İslami yaşam, Müslümanların genel işlerini yürüttükleri ve yaşadıkları, erkeklerin ve kadınların birbirinden ayrıldığı bir yaşam biçimidir; bu yaşam Kur'an ve Sünnet ile kurulmuştur. Erkekler, evler ve benzeri özel hayatta; pazarlar ve yollar gibi kamusal hayatta kadınlardan ayrılırlar. Bu yaşam tarzı, erkeği ayrı, kadını ayrı ve ikisini birlikte ele alan genel Ahkâm-ı Şer'iyye (ilahi hükümler) ile daha da pekiştirilmiştir. Ayrıca Kur'an'ın kadınlara kadın, erkeklere erkek olarak hitap etmesiyle de kurulmuştur; nitekim Allah'ın (SWT) şu sözü gibi:

Islamic life, in which Muslims live and conduct their general affairs where men and women are separated from each other, is established by the Qur'an and Sunnah. Men are separated from women in the private life, such as in the homes and the like, and in the public life, such as the markets and the roads. Such a style of life is further established by the overall Ahkam Shari'ah (divine rules) addressing the man separately, the woman separately, and both of them together. It is also established by the Qur'anic speech to women as women and men as men such as Allah's (swt) saying:

"Sadaka veren erkekler ve kadınlar, oruç tutan erkekler ve kadınlar, iffetlerini koruyan erkekler ve kadınlar, Allah'ı çokça zikreden erkekler ve kadınlar..." [Ahzab: 35] ve diğer ayetler. Bu tür ayrılmış bir yaşam tarzı, Peygamber ﷺ'in zamanından itibaren ve İslam'ın bütün dönemlerinde, toplu bir biçimde fiilî uygulama olarak da rivayet edilmiştir.

“The men and women who give charity and fasting men and women, and the men and women who guard their chastiity and the men and women who remember Allah much...” [Al- Ahzab: 35] and other verses. Such a segregated type of life is also reported as the actual practice in collective form since the days of the Prophet (pbuh) and throughout all the times of Islam.

Genel delillere baktığımızda, Şâri'nin kadının suçlarda şahitliğini kabul etmediğini fark ederiz; çünkü kadınlar suçların ağırlıklı olarak işlendiği yerlerde yaşamazlar. Kadını evinden çıktığında cilbab giymekle yükümlü kılmıştır. Kadının bütün vücudunu, el ve yüzü hariç, avret (örtülmesi gereken) kılmıştır. Kadının süslerini mahrem olmayan erkeklere göstermesini yasaklamıştır. Erkeklerin kadının özel yerlerine, hatta saçına bakmasını yasaklamıştır. Kadının, mahremi olmadan seyahat etmesini, hatta hac için bile, yasaklamıştır. Şâri' ayrıca izin almadan evlere girilmesini de yasaklamıştır. Şâri', erkeğe yaptığı gibi kadına da mescitte cemaatle namaz kılmayı, cuma namazına katılmayı veya cihada çıkmayı farz kılmamıştır. Ayrıca erkeğe rızık aramak için çalışmayı ve kazanmayı farz kıldığını, kadın için ise böyle bir yükümlülük getirmediğini görürüz. Yine Allah'ın Elçisi ﷺ erkekleri kadınlardan ayırmıştır; bu yüzden kadınların saflarını mescitte ve namazda erkeklerin saflarının arkasına yerleştirmiş ve erkeklerden önce mescitten çıkmalarını emretmiştir ki birbirlerinden ayrılmış olsunlar. Derslerinden birinde bir kadın, erkeklerin diğer günlere hâkim olması sebebiyle kendilerine özel bir gün tayin etmesini Ondan istemiştir.

As for the overall evidences, studying them leads us to notice that the Legislator did not accept the women's testimony in crimes, since women do not live where crimes predominantly take place. It obliged the woman to wear the Jilbab if she goes out of her home. It made the entire body of the woman as 'Awrah' (which must be covered) except her hands and face. It forbade her from revealing her charms to non-mahram men. It forbade men from looking at her private parts, even her hair. It forbade the woman from travelling, even to Hajj without her mahram. The Legislator also forbade people from entering homes without having permission. The Legislator did not oblige the woman to attend the Jamaah in the Masjid, Jummah, or to go for Jihad as it did for the man. We also find that it obliged the man, but not the woman, to strive and earn provision. Additionally, the Messenger of Allah (pbuh) separated men from women, so He made the womens' lines in the masjid and in Salah behind the mens' lines; and He commanded women to leave the Masjid before men, in order for them to be separated. In his classes, a woman asked Him to designate a special day for women since men dominated the other days.

Bu kurallar ve durumlar, başkalarıyla birlikte ele alındığında, İslami yaşam tarzının nasıl yaşandığını ve erkeklerin kadınlardan ayrı tutulduğu bir yaşam tarzı olduğunu bütünüyle göstermektedir. Bu ayrımın genel olduğunu, hem özel hayatı hem de kamusal hayatı kapsadığını da göstermektedir. Peygamber ﷺ zamanındaki İslami hayatta erkekler ve kadınlar hem özel hayatta hem de kamusal hayatta birbirinden ayrı tutuluyordu. Kanun Koyucu'nun izin verdiği istisnalar dışında, ister özel hayatta ister kamusal hayatta hiçbir istisna yapılmıyordu.

These rules and situations among many others show in their entirety, the manner in which the Islamic way of life is lived, and that it is one where men are separated from women. It also shows that this separation is general and includes the public as well as the private life. The Islamic life at the time of the Messenger (pbuh) had men and women separated from each other in both public and private life. No exceptions were made except those which the Legislator permitted, whether in private life or public life.

Şeriatın hükümlerini incelediğimizde, Kanun Koyucunun kadınlara alım satım yapmayı, şeyleri teslim edip almayı serbest kıldığını, kadın üzerine hac farz kıldığını, kadınlara cemaatle namaz için mescide gitme izni verdiğini, kafirlerle savaşmayı, malına sahip olup yatırım yapmayı ve kendisine serbest bırakılan diğer hususları mübah kıldığını görürüz. Kanun Koyucunun kadınlara izin verdiği veya farz kıldığı bu tür faaliyetler, bunları yerine getirmek için erkeklerle buluşmayı gerektirebilir; bu durumda böyle bir buluşma caizdir. Ancak bu, buluşmanın İslam'ın kurallarına uygun olması ve kadının yapmasına izin verilen faaliyetin gerektirdiği ölçüde olması şartına bağlıdır. Bunun örnekleri alım satım, kiralama, eğitim, tıbbi tedavi, tarım, sanayi vb.dir. Çünkü bu faaliyetlere izin veren veya bunları farz kılan delil, birlikte buluşmalarına da izin vermektedir. Ancak faaliyetler kadınların erkeklerle buluşmasını gerektirmiyorsa, örneğin mescide, çarşıya, aile ziyaretine, piknik yapmaya, yeme ve içme vb. amaçlarla sokakta yürümek gibi durumlarda erkek ve kadının buluşması caiz değildir. Çünkü erkek ve kadının ayrılmasına dair delil geneldir ve bu tür durumlarda buluşmaya izin veren bir delil yoktur. Bu faaliyetler de Kanun Koyucunun kadına yapmasına izin verdiği şeyi yerine getirmek için gerekli değildir. Dolayısıyla bu tür konularda buluşmak, kamusal hayatta yapılsa bile günahtır. Sonuç olarak, İslami hayatta erkek ve kadının ayrılması bir yükümlülüktür. Özel hayatta ayrılma, Kanun Koyucunun izin verdiği haller dışında tamamen olmalıdır. Kamusal hayata gelince, ayrılma esastır. Kanun Koyucunun kadınlara yapmalarını mübah, farz veya müstehap kıldığı ve aynı zamanda erkeklerle buluşmayı gerektiren şeyler dışında, erkek ve kadının kamusal hayatta buluşması caiz değildir; bu buluşma mescitteki gibi ayrılarak olsun, hac ve ticarette olduğu gibi karışarak olsun fark etmez.

Upon studying the rules of Islam we find that the Legislator permitted women to buy and sell, to hand over things and receive, obliged the Hajj upon her, allowed her to attend the Salah in Jamaah in the Masjid, to fight the Kuffar, to own and invest her wealth, besides other matters allowed to her. Such activities which the Legislator permitted or obliged the women to engage in, may require the meeting with men to accomplish them, then such a meeting is permitted. This is provided that the meeting is within the rules of Islam and required by the activity which she is permitted to perform. Examples for this are buying and selling, renting, education, medical treatment, farming, industry, etc. This is because the evidence, which allows or obliges such activities, includes the permission for them to meet together. However, if the activities do not require the women to meet with men, such as walking in the street to go to the Masjid, to the market, to visit the family, going to a picnic, or eating and drinking, etc, then it is not allowed for men and women to meet. This is because the evidence for the separation of men and women is general, and there is no evidence to permit meeting in such cases. These activities are not also required to fulfil that which the Legislator permitted the woman to do. Therefore, meeting for such matters is sinful even if done in public life. Consequently, separation of men and women in the Islamic life is an obligation. Separation in the private life must be complete except the cases allowed by the Legislator. As for public life, separation is the norm. It is not allowed for men and women to meet in public life except for that which the Legislator allowed, obliged or recommended for women to do, and, at the same time, it requires meeting with men; whether this meeting is with separation such as in the Masjid or with mixing such as in Hajj and trading.