سیستم آموزشی در دولت خلافت، مجموعهٔ احکام شرعی و قواعد اداری مربوط به برنامهٔ درسی آموزش است. احکام شرعی مربوط به آموزش از عقیدهٔ اسلامی سرچشمه می‌گیرند و دلایل شرعی دارند، مانند موضوعات مورد مطالعه و جدا کردن دانش‌آموزان پسر از دانش‌آموزان دختر. اما قواعد اداری مربوط به آموزش، شیوه‌ها و روش‌های مجازی هستند که حاکم صاحب‌اختیار برای اجرای این سیستم و دستیابی به اهدافش مفید می‌داند. آنها اموری دنیوی‌اند که با توجه به آنچه برای اجرای احکام شرعی مربوط به آموزش و نیازهای اساسی امت مناسب‌تر به نظر می‌رسد، قابل توسعه و تغییرند. به همین ترتیب، می‌توان آنها را از تجربه‌ها، تخصص‌ها و پژوهش‌های مجاز سایر ملت‌ها اقتباس کرد.

The education system in the Khilafah State is composed of the totality of the Shari’ah rules and administrative canons related to the education curriculum. The Shari’ah rules related to education emanate from the Islamic ‘aqeedah and they have Shari’ah evidences, such as the subjects of study and separating between male and female students. As for the administrative canons related to education, they are the permitted means and styles which the ruler in authority considers beneficial in implementing the system and achieving its goals. They are worldly matters susceptible to development and change according to what appears most suitable to implement the Shari’ah rules related to education and the Ummah’s basic needs. Likewise they can be adopted from the experiments, expertise and permitted research of other nations.

این نظام متشکل از احکام شرعی و قوانین اداری، به دستگاهی جایگزین نیازمند است که توانایی تحقق اهداف اساسی آموزش در دولت خلافت را داشته باشد، یعنی ساختن شخصیت اسلامی. این دستگاه بر نظارت، سازماندهی و حسابرسی همه جنبه‌های آموزش نظارت می‌کند، از جمله تعیین برنامه درسی، گزینش معلمان واجد شرایط، پیگیری پیشرفت و پیشرفت یادگیری دانش‌آموزان، و تأمین آزمایشگاه‌ها و ابزارهای آموزشی لازم برای مدارس، مؤسسات و دانشگاه‌ها.

This system of Shari’ah rules and adminstrative canons requires an alternative apparatus with the competence to achieve the basic objectives of education in the Khilafah State, namely building the Islamic personality. This apparatus oversees the supervision, organisation and accounting of all aspects of education with respect to setting the curriculum, selecting qualified teachers, tracking the advancement and progress of students’ learning, and supplying schools, institutes and universities with the required laboratories and necessary educational tools.

اکنون بیشتر مواد «سیاست آموزشی» را از «مقدمهٔ قانون اساسی» (مقدمة الدستور) ارائه می‌کنیم که پیش‌نویس قانون اساسی دولت اسلامی است.

We now present most of the articles of the “Education Policy” from “The Introduction of the Constitution” (Muqaddimat Ad-Dustoor) which is the draft constitution of the Islamic State.

عقیدهٔ اسلامی پایهای است که سیاست آموزشی بر آن بنا شده است. برنامهٔ درسی و روشهای تدریس همگی چنان طراحی شدهاند که از انحراف از این پایه جلوگیری کنند.

The Islamic creed constitutes the basis upon which the education policy is built. The curriculum and methods of teaching are all designed to prevent a departure from this basis.

هدف آموزش، شکل‌دادن به شخصیت اسلامی در اندیشه و رفتار است. بنابراین، همه دروس برنامه‌ی درسی باید بر همین اساس انتخاب شوند.

The purpose of education is to form the Islamic personality in thought and behaviour. Therefore all subjects in the curriculum must be chosen on this basis.

هدف آموزش، پرورش شخصیت اسلامی و فراهم آوردن علم و دانشی است که به امور زندگی مربوط می‌شود. روش‌های تدریس برای رسیدن به این هدف تعیین می‌شوند؛ و هر روشی که به غیر از این هدف منجر شود، منع می‌گردد.

The goal of education is to produce the Islamic personality and to provide people with the science and knowledge related to life’s affairs. Teaching methods are established to achieve this goal; any method that leads to other than this goal is prevented.

در آموزش باید میان علوم تجربی از یک سو و آنچه با آن‌ها مرتبط است، مانند ریاضیات، و علوم فرهنگی از سوی دیگر تمایز قائل شد. علوم تجربی و آنچه با آن‌ها مرتبط است بر اساس نیاز آموزش داده می‌شوند و به هیچ مرحله‌ای از تحصیل محدود نمی‌شوند. اما علوم فرهنگی در مقطع ابتدایی و پیش از مقطع متوسطه، طبق سیاستی مشخص آموزش داده می‌شوند که با اندیشه‌ها و احکام اسلامی در تضاد نباشد. در آموزش عالی، این علوم فرهنگی مانند سایر علوم مطالعه می‌شوند، به شرط آنکه به انحراف از سیاست و هدف اعلام‌شده آموزش نینجامند.

A distinction must be drawn in education between the empirical sciences on the one hand and all that is related to them such as mathematics, and the cultural sciences on the other. The empirical sciences, and all that is related to them, are taught according to need and are not restricted to any stage of education. As for the cultural sciences, they are taught at the primary level before the secondary level according to a specific policy that does not contradict Islamic thoughts and rules. In higher education, these cultural sciences are studied like other sciences provided they do not lead to a departure from the stated policy and goal of education.

باید فرهنگ اسلامی در همه سطوح آموزشی تدریس شود. در آموزش عالی نیز باید به رشته‌های گوناگون علوم اسلامی، گروه‌های آموزشی اختصاص داده شود، همان‌گونه که برای پزشکی، مهندسی، فیزیک و دیگر رشته‌ها انجام می‌شود.

The Islamic culture must be taught at all levels of education. In higher education, departments should be assigned to the various Islamic disciplines as will be done with medicine, engineering, physics etc.

هنرها و صنایع دستی ممکن است با علم مرتبط باشند، مانند هنرها و صنایع دستی تجارت، ناوبری و کشاورزی. در چنین مواردی، بدون محدودیت یا شرط مورد مطالعه قرار می‌گیرند. اما گاهی هنرها و صنایع دستی با فرهنگ پیوند می‌خورند، زمانی که تحت تأثیر دیدگاهی خاص نسبت به زندگی قرار دارند، مانند عکاسی یا مجسمه‌سازی. اگر این دیدگاه نسبت به زندگی با دیدگاه اسلامی نسبت به زندگی در تضاد باشد، چنین هنرها و صنایعی پذیرفته نمی‌شوند.

Arts and crafts may be related to science, such as commerce, navigation and agriculture arts and crafts. In such cases, they are studied without restriction or conditions. Sometimes, however, arts and crafts are connected to culture when influenced by a particular viewpoint of life, such as photography or sculpture. If this viewpoint of life contradicts the Islamic viewpoint of life, such arts and crafts are not adopted.

برنامه درسی دولت یکی است. هیچ برنامه درسی غیر از برنامه درسی دولت تدریس نمی‌شود. مدارس خصوصی تا زمانی مجاز هستند که برنامه درسی دولت را بپذیرند، بر اساس سیاست آموزشی دولت تأسیس شوند و هدف آموزشی تعیین‌شده از سوی دولت را محقق سازند. تدریس در چنین مدارسی نباید میان پسران و دختران، چه برای دانش‌آموزان و چه برای معلمان، مخلوط باشد؛ و این مدارس نباید مختص به یک دین، مذهب، نژاد یا رنگ خاص باشند.

The State’s curriculum is one. No curriculum other than that of the State is allowed to be taught. Private schools are allowed as long as they adopt the State’s curriculum and establish themselves on the State’s educational policy and accomplish the goal of education set by the State. Teaching in such schools should not be mixed between males and females, whether for students or teachers; and they should not be specific for a certain deen, madhab, race or colour.

بر دولت واجب است که به هر فرد، چه مرد و چه زن، آن چیزهایی را که برای جریان اصلی زندگی ضروری است بیاموزد. این امر باید الزامی باشد و در سطوح ابتدایی و متوسطه آموزش به صورت رایگان فراهم شود. دولت باید تا حد توان خود زمینه را فراهم کند تا همگان بتوانند تحصیلات عالی را بدون پرداخت هزینه ادامه دهند.

It is an obligation upon the State to teach every individual, male or female, those things that are necessary for the mainstream of life. This should be obligatory and provided freely in the primary and secondary levels of education. The State should, to the best of its ability, provide the opportunity for everyone to continue higher education free of charge.

دولت، فراتر از مدارس و دانشگاه‌ها، کتابخانه‌ها و آزمایشگاه‌ها و همهٔ ابزارهای دانش را فراهم می‌کند تا کسانی که می‌خواهند پژوهش‌های خود را در رشته‌های گوناگون دانش ادامه دهند، از جمله فقه، حدیث و تفسیر قرآن، اندیشه (فکر)، پزشکی، مهندسی و شیمی، اختراعات، اکتشافات و جز آن، بتوانند این کار را انجام دهند. این کار به این منظور انجام می‌شود که در امت، شمار فراوانی مجتهد، دانشمندان برجسته و مخترعان پدید آید.

The State provides libraries and laboratories and all means of knowledge outside schools and universities, to enable those who want to continue their research in the various fields of knowledge, like fiqh, Hadith and tafseer of Qur’an, thought (fikr), medicine, engineering and chemistry, inventions, discoveries, etc. This is done to create in the Ummah an abundance of mujtahideen, outstanding scientists and inventors.