İslam, erkeğe ve kadına yükümlülük getiren Şer'i teklifleri (Takālīf Şer'iyye) getirdi. Her ikisinin fiillerini ele alan Şer'i hükümleri (Ahkām Şer'iyye) açıklarken ise eşitlik (Musāvāt) veya kıyaslama (Müfādale) meselesine hiçbir önem vermedi ve bunu en ufak bir biçimde dikkate almadı. Aksine, çözüm gerektiren belirli bir sorun olduğunu görüyordu. Bu nedenle onu belirli bir sorun olarak ele aldı; bu sorunun erkeğe mi yoksa kadına mı ait olduğuna bakmaksızın. Dolayısıyla çözüm, sorunu oluşturan olay için, bir insanın fiili için getirildi; erkek ya da kadın için değil. Bu yüzden erkek ile kadın arasındaki eşitlik ya da eşitsizlik meselesi tartışma konusu değildir. Bu ifade İslam hukukunda yer almaz. Bunun yerine, belirli bir insanın, ister erkek ister kadın olsun, fiilinden doğan bir olayın Şer'i hükmü vardır.

Islam came with the Shari'ah commandments (Takaleef Shari'ah), which it obliged on the man and the woman. And when it clarified the Shari'ah rules (Ahkam Shari'ah) which treat the actions of each of them, it did not give the issue of equality (Musawa) or comparison (Mufadala) any attention nor did it give it the slightest consideration. Rather it viewed that there was a specific problem which required a solution. So, it treated it in its capacity as a specific problem regardless of whether it was a problem pertaining to a man or a woman. Thus, the solution was for the action of a human, for the problem-incident, and not for the man or woman. Therefore, the question of equality or the lack of equality between the man and woman is not the subject of discussion. This expression is not present in the Islamic legislation. Rather what exists is the Shari'ah rule (Hukm Shari') of an incident, which has resulted from a certain human whether it be a man or a woman.

Bundan dolayı, erkekle kadın arasındaki eşitlik tartışılacak bir konu değildir, toplumsal sistemde de bir mesele olarak yer almaz. Kadının erkeğe eşit olması ya da erkeğin kadına eşit olması, toplumsal hayat üzerinde etkisi olan önemli bir mesele değildir; İslami hayatta da ortaya çıkması muhtemel bir sorun değildir. Bu, yalnızca Batı'da bulunan bir slogandır. Müslümanlardan Batı'yı taklit edenler dışında hiç kimse bu görüşü benimsemez; Batı ise kadını insan olarak sahip olduğu doğal haklarından mahrum bırakmıştır. Bu nedenle kadın bu hakların iadesini talep etmiştir. Bu talep, eşitlik tartışmasını bu hakları elde etmenin bir aracı olarak kullanmıştır. İslam'a gelince, o bu terimlerle ilgisi olmayan bir yapıdadır; çünkü toplumsal sistemini, toplumsal birlik ve bütünlüğü ile yükselişini güvence altına alan sağlam bir temel üzerine kurmuştur. Ayrıca erkek ve kadın için, Allah'ın (c.c.) insanoğlunu onurlandırdığı, insanlığın haysiyet ve şerefine yakışan gerçek mutluluğu sağlamıştır. Nitekim Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur:

Hence, equality between men and women is not an issue for discussion, nor is it an issue which forms a subject in the social system. The woman being equal to the man, or, the man being equal to the woman is not a significant matter which has influence over the societal life nor is it a problem which is likely to occur in the Islamic life. It is but a phrase which is only found in the West. None from amongst the Muslims holds this view except those imitating the West, which has violated the woman's natural rights in her capacity as a human. Hence, she called for the restitution of these rights. This demand used the discussion about equality as a means to obtain these rights. As for Islam, it has nothing to do with these terms because it has established its social system on a firm basis which ensures communal and societal cohesion and elevation. And it secured for the man and woman true happiness which befits the dignity and honour of humankind whom Allah (swt) has honoured in his (swt) saying:

"Andolsun ki Biz, Âdem oğullarını onurlandırdık" [El-İsrâ: 70] Böylece İslâm, kadına belirli hakları tanıyıp ona belirli yükümlülükler yüklediğinde ve erkeğe de belirli haklar tanıyıp ona belirli yükümlülükler yüklediğinde, yalnızca Kanun Koyucu'nun tanımladığı çıkarlarıyla ilgili hak ve yükümlülükleri belirlemiştir. Ayrıca, belirli bir insanın belirli eylemleri olarak, bu eylemlerine çözümler sunmuştur. Bu nedenle Kanun Koyucu, insan doğalarının aynı şekilde verilmesini gerektirdiği durumlarda hak ve yükümlülükleri aynı biçimde belirlemiş, her birinin doğasının farklılık gerektirdiği durumlarda ise bunları farklı biçimde belirlemiştir. Hak ve yükümlülüklerdeki bu denklik eşitlik olarak adlandırılmaz, tıpkı eşitsizlik olarak da adlandırılmadığı gibi. Benzer şekilde hak ve yükümlülüklerdeki farklılık da eşitsizlik veya eşitlik anlamına gelmez. Bunun nedeni şudur: İslâm, toplumu, ister erkeklerden ister kadınlardan oluşsun, yalnızca insanlardan oluşan bir toplum olarak ele alır, başka bir şey olarak değil. İnsan toplumunun doğasında erkek ve kadınlardan oluşmak vardır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And indeed We have honoured the children of Adam” [Al- Isra: 70] Thus, when Islam granted the woman rights (Huquq) and enjoined on her certain obligations and granted the man rights and enjoined on Him certain obligations, it only assigned rights and obligations which related to their interests as defined by the Legislator. It also provided solutions for their actions, in their capacity as specific actions of a particular human. Therefore, the legislator assigned the rights and obligations in the same manner when their human nature necessitated they should be granted in the same manner and it assigned them in a disparate manner when the nature of each necessitated such disparity. This equivalence in the rights and obligations is not termed equality just as it is not called inequality. Similarly the disparity in the rights and obligations is not understood to mean inequality or equality. This is because when Islam views the community, whether comprising of men or women, it looks at it in its capacity as a community of humans and nothing else. It is of the nature of a human community that it consists of men and women. Allah (swt) said:

“Ey insanlar! Rabbinize karşı takvalı olun. O sizi tek bir nefisten yaratan, ondan da eşini yaratıp ikisinden birçok erkek ve kadın türeten (Rabbinizdir).” [Nisâ: 1] Şer'î teklifler (takālîf-i şer'iyye) bu esas üzerine konulmuştur ve buna göre erkeklerin ve kadınların hak ve yükümlülükleri belirlenmiştir. Hak ve yükümlülükler insan olma yönüyle ilgili olduğunda, yani insan olarak erkeğe ilişkin teklifler (yükümlülükler) söz konusu olduğunda, bu hak ve yükümlülüklerde eşitliği bulursunuz; yani teklifte eşitliği bulursunuz. Dolayısıyla hak ve yükümlülükler herkes içindir ve erkek ve kadınların tamamına, hiçbir ayrım ve farklılık gözetilmeden birlikte tahsis edilmiştir. Bu nedenle, İslam'ın insanları imana davet ederken erkekler ile kadınlar arasında bir ayrım yapmadığını görürsünüz. İslam'a davet etme görevinde de erkekler ile kadınlar arasında ayrım yapmamıştır. Namaz, oruç, hac ve zekât gibi ibadetlere ilişkin emirleri, yasal yükümlülük bakımından aynı kılmıştır. Şeriat hükümlerinde gelen ahlaki vasıfların tanımını da erkekler ve kadınlar için ayrım gözetmeksizin ahlak olarak belirlemiştir. Alım satım, kiralama, vekâlet, velayet ve benzeri insanlara ait toplumsal muamelelere (mu'âmelât) ilişkin hükümleri de erkekler ve kadınlar için aynı kılmıştır. Allah'ın (c.c.) hukukunu ihlal etmenin cezası olarak belirlenmiş cezalar (hudûd), cinayet hükümleri (cinâyât) ve takdiri cezalar (ta'zîr) gibi cezaları ise insan olmaları yönüyle erkeklere ve kadınlara ayrım gözetmeksizin uygulamıştır. Ayrıca İslam, öğrenmeyi ve öğretmeyi erkekler ile kadınlar arasında ayrım yapmaksızın Müslümanlar için bir yükümlülük kılmıştır. Böylece Allah (c.c.), insanları insan olmaları yönüyle ilgilendiren bütün hükümleri, erkekler ve kadınlar için ayrım gözetmeksizin aynı şekilde koymuştur. Bu bakımdan hükümler aynıdır; haklar ve yükümlülükler de aynıdır. Bu tür kurallara dair gelen âyetler ve hadisler, insanları insan olarak ve müminleri mümin olarak genel (âmm) ve kapsayıcı (şâmil) bir şekilde kapsamıştır. Nitekim birçok âyet, taklîfin (sorumluluğun) erkek ve kadın için olduğunu belirtir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Oh mankind! Be dutiful to your Lord, Who created you from a single person (Adam), and from Him created his wife (Eve), and from them both He created many men and women” [An- Nisa: 1] The Shari'ah commandments (Takaleef shariyya) have been legislated upon this basis, and according to it, the rights and obligations of men and women have been assigned. When the rights and obligations are for the human, i.e. the obligations (Takaleef) which relate to man in his capacity as a human, then you will find equivalence in these rights and obligations, i.e. you will find the equivalence in the commandments (Takaleef). Thus, the rights and obligations will be for all, and assigned to all men and women as one, without difference or disparity. Hence, you will find that Islam did not differentiate between men and women when it invited people to the Iman (belief). It did not also differentiate between men and women in the commandment of carrying the call to Islam. It made the commandments relating to worships such as prayer, fasting, Hajj and Zakat the same in terms of their legal obligation. It made as well the description of the moral characteristics which have come in the Shari'ah rules as morals for men and women without distinction and made the rules of societal transactions (Mu’amalat) such as buying, renting, representation, guardianship and other such societal transactions relating to mankind, the same for men and women. And it imposed punishments for breaching the rules of Allah (swt) such as the determined punishments (Hudud), criminal laws (Jinayat) and discretional chastisements (Ta'zeer) on men and women without discrimination in their capacity as humans. In additon Islam made learning and teaching an obligation for Muslims with no difference between men and women. So, in this manner Allah (swt) has legislated all the rules pertaining to humans in their capacity as humans, the same for men and women without distinction. So, the commandments from this perspective are all the same, and the rights and obligations are also the same. The verses and Ahadith which are found with regards to such rules have come as general ('Aam) and inclusive (Shaamil) for humans in their capacity as humans, and for the believers in their capacity as believers. Indeed, many verses stipulate that the legal obligation (Takleef) is for the male and for the female. Allah (swt) said:

Şüphesiz Müslüman erkekler ve Müslüman kadınlar, mümin erkekler ve mümin kadınlar, itaat eden erkekler ve itaat eden kadınlar, sabreden erkekler ve sabreden kadınlar, alçakgönüllü olan erkekler ve alçakgönüllü olan kadınlar, sadaka veren erkekler ve sadaka veren kadınlar, oruç tutan erkekler ve oruç tutan kadınlar, iffetlerini koruyan erkekler ve iffetlerini koruyan kadınlar, Allah'ı çokça zikreden erkekler ve Allah'ı çokça zikreden kadınlar; Allah onlar için bir bağışlanma ve büyük bir mükafat hazırlamıştır. [Ahzab: 35] Ayrıca Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Verily, the Muslims, men and women, the believers men and women, and the men and women who are obedient (to Allah), the men and women who are patient, the men and women who are humble, the men and women who give Sadaqat, and the fasting men and women, and the men and women who guard their chastity, and the men and women who remember Allah much. Allah has prepared for them forgiveness and a great reward” [Al- Ahzab: 35] Also Allah (swt) said:

"Allah ve Resûlü bir işe hüküm verdiğinde, mümin erkek ve kadın için kendi işlerinde bir seçim hakkı bulunması uygun değildir." [Ahzâb: 36]

“It is not fitting for a believer, man or woman, when Allah and his Messenger have decreed a matter that they should have any option in their decision” [Al- Ahzab: 36],

Ve Allah (SWT) buyurdu:

and He (swt) said:

“Kim erkek olursa olsun kadın olursa olsun, mümin olarak salih amel işlerse, Biz ona elbette temiz bir hayat yaşatırız ve onlara yaptıklarının en güzeline göre karşılığını mutlaka veririz.” [En-Nahl: 97] Ve (Sübhânehû ve Teâlâ) buyurmuştur:

“Whoever works righteousness, whether male or female, while He (or she) is a true believer verily, to Him will give a good life, and We shall pay them certainly a reward in proportion to the best of what they used to do” [An- Nahl: 97] And He (swt) said:

“Kim salih amellerde bulunur, erkek olsun kadın olsun, ve mümin olarak bunları yaparsa, işte bunlar Cennet'e girecek ve onlara bir kıl kadar bile haksızlık yapılmayacaktır; (en-Nisâ: 124)” Ve Yüce Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And whosoever does righteous deeds, male or female, and is a true believer, such will enter Paradise and not the least injustice will be done to them even to the size of a naqir (speck on the back of a date-stone)” [An- Nisa: 124] And He (swt) said:

“Böylece Rableri onların duasını kabul etti: ‘Sizden erkek olsun kadın olsun hiçbir amel sahibinin amelini zayi etmem. Siz birbirinizdensiniz.’” [Âl-i İmrân: 195] Ve (SWT) buyurdu:

“So their Lord accepted of them, never will I allow to be lost the work of any of you, be He male or female. You are (members) one of another” [Al- Imran:195] And He (swt) said:

"Erkeklere, ana-babanın ve yakınların bıraktığı maldan bir pay vardır; kadınlara da ana-babanın ve yakınların bıraktığı maldan bir pay vardır; bu mal az olsun çok olsun, belirlenmiş bir paydır." [En-Nisâ: 7] Ve O (c.c.) şöyle buyurmuştur:

“There is a share for men and a share for women from what is left by parents and those nearest related, whether the property be small or large - a legal share” [An- Nisa: 7] And He (swt) said:

"Erkekler için kazandıklarının karşılığı vardır, kadınlar için de kazandıklarının karşılığı vardır" [en-Nisâ: 32]. Böylece görürüz ki, Şeriat'ın bütün hükümleri, ne olurlarsa olsunlar ve ne kadar çeşitli ve çok olurlarsa olsunlar, insana insan olması yönünden ilişkindir. Allah bunları erkek ve kadın için eşit biçimde, tek bir hüküm olarak koymuştur. Ancak bu, erkekler ile kadınlar arasında bir eşitlik olarak görülmemelidir. Aksine, bunlar insan için, erkek ve kadın ayrımı gözetilmeksizin konulmuş hükümlerdir, çünkü her biri birer insandır. Ve bu hükümler, Allah'ın (SWT) insanların fiillerine ilişkin kelamıdır.

“For men there is a reward for what they have earned, (and likewise) for women there is a reward for what they have earned” [An- Nisa: 32] Thus we find all the Shari'ah rules relate to humans as humans whatever these rules are and however disparate and numerous they may be. Allah has legislated them as one, equally for the man and woman. Although that should not be considered as equality between men and women. Rather, they are rules legislated for humans, for the man and woman without distinction because each one is a human. And these rules are a speech from Allah (swt) relating to the actions of humans.

Bu haklar ve yükümlülükler, yani bu Şeriat hükümleri (Teklif), kadının kadın olarak tabiatına, toplumdaki konumuna ve toplum içindeki yerine ilişkin olduğunda; ya da erkeğin erkek olarak tabiatına, toplumdaki konumuna ve toplum içindeki yerine ilişkin olduğunda, bu haklar ve yükümlülükler, yani bu hükümler (Teklif) kadın ile erkek arasında farklılık gösterecektir. Çünkü bunlar insanlar için genel bir çözüm değil, insan tabiatının niteliği diğerinden farklı olan bu tür insanlar için bir çözümdür. Bu nedenle, tüm insanlar için değil, bu tür insan için bir çözüm bulunmalıdır. Dolayısıyla erkek topluluğu içinde ve kamusal hayatta gerçekleşen işlerde iki kadının şahitliği (Şehadet), bir erkeğin şahitliğine eşittir. Örneğin kadının hak ve toplumsal muamelatlara (Muamelat) ilişkin şahitliği böyledir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

When these rights and obligations, and these Shari'ah commandments relate to the nature of a female, in her description as a female, and they relate to the nature of her position in the community and her place in society, or when they relate to the nature of the man in his description as a male, and they relate to the nature of his position in the community and his place in society; then these rights and obligations i.e. these commandments (Takaleef) will be disparate between the man and woman. This is because they are not a general solution for humans but a solution for this type of human whose attribute of human nature is different from the other. Therefore, there must be a solution for this type of human, not for all humans. Hence, the testimony (Shahada) of two women is equal to the testimony of one man in actions which take place amongst the male community and in the public life. Such as the woman's testimony concerning rights and societal transactions (Mu’amalat). Allah (swt) said:

“Ve kendi erkeklerinizden iki şahit tutun. Eğer iki erkek bulunamazsa, şahit olarak razı olduğunuz kişilerden bir erkek ve iki kadın (olsun); öyle ki kadınlardan biri şaşırırsa diğeri ona hatırlatsın” [El-Bakara: 282]. Kadınların şahitliği, kendi başına, kadınlar topluluğu arasında gerçekleşen ve erkeklerin bulunmadığı konularda kabul edilir; örneğin kadınlar tuvaletinde işlenen bir suç gibi. Bakirelik (Bakara), evlilik (Sayyiba) ve emzirme (Rada‘a) gibi konularda, yalnızca kadınların bildiği hususlarda tek bir kadının şahitliği yeterlidir. Çünkü Peygamber ﷺ emzirme konusunda tek bir kadının şahitliğini kabul etmiştir. Ayrıca bazı durumlarda İslam, kadının miras payını erkeğin payının yarısı kılmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And get two witnesses out of your own men. And if there are not two men (available), then a man and two women, such as you agree for witnesses, so that if one of them (two women) errs, the other can remind her” [Al- Baqarah: 282] The testimony of women is accepted on its own, in matters which take place amongst the female community, where there are no men present, such as a crime which is committed in the ladies' room. The testimony of one woman is sufficient for matters in which only women are familiar, such as their testimony regarding questions of virginity (Bakara), matronhood (Thayuba) and suckling (Rada'a). This is because the Messenger (pbuh) accepted the testimony of a single woman with regards to suckling. And in certain cases Islam made the share of inheritance of the woman half the share of the man. Allah (swt) said:

"Allah, sizi çocuklarınız hakkında şöyle emreder: Erkeğe iki kadının payı kadar pay verilir." [En-Nisa: 11] Bu ayet, 'asabe'den olan erkek çocukları, tam kardeşleri ve baba bir kardeşleri hakkında bağlanmıştır; çünkü kadının bu konudaki durumu şudur: Eğer yoksulsa, çalışabilecek durumda olsa bile, nafakası erkek kardeşin yükümlülüğündedir. Ayrıca bazı durumlarda İslam, kadının payını erkeğin payıyla eşit kılmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Allah commands you as regards your children's inheritance; to the male a portion equal to that of two females” [An- Nisa: 11] This is in connection to the agnates ('Asaba) such as sons, full brothers and half brothers through the same father, because the reality of the female with regards to this is that her financial maintenance (Nafaqah) is the obligation of the brother if she is poor even if she was able to work. And in certain cases Islam made the share of the woman the same as that of the man. Allah (swt) said:

“Eğer kendisinden miras alınacak erkek ya da kadının ne ana-babası ne de çocukları yoksa ve ana bir erkek ya da kız kardeşi varsa, bunların her birine altıda bir düşer; eğer kardeşler ikiden fazlaysa, üçte birde ortak olurlar” [En-Nisâ: 12]. Bu ayet, anne bir kardeşlerle ilgilidir; çünkü kelâle, çocuğu da ana-babası da olmayan, tam kardeşi ve baba bir kardeşi de bulunmayan kimsedir. Ayetteki “bir erkek ya da kız kardeş” ifadesiyle kastedilenin anne bir kardeşler olduğu açıktır. Bu bağlamda kadının gerçeği şudur: Anne bir erkek kardeşinin onun nafakasını karşılaması zorunlu değildir; çünkü o, mahrem olmakla birlikte nafakası kendisine farz kılınanlardan biri değildir.

“If the man or woman whose inheritance is in question has left neither ascendants nor descendants, but has left a brother or a sister, each one of them receives a sixth; but if they were more than two, they share a third” [An- Nisa: 12] This is with respect to the half brothers through the same mother because the Kalala is the one cut off without descendants, ascendants, full brothers or half brothers through the father. It is clear that what is meant by 'a brother or a sister' is the half brothers from the same mother. The reality of the female in this regard is that her financial maintenance (Nafaqah) is not an obligation on her half brother from the same mother because even though He is a mahram, He is however not one of those on whom her maintenance has been made compulsory.

İslam, kadınların kıyafetinin erkeklerinkinden farklı olmasını emrettiği gibi, erkeklerin kıyafetinin de kadınlarınkinden farklı olmasını emretmiştir. Biri diğerine kıyafetiyle benzemesini yasaklamış; bedenin belirli kısımlarını süslemek gibi, bir cinsiyeti diğerinden ayıran o cinsiyete özgü şeylere benzemeyi de yasaklamıştır. Ebu Hureyre (ra)'den rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: “Allah Resulü ﷺ, kadın kıyafetini giyen erkeğe ve erkek kıyafetini giyen kadına lanet etti.” İbn Ebu Mulayka'dan rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: “Aişe'ye, ‘Kadınlar ayakkabı giyer miydi?’ diye soruldu. O da şöyle dedi: ‘Allah Resulü ﷺ, kadınlar arasındaki erkekliği (recla) lanetledi.’” Abdullah b. Amr'dan rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: “Allah Resulü ﷺ'in şöyle buyurduğunu işittim: ‘Erkeklere benzeyen kadınlar bizden değildir.’” İbn Abbas da şöyle demiştir: “Peygamber ﷺ, erkekler arasındaki kadınsı olanlara ve kadınlar arasındaki erkeksi olanlara lanet etti.” Ve şöyle buyurdu: “Onları evlerinizden çıkarın.” İbn Abbas şöyle devam etmiştir: “Peygamber ﷺ falanca kişiyi çıkardı, Ömer de falanca kişiyi dışarı attı.” Bir rivayette ise şöyle geçer: “Allah Resulü ﷺ, kadınlara benzemeye çalışan erkeklere ve erkeklere benzemeye çalışan kadınlara lanet etti.”

And Islam has ordered that the attire of women be different from men, just as it has ordered that the attire of men should be different from the attire of women. It forbade the one from resembling the other in attire, and from resembling what is particular to one gender which distinguishes it from another gender, such as adorning certain parts of the body. It has been narrated from Abu Hurayra (ra) that He said: “The Messenger of Allah cursed the man who wears the clothing of women, and the woman who wears the clothing of men”. It has been narrated from Ibn Abu Mulayka that He said: “It was said to A’isha; ‘Did the women wear shoes’? She said: ‘The Messenger of Allah cursed the manliness (Rajla) amongst the women’”. It has been narrated that 'Abd Allah b. 'Umru said: “I heard the Messenger of Allah (pbuh) saying ‘Women who resemble men don’t belong to us’”. And Ibn 'Abbas said “The Prophet (pbuh) cursed the effeminate amongst men and the manly amongst women.” And He (pbuh) said ‘Expel them from your houses’”. And He (Ibn 'Abbas) said: “so the Prophet expelled so-and-so out and 'Umar threw out such and such person.” And in one variant: “The Messenger of Allah cursed the men who seek to resemble women and the women who seek to resemble men”.

Ayrıca İslam, mehri (sadak), yani kadına erkeğin vermesini zorunlu kılmıştır; bu, cinsel hazzın her iki taraf için de ortak olmasına ve yalnızca erkeğe ait olmamasına rağmen kadının hakkı (hakk) kılınmıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Also Islam made the dowry (Sadaq) i.e. the mahr obligatory on the man to give to the woman. It made it her right (Haqq) even though the (sexual) enjoyment is shared by both and not for the man only. Allah (swt) said:

“Kadınlara (evlendiğiniz kadınlara) mehirlerini gönül hoşnutluğuyla verin; ancak onlar kendi istekleriyle bundan size bir kısmını bağışlarlarsa, onu helal ve hoş olarak yiyin.” [Nisâ: 4] “Nihlatan” (yani gönül hoşnutluğuyla verin) kelimesinin anlamı, mehrin bir hediye olmasıdır. Bazılarının sandığı gibi, evliliğin gerçekleşmesi karşılığında verilen bir bedel değildir. Ve (Allah'ın selamı ve bereketi onun üzerine olsun) Peygamber ﷺ, kendisini evlenmeye sunan kadınla evlenmek isteyen Sahabeye şöyle buyurdu: “Ona verecek bir şeyin var mı?” Sahabe etrafına bakındı ama bir şey bulamadı. Bunun üzerine Peygamber ﷺ, “Demirden bir yüzük bile olsa ara” buyurdu. Yine de bir şey bulamayınca, Peygamber ﷺ onu, Kur’an'dan ezberlediği sûrelerle, kadına öğretebileceği şeyi mehir olarak vererek onunla evlendirdi. Allah (subhanehu ve teâlâ), kazanç için çalışmayı erkeğe farz kıldı, kadına ise farz kılmadı. Bilakis kadının çalışmak istemesi de istememesi de caizdir. Allah (subhanehu ve teâlâ) şöyle buyurmuştur:

“And give to the women (whom you marry) their mahr with a good heart, but if they, of their own good pleasure, remit any part of it to you, take it, and enjoy it without fear of any harm” [An- Nisa: 4] The meaning of “Nihlatan” (i.e. give with a good heart) is that it is a gift since the bridal dower is a gift. It is not in exchange for the consummation of the marriage as some would imagine. And He (peace and blessing be upon Him) said to the Sahabah who married the woman who offered herself in marriage: “Do you have anything to give her?”. He looked around but did not find anything. So the Prophet said “look for even an iron ring”. But He did not find anything so the Prophet gave Him in marriage to her with what He memorised from the Qur’an that He could teach her with as dower. Allah (swt) made work, for the earning of money, an obligation (Fard) on the man but did not make it obligatory for the woman. Rather it is permitted for her whether she wishes to work or does not wish to work. Allah (swt) said:

“Zengin, imkânına göre harcasın” {Talak: 7}. “Zu” kelimesi yalnızca eril cinste kullanılır. Ve O (SWT) şöyle buyurur:

“Let the rich man (zu sa'atin) spend according to his means”. [At- Talaq: 7] The word 'zu' is not used except in the masculine gender. And He (swt) says:

"Ve çocuğun babası, annenin yiyecek ve giyecek masrafını üstlenir" [Bakara: 233]. Böylece, Allah nafaka yükümlülüğünü erkeğe farz kılmıştır. İslam ayrıca erkeğe kadınlar üzerinde kavvamlık (qiwama) yetkisi vermiştir. Ona ayrıca önderlik etme (qiyada), emretme (amr) ve yasaklama (nahy) hakkı da tanımıştır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“But the father of the child shall bear the cost of the mother's food and clothing” [Al- Baqarah: 233] Thus, He enjoined the financial maintenance (Nafaqah) on the male. And Islam has assigned to the man the guardianship (Qiwama) over women. It also gave them the right to lead (Qiyada), order (Amr) and prohibit (Nahy). Allah (swt) said:

"Erkekler kadınların koruyucusu ve geçimini sağlayıcısıdır, çünkü Allah onların bir kısmını diğerinden üstün kılmıştır ve çünkü mallarından harcarlar (onları geçindirmek için). Bu yüzden salih kadınlar itaatkârdırlar ve kocalarının yokluğunda Allah'ın korumalarını emrettiği şeyi korurlar. Kendilerinde isyan gördüğünüz kadınlara gelince, önce onlara öğüt verin, sonra yataklarını ayırın ve en son onları (hafifçe) dövün. Ama size itaat ederlerse, aleyhlerine başka bir yola başvurmayın. Şüphesiz Allah çok yücedir, çok büyüktür." [En-Nisâ: 34] Allah, bu kavvamlığın (koruyuculuğun) erkeğe ait olduğunu, çünkü Allah'ın (c.c.) ona yüklediği ek sorumlulukların bulunduğunu açıklamaktadır; bunlar arasında yönetmek, namaza imamlık etmek, evlilikte velayet (veli olma) ve (tek taraflı) boşama yetkisinin erkeğin elinde olması vardır. Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur:

“Men are the protectors and maintainers of women, because Allah has made one of them to excel the other, and because they spend (to support them) from their means. Therefore the righteous women are devoutly obedient, and guard in their husbands absence what Allah orders them to guard. As to those women on whose part you see rebellion, first admonish them, next refuse to share their beds and last beat them (lightly), but if they return to obedience, seek not against them any means (of annoyance): Surely Allah is Ever Most High, Most Great” [An- Nisa: 34] Allah explains that this guardianship (Qiwama) is for the man because of the extra responsibilities Allah (swt) has imposed on Him such as ruling, leading the prayer and the guardianship (Wilaya) in marriage and placed (the power of unilateral) divorce in the hands of the man. Allah (swt) said:

“Çünkü Allah, onların birini diğerine üstün kılmıştır” [En-Nisâ: 34]. Bu kavvâmiyet (yöneticilik ve sorumluluk), erkeğe, mehir ödemek ve nafakayı temin etmek gibi üzerine konulan yükümlülükler nedeniyle de verilmiştir. Nitekim Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur:

“Because Allah has made one of them to excel (Fadl) the other” [An- Nisa: 34] This guardianship (Qiwama) has also been assigned to Him due to the responsibilities placed on Him such as the obligation of providing the expenses in terms of the dower and provisions. Thus, Allah (swt) said:

“Çünkü onlar (kadınları geçindirmek için) mallarından harcarlar” [En-Nisâ: 34]. Nitekim Allah, erkeğe, karısını güzel öğütle uyarma, yatakta ondan ayrı kalma ve suçun gerektirdiği ölçüde hafifçe dövme hakkını vermiştir. Yani kadın isyankâr olduğunda, yani kocasına itaat etmeyip O'na karşı başkaldırdığında. İslam, kadına, erkek ya da kız olsun reşit olmayan çocuk üzerinde velayet hakkı vermiş ve erkeği bu velayetten men etmiştir. İslam ayrıca, çocukların babası onların nafakasını geciktirir ya da onlara karşı cimri davranırsa, kadına çocuklar için yapılacak harcamaları yönetme hakkı vermiştir. Bu durumda erkek, harcamaları yönetmekten alıkonulur. Hind, Allah'ın Resulü'ne gelip şöyle dedi: “Ey Allah'ın Resulü! Şüphesiz Ebu Süfyan cimri bir adamdır. Benim ve çocuklarımın ihtiyacı olan nafakayı bana vermiyor.” Bunun üzerine Allah'ın Resulü ona şöyle buyurdu: “Sana ve çocuklarına yetecek kadarını örfe uygun biçimde al.” Hâkim, onu kadına nafaka vermeye zorlayacak ve bu durumda harcamaları kontrol etmesine izin verilmeyecek; kadına harcamaları yönetme hakkını tanıyacaktır.

“Because they spend (to support them) from their means” [An- Nisa: 34] Just as He has given the man the right to discipline his wife by friendly exhortation, separating from her in bed or beating her lightly as much as the offence warrants. That is, when she is rebellious, i.e. disobeys her husband and rebels against Him. Islam gave the woman the right of custody over the minor, boy or girl, and barred the man from this custody. Islam also gave the woman the right to manage the expenditure for the children if their father delays their expenses or is miserly towards them. The man is prevented in this case from managing the expenses. Hind came to the Messenger of Allah and said “O Messenger of Allah! Indeed Abu Sufyan is a miserly man. He does not provide me with the maintenance that my children and I need.” So the Messenger of Allah told her “Take that which suffices you and your children in a fitting manner (Bil Ma'roof).” The judge will force Him to provide her with Nafaqah and give her the right to manage the expenditure and He will not be allowed to control the expenses in this case.

Bu nedenle İslam, bazıları erkeklere özgü, bazıları kadınlara özgü olan farklı hükümler getirmiştir. Bu hükümlerin bir kısmında erkekler ile kadınlar arasında ayrım yapmış ve onlara, bu hükümler çerçevesinde Allah'ın kendilerine özel olarak tahsis ettiği şeyi kabul etmelerini emretmiştir. Ayrıca birbirlerini kıskanmalarını ve Allah (swt)'ın birini diğerine üstün kıldığı şeyleri arzu etmelerini yasaklamıştır. Nitekim Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

Thus, Islam came with different rules, some of which are particular to men and some of which are special to women. And it distinguished between men and women with regards to a section of these rules and ordered them to accept what Allah has specially assigned for them in terms of these rules and He forbade them from envying each other, and from desiring things in which Allah (swt) has preferred one over the other. And He (swt) said:

“Allah'ın kiminizi kiminize üstün kıldığı şeylere özenmeyin. Erkekler için kazandıklarından bir pay vardır, kadınlar için de kazandıklarından bir pay vardır.” [En-Nisâ: 32] Bu tahsîs, eşitsizlik anlamına gelmez. Aksine, kadının kadın olarak yaptıklarına ve erkeğin erkek olarak yaptıklarına yönelik bir çözümdür. Bütün bu fiiller, insanların fiillerine ilişkin Kanun Koyucu'nun sözünde ele alınmıştır. Bütün gerçeklikleri incelendiğinde, çözümün belirli bir türden insanın, belirli bir tür olarak karşılaştığı soruna yönelik olduğu ve bu çözümün, insanın insan olarak karşılaştığı sorunun çözümünden farklı olması gerektiği açıkça görülür. Eşitlik ya da eşitsizlik bakış açısı dikkate alınmaz, çünkü bu çalışmanın konusu değildir. Dikkat edilen nokta, belirli bir insan için belirli bir çözüm olduğudur. Erkekler ve kadınlar hakkındaki hükümlerdeki farklılığın doğası da budur; zikredilen farklı hükümlerle ilgili olarak böyledir. Her hâlükârda bunlar bir insanın sorununa yönelik çözümlerdir; ister ilim öğrenmek gibi erkek ve kadın için aynı çözüm olsun, ister erkek ve kadın için avret tanımındaki farklılık gibi aralarında farklı olsun. Bu, insanlar arasında ayrımcılık yapıldığı anlamına gelmez ve eşitlik ya da eşitsizlik hakkında bir tartışma da değildir. Rivayette (Eser) kadınların akıl ve din bakımından noksan olduğunun belirtilmesine gelince, kastedilen, akıl ve din üzerindeki sonuç etkisi bakımındandır. Bu, kadınların akıllarında ya da dinin gereklerine bağlılıklarında bir eksiklik olduğu anlamına gelmez. Çünkü akıl, erkek ve kadının fıtrî özellikleri bakımından aynıdır; dine bağlılık da inanç ve amel bakımından erkekler ve kadınlar için aynıdır. Bu rivayette kastedilen eksiklik, kadının şahitliğiyle ilgilidir; iki kadının şahitliği bir erkeğin şahitliğine denk tutulmaktadır. Ayrıca her ay hayız (adet) ve lohusalık (nifas) dönemlerinde namazdan uzak durması nedeniyle kadının namaz kıldığı günlerdeki eksikliğe de işaret etmektedir. Yine hayız ve lohusalık sebebiyle Ramazan'da oruç tutmaktan uzak durmasına da değinilmektedir.

“And wish not for the things in which Allah has made some of you to excel others. For men there is allotted from what they have earned, (and likewise) from women there is allotted for what they have earned” [An- Nisa: 32] This specification (Takhsees) does not mean inequality. Rather it is a solution for the actions of the female in her capacity as a female, and as well, a solution for the actions of the male in his capacity as a male. All of these actions have been addressed in the speech of the Legislator which relates to the actions of the humans. If all of their realities are studied it becomes clear that the solution is for the problem of a particular type of human in its capacity as a certain type, and it should differ from the solution which is for a human in his/her capacity as a human. The perspective of equality or inequality is not considered because it is not the subject of study. What is noted is the fact that it is a specific solution for a specific human. And this is the nature of the disparity in the rules concerning the men and women with respect to the disparate rules that have been mentioned. In any case, they are a solution for the problem of a human, whether it is the same solution for both the man and the woman such as seeking knowledge, or it is disparate between them such as the disparity concerning the definition of the 'Awrah for men and women. This does not mean discrimination between humans or that it is a discussion about equality or inequality. As for what is mentioned in the report (Athar) that women are deficient intellectually and in terms of their deen; what is meant is in terms of the resultant effect, with regards to the mind and deen. It does not mean there is a deficiency in their intellect or in their adherence to the deen. Since the intellect is the same in terms of the natural characteristics (Fitra) of men and woman and adherence to the deen is also the same in terms of the belief and action of the men and the women. The deficiency that is intended in this report is in terms of the testimony of the woman, by making the testimony of two women equal to that of one man. It also refers to the deficiency in the number of days the woman prays, because of her abstention from prayer during her days of menstruation (Hayd) each month and in the postnatal period (Nifas). As well as of her abstinence from fasting during menstruation and after childbirth (Nifas) in Ramadhan.

Bu, Allah'ın insanı insan olması yönüyle ve insanın her cinsiyeti için, erkek ve kadın olarak, koyduğu hak ve yükümlülükler, yani Şeriat hükümleri konusudur. Bu, O'nun insanı belirli bir cinsiyete sahip ve aynı zamanda insan olan biri olarak düzenlemesi açısındandır. Birini diğerinden ayırt etmek amaçlanmamaktadır; tıpkı eşitlik veya eşitsizlik meseleleri açısından hiçbir şeyin dikkate alınmadığı gibi.

This is the subject of the rights and obligations, i.e. the Shari'ah commandments, which Allah has legislated for the human in his capacity as a human and for each gender of human, male and female. This is in terms of legislating for Him in his capacity as one who has a certain gender and a human at the same time. It is not intended to distinguish the one from the other, just as nothing is considered in terms of the issues of equality or inequality.