Ular dalil sifatida "yomon hukmdorlar" haqidagi hadisni keltiradilar, unda Rasululloh ﷺ ularni, agar ular Allohning hukmini o'rnatmasalar, qurol bilan qarshi chiqishga amr qilganlar.

They cite as evidence the hadith of “evil rulers” whom the Messenger 􀁕 has ordered to challenge with arms if they did not establish the rule of Allah 􀀬.

Ushbu tushunchaga, uning tarafdorlari bilan bu masalada fikrimiz boshqacha bo‘lsa-da, hurmat bilan qaraymiz; biz aytamizki, hukmning manoti (hukm nozil bo‘lgan voqelik, ya’ni uni davolash uchun nozil qilingan haqiqat) tekshirilganda, to‘g‘ri tushuncha ochiladi. Hadis hokimni, ya’ni dor al-Islomdagi imomni nazarda tutadi, unga shar’iy bay’at berilgan. Shunday qilib, u musulmonlarning bay’ati bilan imom bo‘lgan. Bu imom boshqargan yer dor al-Islom edi, ya’ni u Islom bilan boshqarilar va uning xavfsizligi musulmonlar qo‘lida edi. Bunday holatda musulmonlarga unga itoat qilish buyurilgan. Agar hokim Alloh ﷻ nozil qilgan narsalar doirasidan chiqib, kufr qonunlar bilan ochiqdan-ochiq hukm qila boshlasa, hatto bu bitta hukm bo‘lib, unda hech bo‘lmaganda shubhali dalilning o‘zi bo‘lmasa ham, musulmonlarga uni qurol bilan ag‘darish buyurilgan. Muhokama mavzusi bo‘lgan quyidagi hadis ma’nosini mulohaza qiling, shunda bu aniq bo‘ladi. Uni ‘Avf ibn Molik al-Ashja‘iy rivoyat qilgan, u shunday degan: “Men Alloh Rasulini ﷺ shunday deganini eshitdim: ‘Sizning eng yaxshi yetakchilaringiz — sevadigan va sizni sevadigan, siz ular uchun duo qiladigan va ular siz uchun duo qiladigan kishilardir. Eng yomon yetakchilaringiz esa — la’nat qiladigan va sizni la’nat qiladigan kishilardir.’ Ular dedilar: ‘Ya’ni biz ularga qarshi urushmaymizmi?’ U zot ﷺ dedilar: ‘Yo‘q, to ular orangizda namozni qoim qilar ekanlar.’” [Muslim rivoyati]. Namozni qoim qilish deganda nazarda tutilgan narsa, “baab tasmiyatul kul bi ismil juz’a” (butunni uning bir qismi nomi bilan atash) usuli bo‘yicha shar’iy qoidalarni qo‘llashdir.