Biri evlenmek istediğinde bir kadına, onunla baş başa kalmamak (halvet yapmamak) şartıyla bakma hakkına sahiptir. Cabir şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ buyurdu: "Bir erkek bir kadına evlenme teklif ettiğinde ve onunla evlenmeye teşvik edecek olanı görebiliyorsa, bunu yapsın." Cabir şöyle dedi: "Bir kadına evlenme teklif ettim ve onu, gizlendiğim bir yerden gözetliyordum. Bunu, beni onunla evlenmeye davet eden şeyi görünceye kadar yaptım, sonra onunla evlendim." Kadının izniyle veya izni olmadan ona bakmak caizdir. Bunun sebebi, Peygamber ﷺ'in bize kısıtlama olmaksızın bakmamızı emretmiş olmasıdır. Cabir'in hadisinde geçen "gizlenip bakardım" ifadesi ise, kadınla baş başa kalmanın caiz olmadığını gösterir. Çünkü Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Allah'a ve ahiret gününe iman eden kimse, mahremi olmayan bir kadınla baş başa kalmasın; çünkü aralarındaki üçüncü kişi şeytandır." Bu genel bir kuraldır ve bakışta olduğu gibi, evlenmek isteyen kişi için bir istisna yapılmamıştır. Evlenmek isteyen kişi, kadının yüzüne, ellerine ve diğer bölümlerine bakabilir. Bunun sebebi, yüze ve ellere bakmanın, evlenmek isteyen kişi dahil herkes için caiz olmasıdır. Dolayısıyla evlenmek isteyene bir istisna tanımak, ancak yüz ve ellerden fazlasını görmesine izin vermek anlamına geliyorsa anlamlı olur. Ayrıca Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ona bakması." Bu ifade geneldir; dolayısıyla evlenme teklifinde bulunabilmesi için evlilik amacıyla bilinmesi gereken yüzü, elleri ve diğer bölümleri de kapsar. Buna ek olarak Allah (c.c.), müminlere bakışlarını indirmelerini emretmiştir. Bakışları indirmek, erkeğin kadına, kadının erkeğe doğrudan bakmamasını gerektirir. Cabir hadisi ise evlenmek isteyen kişinin kadına doğrudan bakmasına izin verir; bu nedenle onu bakışları indirme emrinin dışında tutar. Bu, mü'min erkeklerin gözlerini indirmeleri gerektiğini, ancak evlenme teklifinde bulunan kişilerin, kendilerine evlenmek istedikleri kadınlara bakabilmeleri için gözlerini indirmeme hakkına sahip olduklarını ifade eder.

Whenever someone wants to marry a woman, He has the right to look at her but not in seclusion (Khulwahy). Jabir said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “If a man proposes to a woman and He is able to look at whatever would encourage Him to marry her, let Him do so.” He said, “I proposed to a woman whom I used to look at from a hide out, I did this until I saw what invited me to marry her then I married her.” It is allowed to look at her with or without her permission. This is due to the fact that the Prophet (pbuh) ordered us to look without restriction. In the Hadith of Jabir (I used to hide and look) it is not allowed, however, to be in seclusion (Khulwahy) with her. For the Prophet (pbuh) said: “Whoever believes in Allah and the Day of Judgement He should not be in a khulwahy with a woman without her mahram for the third (person) that will be with them is the shaytan.” This is a general rule, and no exception is made for the one who is seeking marriage, as is the case with looking. The person seeking marriage may look at the face and the hands as well as other parts. This is due to the fact that looking at the face and hands is allowed for everyone, including the one seeking marriage. So giving an exception to the one who is seeking marriage would be meaningless unless it means allowing Him to see more than the face and hands. Also, the Messenger (pbuh) said: “To look at her”. This is general and therefore includes the face and hands as well as other parts, which are needed to be known for the purpose of marriage in order for Him to propose to her. In addition, Allah (swt) commanded the believers to lower their gaze. Lowering their gaze requires that one should not look directly, be they men to women, or women to men. The Hadith of Jabir allows the marriage seeker to look directly at the woman and therefore, it excludes Him from the order of lowering the gaze. This means, believing men must lower their gaze except the ones proposing, who have the right not to lower their gaze, in order for them to look at the women they seek to propose to.

Evli çiftin birbirlerinin tüm vücudlarına bakmaları caizdir. Bahz b. Hakîm, babasından, o da dedesinden rivayet eder ki, dedi: "Ey Allah'ın Resûlü, özel yerlerimizden neyi örtmeliyiz, neyi açmalıyız?" Bunun üzerine (Resûlullah ﷺ) bana şöyle buyurdu: "Avret yerini eşin ve cariyelerin dışında koru." Ayrıca erkek, mahremi olan kadınların; Müslüman olsun gayrimüslim olsun, yüzünden ve ellerinden ve ziynet yerlerinden daha fazlasına bakmasına da izin verilmiştir. Bunun sebebi, konuyla ilgili olan mutlak nassın kayıtsız olmasıdır. Allah (SWT) şöyle buyurur:

It is allowed for the married couple to look at the entire body of the other. Bahz b. Hakeem reported from his father from his grandfather, He said: “I said, O Messenger of Allah, what should we hide and what should we show of our private parts?’ He (swt) said to me ‘protect your ‘Awrah except from your wife and concubines.’” In addition, the man is permitted to see more than the face and hands and the places of charms (Zeenah) of his Mahram women, be they Muslims or non-Muslims. This is due to the unrestricted (Mutlaq) text on the matter. Allah (swt) says:

“Zinetlerini (süslerini) açığa çıkarmasınlar; yalnızca kendiliğinden görünen kısmı hariç. Başörtülerini (hımar) yakalarının ve göğüslerinin üzerine örtsünler. Zinetlerini kocalarından, babalarından, kocalarının babalarından, oğullarından, kocalarının oğullarından, erkek kardeşlerinden, erkek kardeşlerinin oğullarından, kız kardeşlerinin oğullarından, kadın mahremlerinden, sahip oldukları cariyelerinden, cinsel istekten uzak erkek hizmetçilerden ya da kadınların mahrem yerlerinden henüz haberi olmayan çocuklardan başkasına göstermesinler. Gizli zinetlerinin dikkat çekmesi için ayaklarını vurarak yürümesinler.” [En-Nur: 31] Bu kimselerin, kadının saçından, boynundan, bilezik, gerdanlık ve bacak bağı takılan yerlerinden ve zinet kapsamına giren diğer yerlerinden görebildikleri her şeyi görmelerine izin verilmiştir. Çünkü Allah (SWT) şöyle buyurmaktadır: “Zinetlerini göstermesinler”, yani zinetlerinin yerini; ancak Kur’an’da zikredilenler hariç. Bu kimselerin, kadın ev elbisesiyle iken kendisinden görünenleri görmelerine izin verilmiştir. Eş-Şafiî, Müsned’inde Zeyneb bint Ebi Seleme’den rivayet etmiştir: Kendisini Zübeyr’in eşi Esmâ emzirmiştir. Şöyle demiştir: “Onu babam gibi görürdüm. Ben saçımı tararken içeri girerdi; saçımdan bir tutam tutar ve ‘Gel buraya’ derdi.” Ayrıca rivayet edilmiştir ki Ebu Süfyan, Hudeybiye antlaşmasını yenilemek için Medine’ye geldiğinde kızı Ümmü Habibe’nin evine gitti; Ümmü Habibe, Resûlullah’ın eşi idi. Ebu Süfyan eve girdiğinde, Ümmü Habibe Resûlullah’ın yatağını katlayıp üzerine oturmasına engel oldu. Babasının huzurunda örtünmedi. Bu olayı Allah’ın Elçisi’ne (ﷺ) anlattı; O da yaptığını onayladı ve babasının huzurunda örtünmesini emretmedi, çünkü Ebu Süfyan müşrik olmasına rağmen ona mahremdi.

“They should not show their Zeenah (charms) in public beyond what may (decently) be apparent thereof; hence let them draw their head-coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub). And let them not display (more of) their charms to any but their husbands, their fathers, their husbands fathers, their sons, their husbands sons, their brothers, their brothers sons, their sisters sons, their women folk, their concubines, such male attendants as are beyond all sexual desire, or children that are as yet unaware of women's nakedness; and let them not swing their legs (in walking) so as to draw attention to their hidden charms”. [An- Nur: 31] All of these are allowed to see of the woman's hair, neck and places of bracelet, necklace, and leg band, as well as other places that fit the category of charms (Zeenah). This is because Allah (swt) says: “They shouldn't show their charm” i.e. the place of their charm (Zeenah), except to those mentioned in the Qur'an. Such people are allowed to see what appears of her when she is wearing house clothes. Ash-Shafee reported in his Musnad from Zaynab bint Abi Salama that she was breastfed by Asmaa, Az-Zubayr's wife. She said: “I used to see Him as a father. He used to walk in while I was combing my hair - He would hold a lock of my hair and say come here.” It was also reported that Abu Sufyan upon coming to Madinah to renew the treaty of Hudaybiyah, went to his daughter, Ummu Habibah, who was the Messenger's wife. Upon entering her house, she folded the Messenger's bed so that He would not sit on it. She did not cover up in his presence. She mentioned the incident to the Messenger of Allah (pbuh), and He approved of her action and did not order her to cover up in her father's presence as He was a mahram to her even though He was a Mushrik.

Ajnebî olan, yani mahrem olmayan, ne talip ne de koca olan kişiye gelince, onun bir kadına bakışına dair ayrıntılı hükümler vardır. Erkeğin kadına veya kadının erkeğe bakmasına ihtiyaç olduğunda, yalnızca o ihtiyaç duyulan kısma bakmasına izin verilir. Bunun dışında, yüz ve ellerden fazlasına bakması caiz değildir. Şâri'nin, bedeninin bu tür kısımlarına bakmasına izin verdiği kişiler arasında doktor, hemşire, soruşturmacı ve benzeri kimseler bulunur. Rivayet edildiğine göre Peygamber ﷺ, Sa'd'ı Benî Kureyza hakkında hüküm vermekle görevlendirdiğinde, çocukların izarını (özel yerlerini örten bez parçasını) kaldırırdı. Ayrıca Hz. Osman'ın yanına hırsızlık yapan bir çocuk getirildi. Osman şöyle dedi: "Izarının altına bakın." Kasıkta kıl bulamadılar ve bu yüzden elini kesmediler. Osman'ın bu uygulaması sahabenin tamamının bilgisi dahilinde gerçekleşti ve hiçbiri buna itiraz etmedi; bu nedenle bu, icma sayılmaktadır.

With regards to the person who is non-Mahram, not proposing, nor a husband, there are detailed rules that address his seeing of a woman. If there is a need for the man to look at the woman or the woman to look at the man, then it is allowed to look only at that part which is necessary. Other than that, He or she is not allowed to see more than the face and hands. People who might have a need to look at such parts of the woman's body which the Legislator allowed them to see include the doctor, the nurse, the investigator and other such people. It was reported that when the Prophet (pbuh) appointed Saad to give his verdict on Bani Quraythah, He used to remove children's Izar (piece of cloth used to cover their private parts). Also, Uthman, may Allah be pleased with Him, was brought a boy who stole. Uthman said: “Look under his Izar.” They found no pubic hair and so did not cut his hand. Uthman's action was with the full knowledge of the sahabah and none of them objected, therefore this is considered Ijma’a.

Ancak bakmaya ihtiyaç olmayan durumlarda ve yabancı erkek, arzusu ve gücü olmayanlardan değilse, yalnızca yüzü ve elleri görmesine izin verilir, bunların dışında herhangi bir yere bakması yasaktır. Aişe (r.a.) anlatıyor: Ebu Bekir'in kızı Esma, ince giysiler giymiş olarak Allah Resûlü'nün ﷺ odasına girdi. Resûlullah ﷺ yüzünü çevirdi ve şöyle buyurdu: "Ey Esma, kadın ergenliğe erdiğinde, şu ve şu dışında bir yerinin görülmesi caiz değildir." Ve yüzünü ve ellerini işaret etti. Ellerle yüz, Kur'an'ın, ziynet yerlerinin gösterilmesini yasaklayan hükmüne getirdiği tek istisnadır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

However, if there is no need to look at such parts, and the non-Mahram man is not from the people who have no desire and ability, He is allowed to see the face and hands only and is forbidden to look at anything else. Aisha reported that Asmaa bint Abu Bakr entered the quarters of the Messenger of Allah (pbuh) wearing thin clothes. The Messenger (pbuh) turned his face away and said: “O Asmaa, if the woman reaches puberty, it is not allowed to be seen from her except this and this.” and He pointed to his face and hands. The hands and face are the only exception made by the Qur'an to the prohibition of showing the places of charm. Allah (swt) said:

"Ve (kadınlar) süslerini, kendiliğinden görünen kısım dışında göstermesinler." [En-Nur: 31] İbn Abbas bu yüce ayeti açıklarken, bunun yüz ve elleri kastettiğini söylemiştir. Kadına süslerini göstermemesi yönündeki emir, özel yerlerini (avret) göstermemesi yönündeki bir emirdir. Kadının bunları göstermesinin yasaklanmış olması, erkeklerin bunlara bakmasının da yasaklanmış olduğu anlamına gelir. Kendiliğinden görünen kısmın, göstermeyi yasaklayan hükümden istisna tutulması, bakmayı yasaklayan hükümden de istisna olduğu anlamına gelir. Bu da bakmanın caiz olduğu demektir. Dolayısıyla mahrem olmayan bir erkeğin, mahrem olmayan bir kadının yüzüne ve ellerine bakması caizdir. Caiz olan bakış, onu tanıyabilecek ve diğer kadınlardan ayırt edebilecek ölçüde sınırlıdır; gerektiğinde lehinde veya aleyhinde şahitlik yapabileceği kadınlardan ayırt edebilmek, onunla ticaret yaptığında, ona kiraya verdiğinde veya ondan kiraladığında tanıyabilmek, ondan borç aldığında veya ona borç verdiğinde onu tanımlayabilmek için yeterli olan bakıştır.

“And let them not show their charms except that which is apparent from it”. [An- Nur: 31] Ibn Abbas in explaining the above honourable Ayah said this means the face and hands. The command to the woman not to show her charm is a command not to show her private parts (Awrah). The fact that it is prohibited for her to show them means it is prohibited for men to look at them. To make what is apparent as an exception from the prohibition of showing them means it is an exception from the prohibition of looking at them. This means, it is allowed to look at them. Therefore, a non-Mahram man is allowed to look at the face and hands of a non-Mahram woman. The look that is permissible is limited to that which would enable Him to recognise her and distinguish her from other women whom He might testify for or against if required, to recognise her if He traded with her, rented to or from her, or to identify her if He borrowed from, or lent money to her.

Benzer şekilde, kadının erkeğin avret olmayan vücut bölgelerine bakmasına da izin verilmiştir. Aişe şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ, ben mescitte Habeşlilerin oyunlarını seyrederken beni elbisesiyle örterdi." Ayrıca Peygamber ﷺ Bayram hutbesini bitirdikten sonra Bilal ile birlikte kadınların yanına gitmiş, onlara vaaz vermiş ve sadaka vermelerini emretmiştir. Bundan açıkça anlaşılmaktadır ki Elçi ﷺ, kadınların erkeklere bakmasını onaylamıştır. Bakmanın avret olmayan bölgelerle sınırlandırılmasına gelince, bunun sebebi Aişe'nin Habeşlilerin oynadığı oyunları seyretmesi ve avret dışında hepsini görmesidir. Dolayısıyla bakma sınırlandırılmamış, aksine mutlak olmuştur. Ayrıca Amr bin Şuayb, babasından, onun da dedesinden rivayet ettiğine göre şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurdu: 'Hizmetçini köleni veya ücretli çalışanını evlendirdiğinde, göbeğin altı ile dizin üstü arasındaki hiçbir yere bakmamalısın, çünkü orası avrettir.'" Bu hadisten, bunun dışındaki bölgelere bakmaya izin verildiği sonucu çıkarılabilir. Bu izin sınırlandırılmamıştır ve dolayısıyla hem erkekleri hem kadınları kapsar.

Similarly, the woman is allowed to look at non-Awrah body parts of the man. Aisha said: The Messenger of Allah (pbuh) used to cover me with his garment while I was watching the Abyssinians in the masjid. Also, when the Prophet (pbuh) finished the Eid Khutbah, He went to the women with Bilal and preached to them and commanded them to give sadaqa. It is clear from this that the Messenger (pbuh) approved the women to look at men. As for looking being restricted to the non-Awrah parts, this is because Aisha was watching the Abyssinians playing, where she saw all of them except the 'Awrah. Looking was therefore, not restricted, rather it was absolute. Also, Amru bin Shuayb reported from his father from his grandfather who said: “The Messenger of Allah (pbuh) said: “If you get your servant married to your slave or a hired hand, you should not look at anything below the navel and above the knee, for it is ‘Awrah.” One can conclude from this Hadith, permission to look at other than this area. The permission is not restricted and thus includes men and women.

Ümmü Seleme'nin rivayet ettiği habere gelince, o şöyle demiştir: "Hafsa ve ben Peygamber ﷺ'in yanında oturuyorduk. İbn Ümmü Mektum içeri girmek için izin istedi. Peygamber ﷺ (bize): 'Ondan saklanın' buyurdu. Ben: 'Ey Allah'ın Resulü, o kör, görmez' dedim. Peygamber ﷺ: 'Siz ikiniz de kör müsünüz, onu görmüyor musunuz?' buyurdu." Bu hadisi Ebu Davud ve başkaları, Nebhan'dan rivayet etmiştir. Nesai şöyle demiştir: "Nebhan'dan rivayet eden Zührî'den başka kimseyi bilmiyoruz." İbn Abdilber ise şöyle demiştir: "Nebhan meçhuldür; Zührî'nin bu hadisinden başka onun bir rivayeti bilinmemektedir." Meçhul kimseden gelen rivayet zayıf (Daif) bir hadistir ve delil olarak kullanılması uygun değildir.

As for the report of Umm Salamah in which she said: “Hafsah and I were sitting with the Prophet (pbuh) and Ibn Umm Maktoom sought permission to enter. The Prophet (pbuh) said (to us): ‘hide from Him’. I said: ‘O Messenger of Allah, He is blind and cannot see.’ He (pbuh) said: ‘Are you both blind and cannot see Him?”’ This Hadith is reported by Abu Daud and others on the authority of Nabhan. An-Nisai said: “We do not know persons who reported from Nabhan except Az-Zuhri.” Ibn 'Abd el- Birr said, 'Nabhan is unknown, no narration from Him is known except this Hadith by Az-Zuhri'. The narration from the unknown is a weak (Daif) Hadith, which is not good as an evidence.

Cerîr b. Abdullah'tan rivayet edildiğine göre, şöyle demiştir: "Ani bakıştan sordum Allah Resulü'ne ﷺ; bana bakışımı çevirmemi emretti." Ali'den rivayet edildiğine göre ise şöyle demiştir: Allah Resulü ﷺ bana şöyle buyurdu: "İlk bakıştan sonra ikinci bir bakış yapma. İlk bakış sana helal, ama ikincisi helal değildir." Bu hadisler erkeklerin kadınlara bakması hakkındadır, kadınların erkeklere bakması hakkında değildir. Birinci hadisten anlaşılan, yüz ve ellerin dışında kalan yerlere bakmaktır, çünkü bunların görülmesine izin verilmiştir. İkinci hadis ise tekrar tekrar bakmanın yasaklığına, çünkü bunun şehvet uyandırabileceğine değinmektedir. Yasak, sadece bakmanın kendisiyle ilgili değildir.

As for what was reported from Jarir ibn Abdullah who said: “I asked the Messenger of Allah (pbuh) about the look of surprise, so He commanded me to look away.” And what was reported from Ali who said: The Messenger of Allah (pbuh) said to me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” These Ahadith are regarding men looking at women, not women looking at men. What is understood from the first Hadith is looking at other than the face and hands, since they are allowed to be seen. The second Hadith is addressing the prohibition of looking repeatedly since it might cause desire. The prohibition is not regarding the mere looking.

Allah'ın şu sözüne gelince: "Mü'minlere gözlerini indirmelerini emret." Bu, mü'minlerin bakmaları yasaklanmış olan şeylerden gözlerini indirmelerini ve yalnızca bakılmasına izin verilen şeylerle yetinmelerini ifade eder. Mutlak olarak gözü indirmek anlamına gelmez. Bunun doğru olması, Şari'in mahremlerin saçına, göğsüne, memelerine, kollarına, bacaklarına ve ayaklarına bakmaya izin vermiş olmasındandır. Mahrem olmayan kadına gelince, ondan yüzünden ve ellerinden fazlasına bakmak caiz değildir. Ayrıca "ğaddu'l-basar" (gözü indirmek) ifadesi yalnızca bakışı aşağı çevirmek demektir.

As for the saying of Allah: “And command the believers to lower down their gaze”, it refers to lowering their gaze from that which the believers are forbidden to look at, and restricting themselves to that which is allowed to be looked at. It doesn't mean lowering the gaze absolutely. This is true due to the fact that the Legislator has permitted looking at the Mahrams hair, chest, breasts, arms, legs and feet. As for the non-Mahram woman, it is not allowed to see of her more than her face and hands. In addition, the word Ghadd ul Basar (lowering the gaze) is merely lowering one's sight.

Bu nedenle, erkek ve kadının birbirlerine bakmaları, birbirlerinin avret yerlerine bakmadıkları ve şehvet niyeti taşımadıkları sürece caizdir. Kadının avreti, yüzü ve elleri dışındaki tüm vücududur. Dolayısıyla boynu, saçı (tek bir kılı bile) ve başının her yanı avrettir. Bunun dışında kalan her şey örtülmelidir. Bu hüküm, Allah'ın (swt) şu sözüne dayanır: "Görünen kısmı hariç, süslerini açmasınlar." Görünen kısım yüz ve ellerdir; çünkü bunlar, Müslüman kadınların Peygamber'in (swt) huzurunda açtıkları ve O'nun sükutuyla onayladığı vücut bölümleridir. Ayrıca bunlar, hac ve namazda açılan, Resûlullah'ın (swt) zamanında, yani ayetin indiği dönemde genellikle açık olan bölümlerdir.

Therefore, it is allowed for the man and woman to look at each other as long as they are looking at other than each others 'Awrah and without the intention of lust. The 'Awrah of the woman is her entire body except her face and hands. Thus, her neck, hair (even one hair) and any side of her head are 'Awrah. Anything other than that must be covered. This is taken from the saying of Allah (swt): “And they are not to show their charms except that which is apparent”. That which is apparent are the face and the hands because they are the body parts that were shown by the Muslim women in front of the Prophet (swt) and to which He approved by his silence. Also, these are the parts of the body that are shown in Hajj and Salah, as well as being the parts which were usually shown at the time of the Messenger (swt), i.e. at the time of the revelation of the Ayah.

Ayrıca, kadının avret yerinin, el ve yüz hariç, tüm vücudu olduğunu doğrulayan başka deliller de vardır. Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Kadın avrettir." Yine şöyle buyurmuştur: "Kadın ergenlik çağına ulaştığında, yüzü ve ellerinden başkası görünmesi caiz değildir." Ardından, kolunu tutarak bileği ile eli arasında bir yumruk kadar bir mesafe bırakarak bunu gösterdi. Başka bir rivayette ise Allah ﷺ Esma bint Ebu Bekir'e şöyle buyurmuştur: "Ey Esma, kadın ergenlik çağına ulaştığında, bunun dışında, şu ve şu kısımlardan başkası görünmemelidir" ve yüzünü ve ellerini işaret etti. Bunlar, kadının yüz ve eller dışındaki tüm vücudunun avret olduğunu ve kadının avretini, yani el ve yüz hariç tüm vücudunu örtmekle yükümlü olduğunu açık ve net bir şekilde gösteren delillerdir.

Furthermore, there are other proofs confirming that the woman's 'Awrah is her entire body while her hands and face are the only exception. The Messenger of Allah (pbuh) said: “The woman is ‘Awrah.” He also said: If the woman reaches the age of puberty, she is not permitted to show but her face and what is beyond this (point), where He held his arm and left a distance of a fist or so between his fist and the hand. In another report, He (swt) said to Asmaa bint Abu Bakr: “O Asmaa, if the woman reaches the age of puberty, nothing should be seen of her but this and this” - pointing to his face and hands. These are clear and explicit evidences that the entire body of the woman is 'Awrah with the exception of the face and hands, and that the woman is obliged to cover her 'Awrah i.e. her entire body with the exception of the face and hands.

Kadının vücudunu örtmek için kullanılan kumaşa gelince, Şâri', avret yerini örtmek için belirli bir kıyafet şart koşmamıştır. Şeriat yalnızca şunu söylemiştir: Ondan görünmemesi gerekir; yani avret yeri görünmemelidir, gösterilmemelidir, kadının onu açması caiz değildir ve ondan görülmesi yakışık almaz. Buna göre yüzü ve elleri dışında tüm vücudunu kaplayan her türlü giysi örtü (sâtır) sayılır, şekli ne olursa olsun. Dolayısıyla uzun elbise, pantolon, etek veya çorap, hepsi örtü (sâtır) sayılır. Çünkü Şâri' ne giysinin türünü ne de şeklini belirlemiştir. Bu nedenle avret yerini örten, yani avret yerinin o kumaşın ardından görünmediği her kumaş, şekli, türü ve parça sayısı ne olursa olsun, avreti örtmek için şer'î açıdan geçerli kabul edilir.

As for the material used for covering the body of the woman, the Legislator did not specify a specific attire to cover the 'Awrah. The Legislation merely said: and not to appear from her i.e. the 'Awrah should not appear, they are not to show, she is not allowed to show, and it is not fitting to be seen from her. Thus, any type of clothing that covers her entire body except her face and hands is considered a covering (Saatir) whatever its shape. So, the long dress, the pants, skirt or the socks are all considered covering (Saatir). This is because neither the type of clothes nor the shape of clothes has been specified by the Legislator. Therefore, every cloth that covers the 'Awrah i.e. the 'Awrah is not seen through it, is considered legally valid to cover the 'Awrah regardless of its shape, type and number of pieces.

Yasa Koyucu, avretin örtülmesi için giysilerin cildi örtmesini şart koşmuştur. Bu, giysilerin derinin rengini gizlemesi gerektiği anlamına gelir; örneğin cildin beyaz, kırmızı ya da siyah olduğu anlaşılmamalıdır. Başka bir deyişle, avreti örtmek için kullanılan her şey, cildin rengi bilinmeyecek şekilde örtmelidir. Giysi, cildin rengini görünür kılacak kadar inceyse, o giysi avreti örtmeye elverişli değildir. Bu durumlarda avret açık sayılır, çünkü cildi gizlemedikçe örtünme geçerli kabul edilmez. Aişe (radıyallahu anh) anlatıyor: Ebu Bekir'in kızı Esma, ince giysiler giymiş olarak Allah Resulü ﷺ'in evine girmişti. Resulullah ﷺ yüzünü çevirdi ve şöyle buyurdu: "Ey Esma! Kadın ergenlik çağına ulaştığında, bunun ve bunun dışında kalan yerlerinin görünmesi caiz değildir." Allah Resulü ﷺ, ince giysiyi avreti örten bir giysi saymadı. Esma'nın avretini açmış olduğunu kabul etti; bu yüzden yüzünü çevirdi ve onu avreti örtecek bir giysi giymesi konusunda uyardı. Bunu, Usame hadisi de açıklar. Resulullah ﷺ, Usame'ye "kıbtiyye" (ince bir giysi) hakkında sormuş, o da eşine bunu giydirdiğini söylemiştir. Bunun üzerine Resulullah ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ona, altına bir "gılalatun" (iç giysi) giydirmesini emret, çünkü kemiklerinin hacmini belli edeceğinden korkarım." Kıbtiyye, ince bir kumaş türüdür. Resulullah ﷺ, Usame'nin eşine bunu giydirdiğini öğrenince, onun kıbtiyyenin altına bir giysi giymesini söylemesini emretti; böylece kadının cildi kıbtiyye kumaşının ardından görünmeyecekti. Resulullah ﷺ, "Ona altına bir gılalatun giydirmesini emret" buyurdu ve bu emrinin gerekçesini "Kemiklerinin hacmini belli edeceğinden korkarım" diyerek açıkladı. Kullandığı kelime "tasif" idi; bu kelime, saydam olan bir şey için kullanılır. Böylece onun "tasif" sözü, "vasf" masdarından türemiştir. Vasf, yalnızca arkasındakini gösteren bir şey için kullanılır; arkasındaki bedenin biçimini tarif eden bir şey için kullanılmaz. Bu yüzden (SWT) "tushakkil" değil "tasif" demiştir; yani "arkasındakini, yani kemiklerin büyüklüğünü, onların şeklini değil rengini ortaya çıkaracağından korkarım" anlamındadır. Yukarıda zikredilen her iki hadis de, Şâri'in (Ash-Shaari') 'Avret'i örten malzemenin, arkasını gösterecek şekilde değil, derinin üzerini örtecek biçimde olması gerektiğini şart koştuğunu açıkça ortaya koymaktadır. Bu nedenle kadın, 'Avret'i örtmek için çok ince olmayan bir kumaş kullanmalıdır.

However, the Legislator stipulated that clothes must cover the skin. This means the clothes must hide the colour of the skin, for example, it should not be identified as white, red or black. In other words, whatever is used to cover the 'Awrah must do so in such a way that the colour of the skin is not known. If the clothing is thin enough to let the colour of the skin be seen, then that clothing is unfit to cover the 'Awrah. The 'Awrah in such cases is considered to be revealed, for the covering is not considered valid unless it conceals the skin. 'Aisha, may Allah be pleased with her, reported that Asmaa bint Abu Bakr entered upon the dwelling of the Messenger of Allah (pbuh) while wearing thin clothes. He (pbuh) turned his face away and said: “O Asmaa, if the woman reaches puberty, it is not allowed to be seen from her except this and this.” The Messenger of Allah (pbuh) did not consider the thin garment to be covering the 'Awrah. He (pbuh) considered Asmaa to have revealed her 'Awrah, to which He reacted by turning his face away and commanded her to wear a garment, which would cover her 'Awrah. This is further illustrated by the Hadith of Usama where the Messenger (pbuh) inquired from Him about the cuptiyah (thin garment) and to which He replied that He dressed his wife in it. The Messenger (pbuh), in response said: “Command her to wear a ghilalah (under garment) underneath it, for I fear it might describe the size of her bones.” The cuptiyah cloth is a type of cloth that is thin. Once the Messenger (pbuh) found out that Usama dressed his wife in it, He commanded Him to tell her to wear a garment under it in order for her skin not to appear through the cuptiyah cloth. The Messenger (pbuh) said: “Command her to wear a ghilalah under it”. He gave his reason for this command by saying: “For I fear it might describe the size of her bones.” The word He (pbuh) used was tasif. Such a word is used in reference to something that is transparent. Thus his saying Tasif is derived from the verbal noun wasf. Wasf is only used for something that shows what is behind it, and not for something that describes the form of the body behind it. That is why He (swt) said Tasif and not Tushakkil, i.e. I fear that it will reveal what is behind it, meaning the size of the bones, that is, their colour, not their shape. Both of the above mentioned Ahadith are clear that the Legislator stipulated that the material used to cover the 'Awrah must cover the skin in such a way that it does not reveal what is behind it. Therefore, the woman must use a cloth that is not too thin in order to cover the 'Awrah.

Bu konu, avret örtmenin kadının kamusal hayattaki kıyafetiyle ve bazı kıyafet türlerinin yansıttığı tabarruc (güzelliği sergileme) ile karıştırılmamalıdır. Bir giysi avreti örtse bile, bu kadının onu kamusal alanda giymesine izin verildiği anlamına gelmez; çünkü kamusal alanda Şâri' tarafından belirlenmiş belirli bir kıyafet türü vardır. Kamusal alanda yalnızca avreti örten bir şey giymek yeterli değildir. Örneğin pantolon avreti örter, ancak yine de tek başına kamusal alanda giyilemez; yani cadde üzerinde giyilmesi uygun değildir. Bunun sebebi, Şeriatın cadde üzerinde giyilmesini zorunlu kıldığı belirli bir kıyafetin bulunmasıdır. Kadın Şâri'nin emrine karşı gelip Şâri'nin belirlediklerinden farklı bir kıyafet giyerse günah işlemiş olur. Dolayısıyla avret örtme meselesi, kadının kamusal alandaki kıyafetiyle karıştırılmamalıdır. Aynı şekilde, avret örtme meselesi tabarruc meselesiyle de karıştırılmamalıdır. Örneğin pantolon, ince bir kumaştan yapılmadığı sürece avreti örter; ancak bu, kadının pantolonu, güzelliğini ve cazibesini sergileyecek şekilde namahrem erkeklerin önünde giyebileceği anlamına gelmez. Bu durumda avreti örtülü olsa bile, Şâri'nin yasakladığı tabarruc hâlinde olur. Bu nedenle kadının avretinin örtülü olması, giysisinin onu tabarruc hâlinden koruduğu anlamına gelmez. Sonuç olarak, avret örtme ile tabarruc meseleleri arasında karışıklık olmamalıdır; her biri diğerinden farklıdır.

This is the subject of covering the 'Awrah. This subject should not be confused with the woman's dress in public life, or the Tabarruj (revealing the beauty) portrayed by some types of clothes. Even though a garment covers the 'Awrah, it does not mean that the woman is allowed to wear it in public, whilst in public a specific type of clothing has been specified by the Legislator. To merely use something that covers the 'Awrah while in public is not sufficient. So trousers, for example, do cover the 'Awrah, but still cannot be worn alone in public i.e. it is not proper to be worn in the main street. This is because there is a specific dress that Shar’a obliged to be worn in the main street. If the woman disobeyed the command of the Legislator and wore clothes different from those determined by the Legislator, she would have sinned. The issue of covering the 'Awrah therefore, must not be confused with the woman's dress in public. Similarly, the issue of covering the 'Awrah must not be confused with the issue of Tabarruj. Trousers for example, as long as they are not made of thin material, do cover the 'Awrah, but this does not mean that a woman can wear them in front of non-mahram men in such a way that she would be revealing her beauty and charm. While she would be covering her 'Awrah in this case, she would be in a state of Tabarruj, which is forbidden by the Legislator. So, the fact that the woman has her 'Awrah covered, does not mean that her clothing prevents her from being in a state of Tabarruj. Consequently, there should be no confusion between the issues of covering the 'Awrah and Tabarruj. Each is different from the other.

Kadının kamusal hayattaki kıyafetine gelince, Şari', kadını, ev elbiseleri üzerini örten ve ayaklarını kapatacak kadar aşağı sarkan bir örtü (Cilbab) giymekle yükümlü kılmıştır. Eğer kadının böyle bir örtüsü (Cilbab) yoksa, bir komşusundan, kadın arkadaşından veya akrabasından ödünç almalıdır. Ödünç alamıyorsa, böyle bir örtü olmadan dışarı çıkmasına izin verilmez. Ev elbisesinin üzerinde bir örtü olmadan çıkarsa günah işlemiş olur, çünkü Allah'ın (swt) bir farzını terk etmiş olur. Bu, kadın giysisinin alt kısmıyla ilgilidir. Üst kısma gelince, kadının bir Hımar (baş örtüsü) veya benzeri bir şeyi olmalıdır; bu, başın tamamını, boynu ve göğüsteki elbise açıklığını örtmelidir. Bu tür bir Hımar, kadın dışarı çıktığında hazır bulunmalıdır, çünkü kamusal hayatta kadın kıyafetinin üst kısmı budur. Kadın bu iki parçaya sahip olduğunda evinden çıkmasına izin verilir. Kadında bu iki parça giysi yoksa, hiç dışarı çıkmasına izin verilmez. Bunun nedeni, bu iki parçayı giyme emrinin genel olması ve bunun istisna kılındığına dair bir delil bulunmadığı için genel olarak geçerliliğini sürdürmesidir. Kamusal hayatta bu iki giysinin giyilmesini zorunlu kılan delil ise, üst giysiyle ilgili olarak Allah'ın (swt) şu sözüdür:

With regard to the woman's dress in public life, the Legislator has obliged her to wear a wrap (Jilbab) which conceals her (home) clothes and drapes down until it covers her feet. If she does not have such a wrap (Jilbab), she must borrow one from a neighbour, female friend or relative. If she is unable to borrow one, she is not allowed to go out without such a cloth. If she leaves without a wrap over her (home) clothes, she would be sinful, for she has abandoned an obligation from Allah (swt). This is in reference to the lower portion of woman's clothes. As for the upper portion, she must have a Khimar (head cover) or anything similar, which covers the entire head, the neck and the opening of the garment on the chest. Such a Khimar should be available when she goes out in public as this constitutes the upper portion of the woman's dress in public life. Once the woman has these two items of clothing, she is allowed to leave her home. If the woman does not have these two pieces of clothes, she is not allowed to go out at all. This is because the command to wear these two pieces is general and it will remain so, since there is no proof to make an exception to that. As for the evidence which obliges these two items of clothing to be worn in public life, it is the saying of Allah (swt) with respect to the upper part of the clothing:

"Başörtülerini (khumur) yakalarının ve göğüslerinin (juyub) üzerine indirsinler. Ve kocalarından başkasına, süslerini (daha fazla) göstermesinler..." [En-Nur: 31] Alt bölüme gelince, O'nun (swt) sözü:

“Let them draw their head-coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub). And let them not display (more of) their charms to any but their husbands...” [An- Nur: 31] As for his (swt) saying regarding the lower half:

“Ey Peygamber! Eşlerine, kızlarına ve mü'min kadınlara, vücutlarının tamamını örtecek şekilde cilbablarını üzerlerine salsınlar” [Ahzab: 59] Ayrıca Ümmü Atiyye (ra.)'dan rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: Allah'ın Resulü (ﷺ) bize, iki bayram namazına genç kızları, âdet görmüş kadınları ve örtülü kadınları çıkarmamızı emretti. Âdet görmüş kadınlar namazdan uzak dursunlar, ancak hayra ve Müslümanların davetine (vaaz ve hutbeye) tanık olsunlar. Dedim ki: “Ey Allah'ın Resulü, cilbabı olmayan kişi ne yapsın?” Buyurdu ki: “Kız kardeşinin cilbabını giysin.” Bu deliller, kadının kamuya açık yerlerdeki giyimi konusunda açık bir gösterge niteliğindedir. Allah, yukarıdaki âyetlerde, kadının kamusal hayatta giymekle yükümlü kılındığı giysiyi doğru, eksiksiz ve kapsamlı bir şekilde tarif etmiştir. Allah (swt), kadının giysisinin üst kısmıyla ilgili olarak şöyle buyurmuştur:

“Oh Prophet! Tell your wives and your daughters and the women of the believers to draw their cloaks (Jalabeeb) all over their bodies” [Al- Ahzab: 59] Additionally, it has been narrated from Umm Atiyya (ra.), who said: The Messenger of Allah (pbuh) ordered us to bring out the young women, the menstruating women and veiled women for the two Eid festivals. The menstruating women were to keep away from prayer, yet witnessing the goodness and the Daw’ah (address) to the Muslims. I asked, “O Messenger of Allah, what about one who does not have a Jilbab?.” He said: “Let her use the Jilbab of her sister”. These evidences are clear in their indication of a woman's dress when in public. Allah has thus described accurately, completely and comprehensively in these above verses clothing which He (swt) has obliged the woman to wear in public life. Allah (swt) has said with respect to the upper part of a woman's clothing:

“Başörtülerini göğüslerinin üzerine salsınlar” [En-Nur: 31] yani başörtülerini boyunlarının ve göğüslerinin üzerine örtsünler ve gömleğin ile elbisenin yakasını boyundan ve göğüsten gizlesinler. Kadının alt giyimine gelince, Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Let them draw their head-coverings (khumur) over their necks and bosoms (juyub)” [An- Nur: 31] i.e., to drape their head-coverings over their necks and bosoms and to conceal the collar of the shirt and garment from the neck and chest. As regards the lower part of a woman's clothing He (swt) said:

“Bütün bedenlerini örtmek için cilbablarını üzerlerine salsınlar” [Ahzab: 59] yani dışarı çıkarken normal giysilerinin üzerine giydikleri, aşağıya doğru sarkan bir örtü (Mula'a) veya çarşaf (Milhafa) biçiminde bulunan elbiselerini bedenlerinin üzerine salmaları demektir. Bu giysilerin genel olarak nasıl giyilmesi gerektiğine dair Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“To draw their cloaks all over their bodies” [Al- Ahzab: 59] i.e. to drape their garments over their bodies which they wear over their normal clothes when going out, wearing a cover (Mula'a) or sheet (Milhafa) of cloth which is draped down. Concerning the general manner in which this clothing should be worn Allah (swt) has said:

“Ve süslerini (zeynetlerini) açmasınlar, ancak kendiliğinden görünen kısım hariç.” [En-Nur: 31] Bedenin, kulaklar, kollar ve baldır da dahil olmak üzere, süs yerleri sayılan kısımları, bu ayet indirildiğinde kadından normal olarak görünen kısım, yani eller ve yüz dışında, gösterilmemelidir. Bu sıkı tanıma göre, kadının kamusal hayatta nasıl giyinmesi gerektiği açıkça ortadadır. Ummu Atiyye hadisi, dışarı çıktığında kadının normal kıyafetlerinin üzerine örten bir giysi giymesinin farz olduğunu çok açık bir şekilde açıklar. Kadın, Resulullah'a (sallallahu aleyhi ve sellem): “Ey Allah'ın Resulü, cilbabı (dış örtüsü) olmayan kişi ne yapsın?” dediğinde, Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona: “Kız kardeşinin cilbabını ödünç alsın” buyurdu. Kadın, dışarı çıkabilmek için giysilerinin üzerine giyecek bir elbisesi olmadığını söylediğinde, Resulullah (sallallahu aleyhi ve sellem) ona kız kardeşinden bir tane ödünç almasını emretti. Bu, eğer ödünç alamazsa dışarı çıkmasının doğru olmayacağı anlamına gelir. Bu, hadisteki emrin farz olduğuna dair bir karine (delil işareti)dir. Dolayısıyla kadın, dışarı çıkmak istediğinde normal kıyafetlerinin üzerine cilbab giymesi farzdır. Cilbabın, ayaklarını örtecek şekilde yere kadar sarkması şarttır; çünkü Allah şöyle buyurur: “Üzerlerine örtülerinden (celabib) salsınlar.” [El-Ahzab: 59] Yani cilbablarını aşağı sarksınlar; çünkü buradaki “min” harf-i cerri teb'iz (bir kısmını ifade eden) değil, beyan (açıklama) içindir. Başka bir ifadeyle, örtülerini ve çarşaflarını yere doğru sarksınlar. İbn Ömer'den rivayet edildiğine göre Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem) şöyle buyurmuştur: “Kıyamet günü, kibirle elbisesini yerde sürükleyene Allah merhametle bakmayacaktır.” Ümmü Seleme sordu: “Kadınlar eteklerine ne yapsın?” O cevap verdi: "Eteklerini bir karış uzatsınlar." Kadın sordu: "O zaman ayakları açıkta kalır!" Bunun üzerine şöyle buyurdu: "Bir arşın uzatsınlar, daha fazla değil." Bu, açıkça göstermektedir ki elbisenin üzerine giyilen örtü, yani "mula'a" ve "milhafa" denilen giysi, ayakları örtecek şekilde yere doğru sarkıtılmalıdır. Ayaklar çorap ya da ayakkabıyla kapatılmış olsa bile, giysinin yere doğru sarkıtılmasının yerini tutmaz; giysinin sarkıtıldığı belli olacak biçimde olmalıdır. Ayaklar (ayakkabı ve çorapla) örtülüyse, ayakların giysiyle örtülmesi gerekmez. Ancak giysinin sarkıtılması şarttır; cilbab yere doğru, kamu hayatında giyilen elbise olduğu anlaşılacak açık bir biçimde inmelidir. Allah'ın (c.c.) "Cilbablarını üzerlerine indirsinler." [el-Ahzab: 59] buyruğu uyarınca sarkıtma açıkça görülebilmelidir. Bundan anlaşılmaktadır ki kadın, dışarı çıkmak için normal giysilerinin üzerine giydiği, geniş ve bol kesimli bir elbiseye sahip olmakla yükümlüdür. Böyle bir elbisesi yoksa ve dışarı çıkmak istiyorsa, kız kardeşinden ödünç almalıdır; yani evdeki giysilerinin üzerine giyilen elbiseyi herhangi bir Müslüman kadından ödünç almalıdır. Ödünç alabileceği kimseyi bulamazsa, evdeki giysilerinin üzerine giyebileceği bir elbise bulana kadar dışarı çıkmamalıdır. Geniş ve bol kesimli, yere doğru sarkan bir elbise olmadan evdeki giysileriyle dışarı çıkarsa, avreti tamamen örtülü olsa bile günah işlemiş olur. Ayaklara kadar yere sarkan geniş ve bol kesimli bir elbise giymek farzdır. Bu elbiseyi giymezse bu farza muhalefet etmiş olur ve Allah'ın (c.c.) katında günahkâr olur. Kadın, devlet tarafından Ta'zîr (takdiri ceza) cezasıyla cezalandırılacaktır.

İki konu hâlâ ele alınmayı bekliyor; bunlar, kadının erkeklere bakması ve erkeğin kadınlara bakması meselesiyle ilgilidir. Birincisi, mahrem olmayan erkeklerin ev sahiplerinin izniyle evlere girmesi ve kadınların normal ev elbiseleriyle bulunduğu hâlde, el ve yüzün sınırını aşan vücut bölümlerini görmeleridir. İkincisi ise, gayrimüslim, hatta Müslüman kadınların, halka açık yerlerde el ve yüzlerinin ötesinde açık bulunmalarıdır. Bu iki mesele gerçektir ve Müslümanlar üzerindeki etkisi de gerçektir. Bu nedenle, Allah'ın (SWT) bu iki konudaki hükmünün açıklanması gerekir.

Two issues remain to be discussed with regards to the woman looking at the man and the man looking at the woman. The first issue is the presence of male non-Mahrams in houses with the permission of their occupants, and their looking at the women who are attired in their normal home clothes and seeing the parts of the woman's body which exceed the limit of the hands and face. The second is the issue of non-Muslim and even Muslim women in public who display more than their hands and face. These two issues are a reality and so is the reality of their affliction on Muslims. Therefore, the ruling of Allah (swt) with regards to these two issues must be clarified.

Birinci konuya gelince, kardeşlerin ya da akrabaların aynı evde birlikte yaşadığı, evdeki kadınların ev kıyafetleriyle, saçları, boynu, kolları ve baldırları ile evin içinde ev kıyafetlerinin açığa çıkarabileceği her şeyi göstererek birbirlerinin önüne çıktığı durumlar olabilmektedir. Kadının kayın birader ve diğer mahrem olmayan akrabaları, tıpkı kardeşleri, babası ve diğer mahremlerinin ona baktığı gibi ona bakmaktadır; oysa kayın biraderi, diğer herhangi bir mahrem olmayan kişi gibi mahrem olmayandır. Benzer şekilde, akrabalar birbirlerini ziyaret eder; örneğin anne ve baba tarafından olan kuzenler ile diğer benzeri mahrem olmayan akrabalar ya da akraba olmayan kişiler. Bazen bu kişiler kadınlarla selamlaşır ve onlarla otururken, kadınlar el ve yüzlerinden fazlasını, örneğin saçlarını, boyunlarını, kollarını ve baldırlarını gösteren normal ev kıyafetleriyle bulunurlar. Mahrem olmayan erkekler, açık saçık akraba kadınlarına sanki mahremmiş gibi davranır. Maalesef bu sorun yaygındır, Müslümanların çoğu bundan muzdariptir ve bunun caiz (mubah) olduğunu düşünmektedirler. Bu konudaki hüküm şudur: Allah, kadının bakılan bir nesne olmasını ya da şehvani zevk için kullanılmasını kesin olarak yasaklamıştır. Şehvani zevki eşler için istisna kılmış, sonra da bu güzellikleri, yani onlara bakışı, eşlerin dışında on iki kategoride sayılan kişiler ile onlara benzeyenler, örneğin amca ve dayılar için istisna kılmıştır. Allah (SWT), kadının el ve yüzünü tüm erkeklere açması konusunda bir istisna yapmıştır. Şehvani zevk, yani şehvetle bakmak, kocanın dışında tamamen haramdır. Yalnızca el ve yüze sadece bakış olarak bakmak ise hiçbir kısıtlama olmaksızın şüphesiz caizdir (mubah). El ve yüzün ötesine bakmak ise, Allah'ın zikrettiği mahremler dışında kesinlikle haramdır.

As for the first issue, there may be brothers or relatives living together in the same house with the wives of each appearing before each other in their home clothes, with their hair, neck, arms and lower legs showing as well as anything else the home clothes may reveal. Her brother-in-laws or her nonmahram relatives look at her in the same way as her brothers, father and other such Mahrams look at her, even though her brother-in-law is non- Mahram like any other non-Mahram. Similarly, relatives visit each other such as cousins (on the maternal and paternal sides), and other such non-mahram relations or non-relatives. It happens that they greet the women and sit with them whilst they are attired in their normal home clothes that show more than their hands and face such as their hair, neck, arms and lower legs. The non-Mahram men deal with their uncovered female relatives as if they are Mahrams. Sadly, this problem is widespread and most Muslims are afflicted by it and they think it is permitted (Mubah). The ruling concerning this is that Allah has absolutely forbidden the woman to be an object to be looked at or for sensual pleasure. He made the sensual pleasure an exception for spouses and then He made the charms i.e. the gaze at it, an exception for twelve categories of people in addition to them and those that are similar to them such as the maternal and paternal uncles. Allah (swt) made an exception of the woman showing her hands and face to all men. The sensual pleasure, that is, the lustful look is completely Haram except for the husband. Looking at just the hands and face as a mere look is undoubtedly permitted (Mubah) without restriction. Looking at more than the hands and face is absolutely Haram except for the Mahrams whom Allah has mentioned.

Daha önce, nüsuslarda (metinlerde) yer alan, kamusal hayata ilişkin Şer'i hüküm tartışılmıştı. Özel hayata gelince, Şâri', kadının ev işleri yaparken normalde görünen kısmın ötesinde, el ve yüzünden fazlasını açmasına izin vermiştir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Previously discussed was the Shari'ah ruling with regards to public life as can be found in the texts (Nusus). Regarding the private life, the Legislator has permitted the woman to reveal more than the hands and face of that which normally appears when she does the housework. Allah (swt) said:

"Ey iman edenler! Sahip olduğunuz köle ve cariyeleriniz ile içinizden henüz ergenlik çağına ulaşmamış olanlar, üç vakitte (huzurunuza girmeden önce) izin istesinler: sabah namazından önce, gündüz istirahat için elbiselerinizi çıkardığınız zaman ve yatsı namazından sonra" [En-Nur: 58]. Allah (swt), ergenlik çağına ulaşmamış erkek çocuklara ve kölelere, bu üç vakitte kadınların yanına girmemelerini emretmiştir. Sonra bu üç vakit dışında girmelerine izin vermiştir.

“Oh you who believe! Let your legal slaves and slave-girls, and those amongst you who have not reached the age of puberty ask your permission (before they come to your presence) on three occasions; before fajr (morning) prayer, and while you take off your clothes for the noon day (rest), and after ishaa (late-night) prayer” [An- Nur: 58] Allah (swt) has ordered the boys who have not reached the age of puberty, and slaves, not to call upon women at those three times. He then permitted them to enter at other than those three times:

"Bu üç vakit sizin mahremiyetinizdir; bunların dışında ne sizin ne de onların üzerine, birbirinizin yanında dolaşmanızda bir günah yoktur." [An-Nur: 58] Bu üç vakitten başka zamanlarda, küçük çocukların ve kadınların kölelerinin, ev elbiseleriyle bulunan kadınların yanına izin istemeden girebilecekleri açıktır. Buna göre kadının evinde ev elbisesiyle kalabileceği, küçük çocuklar ve kendi kölelerinin önünde bu elbiselerle görünmesinin de caiz olduğu anlaşılmaktadır. Dolayısıyla kadın, hiçbir şüphe olmaksızın evinde ev elbisesiyle yaşayabilir ve bunda bir günah işlemiş olmaz. Küçük çocukların ve kölelerinin, izin istemeden evine girip onu böyle bir halde görmeleri caizdir. Evde çalışan hizmetçiler de, mahrem olmayan erkek olsalar bile, kölelere benzer. Çünkü ayet, kölenin izin istemeden girmesini onların etrafta dolaşmalarıyla gerekçelendirmiştir; nitekim Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“These three times are of privacy for you, other than these times there is no sin on you or on them to move about”. [An- Nur: 58] It is clear that other than at those three times, young boys and the slaves of women can visit women without their permission whilst wearing their home clothes. So it is understood that the woman is allowed to reside in the house whilst attired in her home clothes, and permitted for her to appear in these clothes before young boys and her slaves. Thereupon, the woman is allowed to live in her house in her home clothes without any doubt, and she will not be committing any sin. It is permissible for young boys and her slaves to enter her home without permission and to see her in such a condition. Similar to slaves are the servants who work in the house even if they are non-mahram men. Since the verse justifies the slave entering without permission by the fact that they move about them, as Allah (swt) said:

“Ya da birbirinize hizmet etmek için dolaşırlar” [An-Nur: 58] yani, onlar sizin etrafınızda dolaştıkları için, ya da onların etrafında dolaştığınız için. Köle için var olan bu illet (sebep), hizmetçi için ve hizmetçiye benzeyen tüm kimseler için de vardır. Buna göre, özel yaşamda kadın, ev işlerini yaparken olağan olarak görünen kısmın, ellerinin ve yüzünün ötesini örtmekle yükümlü değildir; ancak çıplak ya da yarı çıplak olması hâlinde, yani bu üç durum dışında. Genç erkek çocukları, köleler ve hizmetçiler dışındaki kimselere gelince, Allah (swt) özel yaşamdaki hükmü açıklamıştır; çünkü onlara içeri girmeden önce izin istemelerini emretmiştir:

“Or to move about attending to each other”. [An- Nur: 58] i.e. because they move about you, or, they move about them. This reason (Illa) that exists for the slave, exists for the servant and all those similar to the servant. Accordingly, the woman in private is not obliged to cover that which exceeds the hands and face in terms of what normally appears when she is doing her household work except if she is naked or semi-naked, that is except in those three circumstances. As for those other than young boys, slaves and servants, Allah (swt) has clarified the judgement on them in the private life as He ordered them to seek permission before they enter:

“Ey iman edenler! Kendi evleriniz dışındaki evlere, izin isteyip ev halkına selam vermeden girmeyin.” [Nur: 27] Allah (c.c.), kendi evi dışındaki bir eve girmek istediği zaman Müslümanın izin istemesini (İstizan) emretmiştir; bu emir için istinas (ünsiyet kurma, yani uyarlanma) kelimesini kullanmıştır. Kendi evine girmek istediğinde ise izin istemesi gerekmez. Bu ayetin nüzul sebebi şudur: Ensar'dan bir kadın şöyle demiştir: “Ey Allah'ın Resulü! Ben öyle bir durumda olan bir evde yaşıyorum ki kimsenin beni görmesini istemem. Ne babam ne de oğlum. Ama babam evime (izinsiz) girer. Ailemden erkekler ben o haldeyken girmeye devam ederler. Peki ne yapmalıyım?” Bunun üzerine izin isteme (İstizan) ayeti indirildi. Nüzul sebebi, bu ayetin lafzı (mantuk) ve manasıyla (mefhum) bağlantılı tutulursa, özel hayatta asıl meselenin kadının avretini örtüp örtmemesi değil, evdeki giysisi olduğunu gösterir. Allah (c.c.), kadınlara ev elbisesi giymeyi ya da kendilerini perdelemeyi yasaklamamış, bunun yerine erkeklere girmeden önce izin istemelerini emretmiştir. Bu özel durumda mahrem veya gayri mahrem olmaları, erkek veya kadın olmaları fark etmez. Dolayısıyla baba ile yabancı erkek, erkek ile kadın hükmündedir; istisna yalnızca küçük çocuklar, köleler ve hizmetçilerdir. Sonuç olarak, karısıyla birlikte yaşayan bir erkek, başka bir erkeğin veya kadının da kaldığı bir evde, kardeşiyle ya da babasıyla birlikte yaşamakla aynı hükümdedir; bu kişiler mahrem olsun ya da gayri mahrem (yabancı) olsun fark etmez. Kadın, özel alanda ev elbisesiyle görünürse üzerine bir günah yoktur. Erkeğe gelince, kendi evi dışındaki bir eve girmek istediğinde izin istemek zorundadır. Evdeki ev kıyafetiyle olan kadına bakan erkeğe gelince, bu başka bir meseledir; çünkü bakışla ilgilidir, ister özel bir yerde olsun ister başka bir yerde. Allah (SWT), mahrem olmayan kişinin elleri ve yüzünden fazlasını görmesini yasaklamış, mahremlere ise bunu izin vermiştir. Erkeklere, el ve yüzün ötesine bakıldığında gözlerini indirmelerini emretmiştir. Ancak Allah (SWT), tam bir bakış olmayan, bir an için yapılan bakışı bağışlamıştır. El ve yüzün ötesine bakmanın yasak olması açıktır. El ve yüzü aşan kısımdan gözü indirmenin gerekliliği ise Allah (SWT)'un şu emrinde açıkça görülür:

“Oh you who believe! Enter not houses other than your own, until you establish familiarisation and greet their inhabitants.”[An- Nur: 27] Allah (swt) has commanded that the Muslim seeks permission (Istizan) (for which He has used the word istinas meaning familiarisation) when He wishes to enter a house other than his own.When He wishes to enter his own house it is not necessary for Him to seek permission. The cause of revelation (Asbab Nuzul) for this verse can be seen when a woman from the Ansar said: “Oh Messenger of Allah! I live in the house in such a state (condition) that I do not wish anyone to see me. Neither my father nor my son. But my father comes and enters my house (without permission). Menfolk from my family continue to enter whilst I am in such a state. So what shall I do?” The verse of Istizan (seeking permission) was then revealed. If the cause of revelation is linked with the wording (Mantuq) and meaning (Mafhum) of this Ayah it would indicate that the issue in the private life is not the covering or not covering of the 'Awrah, rather it is the woman's attire of her home clothes. Allah (swt) did not order the women not to wear home clothes or to screen themselves but rather ordered that men seek permission before they enter. In this particular situation there is no difference if they are Mahrams, non- Mahrams, men or women. The father and the foreign man (Ajnabi) are thus the same as the man and the woman, the only exceptions being young boys, slaves and servants. Consequently, a man living with his wife, in a house where another man or woman resides, has the same ruling as living with the brother and the father, whether Mahram or non-Mahram (Ajnabi). There is no blame on the woman if she appears in her home clothes in private. As for the man, He must seek permission if He wishes to enter a house other than his own. As for the man looking at the woman in her home clothes, this is a different matter since it relates to looking, whether it is in private or elsewhere. Allah (swt) has forbidden the non-Mahram from seeing more than the hands and face while permitting that to the Mahrams. He ordered men to lower their gaze when it exceeds the hands and face. Allah (swt) has however forgiven the look, which is not a full glance. The prohibition of looking at more than the hands and face is clear. The lowering of the gaze from that which exceeds the hands and face, becomes evident where Allah (swt) commands:

“Mümin erkeklere de gözlerini sakınmalarını söyle” [En-Nur: 30]. Burada kastedilen, el ve yüzün dışında kalan yerlere bakıştan gözleri sakınmaktır; yüze ve ellere bakmanın caiz olduğu da bunu gösterir. Buhârî şöyle rivayet etmiştir: Said b. Ebu'l-Hasen, el-Hasen'e dedi ki: “Acem kadınları göğüslerini ve başlarını açıyorlar.” El-Hasen şu karşılığı verdi: “Bakışını başka yöne çevir.” Sokaklarda oturmanın yasaklanmasıyla ilgili hadiste de şöyle buyurulmuştur: “Gözlerinizi sakının.” Yani, kadınlar açıkta iken el ve yüzlerinden fazlasını açabilirler; bu durumda erkeklere gözlerini sakınmaları, hiç bakmamaları emredilmiştir. Allah bakışı yasakladığında, el ve yüzün dışında kalan yere bakışı, kasıtlı bakış olarak tanımlayarak yasaklamıştır. Kasıtsız bakışa gelince, Allah onu yasaklamamış ve ondan sakınmayı emretmemiştir; bunun yerine, Allah (c.c.)'nin şu buyruğunda olduğu gibi, gözün sakınılmasını emretmiştir:

“Tell the believing men to lower from their gaze” [An- Nur: 30] What is meant here is the lowering of the gaze from that which exceeds the hands and face as evidenced by the permissibility of looking at the face and hands. Bukhari narrated: Said b. Abu al-Hasan said to al-Hasan: “The wives of the non-Arabs reveal their chests and heads.” Al-Hasan responded: “Divert your gaze.” In the Hadith regarding the prohibition of sitting in the streets He said: “Lower your gaze,” that is, whilst in public women may reveal more than their hands and face in which case men are commanded to lower their gaze and not look at all. When Allah forbade the look He prohibited that which exceeds the hands and face which He defined as the premeditated look. As for the non-premeditated look, He did not forbid it or order its abstention but ordered that the gaze should be lowered as He (swt) says:

"lower from (min) their gaze" [En-Nur: 30] Buradaki "min" edatı tebiz içindir; yani gözlerinden bir kısmını indirmeleri gerektiğini gösterir. Bu da kısa bakışın, yani sıradan bakışın caiz olduğunu, kasıtlı bakışın ise caiz olmadığını ifade eder.

“lower from (min) their gaze” [An- Nur: 30] The preposition 'Min' here is partative, indicating that they should lower a portion of their gaze, which means the permissibility of the partial gaze, that is the ordinary gaze, and not the premeditated look.

Buna göre, bir erkeğin akrabalarıyla birlikte yaşaması caizdir. Bu konuda mahremler ile gayri mahremler eşittir; örneğin baba, kardeş ve kuzen. Kadının, kocasıyla veya kardeşiyle aynı evde yaşayanların önünde ev elbiseleriyle görünmesinde bir sakınca yoktur. Orada ikamet eden erkek, gözlerini indirmekle yükümlüdür. Ev elbisesiyle giyinmiş olan kadına normal şekilde bakmasında, belirtilen üç durum dışında, yani sözü edilen üç zaman dilimi dışında, yani kadının o üç (belirlenmiş) vakitte bulunacağı durum dışında bir sakınca yoktur.

Accordingly, it is permitted for a man to live with his relatives. In this respect the Mahram and non-Mahram are all equal, for example, the father, brother and cousin. There is no harm for the woman to appear in her home clothes in front of those living in the same house with her husband or brother. The man who resides therein is obliged to lower his gaze. There is no harm for Him to look at her normally whilst she is attired in her home clothes except in the three circumstances, i.e. except in the three mentioned time periods, that is, except the situation in which she will be in the three (stipulated) times.

Evden dışarıdan içeri girenler; akraba olsun ya da olmasın, mahrem olsun ya da olmasın, hepsinin içeri girmeden önce izin istemesi farzdır. Mahrem olanlar eve girdiğinde kadının onlardan örtünmesi gerekmez, çünkü onların kadının güzelliğine, yani avretine bakması caizdir. Ziyaretçiler mahrem değilse, kadın güzelliğini onlardan gizlemekle yükümlüdür ve yalnızca ellerini ve yüzünü gösterebilir. Eğer buna uymaz da evdeki sıradan kıyafetiyle kalırsa günahkâr olur. Bu durumda erkek gözlerini indirmekle yükümlüdür. Ziyaretçi ile evde yaşayan kişi arasındaki fark şudur: Evde yaşayan kişinin izin istemesi gerekmez, çünkü orası kendi evidir; kadın da özel bir mekânda bulunduğu için bir şey yapmakla yükümlü değildir. Bir eve ziyarete gelen kişi söz konusu olduğunda ise Allah (SWT) izin istenmesini emretmiştir. Bu da, kadının, ziyaretçi kendisine mahrem değilse, ev kıyafetini giymemesi gerektiğini gösterir. Kadının örtünmesinin gerekliliği, ayetin nüzul sebebiyle delillendirilmektedir. Dolayısıyla kim bir kadını ziyaret ederse, mahrem de olsa, mahrem olmasa da içeri girmek için izin istemelidir. İzin istemek, kadının yabancı erkeklerden örtünmesi gerektiğini ima eder.

As for those entering the house from the outside whether relatives, nonrelations, Mahrams or non-Mahrams, they are all obliged to seek permission before they enter. In the case of Mahrams entering the house, the woman is not required to cover herself from them because it is permitted for them to look at her charm, i.e. her 'Awrah. If the visitors are non-Mahrams, the woman is obliged to conceal her charm from them, showing no more than her hands and face. If she does not comply and remains in her ordinary home clothes then she will be sinful. The man is obliged in this case to lower his gaze. The difference between the visitor and the one living in the house is that the latter is not required to seek permission because it is his home and the woman is not required to do anything as she is in a private place. In the situation of a visitor going to a house, Allah (swt) has demanded that He seeks permission. This implies that the woman should not be wearing her home clothes except if the visitor is a Mahram to her. The requirement of her to cover herself is evidenced by the cause of revelation for the Ayah. So if anyone visits a woman, He must ask permission to enter, whether He is a mahram or non-Mahram. The seeking of permission implies that she should cover herself from non-Mahram.

İkinci mesele: Batı kültürünün saldırısı ve Müslüman ülkelerin küfür sistemleriyle yönetilmesinden beri, gayrimüslim kadınlar yarı çıplak dolaşmaya başladı; göğüslerini, sırtlarını, saçlarını, kollarını ve baldırlarını açık bırakıyorlardı. Bazı Müslüman kadınlar onları taklit etmeye başladı ve bu biçimde giyinip halka açık yerlere çıktılar; öyle ki bir erkek çarşıda yürürken veya bir dükkânda alışveriş pazarlığı yaparken Müslüman kadın ile gayrimüslim kadını ayırt edemez hale geldi. Bu şehirlerde yaşayan Müslüman erkekler bu münkeri tek başlarına ortadan kaldıramadılar. Ayrıca bu şehirlerde kadınların avretlerine bakmadan yaşayamıyorlardı. Yaşam tarzları ve oturdukları binaların türü nedeniyle bir erkek kaçınılmaz olarak bir kadının avretine bakıyordu. Hiçbir erkek, ne kadar bakmamaya çalışırsa çalışsın, kadınların kolları, göğüsleri, sırtları, baldırları ve saçlarının avretine bakmaktan kendini koruyamazdı; ancak kendi evinde oturup dışarı çıkmazsa bunu başarabilirdi. Ancak bir erkek, alış veriş, satış, kiralama, iş ve benzeri konularda insanlarla ilişki kurmak zorunda olduğu için evde kalamaz. Böyle bir ilişkiyi, bu tür avretlerden korunarak sürdüremez. Oysa Kitap ve Sünnet'te bu tür kadınlara bakmanın yasaklığı açıktır ve bu sorun yalnızca iki durumda aşılabilir:

As for the second issue; since the onslaught of the western culture and the rule of the Muslim countries by the systems of Kufr, non-Muslim women have started to go out semi-naked; showing their chests, backs, hair, arms and lower legs. Some Muslim women began to imitate them and also went out in public attired in this manner, until a man could not tell the difference between a Muslim woman and a non-Muslim woman when they walk in the market or stand in a shop haggling for purchase. The Muslim men who lived in these cities were unable to eradicate this munkar by themselves. They were also unable to live in these cities without looking at these 'Awrah of women. A man would inevitably look at a woman's 'Awrah due to their lifestyle and the type of building in which they lived. No man could guard Himself from looking at the 'Awrah of women; their arms, chests, backs, lower legs and hair, no matter how much He tried not to look, except if He sat in his own house and didn't leave it. A man could not remain at home as He has to establish relations with people in terms of buying, selling, leasing, work and others similar. He could not undertake such relationships whilst guarding Himself from such 'Awrah. However, the prohibition of looking at such women is clear in the Kitab and Sunnah and this problem is circumvented only in two situations:

Birincisi, insanın yolda karşılaştığı ani bakış (Nazrat al-Fuja'a). Bu kişi, ilk beklenmedik bakışı (bir 'Awrah'a) yaptığında bağışlanır, ancak Cabir b. Abdullah'tan rivayet edildiğine göre, ikinci kez bakmakla yükümlü değildir. Cabir şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi'ne (ﷺ) ani bakış (Nazrat al-Fuja'a) hakkında sordum, bana bakışımı çevirmemi emretti." Ali'den rivayet edilmiştir ki şöyle demiştir: "Allah'ın Elçisi (ﷺ) bana şunu söyledi: 'İlk bakışın ardından ikinci bir bakış atma. İlk bakış sana caizdir, ikincisi değildir.'" Gayrimahrem bir erkek, başı ve kolları açık olan ve alışageldiği diğer bölümlerini de gösteren bir kadınla konuşuyorsa, bakışını çevirmeli ve gözlerini indirmelidir. Bunu Ebu Davud rivayet etmiştir: Fadl b. Abbas, Allah'ın Elçisi'nin (ﷺ) binek arkadaşıydı. Bir gün Hess'ami oymağından bir kadın hüküm (fetva) sormak için geldi. Fadl ona bakmaya başladı, kadın da ona bakıyordu. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi (ﷺ) onun yüzünü kadından çevirdi. Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

Firstly, the sudden look (Nazrat al-Fuja'a) which is what He encounters whilst in public. This person is forgiven for the first unexpected look (at an 'Awrah) but He is obliged not to look again as has been narrated from Jarir b. Abdullah, He said: I asked the Messenger of Allah (pbuh) about the sudden look (Nazrat al-Fuja'a), so He instructed me to divert my gaze. It has been narrated on the authority of Ali that He said: The Messenger of Allah (pbuh) told me: “Do not follow up the (first) glance with a second look. The first is permitted for you but not the second.” In a situation where a non-Mahram man is talking to a woman whose head and arms are uncovered as well as other parts she has become accustomed to show, He must divert his sight and lower his gaze. This has been narrated by Abu Dawood: al-Fadhl b. Abbas was the Prophet's riding partner at the time when a woman from Banu Khath'am came seeking a Hukm (ruling), so al-Fadhl began to look at her and she at Him, so the Messenger of Allah (pbuh) made Him turn his face from her. Allah (swt) Has said:

"Mü'min erkeklere gözlerini sakınmalarını ve özel yerlerini korumalarını söyle" [En-Nur: 30]. "Gözlerini sakınmak" ifadesiyle kastedilen, bakışı kısmaktır. Bu sorunun çözümü, erkeğin, örneğin kadınla gerekli konuşmalarda bulunurken, arabayla yolculuk yaparken veya yaz sıcağının şiddetinden dolayı balkonda otururken gözünü indirmesidir. Bunlar, erkeğin toplum hayatının zorunlu ihtiyaçlarından olan hususlardır. Kadınların avretlerini açmalarından doğan bu beladan kurtulmaya gücü yetmez ve bu nedenle ayetin hükmü gereği bakışını indirmekle yükümlüdür.

“Tell the believing men to lower from their gaze and protect their private parts”. [An- Nur: 30] What is meant by 'lowering the gaze' is to curtail it. The solution to this problem is the lowering of the gaze by the man whilst, for example, partaking in necessary conversations with her, travelling by car or sitting on a balcony due to the intense summer heat. These are needs which are part of the necessities of the public life for man. He does not have the ability to repulse this affliction of the womens' uncovering of their 'Awrah and so He is obliged to lower from his gaze in accordance with the provision of the Ayah.

Burada şunu söylemek mümkün değildir: kadınların avret yerlerine bakmak gibi bu belanın kaçınılmaz hale geldiği ve korunmasının zor olduğu. Gerçekten de bu ilke Şeriat ile çelişmektedir. Haram, bela haline geldiği için helal olmaz; helal de bela haline geldiği için haram olmaz. Bu kadınların kâfir oldukları ve bu yüzden cariyelerle aynı şekilde muamele edilmeleri gerektiği de söylenemez. Dolayısıyla onların avreti, cariyenin avreti gibidir denilemez. Bu doğru değildir, çünkü hadis geneldir ve yalnızca Müslüman kadınlara değil, bütün kadınlara şamildir. Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ey Esmâ, kadın ergenlik çağına girdikten sonra, bundan ve bundan başkası görülmesi caiz değildir." Ve yüzünü ve ellerini işaret etti. Bu hadis, kadının Müslüman ya da gayrimüslim olmasına bakılmaksızın ona bakmayı yasaklamaktadır ve bu hüküm her durumda geçerlidir. Kâfir kadın cariyeye kıyas edilemez, çünkü bu kıyas anlamsızdır.

It cannot be said here: that this affliction of looking at the 'Awrah of women has become unavoidable and is difficult to guard against. Indeed, this principle contradicts the Shar’a. The Haram does not become Halal when it becomes an affliction and nor does the Halal become a Haram when it becomes an affliction. It cannot be stated that these women are unbelievers and so they should be dealt with in the same way as the slave girls. Thus their 'Awrah is the same as that of the slave girl. This is not true because the Hadith is general and applies to all women, not exclusively to Muslim women. The Prophet (pbuh) said: “O Asmaa, if the woman reaches puberty, it is not allowed to be seen from her except this and this”, and He pointed to his face and hands. The Hadith prohibits looking at a woman whether she is Muslim or non-Muslim and this is general applicable to all situations. The Kafir woman is not compared to the slave girl because the analogy is devoid of meaning.

Kendi evinden başka, içinde mahrem olmayan kadınların yaşadığı evlere giden erkekler, gözlerini ellerin ve yüzün ötesindekilerden indirmelidir. Şehirlerde yaşayıp, satın alma, konuşma, kiralama, kiraya verme veya satma konularında, avretlerini açan kâfir kadınlarla toplumsal ilişkiye girmek veya muamele yapmak zorunda kalanlar, o sırada gözlerini indirmelidir. Bu karşılaşmayı yalnızca zorunlu olarak ihtiyaç duydukları ölçüde sınırlandırmalıdırlar.

Men who visit houses other than their own, where non-Mahram women reside, should lower their gaze from that which exceeds the hands and face. Those who live in the cities and are forced to go into society or deal who are in terms of buying, talking, renting, leasing or selling with Kafir women revealing their 'Awrah, should lower their gaze during that time. They should limit the encounter to that which they necessarily need.

Kadın ve erkek arasında, aralarında bir engel olmaksızın el sıkışmak caizdir. Bunun dayanağı, Sahih-i Buhari'de Ümmü Atiyye'ye ait şu rivayettir. Ümmü Atiyye şöyle demiştir: "Allah'ın Resulü'ne (ﷺ) biat ettik. O bize, Allah'a hiçbir şeyi ortak koşmamamızı okudu ve bizi (ölüler için) feryat etmekten men etti. Aramızdan bir kadın elini çekti....." Biat, el sıkışmak suretiyle alınırdı. Bu kadın, biat için elini uzattıktan sonra elini geri çekti ve geri aldı. Bu aynı zamanda diğerlerinin ellerini çekmediklerini ve el sıkışarak biat ettiklerini de gösterir. Ayrıca Allah'ın (SWT) "Yahut kadınlara dokunmuşsunuzdur" [Nisa 43] ayetinin mefhumu, kadınların hepsini kapsayan lafzıyla, kadınlara dokunmanın abdesti bozduğu hükmünü kadınlara dokunmanın abdesti bozması hususuna hasretmektedir. Dolayısıyla şehvetle olmaksızın onlara dokunmak haram değildir ve bu sebeple onların ellerini sıkmak da haram değildir. Kadının eli avret değildir ve şehvetle olmaksızın ona bakmak yasak olmadığı gibi, el sıkışmak da yasak değildir.

With regard to a handshake, between a man and a woman, it is permitted with no barrier between them due to what has been established in the Sahih Bukhari regarding Umm Atiyya. She said: “We gave our Bay’a to the Messenger of Allah (pbuh), so He (pbuh) recited to us they should associate none with Allah and He forbade us from wailing (for the dead). A woman among us withdrew her hand.....” The pledge used to be taken by the shaking of hands. She withdrew her hand and retracted it after extending it for the pledge. This also implies that the others did not withdraw their hands and they took the pledge by shaking hands. Also the meaning (Mafhum) of the saying of Allah (swt) “Or you have touched the women” [ An-Nisa 43] with its wording that includes all women regarding that touching invalidates ablution (Wudu), indicates the restriction of the rule to the invalidation of Wudu by touching of women. Thus touching them without desire, is not Haram and so shaking their hands is not Haram either. Just as the woman's hand is not 'Awrah, and it is not forbidden to look at her without desire, handshaking is not forbidden either.

El caminar... no, wait — the text is in English; here is the Turkish translation: El sıkışmanın caiz olması, öpüşmenin hükmünün tersidir. Erkeğin ağyar (nâmahrem) bir kadını öpmesi ve kadının erkeği öpmesi, zinaya giden başlangıçlardan (zina mukaddimelerinden) biri olduğu için haramdır. Böyle bir öpüşmenin doğası gereği zinaya vesile olması muhtemeldir; içinde gerçek bir arzu bulunmasa ve zinaya varmasa bile durum böyledir. Peygamber ﷺ, zina ettiği için arınmak isteyerek kendisine gelen Maiz'e: "Belki öpmüşsündür" buyurmuştur. Bu da böyle öpüşmelerin zinaya giden bir yol olduğunu gösterir. Zinayı yasaklayan ayetler ve hadisler, doğası gereği zinaya vesile olan her türlü dokunuş dahil, zinaya giden bütün başlangıçların yasaklanmasını da kapsar. Bu tür başlangıçlar, bir kadına göz koyan birinin onu baştan çıkarmak veya öpmek istemesi, sıkıca tutması ya da günümüzde bazı yüz kızartıcı gençler arasında olduğu gibi kucaklaşması durumunda gerçekleşir. Bu tür öpüşme, bir yolculuktan dönen birini selamlamak amacıyla yapılsa bile yasaktır; çünkü genç erkekler ve kadınlar arasındaki böyle bir öpüşmenin doğası zinaya giden bir yoldur.

The permissibility of the shaking of hands is contrary to the act of kissing. A man's kissing of a (non-Mahram) woman and vice versa is forbidden because it is one of the preludes to fornication (Zina). It is the nature of such a kiss that would normally be a prelude to zina, even if there was no actual desire in it and it did not lead to zina. The Prophet (pbuh) said to Maiz, when He came to Him demanding that He be purified because He had committed fornication; “perhaps you kissed”. This indicates that such kisses are a prelude to zina. The verses and Ahadith, which prohibit Zina, include the prohibition of all the preludes to it even the touching, if by its nature it constitutes a prelude to zina. Such preludes take place if a person who has designs on a woman, wishes to seduce or kiss her, hold her tightly, or embrace her similar to what takes place between some of the disgraceful youth today. This kind of kissing is prohibited even if it was for the purpose of greeting someone on return from a journey as the nature of such a kiss between young men and women acts is a prelude to zina.