İlahi hikmet, kadının hamilelik ve doğum yapma görevini üstlenmesini gerektirmiştir. Bu nedenle kadın, evlilikte tek bir erkekle sınırlandırılmalı ve birden fazla kocayla evlenmesi kendisine yasaklanmıştır. Bu yasak, her insanın kimin soyuna mensup olduğunu bilmesi için konulmuştur. Şeriat, nesebin tespitini üstlenmiş ve bu konuyu en açık biçimde netleştirmiştir.

The divine wisdom has required that the woman be the bearer of pregnancy and childbirth. Therefore, the woman needs to be restricted in marriage to one man and she has been forbidden from marrying more than one husband. This has been forbidden to her so that each person will know to whom they are related. The Shar’a has taken upon itself to establish lineage and has clarified the matter in the clearest manner.

Hamilelik süresinin en kısası altı aydır; çoğu durumda dokuz aydır ve en uzunu iki yıldır. Kocaya gelince, eşi bir çocuk doğurduğunda, evlilik tarihinden itibaren altı aydan sonra doğurmuşsa, bu çocuğun ondan olması mümkündür. Çünkü Peygamber ﷺ'in şu sözü vardır: "Çocuk, yatağın sahibinindir (El-veledü lil-firaş)." Kısacası: Kadın kocasıyla evli olduğu sürece ve evlilikten altı ay sonra bir çocuk doğurursa, bu kesinlikle kocanın çocuğudur.

The shortest duration of pregnancy is six months; in the majority of cases it is nine months and the longest is two years. Regarding the husband, when his wife gives birth to a child, it is possible that it is from Him if she gave birth to it after more than six months from the date of marriage. So it is his child due to the saying of the Prophet: “The child belongs to the one on whose bed it is born (Al-walad Lil-firash).” In short: As long as the woman is married to the husband and she gives birth to a child after six months from marriage, it is definitely the child of the husband.

Ancak eşi altı ay sonra bir çocuk doğurur ve bu çocuğun kendisinden olmadığından emin olursa, yerine getirmesi gereken belirli şartlar çerçevesinde bu çocuğu inkâr etmesi caizdir. Bu şartlar doğrulanmazsa çocuğu inkâr etmesinin bir anlamı yoktur. Aksine, çocuk isteseler de istemeseler de onun çocuğu olarak kalır. Bu şartlar şunlardır:

However, when his wife gives birth to a child after six months and He is sure that this child is not his, then it is allowed for Him to disown it according to certain conditions which He must fulfil. If these conditions are not confirmed then there is no point in Him disowning it. Rather the child remains his, whether He wants it or not. These conditions are:

İlk olarak: Kişinin nesebini reddedebilmesi için, babanın reddettiği çocuğun canlı doğmuş olması gerekir. Ölü doğan bir çocuğun nesebini reddedemez, çünkü ölü doğan çocuğun nesebinin reddedilmesine ilişkin bir İlahi hüküm yoktur.

First: The child that He disowns as his must be born alive. He cannot disown the lineage of the child if it is born dead because there is no divine rule pertaining to the disowning of a still born child.

İkinci: Kocası, çocuğun kendisine ait olduğunu açıkça ya da dolaylı olarak daha önce kabul etmemiş olmalıdır. Eğer kocası çocuğun kendisinden olduğunu açıkça ya da bir işaretle dolaylı olarak kabul etmişse, bundan sonra çocuğun nesebini kendisinden reddetmesi geçerli olmaz.

Second: He has not already acknowledged, either explicitly or implicitly, that it is his child. If He has acknowledged explicitly or implicitly by indication that the child is his, then after that it will not be valid for Him to disown its lineage to Him.

Üçüncüsü: Çocuğun nesebinin reddedilmesi yalnızca belirli zamanlarda ve belirli durumlarda olmalıdır. Bunlar doğum anı, ya da çocuk için gerekli şeyleri satın alma anı veya kocanın gıyabında karısının doğum yaptığını öğrendiği andır. Çocuğun nesebi bunların dışındaki zamanlarda ve durumlarda reddedilemez. Karısı bir çocuk doğurur ve kocası, bunu reddetme fırsatı olduğu halde susar ve çocuğu reddetmezse, çocuğun nesebi ona bağlanır ve bundan sonra onu reddetme hakkı olmaz. Seçim, kendisinin çocuğu öğrendiği yere ve reddetme imkânına göre belirlenir. Çocuğu öğrenmiş, reddetmesi mümkün olduğu halde reddetmemişse, çocuğun nesebi sabittir; çünkü Allah'ın Resûlü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Çocuk, yatağın sahibinindir (el-veledu li'l-firâş)." Eğer doğumu bilmediğini iddia ederse, doğumun ondan gizlenebileceği bir yerde bulunuyorsa, örneğin başka bir yerde veya başka bir ülkede bulunuyorsa, sözüne itimat edilebilir. Bu durumda karar, yemini ile birlikte ona aittir, çünkü aslında bilmemektedir. Evde onunla birlikte olduğu için sözüne inanmak mümkün değilse, bu durumda iddiası kabul edilmez; çünkü doğumun ondan gizlenmesi mümkün değildir. Şöyle diyebilir: "Doğumu biliyordum ama reddetme hakkım olduğunu bilmiyordum ya da hemen reddetmem gerektiğini bilmiyordum." Eğer bu konu genel halk tarafından bilinmiyorsa, bu sözü kendisinden kabul edilir; çünkü bu hüküm genel halk tarafından bilinmez. Bu, yeni Müslüman olmuş bir kişinin durumu için de geçerlidir. Onun gibi birinin bilmediği bir hükmün bilinmemesi mazur görülür, nitekim yeni Müslüman olan kimsede olduğu gibi. Eğer böyle bir hükmün örneği onun gibi biri için bilinmeyen bir şey değilse, o zaman cahilliği mazur görülmez.

Third: That the disowning of the child should be at particular times and in particular situations. These are the time of delivery or time of buying the necessary things for it, or the time when He knew that his wife had given birth if He was absent. The lineage of the child cannot be disowned at other than these times and situations. When his wife gives birth to a child and He remains silent, not disowning it even though He had the opportunity to do so, then its lineage is related to Him and He will not have the right to disown it after that. The choice is determined according to the place at which He came to know of and his ability to disown it. If He had known about the child and it was possible for Him to disown it but He did not disown it then its lineage is established because the Messenger of Allah (pbuh) said: “The child belongs to the one on whose bed it is born (Al-walad Lil-firash).” If He claims He did not know about its birth, then it is possible to trust his words if He is at a place that makes the birth concealed to Him; for example, if He was at another place or in another country. The decision in this case is his together with his oath, because originally He does not know. If it is not possible to believe Him because He was with her in the house, his claim is not accepted because it is not possible that it was concealed from Him, it may occur that He says “I knew about its birth but I did not know I had the right to disown it, or I did not know I had to disown it instantly.” If the matter is usually not known to the ordinary people, this saying is accepted of Him because this Hukm is not known by the ordinary people. This is applicable to the situation of a person who had become Muslim recently. The ignorance of any Hukm the like of which is unknown to some one like Him is excused, as is in the case of one who is a new Muslim. If the example of such a Hukm is not unknown to such a person as Him, then his ignorance is not excused.

Dördüncüsü: Çocuğun nesebinin reddedilmesi, li'an ile (lian yoluyla) yapılmalıdır; yani kişi li'an ile çocuğu inkâr etmelidir. Çocuk, kişi tam bir li'an ile onu inkâr etmedikçe kendisinden nefyedilmez.

Fourth: The disowning of the child should be followed by imprecation (Li’aan) or He should disclaim it through imprecation. The child will not be disowned from Him unless He disclaims it through complete imprecation.

Bu dört şart yerine getirildiğinde çocuk nesebinden reddedilir ve kadına verilir. İbn Ömer rivayet etmiştir: Bir adam Allah Resulü ﷺ'nin zamanında karısına li'an etti ve çocuk nesepten reddedildi. Allah Resulü ﷺ de onları birbirinden ayırdı ve çocuğu kadına verdi. Çocuğun nesebinden reddedilmesinin şartları yerine gelmezse, çocuk reddedilmez ve nesebi kocaya nispet edilir; babalığın bütün hükümleri de ona bağlanır. Bu, doğumla ilgili anlaşmazlığın kocadan kaynaklanması durumundadır. Ancak doğumla ilgili anlaşmazlık eşler arasında kadından kaynaklanırsa, yani kadın evliliği sürerken kocasından bir çocuk doğurduğunu iddia eder, koca da bunu reddeder ve "Sen doğurmadın" derse, o takdirde iddiasını ispat etmek kadının üzerine düşer; bunu tek bir kadın şahidin tanıklığıyla yapabilir. Bu durumda tek bir kadın şahidin tanıklığı yeterlidir, çünkü nesep, kadının onun karısı olmasıyla sabit olur. Doğum, şahitlik şartlarını taşıyan tek bir kadın şahidin tanıklığıyla da doğru biçimde ispat edilebilir.

When these four conditions have been fulfilled, then the child is disowned and given to the wife. Ibn Umar reported that a man imprecated his wife in the time of the Messenger of Allah (pbuh) and her child was disowned so the Messenger of Allah (pbuh) separated them and gave the child to the wife. If the conditions of the disownment of the child are not fulfilled then it is not disclaimed and its paternity is ascribed to the husband and all the rules of fatherhood will be binding on Him. This is if the dispute over the birth originated from the husband. But if the dispute between the spouses over the birth arises from the wife, where she claims during the course of her marital life that she gave birth to a child from Him and the husband rejects it, such that He says 'you did not give birth', then it is up to her to prove her claim by the testimony of a single woman witness. In this case the testimony of a single woman witness is sufficient because the lineage is proven by the woman being his wife. Birth can be correctly proven by a single woman witness who meets the conditions of testimony.