14 Peygamberimizin (ﷺ) Evlilikleri - İslam'da Toplum Düzeni | Quran Course

14 Peygamberimizin (ﷺ) Evlilikleri - İslam'da Toplum Düzeni | Quran Course

0% read · 9 min left

İslam'da Toplum Düzeni Bookmark

This chapter was translated automatically from English and may contain mistakes. Read the original

Show original

14 Peygamberimizin (ﷺ) Evlilikleri

14 The Prophet’s (pbuh) Marriages

by Taqiuddin an-Nabhani9 min readViewed 75 times

Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

Allah (swt) revealed his saying:

“Beğendiğiniz kadınlardan ikişer, üçer, dörder olmak üzere evlenin; fakat (onlara) adaletle davranamayacağınızdan korkarsanız, yalnız bir tane (ile evlenin) veya sahip olduğunuz cariyelerle yetinin. Bu, haksızlığa sapmamanız için en uygun olanıdır.” [En-Nisâ: 3] Hicretin sekizinci yılının sonunda, eşlerinin hepsiyle evliliğini tamamlamış olan Resûlullah ﷺ, ayetin indiği sırada dörtten fazla eşle evliydi; ancak bu ayetle ilgili olarak eşlerinden hiçbirini bırakmadı, hepsiyle evliliğini sürdürdü. Çünkü dörtten fazla kadınla evlilik, Ona ﷺ özgü bir durumdur. Dörtten fazla eşle evli olmanın Resûlullah ﷺ'a özgü olduğu açıktır; bu yüzden dört eşle sınırlandıran ayet nazil olduktan sonra da onları alıkoydu. Çünkü Peygamber ﷺ'in fiili, söylediği bir sözle çelişmez. Eğer bir çelişki varsa, o fiil yalnızca Ona özgüdür, söz ise ümmetin tamamına yöneliktir. Zira usul-i fıkıh ilminde yerleşmiş bir kaide vardır: Peygamber ﷺ'in fiili, ümmete yönelik sözüne aykırı olamaz, ancak Peygamber ﷺ'e özgü olabilir. Çünkü ümmete yönelik emri onlarla ilgilidir; bu emir, Onu örnek almamızı, sözlerini ve fiillerini izlememizi gerektiren delillerden daha özeldir. Dolayısıyla genel emir, özel emir üzerine bina edilir; bu nedenle ümmete farklı bir hüküm bulunan bir fiilde Peygamber ﷺ'i örnek almak caiz değildir. Ancak Peygamber ﷺ'in dörtten fazla eşle evliliği ve kadınların kendilerini Ona ﷺ nikâha sunmalarına izin verilmesi vb. durumlar Kur'an ayetleriyle sabittir:

“Ey Peygamber! Şüphesiz Biz, sana mehirlerini verdiğin eşlerini ve Allah'ın sana ganimet olarak verdiği cariyelerini, amcanın kızlarını, halan kızlarını, dayının kızlarını ve teyzenin kızlarını, seninle birlikte hicret etmiş olanları ve kendisini Peygambere bağışlayan mü'min kadını, eğer Peygamber onunla evlenmek isterse helal kıldık. Bu, yalnız sana özgü bir ruhsattır, diğer mü'minler için değildir. Biz, onların eşleri ve cariyeleri hakkında onlara neyi farz kıldığımızı elbette biliyoruz. (Bunları sana helal kılmamız) senin için bir güçlük olmaması içindir.” [Ahzab: 50] Bu ayet şöyle demektedir: “Bu, yalnız sana özgü bir ruhsattır, diğer mü'minler için değildir.” Ayetteki “hâlisa” (ruhsat) kelimesi, kendisinden önce gelenleri teyit eden bir masdardır; yani sana özgü olarak helal kıldığımız şeylere izin verilmekle senin için bir ruhsat tanındı, anlamındadır. Bunun, kendisinden önce gelen her şeyi kapsadığına ve Allah Resulü'ne (sav) özgü olduğuna delil ise, bu ifadenin, eşlerle evlenmenin yasaklığı, Fey'den doğrudan ele geçen esirler, hicret edenler arasında zikredilen akrabalarının kızları ve kendisini doğrudan evlenmek üzere sunan kadın gibi dört caiz hususun ardından gelmiş olması ve bunun ayrıca kuvvetli bir üslupla ifade edilmiş olmasıdır. Bunu destekleyen bir husus da, Peygamberimiz'in (sav) “diğer mü'minler için değildir” sözünün tamamlanmasının ardından, “Biz, onların eşleri ve cariyeleri hakkında onlara neyi farz kıldığımızı elbette biliyoruz” ifadesinin gelmesidir. Yani bu, onlara farz kıldığımız şey değildir; bu yüzden bütün bunlardan sonra şöyle buyurmuştur: “(Bunları sana helal kılmamız) senin için bir güçlük olmaması içindir.” Yani sana bir zorluk olmaması içindir.

“Oh Prophet! Verily, We have made lawful to you your wives, to whom you have paid your Mahr, (their dower) and your concubines - whom Allah has given you, and the daughters of your paternal uncles and the daughters of your paternal aunts and the daughters of your maternal uncles and the daughters of your maternal aunts who migrated (from Makkah) with you, and a believing woman if she offers herself to the Prophet, and the Prophet wishes to marry her; - a dispensation for you only, not for the rest of the believers. Indeed We know what We have enjoined upon them about their wives and their concubines - in order that there should be no difficulty on you” [Al- Ahzab: 50] This verse says: 'a dispensation for you only, not for the rest of the believers.' The word 'Khalisa' (dispensation) in the verse is a verbal noun which confirms whatever preceded it i.e. a dispensation has been made for you by permitting what We have made lawful for you specifically. The evidence to say that it includes all that precedes it and that it is specific to the Messenger of Allah (pbuh) is that it came after the four permissible matters which are the non permissibility of marrying wives, captives directly from the Fey', daughters of his relations who have been mentioned amongst those that migrated with Him, and a woman that directly offers herself for marriage, beside the fact that this was stated in an emphatic manner. This is supported by the fact that at the completion of his (pbuh) saying: 'not for the rest of the believers', his (pbuh) saying came: 'Indeed We know what We have enjoined upon them about their wives and their concubines'. So it means this is not what We have enjoined on them, that is why after all of this He (pbuh) said: 'in order that there should be no difficulty on you'. i.e. so that there is no hardship for you.

Bu nedenle Peygamber'in (sav) evlilikleri, örnek alınacak ya da yasama tartışmalarının konusu yapılacak şeyler değildir; çünkü bu, yalnızca Kendisine özgü bir durumdur. Üstelik evliliklerinin gerçekliği, bunların bir Peygamber'in evlilikleri olduğunu, cinsel arzu ve üreme içgüdüsünü tatmin etmek için evlenen bir erkeğin evlilikleri olmadığını, erkek-kadın yönü bakımından göstermektedir. Tarihsel gerçekliğe döndüğümüzde, Hz. Hatice ile yirmi üç yaşındayken evlendiğini görürüz; Hz. Hatice ise yirmi sekiz yıl boyunca eşi olarak kalmıştır. Peygamberlik'in on birinci yılında, yani Hicret'ten iki yıl önce, boykot belgesinin kaldırılmasından birkaç ay sonra ve miladi 620 yılında Taif'e gitmesinden kısa bir süre önce, elli yaşında vefat etmiştir. Hz. Hatice ile evlendiği andan vefatına kadar, birden fazla eşle evlenmeyi aklından geçirmemiştir; bu, Araplar arasında çok yaygın olan çok eşlilik uygulamasının sürdüğü bir dönemdi. Risaletle gönderilmeden önce Hz. Hatice ile on yedi yıl huzurlu ve sakin bir hayat sürdü. Peygamberlik'in (Bi'set) yaklaşık on bir yılını da Hz. Hatice ile birlikte, davet ve küfür düşüncelerine karşı mücadele içinde yaşadı; buna rağmen yeniden evlenmeyi düşünmedi. Hz. Hatice ile yaşadığı dönemde ya da onunla evlenmeden önce, Cahiliye'nin teşhircilik (teberruc) anlayışının insanları cezbettiği bir çağda, kadınların çekici güzelliklerine kapılan biri olduğu bilinmiyordu. Elli yaşını geçtikten sonra Onda ansızın bir değişimin meydana geldiği, bir eşle yetinmesine izin vermeyen ve on eşe ulaşana kadar evlenmeye devam ettiği görüşünü benimsemek bizim için doğal değildir. Peygamber'in (sav) hayatının altıncı on yılının ilk beş yılında yedi eşten fazlasını bir araya getirdi; altıncı on yılın kalan yedi yılında ve yedinci on yılın başında ise dokuz eşi oldu. Bu yaşta bu evlilikler kadınlara duyulan bir arzuya veya cinsel birleşme yoluyla üreme içgüdüsünü tatmin etmeyle bağlantılı saiklere mi dayandırılabilir? Yoksa Peygamber'in (s.a.v.) sürdürdüğü hayatın, yani insanlara tebliğ etmekle emrolunduğu Risaletin hayatının gerektirdiği başka saikler de var mıydı? Bu meseleyi anlamak için Peygamber'in (s.a.v.) evlilikleriyle ilgili olayları inceleyelim.

Therefore, the marriages of the Prophet (pbuh) should not be taken as an example to emulate, nor as a subject of legislative discussion, because it is unique to Him (pbuh). Not to mention that the reality of his marriages indicates that they were marriages of a Prophet (pbuh) and not the marriages of a man marrying for sex and satisfaction of the procreation instinct, in terms of the male-female aspect. By returning to the historical reality we find that He married Khadija (ra) while He was twenty-three years of age, and Khadija (ra) herself remained as a spouse for twenty-eight years. She died in the eleventh year of the Prophethood i.e. two years before the Hijra, a few months after the rescission of the boycott document and shortly before his visit to Taif in the year 620 A.D, at the age of fifty. He did not contemplate, since the time He married Khadija (ra) until her death, the prospect of marrying more than one wife, and this was at a time when polygyny was a widespread practise amongst the Arabs. Before He was sent with the Message, He spent seventeen years with Khadija sharing a quiet and tranquil life. And He lived with her approximately eleven years after the Prophethood (Bi'tha), in a life of da'wa and struggle against the kufr thoughts; in spite of this He did not consider marrying again. It was not known of Him during his life with Khadija (ra) or before his marriage to her that He was one of those tempted by the alluring charms of women in an age where the Tabarruj of the Jahiliyya used to tempt the people. It is not natural for us to take the view that after passing the age of fifty a sudden change took place in Him which did not allow Him to be content with one wife but rather to continue to marry until He had taken ten wives. Within five years in the sixth decade of the Prophet's life He gathered more than seven wives, and in the remaining seven years of the sixth decade and beginning of the seventh the Prophet gathered nine wives. At such an age can these marriages be attributable to a desire for women or to motives linked to satisfying the procreation instinct in terms of sexual intercourse? Or were there other motives, which were required by the reality of the type of life which the Prophet (pbuh) was engaged in, i.e. the life of the Message, which He had been ordered to convey to the people? In order to understand this issue, let us examine the incidents surrounding the Prophet's (pbuh) marriages.

Peygamberliğin on birinci yılında, yani Hatice'nin (radıyallahu anha) vefat ettiği yılda, Peygamber ﷺ evlenmeyi düşündü. Elli yaşındaydı; bu yüzden Ebu Bekir'in kızı Aişe'ye talip oldu. Ebu Bekir, Peygamber'in dostuydu ve erkekler arasında onun peygamberliğine ilk inanan kişiydi. Aişe henüz altı yaşında bir çocukken onunla nikâhlandı, ancak Hicret'ten sonra, dokuz yaşına geldiğinde olmak üzere üç yıl boyunca evliliğini gerçekleştirmedi. Ancak Aişe ile nikâhlandığı sıralarda Sevde binti Zem'a ile de evlendi. Sevde, Habeşistan'a hicret eden Müslümanlardan olup Mekke'ye dönüşünde vefat eden el-Sukran b. Amr b. Abdüşşems'in dul eşiydi. Sevde, kocasıyla birlikte İslam'ı kabul etmiş ve onunla birlikte hicret etmişti. Peygamber ﷺ'in çektiği zorluklara ve sıkıntılara o da katlanmış, onun karşılaştığı eziyetlerin aynısıyla yüzleşmişti. Kocasının vefatından sonra Peygamber ﷺ onunla evlendi. Sevde'nin güzelliği, malı veya itibarı olduğuna dair bir rivayet yoktur ki dünyevi bir şeyin Peygamber ﷺ'in onunla evlenmesinde etkili olduğu düşünülebilsin. Peygamber ﷺ onunla kocasının ölümünden sonra evlendiğine göre, bundan çıkarılabilecek tek sonuç, onu desteklemek ve müminlerin annesi konumuna yükseltmek amacıyla onunla evlendiğidir. Hicret ettiğinde Sevde'nin evini Mescid'e yakın yaptırdı. Bu, Peygamber ﷺ'in eşlerinden biri için inşa ettiği ilk evdi.

In the eleventh year of the Prophethood, i.e. the year Khadija (may Allah be pleased with her) died, the Prophet (pbuh) considered getting married. He was fifty, so He proposed to 'A'isha, the daughter of Abu Bakr, his friend and the first one who believed in his Prophethood from the men. When she was just a child of six He contracted a marriage with her but did not consummate it for a period of three years until she was nine, which was after the Hijra. However, at the time in which He contracted the marriage with 'A'isha He married Sawda bint Zam'a. Sawda was a widow of al-Sukran b. 'Amr b. 'Abd Shams, who was one of the Muslims who had migrated to Abbysinia but died on his return to Makkah. Sawda had embraced Islam with her husband and she had migrated with Him. She had suffered the same difficulties and hardships He suffered and faced the same harm He had faced. After the death of her husband He married her. It has not been reported that Sawda was beautiful, or that she possessed wealth or standing, that would make any of the worldly aspects influence the Prophet's marriage to her. Since the Prophet (pbuh) had married her after the death of her husband, the only thing we can deduce from this is that He married her to support her and raise her to the position of the mother of the believers. When He migrated He made the house of Sawda close to the Mosque. This was the first house the Prophet (pbuh) built for any of his wives.

Benu Mustalik savaşı sırasında, Hicretin beşinci yılında, Peygamber ﷺ Cüveyriye bint el-Hâris ibn Ebî Dırâr ile evlendi. Bu evliliğin ardındaki sebep, Cüveyriye'nin babasını Peygamber ﷺ'e yaklaştırmak ve onun konumunu yükseltmekti. Cüveyriye, Benu Mustalik'in esirlerinden biriydi ve Ensar'dan birinin eline geçmişti. O, Benu Mustalik'in reisinin kızıydı; bu yüzden kendisini köleleştiği efendisinden kurtarmak istiyordu. Efendisi, onun Benu Mustalik reisinin kızı olduğunu bildiği için fidye miktarını artırdı. Bunun üzerine babası, kızını kurtarmak için gereken fidyeyle Peygamber ﷺ'e geldi ve Peygamber ﷺ de bunu kabul etti. Ardından babası, Peygamber ﷺ'in risaletine inanarak Müslüman oldu ve kızı Cüveyriye'yi Peygamber ﷺ'in yanına getirdi; o da İslam'ı kabul etti. Bunun üzerine Peygamber ﷺ, babasından onu istedi ve Cüveyriye'yi bizzat kendisi Peygamber ﷺ ile evlendirdi. Dolayısıyla Peygamber ﷺ'in onunla evliliği, aslında boyun eğdirdiği bir kabilenin reisinin kızıyla evlenmek anlamına geliyordu. Peygamber ﷺ'in amacı, kabile reisinin kızıyla evlenerek onun dostluğunu kazanmaktı.

During the battle of Banu Mustaliq, in the fifth year of the Hijra, He married Juwayriyya bint al-Harith ibn Abi Dirar. The reason behind his marriage to her was for the purpose of drawing her father closer to the Prophet and raising her position. Juwayriyya was from the captives of Banu Mustaliq, and had fallen in the hands of one of the Ansar. She was the daughter of the leader of Banu Mustaliq, so she wanted to free herself from her master to whom she had become a slave-girl. Her master increased the ransom money knowing that she was the daughter of the leader of Banu Mustaliq. So her father approached the Prophet (pbuh) with the ransom required to free her, which He did. Then after believing in the Message of the Prophet He became a Muslim, and He took his daughter Juwayriyya to the Prophet (pbuh) and she too embraced Islam, so the Prophet (pbuh) asked her father for her hand. He married her to the Prophet (pbuh) Himself so the Prophet's marriage to her was in fact a marriage to the daughter of a leader of a tribe which He had subjugated. His (pbuh) objective was to win the friendship of its leader through marrying his daughter.

Hicret'in yedinci yılında, Hayber'in fethinden sonra, O (sallallahu aleyhi ve sellem) Yahudilerin liderlerinden biri olan Huyey bin Ahtab'ın kızı Safiyye ile evlendi. Bu evliliğin hikâyesi, Müslümanların Hayber kalesinden ele geçirdikleri diğer esirlerle birlikte Safiyye'nin de esir alınmasıyla başladı. Müslümanlardan bazıları Peygamber ﷺ'e şöyle tavsiyede bulundu: "Safiyye, Benû Kureyza ve Benû Nadir'in soylu bir hanımıdır. Senden başkasına layık değildir." Bunun üzerine Peygamber ﷺ onu azat etti ve onunla evlendi. Bu, onu koruma ve köleliğin esaretinden kurtarma, ayrıca onun konumunu yükseltme amacını taşıyordu. Rivayet edildiğine göre Ebû Eyyûb Hâlid el-Ensârî, Safiyye'nin babasını, kocasını ve kavmini öldürmüş olan Resulullah ﷺ'e karşı kin besleyebileceğinden endişe etti. Bu yüzden Hayber'den dönüş yolunda, Resulullah ﷺ'in Safiyye ile evlilik ilişkisine girdiği çadırın etrafında, kılıcını kuşanmış olarak geceyi geçirdi. Resulullah ﷺ sabah uyandığında onu çadırın dışında gördü ve ona şöyle sordu: "Mesele nedir?" O da şöyle cevap verdi: "Bu kadın yüzünden senin için endişelendim. Babasını, kocasını ve kavmini sen öldürdün, o da yeni küfürden çıkmış bulunuyor." Bunun üzerine Resulullah ﷺ Ebû Eyyûb'un gönlünü rahatlattı ve Safiyye, Allah (c.c.) onun ruhunu alana kadar Resulullah ﷺ'e bağlı kaldı.

In the seventh year of the Hijra after the victory of Khaybar He (pbuh) married Safiyya daughter of Huyai ibn al-Akhtab who was one of the leaders of the Jews. The story of his marriage to her began when she was taken along with other captives which the Muslims seized from the fortress of Khaybar. Some of the Muslims advised the Prophet (pbuh): “Safiyya is a noble lady of Banu Qurayza and Banu Nadhir. She is not suitable for anyone other than you”, hence the Prophet (pbuh) freed and married her. This was therefore done for her protection and to free her from the bondage of slavery, and as well to raise her status. It has been narrated that Abu Ayyub Khalid al-Ansari feared that Safiyya harboured hatred against the Messenger (pbuh) who had killed her father, husband and people. For this reason He spent the night, girded with his sword, around the tent in which the Messenger (pbuh) consummated the marriage with Safiyya on the way back from Khaybar. When the Messenger (pbuh) woke up in the morning He noticed Him outside the tent and asked Him: “What is the matter?” He replied: “I feared for you from this woman. You have killed her father, husband and her people and she has just recently come out of kufr.” So the Messenger (pbuh) set Abu Ayyub's mind at rest, and Safiyya remained loyal to the Messenger (pbuh) until Allah (swt) took his soul.

Hicretin sekizinci yılında, daha sonra O, Ümmü'l-Fadl'ın kız kardeşi Meymune ile evlendi; Ümmü'l-Fadl, Abbas b. Abdulmuttalib'in eşiydi. Evliliği, umre-i kaza sonunda gerçekleşti. Meymune ile evliliğinin hikâyesi, Meymune yirmi altı yaşındayken başladı. Kız kardeşi Ümmü'l-Fadl'a kendisi için bir talip bulma görevini vermişti; ancak hac sırasında Müslümanların içinde bulunduğu durumu görünce, kendisi de İslam'a yönelmek istedi. Bunun üzerine Abbas, yeğeni efendimiz Muhammed ﷺ adına onun için evlilik teklifinde bulundu. Meymune'nin isteği üzerine Peygamber ﷺ'e teklif yaptı ve Elçi ﷺ onunla evlenmeyi kabul etti. Hudeybiye antlaşmasının öngördüğü üç günlük süre dolmuştu; ancak Elçi ﷺ, Meymune ile evliliğini Kureyş ile aralarındaki anlayışı artırmanın bir aracı olarak kullanmak istiyordu. Kureyş adına Süheyl b. Amr ve Huveytib b. Abdulüzzâ O'nun yanına gelip Muhammed ﷺ'e şöyle dediler: "Mekke'deki süren doldu, o halde bizden ayrıl." O ﷺ onlara dedi ki: "Size ne oluyor? Neden beni rahat bırakmıyorsunuz? Aranızda bir düğün yemeği vereceğim. Sizin için yemek hazırlayacağız, öyleyse neden katılmıyorsunuz?" Onların O'na cevabı şu oldu: "Senin yemeğine ihtiyacımız yok, bizden uzaklaş." Elçi ﷺ tereddüt etmedi; arkasında Müslümanlarla birlikte ayrıldı.

Later, in the eighth year of Hijra He (pbuh) married Maymuna the sister of Umm al-Fadhl, the wife of al-'Abbas b. 'Abd ul-Muttalib. He married her at the end of the pilgrimage [Umra al-qada]. The account of his marriage to her began when Maymuna was twenty six years of age and that she had delegated her sister Umm al-Fadhl to find a suitor for her, but when she saw the predicament of the Muslims at the pilgrimage she herself yearned for Islam. Therefore al-'Abbas proposed to his nephew, our Master Muhammad on her behalf. He proposed to the Prophet at her behest and the Messenger agreed to marry her. The three days which the treaty of Hudaybiyah had stipulated had expired, but the Messenger (pbuh) wished to use his marriage to Maymuna as a means to increase the understanding between Himself and the Quraish. When Suhayl b. 'Amr and Huwayteb b. 'Abd ul-'Uzza came to Him representing Quraish they said to Muhammad (pbuh): “Your time in Makkah has expired, so leave us.” He (pbuh) said to them: “What is the matter with you? Why do you not leave me? I will hold a wedding feast amongst you.We will prepare food for you so why not attend it?” Their response to Him was “we have no need of your food so depart from us”; the Messenger (pbuh) did not hesitate; He left along with the Muslims behind Him.

Onun (sallallahu aleyhi ve sellem) Zeynep bint Huzeyme ve Ümmü Seleme ile evlenmesi, savaş meydanında şehit düşmüş iki sahabesinin eşleriyle yapılmış evliliklerdi. Zeynep, Bedir günü şehit düşen Ubeyde b. el-Hâris b. el-Muttalib'in eşiydi. Dikkat çekici bir güzelliği yoktu, ancak iyi huyu ve muhtaçlara olan merhameti ile tanınıyordu, öyle ki "yoksulların annesi" lakabıyla anılmaya başlandı. Gençlik çağını geçmişti, ama Allah Resulü (sallallahu aleyhi ve sellem), Bedir Savaşı'ndan ve eşinin şehit edilmesinden sonra, hicretin ikinci yılında onunla evlendi. Onunla yalnızca iki yıl kaldı; sonra Allah (subhanehu ve teala) onun ruhunu aldı. Bu, Hatice'den sonra Peygamber'den önce vefat eden tek eş olduğu anlamına geliyordu. Ümmü Seleme ise Ebu Seleme'nin eşiydi ve Ebu Seleme'den birkaç çocuğu olmuştu. Ebu Seleme, Uhud'da yaralandı, sonra iyileşti. Bunun üzerine Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), onun Benî Esed üzerine bir birlik komuta etmesine izin verdi. Ebu Seleme düşmanı yenilgiye uğrattı ve ele geçirilen ganimetle zaferle Medine'ye döndü. Ancak Uhud'da aldığı yara ağırlaştı ve kısa süre sonra vefat edene kadar hastalıkla boğuştu. Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), onun ölüm döşeğinde yanında bulundu, ölene kadar başucunda kaldı ve onun iyiliği için dua etti. Ardından Peygamber (sallallahu aleyhi ve sellem), Ebu Seleme'nin gözlerini kapattı. Vefatından dört ay sonra Resul (sallallahu aleyhi ve sellem), Ümmü Seleme'ye bizzat evlenme teklif etti. Ancak o, kalabalık bir aileye sahip olduğunu ve gençlik çağını geçtiğini söyleyerek mazeret bildirdi. Peygamber ise ısrar etti ve sonunda onunla evlendi; çocuklarının terbiyesini de bizzat üstlendi. Dolayısıyla Resul'ün bu iki eşle evlenmesi, iki sahabesinin vefatından sonra onların ailelerine bakmak amacını taşıdığı açıktır.

As for his (pbuh) marriage to Zaynab bint Khuzayma and Umm Salama, they were marriages to the two wives of his companions who had been martyred on the battlefield. Zaynab was the wife of 'Ubayda b. al-Harith b. al-Muttalib who was martyred on the day of Badr, she was not of marked beauty, but she was known for her good nature and kindness to the extent that she became nicknamed as the 'mother of the needy.' She had passed her youth, but the Messenger of Allah (pbuh) married her in the second year of the Hijra, after the battle of Badr and after the martyrdom of her husband. She stayed with Him for only two years until Allah (swt) took her soul. Which meant after Khadija, she was the only one who died before the Prophet. As for Umm Salama, she was the wife of Abu Salama, who had a number of sons with her. Abu Salama was injured in Uhud then recovered from it, so the Prophet agreed to let Him fight Banu Asad. He defeated them and returned to Madinah victorious with the booty that had been captured but the injury He sustained at Uhud worsened and He remained ill until his death shortly thereafter. The Prophet (pbuh) was present while He was on his deathbed, and He remained by his side, praying for his well being until He died. The Prophet (pbuh) then closed Abu Salama's eyes. Four months after his death, the Messenger (pbuh) proposed to Umm Salama herself, but she made excuses that she had a big family and that she had passed her youth. The Prophet however persisted until He married her and He Himself saw to her children's upbringing. So it is clear that the Messenger married those two wives to care for the family of two of his companions after their death.

Ümm Habibe bint Ebu Süfyan (ra) ile evliliğine gelince, bu, Habeşistan'a dinini koruyarak hicret etmiş inanan bir kadınla evlilikti. Kocası irtidat ettikten sonra da İslam yolunda sabretmişti. Bu Ümm Habibe, Mekke'nin ileri geleni ve müşriklerin başı Ebu Süfyan'ın kızı Ramle'ydi. Resulullah'ın ﷺ amca oğullarından, halasının oğlu Ubeydullah b. Cahş el-Esedî'nin eşiydi. Ubeydullah, babası hâlâ küfür üzereyken eşi Ramle ile birlikte İslam'a girmişti. Ramle, babasına zarar vermekten korktuğu için hamileliğine rağmen kocasıyla birlikte Habeşistan'a hicret etti. Sığınılan bu yerde Ramle, kızı Habibe bint Ubeydullah'ı doğurdu ve kız onun adıyla anıldı. Böylece kendisi de Ümm Habibe diye çağrıldı. Ancak kocası Ubeydullah b. Cahş fazla geçmeden İslam'dan ayrıldı, Habeşlilerin dini olan Hristiyanlığı kabul etti ve eşi Ramle'yi İslam'dan döndürmeye çalıştı. Fakat Ramle dininde sabırla direndi. Bunun üzerine Resulullah ﷺ, Necaşi'ye haber gönderip Ümm Habibe ile kendisi arasında nikâh kıymasını istedi. Necaşi bunu Ümm Habibe'ye bildirdi; o da nikâhını Halid b. Saîd b. el-As'a vekâlet verdi ve Resulullah ﷺ ile nikâhı gerçekleşti. Halid, kendisi adına nikâh akdini yaptı; Necaşi ise Resulullah ﷺ adına. Habeşistan'daki Muhacirler Hayber savaşından sonra Medine'ye döndüklerinde Ümm Habibe de onlarla birlikte geldi ve Resulullah'ın ﷺ evine girdi. Medine, Resulullah'ın ﷺ Ümm Habibe ile düğününü kutladı ve o, Resulullah'ın ﷺ evinde kaldı.

As for his marriage to Umm Habiba bint Abu Sufyan (ra), this was a marriage to a believing woman who had migrated to Abbysinia fleeing with her deen intact. She had remained patient in the path of Islam after her husband had apostatised. That is because this Umm Habiba was Ramla the daughter of Abu Sufyan, the leader of Makkah and head of the Mushrikin. She was the wife of a cousin (son of a paternal aunt) of the Messenger of Allah (pbuh), 'Ubayd Allah b. Jahsh al-Asadi. 'Ubayd Allah embraced Islam with his wife Ramla whilst her father was still upon kufr. She was afraid of hurting her father so she migrated, encumbered by her pregnancy, with her husband to Abbysinia. There in the place of refuge, Ramla gave birth to her daughter Habiba bint 'Ubayd Allah by whom she was named. So she came to be called Umm Habiba although her husband 'Ubayd Allah b. Jahsh did not take long before He left the fold of Islam and professed his belief in Christianity, the religion of the Abbysinians and tried to take his wife Ramla away from Islam, but she patiently persevered in her deen. Then the Messenger of Allah (pbuh) sent for the Negus delegating Him to perform the marriage of Umm Habiba to the Messenger of Allah (pbuh). The Negus informed Umm Habiba of this, so she delegated Khalid b. Sa'id b. al-'As to give her in marriage, and her marriage contract with the Messenger (pbuh) took place. Khalid undertook the marriage contract on her behalf and the Negus for the Messenger of Allah (pbuh). When the Muhajirin of Abbysinia returned to Madinah after the battle of Khaybar, Umm Habiba returned with them and entered the house of the Messenger of Allah (pbuh). Madinah celebrated the wedding of the Messenger to Umm Habiba and she remained in his house.

Peygamberimiz ﷺ'in Zeyneb bint Cahş ile evliliğine gelince, bu evlilik birçok konuda hükmün açıklanmasına vesile olmuştur. Bu evlilik, kişinin evlendiği kadın ile kendisi arasında denklik (kefaet) olması gerektiği anlayışını ortadan kaldırmak için bir hükümdü. Nitekim Zeyneb, Kureyş'in ileri gelenlerinden olup, amca kızı idi; ancak azat edilmiş eski bir köleyle evlendirildi. Bu evlilik, Cahiliye döneminde yerleşmiş olan, evlatlık edinilen çocuğun öz çocuk gibi sayılacağı ve dolayısıyla onun eşiyle evlenilemeyeceği âdetinin yıkılması için de bir hükümdü. Peygamberimiz ﷺ, azat ettiği kölesi Zeyd'in, onunla boşanmasından sonra onun eşiyle evlendi ve bu âdetleri ortadan kaldırmak istedi. Zeyneb bint Cahş'ın Resulullah ﷺ ile evliliğinin hikâyesi şöyledir: Zeyneb bint Cahş, Peygamberimiz ﷺ'in amcası Abdulmuttalib'in kızı Ümeyme'nin kızıydı. Peygamberimiz ﷺ'in bakımı ve ilgisi altında yetişti; bu sebeple Peygamberimiz ﷺ için bir kız evladı veya küçük kız kardeşi gibiydi. Zeyd ile evlenmeden önce onu tanır, güzel olup olmadığını bilirdi; onu bebekliğinde emekleyen hâlinden çocukluğuna ve ergenlik yıllarına kadar görmüştü. Zeyneb, Resulullah ﷺ'e yabancı değildi, bilakis konumu kızı gibiydi. Peygamberimiz ﷺ, azat ettiği kölesi Zeyd adına onunla evlenme teklifinde bulundu; fakat Zeyneb'in kardeşi Abdullah b. Cahş, kız kardeşinin Kureyş'ten ve Haşimoğullarından, Resulullah'ın amcasının kızı olduğu hâlde, Hatice'nin satın aldığı ve sonra Muhammed ﷺ'in azat ettiği bir köleyle evlenmesini kabul etmedi. Bunu Zeyneb için büyük bir utanç sayıyordu; zira Araplar arasında soylu kızların, azat edilmiş olsalar bile kölelerle evlenmemesi büyük bir onur kırıcılık kabul edilirdi. Ancak Muhammed ﷺ ... Bu düşüncelerin, yalnızca kabileciliğe dayanarak insanların içinde var olan bu tür ölçütlerin ortadan kaldırılmasını ve insanların, Arap olanın Arap olmayan üzerinde üstünlüğü olmadığını, üstünlüğün yalnızca takvada olduğunu kavramalarını istiyordu ve Allah'ın (SWT) şu sözünü anlamalarını istiyordu:

As for his (pbuh) marriage to Zaynab bint Jahsh this showed legislation for a number of issues. It was legislation to demolish what was called equivalence (matching) between the man and the woman, in marrying a cousin (daughter of his paternal aunt), and who was from the leaders of the Quraish that was married to a former slave that had been freed. It showed the legislation for the destruction of what had become established amongst them in Jahiliyah, in that adopting a son is like one's own son, so one cannot marry his wife. Muhammad (pbuh) married the wife of his freedman (Zayd) whom He had freed, after her divorce from Him (Zayd) in order to destroy those customs. The account of the Messenger's marriage to Zaynab bint Jahsh was that Zaynab bint Jahsh was a daughter of Umayma bint 'Abd al-Muttalib the paternal aunt of the Messenger (pbuh). She was raised under his care and attention and because of this, she was to Him like a daughter or a younger sister. He used to know her and knew whether she was attractive or not before she had married Zayd, and He had seen her from the time she was an infant crawling, until her childhood and through to her adolescent years. She was not a stranger to the Messenger (pbuh), but rather she was similar in position to his daughter. He (peace and blessings be upon Him) proposed to her on behalf of his freed slave Zayd but her brother 'Abd Allah b. Jahsh refused for his sister, being that she was from Quraish and a Hashimite in addition to being a daughter of the aunt of the Messenger of Allah, to be the bride of a slave bought by Khadija and later freed by Muhammad. He felt that this was a great shame for Zaynab as it used to be a great dishonour for the Arabs, as daughters of the nobility did not marry slaves even if they were given their freedom. But Muhammad (pbuh). wanted these considerations which existed within people solely on the basis of tribalism to be erased and for them to comprehend that there is no superiority of an Arab over a non-Arab except in Taqwa and to understand Allah (swt)'s saying:

"Mümin erkek ya da kadın için, Allah ve Elçisi bir işe hükmettiğinde kendi işlerinde seçme hakkı olması uygun değildir. Kim Allah'a ve Elçisi'ne isyan ederse, şüphesiz apaçık bir sapıklığa düşmüştür." [Ahzab: 36] Bunun üzerine Abdullah ve Zeynep'e, Allah'ın iradesine boyun eğmekten başka çare kalmadı; bu yüzden dediler ki: "Razıyız, ey Allah'ın Elçisi ﷺ." Zeyd, Peygamber ﷺ Zeynep'e mehrini gönderdikten sonra onunla evliliğini tamamladı. Ancak Zeyd ile Zeynep arasındaki evlilik hayatı iyi değildi; aksine baştan itibaren huzursuz ve tatsız geçti ve huzursuz ve tatsız olmaya devam etti. Zeynep, Allah ve Elçisi'nin bir emri olmasına rağmen, bu evlilik gerçekleştikten sonra kendisi de bu evlilikten mutlu değildi. Kocasına itaat etmedi ve ona karşı tavrında yumuşamadı. Hatta Zeyd'e, köleliğin boyunduruğunun kendisine geçmediğini övünerek söyler ve onun hayatını zorlaştırırdı. Zeyd, birçok kez Peygamber ﷺ'e şikâyette bulundu ve ona Zeynep'in kötü davranışlarını anlattı. Peygamber ﷺ'den birkaç kez onu boşamak için izin istedi. Peygamber ﷺ ise şöyle cevap verirdi: "Eşini elinde tut." Allah (swt), Elçisi'ne Zeynep'in kendi eşlerinden biri olacağını vahyetti. Bu durum Peygamber ﷺ'i üzdü; çünkü insanların "Muhammed, oğlunun karısıyla evlendi" diyeceklerinden ve Zeyd'i evlat edindiği için kendisini kınayacaklarından korkuyordu. Bu nedenle Zeyd'in onu boşamasını istemiyordu; ama Zeyd, Peygamber ﷺ'den onu boşamasına izin vermesi için ısrar etti. Peygamber ﷺ, Allah (swt)'un vahiyle kendisine bildirdiği üzere Zeynep'in eşlerinden biri olacağını bilmesine rağmen, yine de Zeyd'e şöyle dedi: "Eşini kendine sakla ve Allah'tan kork." Bunun sonucunda Allah, ona hafifçe çıkıştı; çünkü Allah, kendisini onunla evlendireceğini ve Allah'ın açığa çıkaracağı şeyi içinde gizlediğini ona bildirmişti. Bu, Onun (swt) şu sözünün anlamıdır:

“It is not for a believer, man or woman, when Allah and his Messenger have decreed a matter that they should have any option in their decision. And whoever disobeys Allah and his Messenger, He has indeed strayed in a plain error” [Al- Ahzab: 36] Hence, nothing remained for 'Abdullah and Zaynab other than to submit to Allah's will, so they said: 'We consent O Messenger of Allah (pbuh).' Zayd consummated his marriage with Zaynab after the Prophet had sent her the dowry. However, married life between Zayd and Zaynab was not good; on the contrary, from the start it was unsettled and embittered and continued to be unsettled and embittered. Zaynab, herself was not happy with this marriage after it had taken place even though it was a command from Allah and his Messenger. She did not obey her husband, and she did not soften in her approach towards Him. Rather, she used to boast to Zayd that the bondage of slavery had not befallen her and she made life difficult for Him. Zayd complained to the Prophet (pbuh) on numerous occasions and explained to Him about her bad treatment of Him. He sought permission from the Prophet (pbuh) a number of times to divorce her. The Prophet used to reply: “Hold on to your wife”. Allah (swt) revealed to the Messenger that Zaynab will be one of his wives. This was distressing for the Prophet (pbuh) who feared that people will say that Muhammad has married his son's wife and will censure Him for that since He (pbuh) had adopted Zayd as a son. Therefore, He did not want Zayd to divorce her, but Zayd urged the Prophet (pbuh) to allow Him to divorce her. Despite the fact that the Prophet knew that she would be one of his wives as Allah (swt) had informed Him by way of revelation, He still said to Zayd: “Keep your wife to yourself, and fear Allah”. As a result of this Allah mildly reproached Him since He told Him that He had informed Him that He would marry Him to her and that He was concealing within Himself that which Allah will make known. This is the meaning of his (swt) saying:

“Ama sen, Allah'ın açığa çıkaracağını içinde gizliyordun.” [Al-Ahzab: 37] Gizlediği şey, Zeynep'in kendisinin evlat edindiği birinin eşi olmasına rağmen Peygamber'in eşi olacağı bilgisiydi. Bu, sonradan Allah'ın açığa çıkardığı şeydi: yani evlat edindiği birinin boşanmış eşiyle evlenmesi. Allah'ın sonradan açığa çıkardığı bu evliliği Elçi'nin gizlemesinin nedeni, Arapların evlatlıklarını evlerinde tutmaları ve akrabalarıyla bağlarını sürdürmelerinin âdet olmasıydı. Evlatlığa, yani evlat edinilen kişiye, bir oğlun bütün hakları verilirdi. Miras ve soy itibarı konusunda bile bir oğla uygulanan bütün kurallar onlara uygulanırdı. Dolayısıyla Allah, Elçi'ye, evlat edindiği azatlı kölesinin eşi Zeynep'in kendisinin eşi olacağını bildirdiğinde, bu bilgiyi gizledi ve Zeyd'e eşini elinde tutmasını, boşamamasını sıkı sıkıya emretti. Zeyd'in ısrarına, ondan yakınmasına ve onunla evlendiği günden beri aralarında uyum ve evlilik hayatında ahenk bulunmamasına rağmen bu böyleydi. Ancak Zeyd onu boşamakta ısrar etti, bunun üzerine Elçi ona izin verdi ve sonunda Zeyd, Elçi'nin onunla evleneceğini bilmeden ve Zeynep'in de Elçi'nin onu eşi olarak alacağını bilmeden onu boşadı. Bunu, Ahmed, Müslim ve en-Nesâî'nin Süleyman b. el-Muğîre aracılığıyla Sâbit'ten, onun da Enes'ten rivayet ettiğine göre söylediği şu sözler göstermektedir: “Zeynep'in iddet süresi bittiğinde, Allah'ın Elçisi Zeyd'e, onu kendisi için Allah'a anması gerektiğini söyledi. Ben (Zeyd) onun yanına gidip dedim ki: 'Ey Zeynep, sevin! Allah'ın Elçisi, onun adına seni istemem için beni gönderdi.' O dedi ki: 'Rabbimin bana emrettiğini görmeden hiçbir şey yapmam.' Bunun üzerine ibadet yerinde durdu ve (evliliğiyle ilgili) Kur'an ayetleri indirildiğinde Allah'ın Elçisi izinsiz olarak yanına geldi.”

“But you did hide in yourself that which Allah will make manifest “. [Al- Ahzab: 37] The matter that He concealed was the knowledge that Zaynab will be his wife even though she was the wife of someone He had adopted. This is what Allah would make manifest afterwards, which was his marriage to a divorcee of someone He had adopted as his son. The reason for the Messenger's concealment of this marriage, which Allah later made manifest, is that it was the custom of the Arabs to keep their adopted sons/daughters in their houses and ensure links with their relations. They used to give the 'da'iyy' i.e. the person who is adopted, all the rights of a son. All the rules of a son were applied to them even in inheritance and the esteem of lineage. So when Allah informed the Messenger that Zaynab, the wife of his freed slave whom He had adopted will be his wife He hid this knowledge and strictly insisted that Zayd hold on to his wife and not to divorce her, despite Zayd's insistence, his complaints about her, and the lack of harmony between them and concord in their marital life ever since He married her. However, Zayd insisted on divorcing her so the Messenger gave Him permission, and He eventually divorced her without any knowledge that the Messenger would marry her and without Zaynab herself knowing that the Messenger would take her as his wife this is illustrated by what Ahmad, Muslim and an-Nisa'i have reported via Sulayman b. al-Mughira on the authority of Thabit that Anas said: “When the 'Iddah (divorce period) of Zaynab was over, Allah's Messenger said to Zayd to mention Him to her. So I (Zayd) went to her and said: “O Zaynab rejoice! Allah's Messenger sent me to propose to you on his behalf.” She said: “I do not do anything until I see my Lord order me.” So she stood at her place of worship and Allah's Messenger came to her without permission when the verses of the Qur'an (pertaining to her marriage) were revealed:

Bu, Elçi'nin (ﷺ) evlilikleri ve eşleriyle olan hayatının anlatımıdır. Evliliklerin anlatımından açıkça görülmektedir ki, her biri yalnızca evlenmek amacından başka bir hedef için gerçekleşmiştir. Peygamber'in dört kadından fazla eşle evlenmesinin amacı ve bu sayının Ummeti'nden yalnızca O'na özgü olması da böylece anlaşılmaktadır. Amacın, elli yaşını geçmiş bir erkeğin üreme içgüdüsünü harekete geçirmek olmadığı oldukça açıktır; çünkü O (ﷺ), Da'vet ile meşgul olan, Rabbinin Mesajını dünyaya ulaştırmakla uğraşan, bir halkı diriltmek ve yalnızca Allah'ın Mesajını dünyaya taşımayı hayatının tek amacı edinen bir Ümmet'e dönüştürmek için onları yoğuran bir insandı. Amacı, önceki yapıyı yıktıktan sonra toplumu yeniden inşa etmek ve İslam Çağrısını insanlara taşımak için dünyayı önüne katan bir devlet kurmaktı. Bir Ümmet'in diriltilmesi, bir devletin kurulması, bir toplumun inşası ve Mesajın dünyaya taşınmasıyla zihni meşgul olan biri, kendini kadınlara adayıp her yıl bir tanesiyle evlenerek meşgul olamaz. Aksine, O (ﷺ) Da'vetini taşıdı ve diğer insanlar gibi normal bir evlilik hayatı yaşadı.

This is the account of the Messenger's marriages to his wives. It is clear from the account of the marriages that each one was for an objective other than the mere aim of marrying. The intent of the Prophet's marriage to more than four wives and why this number is unique to Him from the rest of his Ummah becomes clear. The fact that the objective was not the agitation of the procreation instinct of a man who had passed the age of fifty is quite evident, since He was a man who was busy with the Da'wa, engaged in conveying the Message of his Lord to the world so that He may revive a people and mould them into an Ummah whose only aim in life was to carry the Message of Allah to the world. his aim was to build the society anew after He had demolished the previous edifice, and establish a state pushing ahead the world before it, in order to carry the Call of Islam to the people. Anyone who's mind is occupied with the revival of an Ummah, the establishment of a state, the building of a society, and the carrying of the Message to the world cannot be preoccupied by women devoting Himself to them and marrying one every year. Rather, He carried his Da'wah and He enjoyed a normal married life like any other human.