edildiğine göre, kendi kavminden Şifâ adlı bir kadını çarşı kadısı (muhtesib), yani bütün ihlalleri hüküme bağlayan hisbe kadısı olarak atamıştır. Ancak kadının hâkim olmasının caizliği, hadisin metnine ve hâkimlik işlevinin gerçekliğine uygulanabilirliğine bağlıdır. Kadınların insanların işleri üzerine atanmasını yasaklayan hadis hâkimliğe uygulanabilirse, onların hâkim olarak atanmaları caiz olmazdı. Hadis uygulanmıyorsa, kadınların hâkimliğe atanmasını engellemek için delil olarak kullanılamaz. Hadise baktığımızda, Peygamber (ﷺ)'in, Pers halkının bir kadını hükümdar olarak atadığı haberi kendisine ulaştığında, işlerini bir kadına veren insanları yerdiğini görürüz. Bu nedenle, bir habere ve bir soruya cevap niteliğinde bir yorumdur. Rivayetin konusuna özgüdür ve başka hiçbir şeye ait değildir. Haberin konusu hükümdarlık (mülk)tür. e. Devletin liderliği. Yorum bu konu üzerineydi ve doğrudan devlet liderliği ile bununla ilgili olan her şeyle, yani hükümetle (Hukm) ilgilidir. Bir açıdan bakıldığında, bu yasak genel otoriteye yöneliktir, çünkü o, insanların işleri üzerindeki otoritedir. Hadisin anlamı ve işaret ettiği budur. Kadı meselesine gelince, bu, Halife'nin veya Vali'nin rolünden farklı bir roldür. Halife'nin ve Vali'nin rolü, bir davanın kendisine getirilip getirilmediğine, bir Kadı'nın hükmünün kendisine sunulup sunulmadığına veya hiçbir davanın getirilmemiş olmasına, ancak şeriata aykırı gördüğü bir durum bulunmasına bakılmaksızın, hükmü bizzat kendisinin uygulamasıdır. Yani yönetici, bir şikâyetçinin bulunmasına gerek kalmadan hadde giden aleyhine hükmeder ve hükmü onun üzerinde uygular.

“Oh you who believe! Obey Allah and obey the Messenger, and those of you who are in authority (ulu al-amr minkum)” [An- Nisa: 59] Thus, the authority of ruling is not permitted for the women. As for positions other than ruling, the woman is allowed to undertake them. Therefore, women can be appointed to government civil-servant positions because they do not constitute ruling, rather they fall under employment. The employee is a private government worker. They are like the employee of any other individual or company. It is allowed for the woman to assume the position of judge because the judge is not a ruler but rather He settles disputes between people and informs the disputants of the binding Shari’ah rule. Therefore, the judiciary (Al-Qadha’a) can be defined as the pronouncement of the Shari’ah rule by way of compulsion. So the Qadhi is an employee and not a ruler. He is a government employee like the rest of the workers. It has been reported from 'Umar b. al-Khattab that He appointed al-Shifa - a woman from his folk - as a market judge (inspector) i.e. a judge of Hisba who passes judgement on all violations. However, the permissibility for a woman to be a judge, relates to the text of the Hadith and its applicability to the reality of the function of a judge. If the Hadith which forbids the appointment of women over peoples' affairs is applicable to the judicature, then appointing them as judges would not be permitted. If the Hadith does not apply, then it cannot be used as an evidence to prevent women from being appointed to the judicature. Looking at the Hadith, we find that the Messenger (pbuh) dispraised the people who appointed a woman over their affairs in response to the news that reached Him that the people of Persia had appointed a woman as queen. It is, therefore, a comment on a piece of news, and in a manner of a response to a question. It is specific to the topic of the report and to none other. The subject matter of the news is the ruling (Mulk) i.e. the leadership of the state. The comment was on this topic and it is specific to the issue of state leadership and whatever is related to that, which is governance (Hukm). This is from one perspective. From another angle we see that the prohibition is directed towards the general authority because it is the authority over the affairs (of people). This is what the Hadith means and this is what it indicates. As for the issue of the Judge, it is a role different to the role of the Khaleefah, or the role of the Wali. The role of the Khaleefah and the Wali is the execution of the rule directly by themselves, regardless of whether a case has been raised to them, the judgement of a Qadhi has been raised to them, or no case has been raised but they observed it as going against the Shari’ah. So the ruler judges against the transgressor without the presence of a claimant and He applies the verdict on Him.

Kadı için durum şöyledir: Kadı, bir dava olmadan hüküm veremez; yani kendisine bir dava getirilmiş ve iki taraf (davacı ve davalı) hazır bulunmuş olmalıdır. Dolayısıyla bir dava mevcutsa hükmeder, ancak kimse yasal bir işlem başlatmazsa onunla ilgilenmez. Davayı incelediği zaman, insanlara davayla ilgili Allah'ın (c.c.) hükmünü, bağlayıcı bir biçimde bildirir. Kadının icra yetkisi kesinlikle yoktur; ancak hakim ve hükümdar olarak atanırsa bu durum değişir. O zaman hükümdar sıfatıyla kuralları uygular, hakim sıfatıyla hüküm verir. Dolayısıyla yargılamanın gerçekliği, yönetimin gerçekliğinden farklıdır. Bu nedenle hadis kadı hakkında uygulanmaz. Ayrıca yargılama hiçbir şekilde bir otorite anlamına gelmez. Kadı, atandığı ülkedeki hiçbir insan üzerinde, davacılar üzerinde bile yetkiye sahip değildir. Ona itaat etmek farz değildir; ancak hüküm verdiği davalarda kararını uygulamak farzdır. Bunun sebebi kadının emri değil, Allah'ın hükmü olmasıdır. Kadının kararı, yargı mahkemesinde verilmediği sürece kadı hükmü sayılmaz. Bu nedenle, bir olaya tanık olması veya onu yargı mahkemesi dışında işitmesi, gördüğü ya da duyduğu şey hakkında hüküm vermesine izin vermez, yeter ki bu olay yargı mahkemesinde gerçekleşmemiş olsun. Bu, her durumda itaat edilmesi gereken hükümdardan farklıdır. Hükümdarın hükmünü vermek için belirli bir mahkemeye ihtiyacı yoktur. Evinde, sokakta, devletin başkentinde ve her yerde hüküm verebilir. Ona itaat etmek farzdır. Peygamber (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: "Emire itaat eden, bana itaat etmiş olur." Bu nedenle, kadınların yönetici olarak atanmasını yasaklayan hadis, kadılık görevine hiçbir şekilde uygulanmaz. Dolayısıyla bu hadis, kadın için kadılık makamını yasaklamaz. Kadı'nın gerçeği şudur: Kadı, hükümdarın belli bir ücret karşılığında belli bir iş için istihdam ettiği bir çalışandır. "Çalışan" anlamına gelen "ecir" kelimesi, her türlü iş için tüm çalışanları kapsayan sahih hadislerde geçmektedir. Elçi (sav), Kur'an öğretmenini bir çalışan olarak kabul ettiği için şöyle buyurmuştur: "Şüphesiz ücret almaya hak kazandığınız en iyi amel, Kur'an'ın öğretilmesidir." Kadı da aynı şekilde bir çalışan sayılır ve Beytülmal'dan aldığı her şey bir ücret olarak değerlendirilir. Kadının hükümdarın yardımcısı olduğu ve bu yüzden yönetime katılan biri sayılması gerektiğini kimse söyleyemez, çünkü kadı yalnızca hükümdarın bir çalışanıdır, yardımcısı değildir. Onun görevi, iki taraf arasındaki bir uyuşmazlığın gerçeğini anlamak ve benimsenmiş kuralların veya benimsenme olmadığında Şeriat kurallarının uygulanmasını incelemek, yargının kimin suçlu kimin suçsuz olduğuna karar vermesini sağlamaktır. Bu nedenle onlar, belli bir iş için belli bir maaşla istihdam edilmiş çalışanlardır.

As for the Qadhi, He cannot pass a judgement without the presence of a case, i.e. that a case is referred to Him and there are two claimants present. So He passes judgement when there is a case but He has nothing to do with it if no one initiates a legal action. In the event of looking into the case, He informs the people of the ruling of Allah (swt) with regards to the case in a manner that is binding. He has absolutely no authority of execution, except if He is appointed as judge and ruler. Then, He will execute the rules in his capacity as a ruler and pass judgement in his capacity as a judge. Thus, the reality of the judiciary is different to the reality of ruling. Therefore the Hadith does not apply to the judge. Moreover, the judiciary does not belong to authority whatsoever. The Qahdi does not have authority over any people of a country in which a Qahdi has been appointed, even over claimants. Obedience to Him is not obligatory, rather it is obligatory to implement his ruling when He passes a judgement on a case because it is the ruling of Allah and not because the Qahdi ordered it. his ruling is not considered a ruling of a judge unless He passes judgement in the judicial court. Therefore, his witnessing of an event or his hearing of it in other than the judicial court does not permit Him to pass judgement on what He has witnessed or heard as long as it did not take place in the judicial court. This differs from the ruler who must be obeyed in every situation and He does not need a specific court for the passing of a ruling. Rather He can pass judgement in his own house, street or the state capital, and in every place. Obedience to Him is obligatory. The Prophet (pbuh) said: “Whoever obeys the Ameer, He has obeyed me”. Therefore, the Hadith which prohibits the appointment of women as rulers does not in any way apply to the function of the Qahdi. So the post of judge cannot be prohibited for the woman by this Hadith. The reality of the Qahdi is that He is an employee of the ruler whom He has employed for a certain salary to do a certain job. The word 'employee' (Ajeer) is mentioned in the authentic Ahadith which include all employees for all types of jobs. Since the Messenger (pbuh) considered the Qur'anic teacher an employee, He (pbuh) said: “Indeed, the best action which you deserve a wage for is the teaching of the Qur’an.” Indeed, the Qahdi likewise is considered an employee and whatever He takes from the treasury (Bayt al-mal) is considered a wage. No one should say that the Qahdi is an assistant to the ruler and so He should be considered a participant in ruling, because the Qahdi is only an employee of the ruler and not his assistant. his function is to understand the reality of a problem between two disputants and examine the application of legal laws in the case of adopted rules, or the application of Shari’ah rules in the absence of an adoption, to whom the judiciary finds guilty or not guilty. Therefore, they are employees hired for a certain salary to do a certain job.

Bu, hakim ve Hisbe kadısıyla ilgilidir. Mezalim mahkemesinin kadısına gelince, bu kadının bir kadın olması caiz değildir. Kadın, Mezalim hakimliği görevini üstlenmesine izin verilmez, çünkü bu bir yönetimdir. Onun gerçekliği yönetimin gerçekliğidir ve Hadis ona uygulanır. Bunun nedeni, yöneticinin halk üzerinde yaptığı zulümlerin, biri dava açsın ya da açmasın, kaldırılmasının gerekmesidir. Hakim, bir haksızlık davası açıldığında davalıyı (örneğin bir memuru) çağırmak zorunda değildir. Ancak hakimin, onu huzurunda oturtmak için çağırması ya da çağırmaması caizdir, çünkü mesele bir davada hüküm vermek değil, yöneticilerin halk üzerinde yaptığı haksızlığı kaldırmaktır. Mezalim kararının karşılığı olan gerçeklik yönetimin gerçekliğidir. Bu nedenle kadının böyle bir makama geçmesi caiz değildir.

This is with regards to the judge and the Qahdi of Hisba. As regards the Qahdi of the court of unjust acts (Mazalim), it is not allowed for this Qahdi to be a woman. The woman is not permitted to assume the post of the judge of Mazalim because it is ruling. Its reality is the reality of ruling and the Hadith is applicable to it. This is because the unjust acts that take place via the ruler, on the people, are raised whether someone made a claim or not. The judge does not need to call in the defendant (eg an official), when someone claims a case of injustice. However, it is allowed for the judge to call Him to sit in his presence or not to call Him, because the issue is not to pronounce a verdict over a case. Rather, it is to lift the injustice that occurs from the rulers upon the people. The corresponding reality of the judgement of the Mazalim is that of ruling. Therefore it is not allowed for the woman to assume such a position.

Geriye bir mesele daha kalıyor: Eğer bir Ümmet Meclisi varsa, kadının bu meclisin üyesi olmasının caiz olup olmadığı meselesi. Bunu bilmeyen bazıları var. Onlar, İslam'daki Ümmet Meclisi'ni demokrasideki parlamentoyla kıyaslayarak caiz olmadığını söylüyorlar. Oysa gerçek şu ki, demokratik sistemdeki parlamento ile İslam'daki Ümmet Meclisi arasında fark vardır. Parlamento yönetimin bir parçasıdır, çünkü demokrasiye göre hükmetme yetkisine sahiptir; cumhurbaşkanını seçen ve görevden alan parlamentodur ve hükümete güven oyu veren ve güvenini geri çeken de parlamentodur. Böylece parlamento, hükümetin iktidarını bir anda elinden alabilir. Parlamentonun gerçekliği üç işlevi üstlenmesidir: Birincisi, hükümeti hesaba çekmek ve denetlemek. İkincisi, kanun çıkarmak. Üçüncüsü, yöneticileri atamak ve görevden almak. Hükümeti hesaba çekmek ve denetlemek yönetimin bir parçası sayılmaz; ancak kanunlaştırma, yöneticileri görevden alma ve atama ise yönetimin bir parçası sayılır. Ümmet Meclisi ise bunun tersidir. Gerçekliği, yöneticiyi hesaba çekmesi ve denetlemesi, gerektiğinde de memnuniyetsizliğini dile getirmesidir. Bu, insanların işlerini yürütmedeki eksiklikleri, İslam'ın uygulanmasındaki ihmali veya Da'vet'i taşımadaki ihmali gibi konuları kapsar. Ancak kanun çıkarmaz, yöneticileri atayıp görevden almaz; dolayısıyla parlamentodan farklıdır. Bu nedenle, kapitalist sisteme göre yönetimin bir parçası sayıldığı sürece, kadının parlamento üyesi olması caiz değildir. Kadının Ümmet Meclisi üyesi olması ise caizdir, çünkü o yönetimin bir parçası değildir. Ancak kadının parlamento üyesi olmasının caiz olmaması, onun yöneticiyi seçmesinin caiz olmadığı anlamına gelmez. Parlamento üyesi olması, onu hükmetme konumuna yerleştirir, yani... …hükmetme yetkisine sahip olan biri olmalı; ancak Peygamber'in (s.a.v.) "Bir kavmi işlerinin yönetimini bir kadına veren kimse asla felah bulmaz" sözündeki açık yasak nedeniyle bu caiz değildir. Bu, kadının yöneticiyi seçmesiyle farklıdır; çünkü kadın hükmetme mevkiine yerleştirilmiş değildir. Aksine, kendisine üzerinde hükmedecek kişiyi seçme hakkı verilmiştir. Şer'i, kadına yöneticiyi seçme ve hükümet etmeye ilişkin herhangi bir iş için herhangi bir erkeği seçme hakkını tanımıştır; çünkü kadının Halife'ye bey'at etmesi ve onu seçmesi caizdir. Ummu Atiyye'den rivayet edildiğine göre şöyle demiştir: "Allah'ın Resulü'ne (s.a.v.) bey'at ettik. O (s.a.v.) bize, 'Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmayacaklardır' ayetini okudu ve bizi (ölüler için) feryat etmekten men etti. Aramızdan bir kadın elini çekerek, 'Falanca kadın beni sevindirdi, ona karşılık vermek istiyorum' dedi. Peygamber (s.a.v.) hiçbir şey demedi. Kadın gitti, sonra geri geldi." Peygamber'e (s.a.v.) bey'at etmek, peygamberlik sıfatına dayanarak değil, yöneticiye itaat esasına dayanarak yapılmıştı. Dolayısıyla bu hadis, kadının Halife'ye bey'at edebileceğini ve onu seçebileceğini göstermektedir. Bu, meclis (parlamento) hakkındadır. Ancak Ümmet Meclisi bunun tersidir; çünkü o, istişare ve görüş sunma meclisidir, hükmetme yetkisi yoktur. Meclis, Ümmet kendisine yetki vermedikçe bir yönetici seçmez, yöneticiyi görevden almaz veya kanun çıkarmaz. Bütün işi görüşlerle ilgilidir. Ümmet Meclisi'nin işlevi, devletin iç politikalar açısından uygulanmasını istediği konularda görüşünü almak için ona başvurması ve iç ve dış faaliyetlerden üstlendiklerini hesaba çekmesidir. Ayrıca Meclis'in kendisi de iç ve dış konularla ilgili görüşler sunacaktır. Halife adaylarıyla ilgili görüş bildirmek, ayrıca Valiler ve Muavinlerle ilgili şikâyetlerini dile getirmek de onun işleri arasındadır; bu da bir görüş ortaya koymak anlamına gelir. Bütün bunlar, bir eyleme işaret eden görüşlerin sunulması kapsamına girer. Onun işleri arasında istişare de vardır; halife bu istişareye uymak zorunda değildir. Örneğin halifenin benimsediği kurallarla ilgili görüş bildirmek de buna dahildir. Bütün bu hususlar yalnızca görüş niteliğindedir, hüküm değildir. Dolayısıyla onun görevi yalnızca görüşlere ilişkindir, başka bir şeye değil.

Majlis al-Ümmah'ın üyeleri, halkın yalnızca görüş bildirme konusunda temsilcileridir, başka hiçbir konuda değil. Halk adına yönetmede veya bir yöneticiyi atamada temsilci değildirler; ancak ümmet bu sorumluluğu onlara devrederse bu durum farklıdır. Ayrıca bir yöneticiyi görevden alma konusunda da halkı temsil etmezler. Walilere ve Mu'avinlere (yardımcılara) karşı onaylamadıklarını ortaya koysalar bile, bu tür kişiler görüşleri nedeniyle kendiliğinden görevden alınmış olmazlar; bunun yerine Halife, onların görüşüne göre onları görevden alır. Bu, kabinenin Meclis'in güvenini kaybettiği anda, cumhurbaşkanının onu görevden almasına gerek kalmadan feshedildiği parlamenter sistemle çelişmektedir.

The members of the Majlis al-Ummah are themselves representatives of the people only with respect to opinions and nothing else. They are not representatives of the people in ruling or in the appointment of a ruler except if the Ummah delegates this responsibility to them, nor does it represent the people in the removal of a ruler. Even when they show their disapproval of Walis and Mu'awins (assistants) such people are not automatically discharged because of their opinion rather the Khaleefah dismisses them according to their opinion. This is contrary to parliament where the cabinet is dissolved the moment the confidence of the parliament is withdrawn and without the need of the president to dismiss it.

Ümmet Meclisi üyeleri halkı görüşleri bakımından temsil ettikleri sürece, kadının siyasi, ekonomik, yasama veya diğer alanlardaki görüşlerini dile getirme hakkı vardır. Ayrıca kadın, görüş bildirmesi için dilediği kimseyi vekil tayin edebilir veya bu görüşü, dilediği kimse adına dile getirmek üzere vekil edilebilir. İslam, kadının da erkeklerin görüş bildirdiği gibi görüşünü dile getirme hakkını vermiştir. İslam'da şûrâ (danışma), ayrım gözetilmeksizin hem erkeğin hem de kadının hakkıdır. (SWT) şöyle buyurur:

As long as the members of the Majlis al-Ummah represent the people in their opinions, then the woman has the right to air her political, economic, legislative or other opinions. She also has the right to delegate anyone she wishes to put forward an opinion or she can be delegated to put forward this opinion for whom she wishes. Islam has given her the right to put forward her opinion just as the men put forward their opinions. Consultation (Shura) in Islam is the right of the man and woman without differentiation. He (swt) says:

"Ve onlara iş hakkında danış." [Âl-i İmrân: 159] Ve O (SWT) şöyle buyurdu:

“And consult them in the affair” [Al- Imran: 159] And He (swt) said:

"Ve onlar işlerini aralarında istişare ile yürütürler" [eş-Şûrâ: 38]. Bu, erkeği ve kadını kapsayan genel bir metindir. İyiliği emretme (el-emru bi'l-ma'rûf) ve kötülükten sakındırma (en-nehyu ani'l-münker) görevi de erkek ve kadın için eşit derecede farzdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And who (conduct) their affairs by mutual consultation” [Ash- Shura: 38] This is a general text which includes the man and the woman. The order to command good (Amr bil al-ma'ruf) and forbid the evil (Nahi 'an al-munkar) is equally obligatory upon the man and the woman. He (swt) said:

“Içinizden öyle bir topluluk olsun ki iyiliğe (İslam'a) davet etsin, el-Ma'ruf'u (iyiliği) emretsin ve el-Münker'i (kötülüğü) yasaklasın” [Âl-i İmrân: 104]. Ve Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: “Sizden kim bir münker görürse onu değiştirsin.” Bu, erkeği ve kadını kapsayan genel bir metindir. Dolayısıyla yöneticileri hesaba çekmek, erkek ve kadın için farzdır. Nasihat vermek (el-Nesîha) erkekler ve kadınlar için emredilmiştir. Nitekim Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: “Din nasihattir.” Sorulmuştur: “Kime, ey Allah'ın Resulü?” O da şöyle cevap vermiştir: “Allah'a, O'nun Resulüne, Müslümanların yöneticilerine ve genel olarak Müslümanlara.” Nasihat vermeyi erkeklerle sınırlandırmamıştır. Bilakis Müslümanın, görüşü ileri süren kişi erkek de olsa kadın da olsa, Müslümanların liderlerine ve genel halka nasihat verme hakkı vardır. Kadınlar Resulullah ﷺ ile görüşür ve ona sorular sorarlardı; bu da kadının Halife ile görüşme ve ona soru yöneltme hakkına sahip olduğu anlamına gelir. Rivayet edilmiştir ki Resulullah ﷺ, Bayram günü erkeklere vaaz verdikten sonra kadınların yanına gelmiş, onlara vaaz edip öğüt vermiş ve şöyle uyarmıştır: “Sadaka verin, zira çoğunuz cehennemin odunusunuz.” Bunun üzerine kadınlar topluluğunun ortasından esmer yüzlü bir kadın şöyle demiştir: “Bunun sebebi nedir, ey Allah'ın Resulü?” Bu, kadınların kendilerini ilgilendiren bir şey söylendiğinde Resulullah ﷺ ile görüşüp ona soru sorduğunu gösterir. Ayrıca Havle bint Sa'lebe'nin, kocasının kendisini zıhar yoluyla (onun annesi gibi olduğunu söyleyerek) boşaması meselesi hakkında Resulullah ﷺ'a gelip sorduğu ve Resulullah ﷺ'ın bu konuda yapabileceği bir şey olmadığını söylemesi üzerine onunla tartıştığı hikâyesi de böyledir. Bu, Allah'ın (c.c.) Kur'an'da işaret ettiği meşhur bir kıssadır. Nitekim Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur:

“Let there arise out of you a group of people inviting to all that is good (Islam), commanding al-Ma'ruf (good) and forbidding al-Munkar (evil)” [Al- Imran: 104] And the Prophet (pbuh) said: “Whoever of you sees a munkar let Him change it”. This is a general text which includes the man and the woman. So accounting the rulers is obligatory upon the man and the woman. The giving of advice (Al-nasiha) has been prescribed for men and women. When the Prophet said: “The deen is to give advice (nasiha)”. It was asked “to whom O Messenger of Allah”? He replied “To Allah, his Messenger, to the rulers of the Muslims, and the Muslims at large”. He (pbuh) did not confine the giving of advice to the man. Rather the Muslim has the right to give advice to the leaders of the Muslims and the general public irrespective of whether the one who puts forward the opinion is a man or woman. Since women used to discuss with the Messenger and ask Him questions, this means that a woman has the right to discuss with the Khaleefah and put questions to Him. It has been narrated that the Messenger (pbuh) after preaching to the men on the day of Eid moved on until He came to the women, whom He preached to and admonished and warned saying: “Give charity, for verily most of you are fuel for the hellfire”, whereupon there arose from the middle ladies’ congregation, a darkcheeked woman who said “Why is that, O Messenger of Allah”? This shows that the woman discussed with the Messenger and asked Him when He said something pertaining to them. The story of Khawla bint Tha'laba when she approached the Messenger asking Him about the issue of her husband's divorce of her by way of Zihar (swearing that she is like his mother to Him). He replied that it was not in his power to do anything, so she argued with Him (pbuh). It is a well known story which Allah (swt) has alluded to in the Qur'an. Thus, He (swt) said:

“Gerçekten Allah, kocası hakkında seninle (ey Muhammed) tartışan ve Allah'a şikâyette bulunan kadının sözünü işitti. Allah, ikinizin de konuşmasını işitir.” [Mücadele: 1] Bu ayet, kadınların Peygamber ﷺ ile görüşüp tartıştığını açıkça göstermektedir. Kadının her konuda kendi görüşünü ortaya koyması ve bunu tartışması caiz olduğu hususunda daha fazla bir şey söylemeye gerek yoktur. Bu konuda kimsenin şüphesi yoktur ve buna göre bu mesele üzerinde icma gerçekleşmiştir. Kadının, görüşünü dile getirmek için dilediği kimseye vekâlet vermesi ya da kendisi adına görüş bildirmesi için dilediği kimseye vekâlet verilebilmesi meselesine gelince, bunun caizliği hakkında da fazla bir şey söylemeye gerek yoktur; zira kadın evlilikte, satışta, kiralamada vb. işlerde vekil tayin edebilir ve başkaları da kadın adına bu işlerde vekil olabilir. Bu vekâlet belirli işlerle sınırlı değil, bütün işleri kapsayacak şekilde geneldir ve bu genellik görüş bildirmeyi de içerir. Dolayısıyla kadının, görüş bildirmek üzere dilediği kimseye vekâlet vermesi caizdir; ya da kendisinin, dilediği kimse adına görüş bildirmek üzere vekil tayin edilmesi de caizdir.

“Indeed Allah has heard the statement of her that disputes with you (Oh Muhammad) concerning her husband, and complains to Allah. Allah hears the argument between you both” [Al- Mujadilah: 1] This unambiguously shows that women discussed with the Messenger. Nothing more needs to be said about the permissibility of the woman in presenting her view in every matter and discussing it. No one doubts this matter and accordingly an (consensus) has taken place on this issue. As for the woman being allowed to delegate to anyone she wishes to air her opinion or that she can be delegated to express an opinion for whom she wishes. Nothing more really needs to be said about its permissibility since the woman can delegate in marriage, selling and renting etc, and others can delegate to her in these things. This delegation is not specific to some things to the exclusion of others but it is general to all things which includes expressing an opinion. Therefore, it is allowed for the woman to delegate to anyone she wishes to express an opinion or she herself can be delegated to, to express an opinion for whom she wishes.

Majlis al-Ummah, bir görüşlerin dile getirildiği bir meclis olduğu ve üyeleri başkalarının görüşlerini ifade etmek konusunda onları temsil ettiği için, kadının Majlis al-Ummah'a seçmek ve seçilmek hakkı vardır; yani başkalarını temsil etme ve başkalarına görüş bildirme yetkisi ile onları görevlendirme hakkına sahiptir. Ayrıca Peygamberlik'in on üçüncü yılında, yani Peygamber ﷺ'in hicret ettiği yılda, O'nunla (Ensar'dan) yetmiş üç erkek ve iki kadın görüşmüştür. Bu iki kadın, Bani Mazin kadınlarından Ümmü Ümare bint Ka'b ve Bani Seleme kadınlarından Esma bint Amr b. Adi idi. Resûlullah ﷺ, onlarla Akabe'de buluşmayı kararlaştırdı. Böylece gecenin ortasında yola çıktılar. Hepsi, iki kadın da dahil olmak üzere dağa tırmandı. Resûlullah ﷺ onlara şöyle buyurdu: "Kadınlarınızı ve çocuklarınızı koruduğunuz gibi beni de koruyacağınıza dair sizden söz alıyorum." Onların bağlılık sözü şöyleydi: "Kolaylıkta da zorlukta da, hoşumuza gitse de gitmese de dinleyip itaat edeceğimize dair Bey'at ettik. Nerede olursak olalım hakkı söyleyeceğimize, Allah (SWT) için hiç kimsenin kınamasından korkmayacağımıza dair." Bu bir siyasi bey'attır ve kadının siyasi bir bey'at vermesine izin verildiğine göre, seçmek ve seçilmek de ona caizdir; çünkü bey'at ile seçim aynı konudadır: O da halifenin seçilmesi ve O'na itaat etmektir. Bey'at ile seçimin aynı konu olduğunun delili şudur: Halife bey'at almadıkça meşru olarak halife olamaz. Onu halife yapan bey'attır. Dolayısıyla bey'atın gerçeği, bir halifeyi seçmek ve O'na itaat etme yemini etmektir. Bey'atın yalnızca dinleyip itaat etme yemini olduğunu söylemek doğru değildir; çünkü bu yalnızca halifenin atanmasından sonra bey'at edenler için geçerlidir. Oysa ilk bey'at, seçim içindir ve ardından halifeyi dinleyip itaat etme yemini gelir. Bu tür bir biat, rıza üzerine kurulmuş olarak kabul edilir, çünkü rıza üzerine bir yemindir. Bu nedenle biat ile seçim aynı konudadır. Majlis al-Ummah'ta bir görüşte kadını temsil edecek birinin seçilmesi, min bab awla (daha güçlü bir gerekçeyle) sabit olur. Çünkü kadının Halife'yi seçmesine izin veriliyorsa ve Halife yönetimin en yüksek makamına başkanlık ediyorsa, daha güçlü bir gerekçeyle kadının daha alt bir makama birini seçmesine de izin verilir. Dolayısıyla kadının Majlis al-Ummah üyelerini seçmesinin Şeriat tarafından caiz olduğu açıkça ortaya çıkar.

Since the Majlis al-Ummah is an assembly for the airing of opinions and its members represent others in expressing opinions, it is permitted for the woman to elect and be elected in the Majlis al-Ummah, i.e. she has the right to represent others and delegate others to express opinions. Furthermore, in the thirteenth year of the Prophethood, i.e. the year in which the Prophet (pbuh) made the Hijra, He (pbuh) was met by seventy three men and two women (of the Ansar). The two women were Umm 'Umara bint Kalb, one of the women of Bani Mazin and Asma bint 'Amr b. 'Addi who was one of the women from Bani Salama. The Messenger arranged to meet them at al- 'Aqaba. So they went in the middle of the night. All of them climbed the mountain including the two women. The Messenger (pbuh) told them: “I take a pledge from you that you protect me as you would protect your women and children.” Their pledge was that they should say ‘We made the pledge (Bay’a) that we would hear and obey, in ease or difficulty, whether we liked or disliked it. And that we should say the truth wherever we may be, we should not fear, for the sake of Allah (swt), the blame of anyone. This is a political pledge and since the woman is allowed to give a political pledge then it is allowed for her to elect and be elected, because the pledge and election are of the same issue: which is, the selection of a ruler and obedience to Him. The evidence to say that the Bay’a and the election are of the same issue, is that if the Khaleefah does not receive a pledge then He cannot lawfully become Khaleefah. What makes Him Khaleefah is the pledge (Bay’a). Therefore its reality is that of electing a Khaleefah, and as an oath to hear and obey Him. It is not true to say that the Bay’a is an oath to hear and obey only, since this only applies to those who have given the pledge after the appointment of the Khaleefah. However, the initial Bay’a, is for election and then an oath to hear and obey the Khaleefah. It is stipulated that such a pledge is based on consent because it is an oath of consent. Therefore, the Bay’a and election are of the same issue. The election of someone who will represent the woman in an opinion in the Majlis al-Ummah is established by way of greater reason (Min bab awla). Since, if she is allowed to elect the Khaleefah, and He presides over the highest position of ruling, then by greater reason she is allowed to elect someone of lesser position. Therefore, it becomes clear that the woman's electing of members of the Majlis al-Ummah is permitted by the Shari’ah.

Bu, İkinci Akabe Biatı'ndan çıkan delilin bir yönüdür: kadının Ümmet Meclisi'ne başkalarını seçmesine izin verilmektedir. Başkalarının onu Ümmet Meclisi'nin bir üyesi olarak seçebileceğine dair delile gelince, Resulullah ﷺ biat tamamlandıktan sonra bütün erkeklere ve kadınlara şöyle buyurdu: "İçinizden, kendi nefisleri de dahil olmak üzere kavimlerinden sorumlu olacak on iki nakib çıkarın." Bu, Peygamber ﷺ'in bütün insanlara, orada bulunanlar arasından seçim yapmalarına dair emridir. Emir geneldir; Resulullah ﷺ ne erkekleri özellikle zikretti ne de seçenler veya seçilenler arasından kadınları dışarıda bıraktı. Bir metnin genel anlamı, tahsis edecek bir delil bulunmadığı sürece genelliğiyle uygulanır. Peygamber ﷺ tahsis yapmadığına göre, emri seçme sürecinde olan veya seçilen tüm erkek ve kadınları ayrım gözetmeksizin kapsar.

This is in terms of the indication from the second pledge of 'Aqabah, that the woman is allowed to elect others in the Majlis al-Ummah. As for its indication that others can elect her as a member of the Majlis al-Ummah, the Messenger (pbuh), after the completion of the pledge, told all the men and women “Bring forth from amongst you twelve chiefs (Naqibs) who will be responsible for their people including themselves”. This is an order of the Prophet (pbuh), to all the people, to elect from the people present. It is general, the Messenger did not specifically mention the men. Neither did He exclude the women, either from those that were electing, or from those that were being elected. The general import of a text is applied in its generality as long as there is no evidence of specification. Since the Prophet (pbuh) did not specify, then his order is inclusive of all men and women without distinction, whether they are in the process of electing or are being elected.

Bu nedenle, kadının Ümmet Meclisi'nin bir üyesi olmasının ve bu meclisin üyelerini seçme hakkına sahip olmasının caiz olduğu, başkalarının görüşlerini temsil etmesi veya kendisinin başkalarını bir görüşü dile getirmek üzere vekil tayin etmesi açısından sabittir. Bu, 'Akabe'nin ikinci biatına dair hadisle de sabit olmaktadır.

Therefore, the permissibility of the woman being a member of the Majlis al-Ummah and being allowed to elect its members is proven from the angle of her being a representative of others in their opinion, or herself delegating others to air an opinion. It is also established by the Hadith of the second pledge of 'Aqabah.

Herkesin kabul ettiği bir husus vardır: Şura (danışma) hem erkeğin hem de kadının hakkıdır; yöneticinin hesaba çekilmesi (Muhasebe) erkek ve kadın üzerine farzdır; iyiliği emretmek (Ma'ruf) ve kötülükten sakındırmak (Munkar) da erkek ve kadın üzerine farzdır. Nasihat (Nasiha) erkekler ve kadınlar için meşru kılınmıştır ve insanların görüşlerini temsil etmek (Vekâlet) erkek ve kadın için caizdir. Kadının bu görüşe sahip olması ve bunu dile getirmesi hakkıdır. Bu görüşün siyasi, yasama veya başka bir türden olması arasında hiçbir fark yoktur. Ümmet Meclisi'nin faaliyetleri, şura, yöneticinin hesaba çekilmesi, iyiliği emretme ve kötülükten sakındırma ile Müslümanların imamlarına nasihatten ibarettir; bunların hepsi görüşle ilgilidir ve hüküm vermeyi içermez. Dolayısıyla kadının Ümmet Meclisi'nin üyesi olmasının veya Ümmet Meclisi üyesini seçmesinin caiz olduğunda şüphe bulunmamalıdır. Buna rağmen bazıları, Bey'at'in dinleme ve itaat yemini olduğu ve seçim amacıyla yapılmadığı gerekçesiyle kadının Ümmet Meclisi üyelerini seçmesinin caizliğinden şüphe etmiştir; bu yüzden bunda seçime dair bir delil görmemişlerdir. Ancak Ümmet Meclisi'nin yalnızca görüşlerin dile getirilmesi amacıyla var olduğu ve kadının görüşünü sunmak üzere dilediği kişiyi temsilci olarak belirleme hakkına sahip olduğu sabit olduğuna göre, kadının Ümmet Meclisi üyelerini seçmesinin caizliğinde şüphe edilmemelidir. Üstelik Bey'at, başlangıçta rıza yemini olup, bu nedenle akit taraflarınca Halife'nin seçimi sayılır; yalnızca bir itaat akdi değildir. Dolayısıyla rıza yemini ile seçim aynı konudadır; o da Halife'nin belirlenmesidir. Bu nedenle kadın, Bey'at-un-Nisa hadisinde belirtildiği üzere, yöneticiyi seçme ve belirleme hakkına sahiptir. Dolayısıyla, daha büyük bir gerekçeyle, Meclisu'l-Ümme üyelerini seçmesi de caizdir. Ayrıca, Meclisu'l-Ümme'nin parlamentodan farklı olduğu ortaya konmuş olmasına rağmen, bazıları onun parlamentoya benzerliği nedeniyle kadının Meclisu'l-Ümme üyesi olmasının meşruiyetinden şüphe etmektedir. Meclisu'l-Ümme görüş bildirmek amacıyla kurulmuşken, parlamento yönetmek amacıyla kurulmuştur. İkisi birbirine benzemez. Bu nedenle, Meclisu'l-Ümme'nin parlamentoya denk olup olmadığına dair herhangi bir şüphe giderildiğinden, kadının Meclisu'l-Ümme üyesi olmasının caiz olduğuna dair bir şüphe bulunmamalıdır. Böylece, en inatçılar dışında, kadının Meclisu'l-Ümme üyesi olması ve Meclisu'l-Ümme üyelerini seçmesinin caizliği konusunda hiçbir şüphe kalmamaktadır.

No one doubts that consultation (Shura) is a right of the man and the woman and that accounting the ruler is obligatory upon the man and the woman and that commanding the good (Ma'ruf) and forbidding the evil (Munkar) is compulsory upon the man and the woman. The advice (Nasiha) has been legislated for men and women, and the representation of people's views (Wakala) is permitted for the man and the woman. The woman has the right to hold and air this opinion. There is no difference whether this opinion is political, legislative or any other type of opinion. Since the activities of the Majlis al-Ummah are confined to consultation (Shura), accounting the ruler, commanding the good (Ma'ruf) and forbidding the evil (Munkar) and advice (Nasiha) to Imams of the Muslims, all of which relate to opinions and does not involve ruling. Then, this demands that there should be no doubt about the permissibility of the woman being a member of the Majlis al-Ummah or about the permissibility of the woman electing a member of the Majlis al- Ummah. Despite this some doubted the permissibility of her electing members in the Majlis al-Ummah because the Bay’a is considered an oath of hearing and obedience and not for the purpose of election. Hence, they did not find in it any evidence for election. However, since it has been established that the Majlis al-Ummah is only for the purpose of airing opinions and that the woman has the right to delegate whoever she wishes to present her opinion, then there should be no doubt over the permissibility of the woman electing members of the Majlis al-Ummah. Besides, the pledge initially is an oath of consent, and thus is considered an election of the Khaleefah by the contracting parties and not only a contract of obedience. Therefore, the oath of consent and the election are of the same issue, which is the selection of the Khaleefah. So the woman has the right to elect and select the ruler as the established Hadith of the Bay’a of the women (Bay’at al-Nisa) indicates. Hence, by greater reason, it is allowed for her to elect the members of the Majlis al-Ummah. Also, some doubt the legality of the woman being a member of the Majlis al-Ummah, because of its similarity with parliament even though it has been established that the Majlis al-Ummah is different to parliament. The Majlis al-Ummah is for the purpose of airing opinions whereas the parliament is for ruling. One does not resemble the other. Therefore, there should be no doubt as to the admissibility of the woman being a member of the Majlis al-Ummah because any doubt over whether the Majlis al-Ummah is equivalent to Parliament has been removed. Thus no doubt remains over the permissibility of the woman to be a member of the Majlis al Ummah and to elect the members of the Majlis al Ummah except for the most stubborn.