Erkek ve kadınların bir araya gelmesi, yani içtimaî birliktelikten doğan ilişkiler, her iki cinsin de içinde yaşadığı toplumun çıkarlarıyla ve kendi çıkarlarıyla ilgilidir. Bu ilişkiler, insanların satış, kira, vekâlet ve benzeri işler için bir araya gelmesiyle ortaya çıkan toplumsal sorunlardan farklıdır. Bazılarına, bu ilişkilerin yalnızca evlilikten ibaret olduğu düşünülebilir. Oysa gerçek şu ki evlilik ilişkilerden yalnızca biridir ve bunların dışında da ilişkiler vardır. Dolayısıyla cinsel birliktelik, neslin devamı içgüdüsünün tek görünümü değil, onun görünümlerinden yalnızca biridir, çünkü başka görünümleri de vardır. Nitekim annelik, babalık, kardeşlik, evlatlık ve dayılık/teyzelik (anne ve baba tarafından) da neslin devamı içgüdüsünün görünümleridir. Sonuç olarak erkek ve kadının bir araya gelmesinden doğan ilişkiler, evlilik gibi annelik ve babalığı da kapsar. Toplum sistemi, evliliği kapsadığı gibi bunları da kapsar. Şeriat, evlilikle ilgili kurallar koyduğu gibi evlatlık, babalık ve annelikle ilgili kurallar da getirmiştir.

From the social gathering (Ijtima) of men and women arise relationships which pertain to their interests and the interests of the community in the midst of which both sexes live. They are different to the problems in society that arise when people come together for the purpose of selling, renting, delegating and other such matters. It may occur to some that these relationships constitute only marriage. The truth is that marriage is only one of the relationships, and they include other than marriage. Therefore, the sexual association is not the only manifestation of the procreation instinct, but rather it is one of its manifestations since there are others. Thus, motherhood, fatherhood, brotherhood, sonship and unclehood (maternal and paternal) are all manifestations of the procreation instinct. Consequently, the relationships, which result from the meeting of men and women, include motherhood and fatherhood, just as marriage. The social system includes them, just as it includes marriage. The Shar’a came with rules for sonship, fatherhood and motherhood, just as it came with rules for marriage.

Ancak evlilik, tüm bu ilişkilerin kökenidir ve hepsi ondan dallanır. Eğer evlilikler gerçekleşmeseydi, babalık, oğulluk ya da annelik gibi ilişkiler de olmazdı. Buna göre evlilik, bu ilişkilerin kökenidir ve hepsi, düzenleme ihtiyacı açısından ondan dallanır. Yine de bu tür ihtiyaçların hissi, tıpkı cinsel birliktelik ihtiyacının hissi gibi, onları karşılamak için doğal olarak ortaya çıkar. İçgüdü, annelik ya da oğulluk tezahürlerinin uyandırdığı heyecan nedeniyle tatmin talep eder; tıpkı cinsel birliktelik tezahürlerinin uyandırdığı heyecan nedeniyle içgüdünün tatmin talep etmesi gibi. Bunun nedeni, evliliğin, annelik, babalık ve oğulluğun hepsinin üreme içgüdüsünün tezahürleri olmasıdır. Bunların hisleri de üreme içgüdüsünün hisleridir. Bu tezahürlerden herhangi birine yönelen eğilim, üreme içgüdüsünün gerçekliğinin o tezahürle ilgili kavramla birleşmesiyle oluşur; bu durum, üreme içgüdüsünün bütün tezahürleri için geçerli bir husustur.

However, marriage is the origin of all these relationships, and all of them branch out from it. If marriages were not to take place, then there would be no fatherhood, sonship nor motherhood etc. Accordingly, marriage is their origin and all of them branch out from it in terms of the need for organisation. Yet, the feeling of such needs erupts naturally in order to satisfy them the same way the feeling of the need for sexual association does. The instinct demands satisfaction, caused by the agitation of motherhood or sonship manifestations, just as the instinct demands satisfaction due to the agitation of the manifestations of the sexual association. This is because marriage, motherhood, fatherhood and sonship, are all manifestations of the procreation instinct. Their feelings are also feelings of the procreation instinct. The inclination towards any of these manifestations is formed by the reality of the procreation instinct linked with the concept about that manifestation, a matter that applies to all the manifestations of the procreation instinct.

Evlilik, erkek ile kadın arasındaki ilişkilerin düzenlenmesidir; yani erkekler ile kadınlar arasındaki cinsel birlikteliğin belirli bir sistem aracılığıyla organize edilmesidir. Bu belirli sistem, erkek-kadın ilişkilerini tanımlanmış bir biçimde düzenlemelidir. Üreme yalnızca bu sisteme uygun olarak gerçekleşmeli ve insan türünün devamını sağlamalıdır. Bunun aracılığıyla aile var olur ve onun temelinde özel hayatın düzeni yürütülür.

Marriage is the organisation of male-female relationships i.e. organisation of the sexual association between the men and the women by a specific system. This specific system should organise the male-female relationships in a defined manner. Procreation should result according to the system only, and it should ensure the reproduction of the human species. And through it the family will come to exist and on its basis the organisation of the private life will proceed.

İslam evliliği teşvik etmiş ve emretmiştir. İbn Mesud'un rivayet ettiğine göre Allah'ın Resulü ﷺ şöyle buyurmuştur: "Ey gençler topluluğu! Sizden kim evlenmeye gücü yeterse evlensin; çünkü evlilik, bakışı daha iyi korur ve iffeti (yani özel organını haram cinsel ilişkiden) daha iyi korur. Evlenmeye gücü yetmeyen ise oruç tutsun; çünkü oruç onun için bir kalkandır." Katade, El-Hasan'dan, onun da Semura'dan rivayet ettiğine göre, Peygamber ﷺ bizi bekarlıktan men etmiştir. Katade şu ayeti delil getirmiştir:

Islam has encouraged marriage and ordered it. Ibn Masud narrates that the Messenger of Allah (pbuh) said: “O you youngsters. Whoever amongst you who can afford to marry should marry, because it will help Him more to lower his gaze, and guard his modesty (i.e. private parts from unlawful sex). And whoever is not able to marry He should fast, because it will be protection for Him.” Qatada narrated from al-Hasan who narrated from Samura that He said the Prophet (pbuh) forbade us from celibacy. Qatada quoted the verse:

“Andolsun, senden önce de elçiler gönderdik ve onlara eşler ve çocuklar verdik” [Er-Ra'd: 38]. Bekârlık, evlilikten kaçınmak ve ardından ibadete çekilmek anlamına gelir. Ebu Hureyre (ra) şöyle rivayet eder: Peygamber ﷺ şöyle buyurmuştur: “Allah katında yardım edilmeye hak kazanan üç kişi vardır: Allah yolunda cihad eden mücahit, iffetini korumak isteyen evlilik arayan kişi ve kendini özgürleştirmek için para arayan köle.” Peygamber ﷺ ayrıca şöyle buyurmuştur: “İslam'da rahbanlık yoktur.” Rahbanlık, Allah'a (SWT) ibadetle meşgul olduğu için kadınlardan uzak durmak ve evliliği terk etmek anlamında bekârlıktır. Kur'an-ı Kerim evlilik konusunu açıkça zikretmiştir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“And indeed We sent Messengers before you (O Muhammad) and made for them wives and offspring”. [Ar- Rad: 38] The meaning of celibacy is abstention from marriage and what follows that of retreating to worship. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “Three (persons) have a right from Allah to be helped: the Mujahid in the way of Allah, the seeker for marriage who wishes to guard his chastity and the slave who seeks funds to free oneself.” He (pbuh) said: “There is no monasticism in Islam.” Monasticism is celibacy which is abstinence from women and abandonment of marriage due to being preoccupied with the worship of Allah (swt). The Qur'an has clearly mentioned the issue of marriage. He (swt) said:

"Hoşunuza giden kadınlarla evlenin, ikişer, üçer, dörder." [En-Nisâ: 3] Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Marry women of your choice, two or three, or four”. [An- Nisa: 3] He (swt) said:

"Aranızdaki bekâr olanlarla kölelerinizin ve cariyelerinizin salihlerini evlendirin." [Nur: 32] İslam, bakire kadınlarla, yani çocuk doğurabilecek ve İslami ahlaka sahip olan kadınlarla evlenmeyi teşvik etmiştir. Enes (ra) anlatıyor: Peygamber ﷺ insanlara evlenmelerini emreder, bekârlığı ise kesinlikle yasaklardı. Şöyle buyururdu: "Sevgi dolu ve doğurgan kadınlarla evlenin, zira kıyamet günü sayınızın çokluğuyla Peygamberlerle yarışacağım." Ma'kal b. Yesar (ra) anlatıyor: Bir adam Peygamber ﷺ'in yanına gelip şöyle dedi: "Güzel ve soylu bir kadın buldum ama çocuk doğuramıyor. Onunla evleneyim mi?" Peygamber ﷺ "Hayır" dedi. Adam ikinci kez geldi, Peygamber ﷺ yine engelledi. Üçüncü kez gelince Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Sevgi dolu ve doğurgan kadınlarla evlenin, zira sayınızın çokluğuyla yarışacağım." Cabir anlatıyor: Peygamber ﷺ ona şöyle dedi: "Ey Cabir, bakire mi yoksa bakire olmayan (boşanmış ya da dul) biriyle mi evlendin?" O, "Bakire olmayanla" diye cevap verdi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Neden genç bir kızla evlenmedin ki sen onunla, o da seninle eğlenebilesin?" Ebu Hureyre (ra) bildirdi ki Peygamber ﷺ şöyle buyurdu: "Bir kadınla dört sebeple evlenilir: malı, soyu, güzelliği ve dindarlığı (dini). Öyleyse dindar olanı seçerek kazançlı çık." Dolayısıyla erkeğin, bakire bir kadını (evlilik için) seçmesi ve annesinin, teyzelerinin ve dayılarının bilgisine göre doğurgan olduğu bilinen birini seçmesi tercih edilir. Ayrıca iffetini korumak için dindar ve güzel birini seçmesi de gerekir. Kadının soylu bir aileden gelmesi, yani iyilik, takva ve seçkinlik içinde yetişmiş olması tercih edilir. Ancak bunlar evliliğin şartları değildir; yalnızca tavsiye edilen ve tercih edilen hususlardır. Aksi halde, erkeğin dilediği kadını eş olarak seçme hakkı vardır ve kadının da dilediği erkeği koca olarak seçme hakkı vardır.

“And marry those among you who are single and the virtuous ones among your slaves, male and female”. [An- Nur: 32] Islam encouraged marrying virgin women, who are able to bear children and those possessing Islamic character. Anas (ra) narrates that the Prophet (pbuh) used to order people to marry and strictly forbade them from celibacy. He (pbuh) used to say: “Get married to the tender and fertile (women), for indeed I will vie with the Prophets in your great numbers on the day of judgement”. M'aqal b. Yasar (ra) narrates: A man came to the Prophet (pbuh) and said: “I have found a woman who is beautiful and of noble descent but she cannot bear children. Shall I marry her?” He (pbuh) said: “No”. Then He came to Him again for the second time and He (pbuh) prevented Him. Then He came to Him a third time, so the Prophet said: “Get married to the tender and fertile (women) for indeed I will vie in your great numbers”. Jabir narrates that the Prophet (pbuh) said to Him: “O Jabir, did you marry a virgin or a non-virgin (divorcee or widow)”. He replied: “a non-virgin.” So the Prophet (pbuh) said: “Why did you not marry a young girl so that you may have enjoyment with her and she with you?”. Abu Hurayrah (ra) reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman is married for four things: her wealth, lineage, beauty and Islamic character (Deen). So gain success with the one who possesses a good character (Deen).” So it is preferred for a man to choose a virgin woman (for marriage) and someone who is known to be fertile according to the knowledge of her mother, maternal and paternal aunts. Also He should choose someone who is of good deen (character) and also beautiful in order to remain chaste. It is preferred that she is of noble descent and lineage i.e. brought up in beneficence, Taqwa (God fearing) and distinction. But that does not mean they are stipulations for marriage, rather they are recommended and preferred. Otherwise, a man has the right to choose the wife He pleases and the woman has the right to choose the husband she pleases.

Evlilikte denklik (kefâet) meselesinin şer'î bir dayanağı yoktur. Bu konu, ancak uydurma hadislerde zikredilmiştir. Kur'ân-ı Kerim de sahih hadisler de buna aykırıdır. Her Müslüman kadın, bir başka Müslüman erkeğe denktir; aynı şekilde her Müslüman erkek de bir Müslüman kadına denktir. Servet, meslek, soy gibi hususlarda erkek ile kadın arasındaki farklılıkların bir ağırlığı yoktur. Çöpçünün oğlu, Emîrü'l-Mü'minîn'in kızına denktir; berberin kızı da emirin oğluna denktir. Böylece Müslümanlar birbirine denktir. Allah (swt) şöyle buyurmuştur:

As for the question of equivalence (matching) between husband and wife, it has no basis in the Shar’a. It was not mentioned except in fabricated Ahadith. The noble Qur'an contradicts it, as do the authentic Ahadith. Every Muslim woman is a match to another Muslim man and vice versa. There is no weight for the differences between men and women in terms of wealth, occupation, lineage etc. The son of a refuse collector is a match for the daughter of the Amir al-Mumineen, and the daughter of the barber is a match for the son of the Ameer as well. Thus Muslims are a match to each other. Allah (swt) said:

"Şüphesiz Allah katında sizin en şereflinizi, en çok takvâ sahibi olanınızdır." [Hucurât: 13] Peygamber (sav), amcasının oğlu olan, Kureyş'in soylu kişilerinden Zeynep bint Cahş'ı (ra), âzat edilmiş bir köle olan Zeyd bin Hârise'ye (ra) nikâhladı. Abdullah b. Büreyde (ra), babasından rivayet ederek şöyle anlatır: Genç bir kız Allah'ın Resulü'ne (sav) gelerek şöyle dedi: "Babam, beni yeğenine, onun değerini yükseltmek için nikâhladı." Bunun üzerine Peygamber (sav), ona nikâhı fesh etme hakkı verdi. Kız şöyle dedi: "Babamın yaptığını kabul ediyorum, ama kadınlara şunu bildirmek istedim: Babaların, kızlarını onların istekleri aleyhine evlendirme yetkisi yoktur." Kızın, "Babamın onun değerini yükseltmek için" sözünün anlamı şudur: Babası, yeğenini kendisiyle evlendirerek onun toplumsal konumunu yükseltmek istemiştir. Bu da demektir ki baba, kızını kendi isteğine aykırı olarak evlendirmiştir; çünkü kız, o adamı kendisine layık görmemiştir. Adam, kızın kuzeni olmasına rağmen, kız bu evliliği kabul etmediği için böyle davranmıştır; yoksa adamın kendisine denk olmadığını düşündüğü için değil. Ebû Hâtim el-Müzenî rivayet eder ki Allah'ın Resulü (sav) şöyle buyurmuştur: "Ahlakı ve huyu hoşunuza giden biri size kızınızı istemeye geldiğinde, onunla kızınızı evlendirin. Bunu yapmazsanız, yeryüzünde fitne ve büyük bir bozgunculuk olur." Sahabeler, "Ey Allah'ın Resulü, onda bir eksiklik bulunsa bile mi?" diye sordular. O da şöyle buyurdu: "Ahlakı ve huyu hoşunuza giden biri gelip kızınızı istediğinde, onunla evlendirin." Bunu üç kez tekrarladı. Bu hadisi Ebû Hureyre (ra) da rivayet etmiştir. Onun rivayetinde şöyle geçer: Allah'ın Resulü (sav) buyurdu: "Kızınız için biri talepte bulunduğunda ve onun ahlakı ile huyu hoşunuza gidiyorsa, ona kızınızı verin. Bunu yapmazsanız, yeryüzünde fitne ve büyük bir bozgunculuk olur." Ebu Hureyre (ra) rivayet etti: Ebu Hind, Peygamber'i (ﷺ) başının tepesinden hacamat etti. Peygamber (ﷺ) şöyle buyurdu: "Ey Beyadalılar, Ebu Hind'i evlendirin (kadınlarınızdan biriyle) ve onun evliliği için bir kadın arayın." Hanzala b. Ebu Sufyan el-Cumahi (ra) rivayet eder: Annem dedi ki: "Abdurrahman b. Avf'ın kız kardeşini Bilal'in eşi olarak gördüm." Bütün bu deliller açıkça göstermektedir ki eşler arasında denklik (kefaet) hiçbir itibar ve değer taşımaz. Bir erkeğin kocası olmasına rıza gösteren herhangi bir kadın, dilediği kişiyle evlenebilir; bir kadının eşi olmasına rıza gösteren herhangi bir erkek de denklik meselesini gözetmeksizin evlenebilir. İbn Ömer'den rivayet edilen, Peygamber'in (ﷺ) şöyle buyurduğu hadise gelince: "Araplar birbirine denktir. Kabile kabileye, aile aileye ve adam adama denktir; dikiş tutan terzi ve hacamatçı hariç." Bu hadis yalan ve asılsızdır, sahih değildir. İbn Ebi Hatim dedi ki: "Babama bu hadisi sordum. Şöyle cevap verdi: Reddedilmiştir." İbn Abdilber, bu hadisin uydurma olduğunu söylemiştir. El-Bezzar'ın Muaz'dan kaydettiği hadis ise şöyledir: "Araplar birbirine denktir, azatlılar (Arap olmayan mevlalar) da birbirine denktir." Bu hadisin senedi zayıftır. Berire hadisine gelince: Peygamber'in (ﷺ) Berire'ye, "Azat edildiğinde, senin (yani bir kocanın eşi olma) o kısmın da azat edildi" buyurduğu rivayet edilmektedir. Bu, denkliği göstermez; çünkü onun kocası bir köle idi. Köle bir erkekle evli olan köle kadın azat edildiğinde, kölenin nikahında kalmayı veya nikahını feshetmeyi seçebilir. Bu hadiste denkliğe dair bir delil yoktur. Berire'nin kocasının köle olduğuna dair delil ise Kasım'ın Aişe'den (ra) rivayet ettiğidir: Aişe onu azat etmesine yardım ettiğinde Berire bir köle erkekle evliydi. Allah'ın Elçisi ﷺ ona şöyle buyurdu: “Eğer istersen bu köleyle evli kalmayı seç, istersen ondan ayrıl.” Bir başka delil de Muslim'de Urve'nin Aişe (ra) aracılığıyla rivayet ettiği hadistir: Berire azat edildiğinde kocası hâlâ köleydi. Bunun üzerine Peygamber ﷺ ona (kocasıyla evli kalmak ya da nikâhı feshetmek konusunda) seçme hakkı verdi. Eğer adam hür olsaydı, ona bu seçme hakkını vermezdi. Peygamber ﷺ'den rivayet edilen, “Kadınları ancak denkleri olan erkeklerle evlendirin ve onları ancak velileri olan kişilere verin” sözüne gelince, bu rivayet zayıftır (da'if) ve temelsizdir.

Bu nedenle, denkliğe (kefaata) delalet eden hiçbir nasın bulunmadığı, denklik savunucularının dayandığı metinlerin ise ya geçersiz olduğu ya da bu konuda bir delalet taşımadığı açıkça ortaya çıkmaktadır. Denklik şartı, Peygamber'in (ﷺ) şu sözüyle çelişmektedir: "Arap'ın Arap olmayandan üstünlüğü yoktur, ancak takva ile üstün olur." Ayrıca Kur'an'ın kesin nassıyla da çelişmektedir:

Hence, it becomes clear that there are no texts to indicate equivalence (matching) and the texts used by the proponents of matching are all invalid or they have no indication for the matter. The stipulation of matching contradicts the saying of the Messenger (pbuh): “An Arab is not better than a non-Arab except in Taqwa (God fearing)”. And it contradicts the definite text of the Qur'an:

"Şüphesiz Allah katında sizin en değerliniz, en çok takva sahibi olanınızdır." [Hucurât: 13] Dinin farklılığı konusuna gelince, bu tartışma denklik hakkında değildir. Aksine, bu, Müslümanların gayrimüslimlerle evlenmesi meselesidir ve bu tamamen farklı bir konudur. Açıktır ki Allah (swt), bir Müslümanın Kitap ehlinden bir kadınla, ister Yahudi ister Hristiyan olsun, evlenmesine izin vermiştir; çünkü Allah (swt) şöyle buyurmaktadır:

“Verily, the most honourable of you with Allah is that (believer) who has more Taqwa” [Al- Hujurat: 13] As for the difference of religion, that discussion is not about matching. Rather, it is about Muslims marrying non-Muslims, which is a different subject altogether. It is evident that Allah (swt) has permitted a Muslim to marry a woman from the people of the Book, whether a Jewess or Christian, because Allah (swt) says:

"Bugün size bütün temiz (helal) yiyecekler helal kılındı; Kitap verilenlerin (Yahudi ve Hristiyanların) yiyecekleri de size helaldir, sizin yiyecekleriniz de onlara helaldir. Sizden önce kendilerine Kitap verilenlerden iffetli kadınlar ile mü'min kadınlardan iffetli olanlar da size helal kılındı; ancak onlara mehirlerini verdiğinizde, zina etmeksizin ve gizli dost edinmeksizin, iffetli olarak evlenmeniz şartıyla." [Mâide: 5] Dolayısıyla bu ayet açıktır: Kitap verilenlerden olan iffetli kadınlar (Muhsanat) Müslümanlar için helaldir ve onların mehirleri de mehirdir. Bu ayete göre bir Müslüman erkeğin bir Hristiyan veya Yahudi kadınla evlenmesi caizdir. Ayet, Kitap verilenlerden iffetli kadınların Müslümanlar için helal olduğunu bildirdiği için, yani onlarla evlenmenin size caiz olduğunu belirttiği için, bu konu açıktır. Ancak bir Müslüman kadının bir Yahudi veya Hristiyan erkekle evlenmesi, Şeriat tarafından kesinlikle yasaklanmıştır. Böyle bir evlilik gerçekleşirse batıl olur ve akdedilmiş sayılmaz. Müslüman kadının Yahudi veya Hristiyan erkekle evlenmesinin yasak olduğu, Kur'an'ın açık metninde sabittir. Allah (c.c.) şöyle buyurmuştur:

“It is Made lawful to you, this day, all kinds of halal (lawful) foods, and the food of the people of the Scripture (Jews and Christians) is lawful to you and yours is lawful to them. It is lawful to you in marriage the chaste women from the believing women and from those who were given the Scripture (Jews and Christians) before your time, when you have given their due (bridal-dower), intending to preserve their chastity not lewdness nor taking them as lovers.” [Al- Maidah: 5] So the Ayah is clear in that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are legal (allowed) for the Muslims, and their dues are their bridal-dowers. Acting in accordance with this verse it is permitted for a Muslim man to marry a Christian or Jewess woman. Since the verse mentioned that chaste women (Muhsanat) from amongst those who have received the Scripture are allowed for the Muslims i.e. marrying them is permitted for you. As for a Muslim woman marrying a Jew or Christian that has been prohibited by the Shar’a. It is absolutely forbidden. If the marriage takes place then it will be null and void and it will not be concluded. The prohibition of a Muslim woman marrying a Jewish or Christian man is established in the clear text of the Qur'an. Allah (swt) said:

“Ey iman edenler! Mümin kadınlar muhacir olarak size geldiğinde onları imtihan edin. Allah onların imanını en iyi bilendir. Eğer onların gerçekten mümin olduklarını anlarsanız, onları kâfirlere geri göndermeyin. Onlar kâfirler için helal değildir, kâfirler de onlar için helal değildir.” [Al-Mumtahine: 10] Bu metnin tek bir anlamı vardır: Müslüman kadınların kâfirlerle evlenmesi caiz değildir ve kâfir erkeklerin Müslüman kadınlarla evlenmesi de caiz değildir. Ayrıca kocanın küfrü, onunla bir Müslüman kadın arasında nikâh akdedilmesine izin vermez. Yüce Allah şöyle buyurmuştur:

“Oh you who believe! When believing women come to you as emigrants, examine them, Allah knows best as to their Iman (belief), then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] This text has only one meaning, that it is not permitted for Muslim women to marry disbelievers (Kuffar) and that disbelievers (Kuffar) men are not permitted to marry Muslim women. And that the disbelief (Kufr) of the husband does not allow a marriage to be concluded between Him and a Muslim woman. He (swt) said:

“Bu takdirde, onların mümin olduklarını anlarsanız, onları kâfirlere geri göndermeyin; onlar kâfirler için helal (eş) değildir, kâfirler de onlar için helal (eş) değildir” [Mümtahine: 10]. Allah, burada “el-kuffar” (kâfirler) kelimesini kullanmış, “el-Müşrikîn” (müşrikler) kelimesini kullanmamıştır; böylece müşrik olanları da, Kitap ehlinden olanları da kapsamaya yönelmiştir. Kitap ehli olan Yahudi ve Hristiyanların kâfir olduklarına gelince, bu Kur'an'ın metninde sabittir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them” [Al- Mumtahinah: 10] He expressed it with the word al-kuffar (the disbelievers) and not with the word Al-Mushrikeen (idolaters) in order to include all disbelievers whether they be idolaters or from the people of the Book. As for the people of the Book, Jews and Christians, being disbelievers (Kuffar), that is established in the text of the Qur'an. He (swt) said:

“Ne Kitap ehlinden (Yahudiler ve Hristiyanlar) ne de müşriklerden küfredenler, Rabbinizden size herhangi bir hayrın indirilmesini istemezler” {el-Bakara: 105}. Buradaki “min” (den/dan) edatı tebyin içindir, teb'iz için değildir. Ve (ﷺ) buyurdu:

“Neither those who disbelieve from among the people of the Scripture (Jews and Christians) nor from the idolaters, like, that there should be sent down unto you any good from your Lord”. [Al- Baqarah: 105] The preposition 'Min' (from) here is explanatory and not partative. And He (pbuh) said:

"Şüphesiz Allah'ı ve elçilerini inkar edenler, Allah ile elçileri arasında ayrım yapmak isteyen ve "Bir kısmına inanır, bir kısmını inkar ederiz" diyerek bu ikisinin arasında bir yol tutmak isteyenler – işte bunlar gerçekten kâfirlerdir. Biz kâfirler için alçaltıcı bir azap hazırladık." [En-Nisâ: 150-151] Kitap ehli, Muhammed ﷺ'in peygamberliğine inanmadığı için kâfirdir. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Verily, those who disbelieve in Allah and his Messengers and wish to make differentiation between Allah and his Messengers saying: We believe in some but reject others, and wish to adopt a way between. They are in truth disbelievers. And We have prepared for the disbelievers a humiliating torment” [An- Nisa: 150-151] The People of the Book do not believe in the Prophethood of Muhammad (pbuh) and therefore they are disbelievers. He (swt) said:

“Andolsun, Allah'ın Meryem oğlu Mesih olduğunu söyleyenler kesinlikle küfre sapmışlardır.” {Maide: 17} Yüce Allah şöyle buyurmuştur: (SWT)

“Surely, they became disbelievers those who say that Allah is the Messiah, son of Maryam (Mary)”. [Al- Maidah: 17] He (swt) said:

"Kuşkusuz, 'Allah üçün üçüncüsüdür' diyenler küfre düşmüşlerdir." [Maide: 73] Ve (Allah) (cc) şöyle buyurmuştur: "Kitap Ehlinden (Yahudilerden ve Hristiyanlardan) ve müşriklerden kâfir olanlar, ..." [Beyyine: 1] Buradaki "min" edatı (ile birlikte) açıklayıcıdır, parçalayıcı (teba'iz) değildir. Allah (cc) şöyle buyurmuştur:

“Surely, they became disbelievers those who said: Allah is the third of the three (in a Trinity)”. [Al-Mai’dah: 73] And He (swt) said: “Those who disbelieve of the people of the Scripture (Jews and Christians) and almushrikun (idolaters) were not..”. [Al- Baiyinah: 1] The preposition 'Min' (of) here is explanatory and not partative. He (swt) said:

"Şüphesiz, Kitap Ehli'nden ve müşriklerden inkâr edenler..." [Beyyine: 6] Bu yerdeki "min" edatı yine bir cins ya da bir parça bildirmek için değil, açıklama içindir. Yüce Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

“Verily, those who disbelieve of the people of the Scripture and the idolaters.” [Al- Baiyinah: 6] The preposition 'min' (of) is again explanatory and not partative. He (swt) said:

“Kitap ehlinden inkâr edenleri (yani Benû Nadîr kabilesinden Yahudileri) ilk toplanışta yurtlarından süren O'dur.” [Haşr: 2] Allah (c.c.) buyurdu:

“He it is Who drove out the disbelievers of the people of the Scripture (i.e. Jews of the tribe of Banu an-Nadhir) from their homes at the first gathering” [Al- Hashr: 2] He (swt) said:

“(Ey Muhammed) Hiç o münafıkları görmedin mi ki, kitap ehlinden inkâr edenlere, kendi dostlarına şöyle diyorlar: ...” [Haşr: 11] Bu ayetlerden, Kur'an'ın açık ifadesi gereğince kitap ehlinin kâfir olduğu açıkça anlaşılmaktadır. Bu nedenle Allah'ın (c.c.) şu sözü:

“Have you (Oh Muhammad) not observed the hypocrites who say to their friends who disbelieved of the people of the Scripture ...”. [Al- Hashr: 11] From these verses it is evident that the people of the Book are disbelievers owing to the clear text of the Qur'an. Therefore, the saying of Allah (swt):

"Öyleyse onları mümin olarak tespit ederseniz, onları kâfirlere geri göndermeyin; onlar kâfirlere helal değildir, kâfirler de onlara helal değildir" [Al-Mumtahinah: 10]. Açıktır ki Müslüman kadınların Kitap ehlinden bir erkekle evlenmesi caiz değildir, çünkü Kitap ehli şüphesiz kâfirlerdir. Müşriklere gelince, onlar Mecusiler (Mecusi), Sabiiler (Sabia), Budistler, putperestler ve benzeri diğer insanlar gibi Kitap ehlinden değildir. Bunlardan evlenmek kesinlikle caiz değildir. Müslüman bir erkeğin putperest bir kadınla evlenmesi kesinlikle caiz değildir; Müslüman bir kadının da putperest bir erkekle evlenmesi hiçbir şekilde caiz değildir. Bu, Kur'an'ın açık ve kesin metninde zikredilmiştir. Allah (subhanehu ve teâlâ) şöyle buyurmuştur: (SWT)

“Then if you ascertain that they are true believers, send them back not to the disbelievers, they are not lawful (wives) for the disbelievers nor are the disbelievers lawful (husbands) for them”. [Al- Mumtahinah: 10] It is clear Muslim women are not permitted to marry a man from the people of the Book, because the people of the Book are, without doubt, disbelievers. As for the Mushrikin (polytheists), they are not from the people of the Book such as the Magians (Majus), Sabeans (Sabia), Buddhists, idol worshippers and other such people. It is absolutely not permitted to get married from them. It is absolutely not permitted for a Muslim man to marry an idolatrous woman nor is it at all allowed for a Muslim woman to marry a idolater man. This is mentioned in the clear and definite text of the Qur'an. He (swt) said:

“Müşrik kadınlarla, iman edinceye kadar evlenmeyin. Gerçek şu ki, mümin bir cariye, hoşunuza gitse de müşrik bir (hür) kadından daha hayırlıdır. Müşrik erkeklere de, iman edinceye kadar kızlarınızı vermeyin; gerçek şu ki, mümin bir köle, hoşunuza gitse de müşrik bir hür erkekten daha hayırlıdır.” [Bakara: 221] Bu ayetin tek bir anlamı vardır: müşrik bir kadının Müslüman bir erkekle, Müslüman bir kadının da müşrik bir erkekle evlenmesinin açıkça yasaklanmasıdır. Böyle bir evlilik gerçekleşirse batıl olur ve akdedilmiş sayılmaz. Hasan b. Muhammed (ra) şöyle rivayet etmiştir: Allah'ın Resulü ﷺ, Hecer'deki Mecusilere yazı yazarak onları İslam'a davet etmiştir. “Kim İslam'ı kabul ederse, o topluluğa kabul edilir; reddedenlere ise cizye konulur, kestikleri hayvanlar yenilmez ve kadınları nikâhlanmaz.”

“And do not marry (idolatresses) till they believe. And indeed a slave woman who believes is better than a (free) idolatress, even though she pleases you. And give not (your daughters) in marriage to idolaters till they believe, and verily a believing slave is better than a free idolater, even though He pleases you” [Al- Baqarah: 221] This verse has only one meaning, which is the unequivocal prohibition of an idolatress woman marrying a Muslim man and vice versa. If such a marriage took place it would be void and it would not be contracted. Al- Hasan b. Muhammad (ra) narrated: that the Messenger of Allah (pbuh) wrote to the Magians of (Hijr) inviting them to Islam. “So whoever embraces Islam He would be accepted into the fold, and those who reject, Jizya would be imposed on them, their slaughtered animals would not be eaten and nor their woman married”.

Böylece Şeriat, insanları evlenmeye teşvik etmekle yetinmez. Bunun ötesine geçerek Müslüman erkeğin ve kadının kimlerle evlenebileceğini ve kimlerle evlenmelerinin yasak olduğunu açıklar. Evlenmek isteyenlerin eşlerinde aramaları gereken en güzel özellikleri de net bir şekilde belirtir. Ancak kadının başka bir erkeğin eşi olmaması ve onun için iddet beklemiyor olması şart koşulur, çünkü evliliğin şartı, kadının evlilikten ve iddetten arınmış olmasıdır.

Thus, the Shari’ah does not stop at exhorting people to get married. Rather, it goes further to clarify who the Muslim man and woman are allowed to marry and who they are forbidden to marry. It makes clear the best characteristics that should be sought in spouses for those who wish to marry. However, it stipulates that the woman should not be the wife of another man nor be in her waiting period for Him, because the condition of marriage is that she is free from marriage and the waiting period.

Nişanlanmış ancak nikâh akdi henüz yapılmamış kadın konusuna gelince, bu durum incelenmelidir. Eğer kadın ya da velisi talipte rıza göstermiş, veya velisine nişan yapma ya da nikâhı akdetme izni vermişse, açıkça söylenmiş olsun ya da ima yoluyla olsun, başkalarının ona evlilik teklifinde bulunması haramdır. Bu, Ukbe b. Amir'in (ra) rivayet ettiği şu hadise dayanır: Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Mümin, bir başka mü'minin kardeşidir." Dolayısıyla bir mü'min, başkaları arasında zaten kararlaştırılmış bir anlaşmaya (daha yüksek bir bedel önererek) pazarlık yapamaz; Müslüman kardeşinin nişanlısı olan bir kıza, o geri çekilene kadar evlilik teklifinde bulunamaz. Ebu Hureyre'nin (ra) rivayetine göre Peygamber (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Bir adam, Müslüman kardeşinin nişanlısı olan kadına, o (kardeşi) evlenene veya teklifinden vazgeçene kadar evlilik teklifi yapmasın." Ancak kız evlilik teklifini reddetmişse ya da henüz cevap vermemişse, ya da talip hakkında araştırma yapmaya başlamışsa, bir erkeğin ona teklifte bulunması caizdir. Bu durumda kız, ikisinden hiçbiriyle nişanlı sayılmaz. Bunun delili, Fatıma binti Kays'ın (ra) rivayet ettiği hadistir: Fatıma Peygamber'e (ﷺ) gelerek Muaviye ile Ebu Cehm'in ona evlilik teklifinde bulunduğunu söylemiştir. Allah'ın Resulü (ﷺ) şöyle buyurmuştur: "Muaviye fakirdir, malı yoktur. Ebu Cehm ise omzundan asasını bir an bile indirmez (yani çok meşguldür). Usame b. Zeyd ile evlen!" Böylece Fatıma, Muaviye ve Ebu Cehm'in teklifini Peygamber'e (ﷺ) bildirdikten sonra, Peygamber (ﷺ) Usame adına ona evlilik teklifinde bulunmuştur.

As for the woman who is engaged but her marriage contract has not yet been concluded, her matter should be looked into. If she or her guardian had assented to the proposing man or she had given permission to her guardian to accept engagement or to conclude the marriage, whether that was explicitly stated or by hint, then it is forbidden for others to make a proposal of marriage to her. This is due to what has been narrated by 'Uqba b. 'Amir (ra) that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The believer is the brother of another believer”. So it is not allowed for a believer to bargain a deal already agreed upon between some other persons (by offering a greater price), nor should He propose marriage to a girl who is already engaged to his Muslim brother until He withdraws. Abu Hurayrah (ra) narrates that the Prophet (pbuh) said: “A man should not make proposal of marriage whilst she is engaged to his Muslim brother till He gets married or withdraws his proposal”. But in case the girl rejected the proposal for marriage or she had not yet answered, or has started enquiries about Him, then it is permitted for a man to propose to her. She will not be considered engaged to either of them due to what has been narrated by Fatimah b. Qays (ra) that she went to the Prophet (pbuh) and mentioned that Mu'awiya and Abu Jahm had both proposed to her. The Messenger of Allah (pbuh) said: “Mu’awiya is a miserable and He has no money. As for Abu Jahm He does not put down his staff from his shoulder for a moment (i.e. He is very busy). Marry Usama b. Zayd!” So the Prophet (pbuh) proposed to her on behalf of Usama after she had informed Him of Mu'awiya and Abu Jahm's proposal.

Bir kadından evlilik teklif edildiğinde, bu evliliği kabul etme veya reddetme yetkisi yalnızca kendisine aittir. Velilerinden (Evliya) veya başka hiç kimsenin, onun izni olmadan onu evlendirme ya da evlenmesine engel olma hakkı yoktur. İbn Abbas'tan rivayet edildiğine göre, Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Dul kadın, velilerinden daha fazla hak sahibidir; bakire kızın ise izni alınmalıdır. Onun izni, sessizliğidir." Ebu Hureyre de (ra) rivayet etmiştir ki Allah'ın Elçisi ﷺ şöyle buyurmuştur: "Dul kadın, onunla istişare edilmeden evlendirilmemelidir; bakire kız da izni alınmadan evlendirilmemelidir." Sahabeler sormuşlardır: "Ey Allah'ın Elçisi, onun iznini nasıl bileceğiz?" O ﷺ şöyle buyurmuştur: "Sessiz kalmasıyla." İbn Abbas anlatıyor: Genç bir bakire kız Allah'ın Elçisi ﷺ'nin yanına gelerek babasının kendisini istemediği hâlde evlendirdiğini bildirmiştir. Bunun üzerine Peygamber ﷺ ona evliliği feshetme seçeneği vermiştir. Hansa bint Hizam el-Ensariyye (ra) anlatıyor: Babası onu dul iken, kendisi bu evlilikten hoşlanmadığı hâlde evlendirmiştir. Bunun üzerine Allah'ın Elçisi ﷺ'nin yanına gitmiş ve O ﷺ evliliğini iptal etmiştir. Bu hadisler açıkça göstermektedir ki bir kadın evliliğine izin vermemişse, o evlilik akdedilmiş sayılmaz. Evliliği reddederse veya zorla evlendirilmişse akit geçersiz olur; ancak sonradan dönüp buna rıza gösterirse bu başka.

When a woman is asked for marriage, she has the sole right to accept the marriage or to reject it. None of her guardians (Awliya) or any body else has a right to marry her off without her permission or prevent her from marrying. It has been reported from Ibn 'Abbas that He said that the Messenger of Allah (pbuh) said: “The matron has greater right than her guardians and the virgin her permission is sought. Her permission is her silence”. Abu Hurayrah (ra) also narrated that the Messenger of Allah (pbuh) said: “A matron should not be given in marriage except after consulting her; and a virgin should not be given in marriage except after her permission is sought”. The people asked, “O Messenger of Allah, How can we know her permission”? He (pbuh) said: “To remain silent”. Ibn 'Abbas narrates that a young virgin came to the Messenger of Allah and mentioned that her father had given her in marriage against her wishes. So the Prophet (pbuh) gave her the choice of repudiating the marriage. Khansa bint Khizam al-Ansariya (ra) narrated that her father gave her in marriage when she was a matron and she disliked the marriage. So she went to Allah’s Messenger (pbuh) and He annulled her marriage. These Ahadith clearly show that if a woman does not give permission for her marriage then that marriage is not concluded. If she rejects the marriage or she was forcibly married the contract becomes void, except if she returns and consents to it.

Kadının, kendisine evlenme teklif edildiğinde bu evliliğe engel olunmasının yasak olduğu, Kur'an'da sabit olan bir husustur. Yüce Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

As for the prohibition of barring a woman from marrying when somebody proposes to her, that is established in the Qur'an. He (swt) said:

“Onların (önceki) kocalarıyla evlenmelerine engel olmayın, aralarında güzel bir biçimde anlaşmışlarsa.” [Al-Baqarah: 232] Bu, sahih bir hadisle de sabittir. Ma'qil b. Yesar (ra) şöyle anlatmıştır: “Kız kardeşimi bir adamla evlendirmiştim. Adam onu boşadı. İddeti (üç adet dönemi) bitince adam tekrar onu istemeye geldi. Ben de ona dedim ki: ‘Seninle evlendirdim, yatağını (eşin olarak) sana verdim ve onu sana ikram ettim; ama sen onu boşadın. Şimdi tekrar onun elini istemeye mi geliyorsun? Hayır, Allah'a yemin olsun ki, o asla sana dönmeyecek!’ Oysa o adam kötü biri değildi ve karısı da ona dönmek istiyordu. Bunun üzerine Allah (swt) şu ayeti indirdi: ‘Onların … engel olmayın...’ [Al-Baqarah: 232] Ben de dedim ki: ‘Şimdi bunu yapacağım (kız kardeşimin ona dönmesine izin vereceğim), ey Allah'ın Resulü.’ Bunun üzerine onu adamla yeniden evlendirdi.” Ayetteki “adl” (engelleme), bir kadının, kendisi talep ettiğinde evlenmesine mani olmak demektir. Bu haramdır ve bunu yapan kimse fasıktır (günahkâr). Kadını evlenmekten alıkoyan kimse, bu fiiliyle fasık olur. Fakihler, erkeğin adl yapması durumunda fasık olacağını şart koşmuşlardır. Kadından evlilik talep edildiğinde veya kendisi evlenmek istediğinde, teklifi kabul etse de reddetse de karar hakkı yalnızca kadının kendisine aittir.

“Do not prevent them from marrying their (former) husbands, if they mutually agree on a reasonable basis”. [Al- Baqarah: 232] It is also established by the authentic Hadith of Ma'qil b. Yasar (ra). He said: “I married my sister to a man and He divorced her, and when her days of Idda (three menstrual periods) were over, the man came again to propose to her, but I said to Him, ‘I married her to you and made her your bed (your wife) and favoured you with her, but you divorced her. Now you come to ask for her hand again? No, by Allah, she will never go back to you again!’ That man was not a bad man and his wife wanted to go back to Him. So Allah (swt) revealed this verse: “Do not prevent them...” [Al- Baqarah: 232] So I said: ‘Now I will do it (let her go back to Him), O Messenger of Allah.’ So He married her to Him again”. The meaning of Adhl in the verse is to prevent a woman from marrying when she requests it. It is Haram and its perpetrator is a Fasiq (transgressor). Whoever bars a woman from marrying He will become a transgressor by this action. The jurists have stipulated that a man will become a transgressor (Fasiq) if He commits Adhl. When the woman is asked for marriage or she requests to be married, then she is the only one who has the right to act, whether she consents to or rejects the proposal.

Bir erkek ile bir kadın arasında evlilik akdi gerçekleştiğinde, bu akdi bir nikâh sözleşmesiyle yapmaları gerekir. Şer'i bir akit olmadan evlilik tamamlanmış olmaz. Bu evlilik, Şeriat kurallarına göre yapılmış bir şer'i akit olmadıkça doğru bir evlilik sayılamaz. Ancak bundan sonra aralarında cinsel ilişki helal olur ve evlilikten doğan hükümler yürürlüğe girer. Akit yapılmamışsa, erkek uzun süre bir kadınla birlikte yaşamış olsa bile bu evlilik sayılmaz. Buna göre, iki sevgilinin evli çiftler gibi birlikte yaşaması evlilik sayılmaz, aksine zina olarak kabul edilir. Samimi arkadaşlık anlaşmasıyla iki erkeğin birlikte yaşaması da evlilik sayılmaz, eşcinsellik olarak kabul edilir.

When an agreement of marriage takes place between a man and a woman they should undertake a contract of marriage. The marriage will not be complete without a Shari’ah contract. This marriage cannot be considered a proper marriage except with a Shari’ah contract which has been concluded according to the Shari’ah rules. It then becomes permissible for them to enjoy conjugal relations with each other, and the rules that result from the marriage come into effect. If the contract is not concluded, it will not be considered a marriage, even if the man had been cohabiting with a woman for a long time. Consequently, the cohabitation of two lovers like the living together of two spouses is not considered a marriage, rather, it is considered fornication and the living together of two men with the agreement of intimate companionship is not considered marriage but is homosexuality.

Medeni nikâha gelince, bu, bir erkek ile bir kadın arasında yapılan; birlikte yaşama, boşanma ve bunun doğurduğu nafaka ve tasarruf hakları, evi terk etme, kadının erkeğe itaati ve bunun karşılığı gibi konuları kapsayan bir sözleşmedir. Ayrıca çocuk üzerinde velayetin kimde olacağı, oğlan çocuğun ve kız çocuğun velayetinin kimde olacağı gibi ebeveyn haklarına dair hükümleri de içerir. Buna ek olarak miras hükümlerini ve birlikteliğe ya da bu birlikteliğin sona ermesine bağlı olan her şeyi, ikisinin de üzerinde anlaştığı ve bağlı kaldığı belirli şartlara göre içerir. Medeni nikâh yalnızca bir evlilik akdi değildir; aynı zamanda bu evlilikten doğan ilişkiler, nafaka, miras vb. konuları da kapsar. Ayrıca eşlerden biri ya da her ikisinin birbirini terk edebileceği durumları, yani boşanmayı da içerir. Üstelik her erkeğe, dilediği kadınla, her kadına da dilediği erkekle, karşılıklı rızaya dayanan sözleşme çerçevesinde evlenme özgürlüğü tanır ve sözleşmeye göre istediklerini yapmalarına izin verir. Sonuç olarak medeni nikâh Şer'i açıdan caiz değildir. Hiçbir şekilde evlilik akdi sayılamaz, nikâh sözleşmesi de kabul edilemez, çünkü Şer'i nazarda bir değeri yoktur.

As for the civil marriage it is an agreement, concluded between a man and a woman, on intimate companionship, divorce, and what results from that in terms of financial maintenance and rights of disposal, leaving the house, her obedience to Him and vice versa. It also includes terms of parental rights as to who shall have custody over the son and who shall have custody over the daughter. In additional it consists of terms of inheritance, and whatever matters that depends on the intimate association or on the termination of this association, according to certain conditions which they both agree on and adhere to. The civil marriage is not just an agreement of marriage, rather it also includes matters that result from this marriage in terms of relationships, financial maintenance, inheritance etc. It also includes cases where both or any one of the spouses can leave the other, that is, it includes divorce. Moreover, it grants each man the freedom to marry any woman and for any woman to marry any man based on the agreement to which they have mutually consented, allowing them to do whatever they desire according to the agreement. Consequently, the civil marriage is not permitted by the Shar’a. By no means is it viewed as an agreement of marriage, nor is it considered a contract of marriage, because it has no value in the view of Shar’a.

Bir Müslüman erkek ile bir Müslüman kadın arasında ya da bir Müslüman erkek ile Kitap ehlinden bir kadın arasında medeni nikâh akdi gerçekleştiğinde, erkek ile kadın arasında yapılan sözün, yazılı ya da sözlü olarak, incelenmesi gerekir. Evlenme gerçekleştiğinde, aralarında nikâh veya evlilik ifadesi bulunuyorsa, icap ve kabul mevcutsa ve Şeriat'ın icap ve kabulde aradığı şartları karşılıyorsa, velî bulunuyorsa ve iki şahit de hazır bulunuyorsa, bu söz nedeniyle evlilik sayılır. Çünkü bu, bir Şer'î akdin özelliklerini ve şartlarını yerine getiren bir akittir; evlilik, yalnızca Şer'î akid sebebiyle sayılır, medeni akid sebebiyle değil. Şer'î akidde gerekli olan her şey iki eş arasında bulunmuyorsa, evlilik sayılmaz. Medeni nikâh akdinde yer alan şartlara gelince, bunların Şer'î açıdan uygun olsa bile hiçbir değeri yoktur. Çünkü ilahî hükümlere uyma yükümlülüğü, erkek ile kadın arasındaki hükümler üzerinde yapılan anlaşmadan değil, nikâh akdinden ve akdi belirleyen Şeriat hükmünden doğar. Bu nedenle medeni nikâh akdinde yer alan şartlar dikkate alınmaz. Şartlar Şeriat'a aykırıysa, geçersizlikleri açıktır. Eşler arasında kararlaştırılan şartlar, Şeriat'ın eşlerden birinin koşulabileceğine izin verdiği türdenlerse ve Şeriat'a aykırı değillerse ya da akdin gereklerini ortadan kaldırmıyorlarsa, aralarındaki nikâh akdi tanındığı takdirde bu şartlar kabul edilir. Erkek ile kadın arasında gerçekleşen şey nikâh akdi sayılmıyorsa, bu şartların hiçbir değeri yoktur. Bu durum, medeni nikâh akdinin bir Müslüman erkekle bir Müslüman kadın arasında veya bir Müslüman erkekle Kitap ehlinden bir kadın arasında olması halinde geçerlidir. Bir Müslüman ile müşrik bir kadın arasında ya da Şer'i açıdan müşrik sayılan biri arasında yapılan medeni nikâh akdi veya bir Müslüman kadınla gayrimüslim bir erkek arasında yapılan medeni nikâh akdi ise, bu nikâh batıl ve geçersiz sayılır. Sonuç olarak, nikâhın meşru, doğru ve Şer'i şartların tamamını karşılayan bir nikâh akdine göre yapılması gerektiği açıkça ortaya çıkmaktadır. Nikâh bu esasa göre kurulmamışsa, o zaman hiç nikâh sayılmayacaktır.

If a civil marriage contract takes place between a Muslim man and a Muslim woman, or between a Muslim man and a woman from the people of the Book, then the wording, whether verbal or written, that takes place between the man and woman must be looked into. In the event of a marriage taking place if any wording of marriage or matrimony is present between them, and the offer (Ijjab) and acceptance (Qubul) is present and satisfies what is required of the offer and acceptance by the Shari’ah, and the guardian is present together with two witnesses, it will be considered a marriage due to the wording. Because it is a contract which fulfils the features and conditions of a Shari’ah contract; it will be considered a marriage, only due to the Shari’ah contract and not because of the civil contract. If all that is required in the Shari’ah contract is not present between the two spouses, it will not be considered a marriage. As for the conditions that are contained in the civil marriage contract they have absolutely no value even if they accord with the Shar’a. This is because the obligation of abiding with the divine rules does not arise from the agreement between the man and the woman over the rules, it rather arises from the marriage contract and from the rule of the Shari’ah which determines the contract. Therefore, the conditions contained in the civil marriage contract are not given any consideration. If the conditions contradict the Shari’ah, their invalidity is obvious. If the conditions agreed upon between the spouses of those permitted by Shar’a for either of the spouses to stipulate, if they do not go against the Shari’ah or negate any requisites of the contract, then they will be accepted, if the contract of marriage between them is recognised. If what takes place between the man and the woman is not considered a marriage contract, then these conditions have absolutely no value. This is the case if the civil marriage contract is between a Muslim man and a Muslim woman or between a Muslim man and a woman from the people of the Book. As for a civil marriage contract that takes place between a Muslim and a idolatress woman, or someone considered by Shar’a as a polytheist, or a civil marriage contract that takes place between a Muslim woman and non- Muslim man, then the marriage will be null and void and not considered valid. Consequently, it becomes clear that marriage must take place according to a legitimate, correct marriage contract which satisfies all the Shari’ah conditions. If the marriage is not concluded according to that, then it will not be considered a marriage at all.

Evlilik, meşru bir icap ve kabul ile akdedilir. İcap, iki akit tarafından birinin beyanından ilk olarak çıkan sözdür. Kabul ise, diğer akit tarafının beyanından ikinci olarak çıkan sözdür; örneğin nişanlı kadının veya velisinin hitaben “Seninle evlendim” demesi ve talip erkeğin “Kabul ettim” diye cevap vermesi gibi. Ya da erkek önce icap eder, kadın da kabul eder. İcap ve kabul, nişanlılar arasında olduğu gibi, onların vekilleri (velileri) arasında veya nişanlılardan biri ile diğerinin vekili (velisi) arasında da gerçekleşebilir. İcapta evlilik ve nikâh kelimelerinin kullanılması şarttır; ancak kabulde bu şart aranmaz. Şart olan, diğer akit tarafının bu icaba rızasıdır; yani evlilik ve nikâha rıza ve kabul gösteren herhangi bir ifadeyle olur. İcap ve kabul, “Seninle evlendim” ve “Kabul ettim” gibi geçmiş zaman kipiyle olmalıdır. Ya da birincisi geçmiş zaman, ikincisi gelecek zaman kipiyle olabilir. Çünkü evlilik bir akittir ve sözünün, gerçekleştiğini kesin olarak gösterecek biçimde, yani geçmiş zamanda olması gerekir. Sahih bir evlilik akdinin dört şartı vardır:

The marriage is contracted by legitimate offer and acceptance. The offer is what originates initially from the statement of one of the two contracting parties. The acceptance is what originates secondly, from the statement of the other contracting party, such as when the betrothed woman says to the suitor, I have married you. and the suitor replies I have accepted, or the suitor offers first and she accepts. Just as the offer and acceptance can take place between two fiancées it can also take place between their representatives (guardians) or between one of them and the representative (guardian) of the other. It is stipulated in the offer that the wording should be of marriage and matrimony, but that is not stipulated in the acceptance. Rather the condition is the consent of the other (contracting party) to this offer, by any wording that indicates the consent and acceptance of marriage. The offer and acceptance must be worded in the past tense such as 'I have married you' and 'I have accepted'. Or the first must be in the past tense and the second in the future tense. For marriage is a contract, and its wording must indicate that it certainly happened, that is, in the past tense. The sound contracting of marriage stipulates four conditions:

İlk şart, icap ve kabulün aynı meclis içinde gerçekleşmesidir; yani icabın yapıldığı meclis ile kabulün gerçekleştiği meclis aynı olmalıdır. Bu, iki akit tarafının birlikte hazır bulunması durumudur. İki taraf farklı iki ülkede bulunup taraflardan biri diğerine bir evlilik teklifi içeren bir mektup yazar ve mektubu alan kişi kabul ederse, nikâh akdedilmiş olur. Ancak böyle bir durumda kadının mektubu okuması veya başkasına okutması ve lafzını duymaları için iki şahit yanında bulundurulması şarttır. Ya da kadın onlara, "Falan kişi bana bir mektup gönderdi ve bu mektupta bana evlenme teklifinde bulundu" demeli ve aynı mecliste şahitleri, kendisini o kişiye nikâh ile verdiğine şahit olmaya çağırmalıdır.

The First condition is the occurrence of the offer and acceptance in the same sitting, where the sitting in which the offer was given is the same sitting in which the acceptance took place. This is if the two contracting parties are present together. If the two parties are in two different countries and one of them writes a letter to the other with an offer of marriage and the recipient of the letter accepts, then the marriage has been contracted. However, in such a situation it is stipulated that she reads or lets someone read the letter out to two witnesses who are made to hear its wording. Or she should say to them so-and-so person has sent me a letter in which He has proposed to me and calls upon them in the same sitting to bear witness that she has given herself in marriage to Him.

Nikâhın akdedilmesinin ikinci şartı, nikâh akdinin iki tarafının her birinin karşı tarafın ifadesini duyması ve bu ifadeyle nikâh akdetmek istediğini anlamasıdır. Eğer biri, ya duymadığı ya da anlamadığı için bunu bilmiyorsa, nikâh geçerli olmaz. Örneğin, bir erkek bir kadına Fransızca "Seninle kendimi evlendirdim" anlamındaki ifadeyi söyletir, kadın bu dili anlamadığı hâlde söylediklerinin amacının nikâh akdi olduğunu bilmeden ifadeyi tekrarlar ve erkek de sonradan bunu kabul ederse, nikâh geçerli olmaz. Ancak kadın söylediklerinin amacının nikâh akdi olduğunu biliyorsa, nikâh geçerli olur.

The second condition for the contracting of marriage is that each of the two contracting parties should hear the statement of the other and understand it to mean that He wants to contract the marriage with this statement. If He did not know, either because He did not hear or did not understand, the marriage will not be valid. For example if a man dictated to a woman the meaning of 'I have married you to myself in French', whilst she did not understand the language, and she repeated the expression without knowing that the purpose of what she said was the contract of marriage, and the man subsequently accepted it, then the marriage will not be valid. If however she knew that the purpose of what she had said was a contract of marriage, then the marriage would be valid.

Üçüncü şart, kabulün icaba itiraz etmemesidir; bu itiraz icabın tamamına olsun ya da bir kısmına olsun fark etmez.

The third condition is that the acceptance should not object to the offer, whether the objection is to the whole offer or part of it.

Dördüncü şart, Şeriat'in evlilik akdinin taraflarından birinin diğerine evlenmesine izin vermiş olmasıdır; örneğin kadın Müslüman ya da Kitap Ehli'nden olur ve erkek de Müslüman olur, başka bir durum söz konusu olmaz.

The fourth condition is that the Shari’ah has allowed the marriage of one contracting party to the other, like if the woman is a Muslim or from the people of the Book and the man is a Muslim and nothing else.

Bu şartlar yerine gelirse akit geçerli olur ve evlilik sahih olur. Şartlardan herhangi biri yerine gelmezse evlilik gerçekleşmez; temelinden batıl olur. Evlilik akdedilirken, evliliğin sahih olması için sıhhat şartlarını sağlaması gerekir ve bunlar şunlardır:

If the contract meets these four conditions then the marriage will be valid. If any of the conditions are not met, the marriage will not come into effect. It will be void from its very basis. When the marriage is contracted, it must, in order for the marriage to be correct, satisfy the conditions of correctness which are the following three:

Birinci şart, kadının nikâh akdine elverişli olmasıdır.

The First condition is that the woman should be suitable for the contract of marriage.

İkinci şart, kadının kendisini veya başkasını evlendirme hakkına sahip olmaması nedeniyle, velisi olmaksızın evliliğin geçerli olmayacağıdır. Benzer şekilde, kadının velisinden başka birini kendisini evlendirmesi için vekil kılma hakkı da yoktur. Eğer bunu yaparsa, evlilik geçerli olmaz.

The Second condition is that the marriage will not be correct without a guardian since the woman does not possess the right to give herself or give others in marriage. Similarly, she does not have the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage. If she does this, the marriage will not be correct.

Üçüncü şart, birbirine karşılık veren iki Müslüman şahittir; bu şahitler akıllı ve bulûğ çağına ermiş olmalı, iki akdin tarafının sözlerini işitmeli ve icap ile kabul ifadelerinin amacının evlilik akdi yapmak olduğunu anlamalıdır. Akit bu şartları karşıladığında sahih olur. Bu şartlardan herhangi biri eksik olursa, evlilik fasit olur. Bununla birlikte, nikâh akdinin yazılı olması ya da resmî bir belge olarak tescil edilmesi şart koşulmamıştır. Bir erkek ile bir kadın arasında, sözlü ya da yazılı olarak, tüm şartları karşılayan icap ve kabulün gerçekleşmesi yeterlidir; bu durumda nikâh akdi, yazıya geçirilmiş olsun ya da olmasın, sahih olur. Icap ve kabul olmadan evliliğin tamamlanmamasına gelince, bunun sebebi nikâhın, doğası gereği, iki taraf arasında yapılan bir akit olmasıdır.

The third condition is the presence of two sane, mature Muslim witnesses who hear the statements of the two contracting parties and understand that the purpose of the offer and acceptance statements is to contract in marriage. When the contract satisfies these conditions it will be correct. If any of these conditions are lacking, the marriage will be improper (Fasid). However, it is not stipulated that the marriage contract be in writing or be registered as a document. The mere occurrence of the offer and acceptance from a man and a woman, whether verbally or in writing, which satisfies all the conditions, will ensure that the marriage contract is correct regardless of whether it was written down or not. As for the marriage not being complete without the offer and acceptance, this is because it is a contract, by its very nature, between two parties.

Akdin gerçek şu ki, sözleşme icap ve kabul olmadan tamamlanmış olmaz ve sözleşme sayılmaz. Icap lafzının nikâh veya evlilik lafzı olması şartına gelince, bu, nassın bunu zikretmiş olmasından dolayıdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

The reality of the contract is that it will not be complete without the offer and acceptance, neither will it be considered to be a contract. As for the stipulation that the wording of the offer be that of marriage or matrimony, this is because the text has mentioned it. He (swt) said:

"Onu sana nikâhladık" [Ahzâb: 37] Allah (SWT) şöyle buyurdu:

“We gave her to you in marriage” [Al- Ahzab: 37] He (swt) said:

“Ve babalarınızın nikâh ettiği kadınlarla evlenmeyin” [En-Nisa: 22]. Ayrıca bu konuda Sahabe’nin icmâı (görüş birliği) gerçekleşmiştir. Ícâb ile kabulün aynı meclis içinde birleştirilmesi şartına gelince, bunun sebebi meclis hükmünün akdin durumu hakkında bir hüküm olmasıdır. Taraflar kabulden önce ayrılırlarsa, icâb batıl olur; çünkü kabulün artık bir anlamı kalmaz, zira icâbdan yüz çevirme ayrılmakla ifade edilmiş olur ve bu durumda kabul sayılmaz. Aynı şey, kabulü engelleyecek bir işle meşgul olurlarsa da geçerlidir; çünkü kabulden başka bir işle uğraşarak o da akdten yüz çevirmiş olur. Tarafların birbirini duymaları ve söylenenleri anlamaları, yani bu ifadeyle nikâhın kastedildiğini bilmeleri şartına gelince, kabulü icâba karşılık kılan budur. Çünkü icâb, taraflardan birinin diğerine, kabul beklenerek yaptığı bir tekliftir. Söyleneni anlamamışsa teklif gerçekleşmemiş olur ve bu teklifin kabulü de gerçekleşmemiş sayılır. Dolayısıyla bunun gerçekliği, ne icâb ne de kabul olmamasıdır. Kabulde icâba karşı itiraz bulunmamasına gelince, bu, kabulün icâbın bütününe onay anlamı taşımadıkça düzgün bir kabul sayılmamasındandır. Kabul farklılık içeriyorsa, icâbda belirtilenler üzerinde bir anlaşma sayılmaz ve böylece düzgün bir kabul kabul edilmez. Şeriatın taraflardan birinin diğerine evlenmesine izin vermesi şartına gelince, bunun sebebi, şeriatta bazı akitlerin yasaklanmış olması ve bunların yapılmasına izin verilmemesidir.

“And marry not women from whom your fathers married” [An- Nisa: 22] In addition the Ijma’a (consensus) of the Sahabah has taken place on this. As for the stipulation that the offer and acceptance be combined in the same sitting, this is because the ruling of the sitting is a ruling on the situation of the contract. If they part before the acceptance, the offer is void, since the acceptance has no meaning, because turning away from the offer has been expressed by departing, so it would not be considered an acceptance. The same goes if they engage themselves with something that suspends the acceptance, because He also turned away from the contract by being distracted from the acceptance. As for the condition that the contracting parties should hear each other and understand what is said i.e. know that what is meant is to contract the marriage according to this expression. This is since that is what makes the acceptance a response to the offer, because the offer is a proposal of one of the contracting parties to the other, awaiting an acceptance. If He did not understand what was said the proposal will not have taken place, and the acceptance of this proposal is also deemed not to have taken place. Therefore, its reality is that it is neither an offer nor an acceptance. As for the condition of the absence of objections in the acceptance to the offer, this is because it will not be considered a proper acceptance unless it indicated an approval of the whole offer. If the acceptance differed it will not be considered an agreement to what has been mentioned in the offer. Thus, it will not be considered a proper acceptance. As for the condition that the Shari’ah must give permission for one contracting party to marry the other, that is because prohibition of certain contracts can be found in the Shar’a and these are not allowed to be conducted.

Bu, nikâh akdinin sahihliğiyle ilgilidir. Akit, içinde Şer'î yasaklardan hiçbiri bulunmuyorsa tam (sahih) olur. Ancak akdin icrası sırasında belirli bir konuda konulmuş bir yasak ihlal edilirse, akit fasit olur, fakat batıl olmaz. Kadının akit için uygun olması şartına gelince, bunun sebebi Şâri'in bazı kadınlarla evlenmeyi yasaklamış ve bazı kadınların tek bir nikâh altında bir araya getirilmesini yasaklamış olmasıdır. Akit, nikâh için yasak olan bir kişi üzerine yapılmışsa, akit sahih olmaz. Velisiz nikâhın sahih olmamasına gelince, bu Ebû Musa'nın Peygamber ﷺ'den rivayet ettiğine göre: "Velisiz nikâh olmaz." hadisine dayanır. Kadının kendisini veya başkasını evlendirme hakkına sahip olmaması, velisinden başka birini kendisini evlendirmesi için vekil tayin etme hakkına da sahip olmaması ise, Âişe'nin Peygamber ﷺ'den rivayet ettiğine göre: "Velisinin izni olmadan evlenen her kadının nikâhı batıldır, nikâhı batıldır, nikâhı batıldır." hadisine ve yine Ebû Hureyre'nin rivayet ettiğine göre Peygamber ﷺ'in şöyle buyurduğu hadise dayanır: "Kadın başka bir kadını evlendirmez, kadın kendini de evlendirmez. Kendini kendisi evlendiren ancak zinakâr kadındır." İki Müslüman şahit şartına gelince, bunun sebebi Kur'an'ın, boşanmış kadını raci' boşanmadan sonra tekrar nikâha geri alırken iki Müslüman şahit bulunmasını şart koşmuş olmasıdır. Allah (SWT) şöyle buyurmuştur:

This is with regards to concluding the contract. As for its correctness, if the contract does not contain any Shar’a prohibitions then it will be complete. However, if a prohibition over a specific matter is violated in the execution of the contract, the contract will be improper (Fasid) but it will not be void. As for the stipulation that the woman should be suitable for the contract of marriage, this is because the Shar’a prohibited the marrying of certain women and prohibited the combining of some women in one marriage. If the contract was concluded over someone who is forbidden for contracting then the contract will not be correct (Sahih). As for the marriage not being correct without a guardian (Wali) this is due to what has been narrated by Abu Musa from the Prophet's (pbuh) saying: “There can be no marriage without a guardian (Wali).” As for the woman not possessing the right to give herself or give others away in marriage, nor possessing the right to delegate anyone other than her guardian to give her in marriage, this is due to what 'Aisha reported from the Prophet (pbuh) “Any woman who gets married without the permission of her guardian (Wali), her marriage will be void, her marriage will be void, her marriage will be void.” And also due to what Abu Hurayra has reported that the Prophet (pbuh) said: “A woman shall not give another woman in marriage, nor should a woman give herself in marriage. Indeed only the fornicatress shall give herself (unilaterally) in marriage”. As for the stipulation that there be two Muslim witnesses, this is because the Qur'an has stipulated that there be two Muslim witnesses in taking back the divorcee from a revocable divorce back into wedlock. He (swt) said:

“Bunun üzerine iddetlerini bitirdiklerinde, onları iyilikle tutun ya da iyilikle ayırın. Aranızdan adil iki kişiyi de şahit tutun” [At-Talâk: 2]. Boşanmadan sonra, nikâh akdinin devamı niteliğinde olan eşe dönüşün iki Müslüman şahit ile gerçekleşmesi şart koşulduğuna göre, nikâh akdinin başlatılması, yani nikâh akdinin kurulması, daha da önemli bir gerekçeyle iki şahit gerektirmelidir. Ayrıca nikâh akdi ile nikâh akdinin devamı tek bir konudur ve dolayısıyla aynı hüküm altındadırlar.

“Then when they are about to fulfil their term appointed, either take them back in good manner or part with them in a good manner. And take for witness two just persons of you” [At- Talaq: 2] Since the return to one's wife after divorce which is a continuance of the contract of marriage is stipulated to have two Muslim witnesses, then the initiation of matrimony, that is, the initiation of the contract of marriage, by greater reason, should be required to have two witnesses. Moreover, the contract of marriage and the continuation of the contract of marriage are one issue and therefore they are like the same rule.