عقیدهٔ اسلامی پایهٔ زندگی مسلمان است. این عقیده تنها پایهٔ دولت خلافت است، به گونه‌ای که هیچ چیز در ذات دولت، نهادها، کارکردها یا هر آنچه به آن مربوط است، جز بر اساس عقیدهٔ اسلامی نمی‌تواند تحقق یابد.

The Islamic ‘aqeedah is the basis of the Muslim’s life. It is the exclusive basis of the Khilafah State such that nothing in the State’s entity, agencies, actions or anything related to it can take place except based upon the Islamic ‘aqeedah.

بر این اساس، عقیدهٔ اسلامی پایهٔ هر دانشی است که دانشجو در دولت خلافت فرا می‌گیرد، چه آن دانش از نوعی باشد که باید از عقیدهٔ اسلامی سرچشمه بگیرد، مانند اندیشه‌های عقیدتی و احکام شریعت، و چه دانشی باشد که باید بر پایهٔ عقیدهٔ اسلامی بنا شود، مانند تاریخ و علوم. بنا کردن آن بر عقیدهٔ اسلامی بدین معناست که عقیدهٔ اسلامی معیار آن می‌شود، به گونه‌ای که مسلمان آنچه را با عقیدهٔ اسلامی در تضاد باشد رد و انکار می‌کند، و آنچه را با آن در تضاد نباشد می‌تواند بپذیرد. عقیدهٔ اسلامی تنها معیار مسلمان در عقیده و عمل است و معیار پذیرش و رد است. مطالعهٔ عقاید دیگر و دانش‌هایی که با اسلام در تضادند و با اندیشه‌های آن مخالفت دارند منع نشده است، به شرط آنکه این مطالعه برای رد آنها و اتخاذ موضع شریعت نسبت به آنها انجام شود.

Accordingly, the Islamic ‘aqeedah is the basis of every knowledge that the student studies in the Khilafah State whether such knowledge is of the type that must emanate from the Islamic ‘aqeedah such as thoughts of the ‘aqeedah and Shari’ah rules, or knowledge that must be built upon the Islamic ‘aqeedah e.g. history and sciences. Building it upon the Islamic ‘aqeedah means that the Islamic ‘aqeedah becomes its criterion such that the Muslim rejects and denies that which contradicts the Islamic ‘aqeedah while being allowed to adopt that which does not contradict it. The Islamic ‘aqeedah is the Muslim’s sole criterion in creed and action, and it is the criterion for adoption and rejection. Studying other creeds and knowledge that contradict Islam and oppose its thoughts is not prevented provided this is done to refute them and adopt the Shari’ah position towards them.

موضوعات تعلیمی دو نوع هستند: یا دانش علمی برای پرورش عقل است، به گونه‌ای که انسان با آن درباره واقعیت و ویژگی‌های گفته‌ها، کارها و چیزها، و همچنین سازگاری آن‌ها با فطرت انسانی داوری می‌کند، مانند شیمی، فیزیک، ستاره‌شناسی، ریاضیات و دیگر علوم تجربی. این دانش تأثیر مستقیمی در ساختن شخصیت ندارد. یا دانش شرعی درباره همین گفته‌ها، کارها و چیزها است، به منظور بیان حکم شرعی مربوط به تکلیف (اعم از واجب، مندوب، مباح، مکروه یا حرام) یا به مربوط به احوال و شرایط (اعم از اینکه سبب، شرط یا مانع باشد، رخصت یا عزیمت، و صحیح، باطل یا فاسد بودن). چنین دانشی شخصیت اسلامی را شکل می‌دهد. اگر این احکام شرعی با هدف مسلمان از پذیرش موضع شرع نسبت به چیزها، کارها و گفته‌ها پیوند یابد، از جهت میل یا عدم میل به آن‌ها، و همچنین پذیرش یا رد آن‌ها هنگام انجام کارها برای ارضای غرایز و نیازهای جسمانی‌اش، آنگاه نفسیه اسلامی را پدید می‌آورد. شخصیت اسلامی از ترکیب عقلیه اسلامی و نفسیه اسلامی تشکیل می‌شود. این شخصیتی است که عقیده اسلامی را مبنای اندیشه و گرایش‌های خود قرار می‌دهد.

Teaching subjects are one of two types: Either scientific knowledge to develop the intellect such that man uses it to judge upon the reality and attributes of statements, actions and things as well as their conformity with man’s innate nature e.g. chemistry, physics, astronomy, mathematics and other empirical sciences. This knowledge has no direct effect in building the personality. Or Shari’ah knowledge regarding these statements, actions and things in order to demonstrate the Shari’ah rule related either to accountability (whether obligatory (waajib), recommended (mandoub), permissible (mubah), disliked (makruh) or forbidden (haram)) or circumstances (whether it is the cause (sabab), condition (shart) or preventor (mani’), dispensation (rukhsa) or normative rule (‘azeemah), its being correct (saheeh), void (baatil) or corrupt (faasid)). Such knowledge forms the Islamic personality. If these Shari’ah rules are linked to the goal of the Muslim adopting the Shari’ah position upon things, actions and statements with respect to inclining towards them or not, as well as adoption or rejection when performing actions in order to satisfy his instincts and organic needs, they form the Islamic disposition (nafsiyyah). The Islamic personality is composed of the Islamic mentality together with the Islamic disposition. It is a personality that takes the Islamic ‘Aqeedah as the basis of its thinking and inclinations.

اسلام از مسلمان می‌خواهد که در آفرینش جهان، انسان و زندگی بیندیشد. برای نمونه، الله تعالیٰ می‌فرماید:

Islam requested the Muslim to reflect upon the creation of the universe, man and life. For example, Allah ta’ala said:

﴿وَيَتَفَكَّرُونَ فِي خَلْقِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ﴾ «و در آفرینش آسمان‌ها و زمین می‌اندیشند» [آل عمران: ۱۹۱].

﴿وَيَ تَ فَكَّرُونَ يفِ خَلْيق السَّمَاوَا ي ت وَالأَرْض﴾ “and give thought to the creation of the heavens and the earth” [Al-i-Imran: 191].

الف) زبان عربی: خواندن، نوشتن، دستور زبان، صرف، بلاغت، متون ادبی، فرهنگ‌های لغت زبانی (معاجم)، و موارد دیگر

a) Arabic Language: Reading, Writing, Grammar, Morphology (sarf), Eloquence (balaagha), literature texts, linguistic dictionaries (ma’ajim), etc.

ب) فرهنگ اسلامی: قرآن کریم، عقیده، فقه، سنت نبوی، تفسیر، سیره، تاریخ اسلام، اندیشه‌های دعوت اسلامی (دعوت) و غیره

b) Islamic Culture: The Noble Qur’an, ‘Aqeedah, Fiqh, Prophetic Sunnah, Tafseer, Seerah, Islamic History, Thoughts of the Islamic Call (Da’wah), etc.

ج) علوم، دانش‌ها و مهارت‌ها: ریاضیات، فیزیک، شیمی، رایانه، کشاورزی، صنعت، بازرگانی، آموزش نظامی و مانند آن

c) Sciences, Knowledge and Skills: Mathematics, Physics, Chemistry, Computing, Agriculture, Industry, Commerce, Military Training, etc.

یادگیری زبان عربی بر هر مسلمانی واجب شرعی است، زیرا زبان اسلام و قرآن است. این زبان عنصری اساسی از اعجاز قرآن است و قرآن بدون آن قرآن نمی‌بود. افزون بر این، ما از راه تلفظ آن خداوند را عبادت می‌کنیم. اجتهاد بدون آن ممکن نیست، زیرا خداوند متون شرعی را با واژگان آن نازل کرده است. از این رو، واجب است که زبان عربی زبان انحصاری دولت خلافت گردد، و همچنین تنها زبان آموزش (در تعلیم و تربیت) در دولت خلافت باشد. وجوب فراگیری آن از این قاعده برمی‌آید: «مقدمه واجب، واجب است.» بنابراین باید دقت شود که زبان عربی در همه دروس مدارس و آموزش عالی به‌طور مسلط به کار رود، به گونه‌ای که ظرف اندیشه‌ها و دانش‌ها، چه علمی و چه فرهنگی، گردد. برای آموختن و یاد دادن آن باید از شیوه‌های مؤثر و وسایل مناسب استفاده شود تا به‌طور مسلط به کار رود و برای همه شهروندان دولت، هم زبان گفتگو و هم ظرف اندیشه باشد.

Learning the Arabic language is a Shari’ah obligation upon every Muslim for it is the language of Islam as well as the Qur’an. It is an essential element of the Qur’an’s miracle; and the Qur’an would not be the Qur’an without it. Moreover, we worship Allah via its pronunciation. Ijtihad cannot take place without it since Allah revealed the Shari’ah texts using its words. Thus it is obligatory to make the Arabic language the exclusive language of the Khilafah State, as well as making it the sole language of instruction (in education) in the Khilafah State. The obligation to learn it comes from the principle: “The prerequisite of an obligation is an obligation.” Thus care must be taken to use the Arabic language proficiently in all school and higher education curriculum subjects such that it becomes the receptacle of thoughts and knowledge, whether scientific or cultural. Effective styles and appropriate means must be used to teach and learn it, in order to use it proficiently, and to make it both the language of discourse and the receptacle of thought for all the State’s citizens.

هدف از آموزش زبان عربی، توانمندسازی دانش‌آموز در فهم و بیان روان و بی‌نقص این زبان، از راه نوشتار، گفتار و سخن‌گفتن است. سپس تلاش برای ایجاد گرایش به ادبیات در او؛ زیرا این گرایش به ادبیات نه تنها به فهم متون شرعی و ادبی کمک می‌کند، بلکه در او شوق فراوانی برای افزایش تسلط بر علوم زبان عربی و همچنین فهم قرآن و سنت نیز پدید می‌آورد.

The goal of teaching the Arabic language is to establish the student’s ability to understand and flawlessly express Arabic via writing, speech and address. Then, it is to attempt to create an inclination to literature within him; since this inclination to literature not only assists in understanding the Shari’ah and literature texts; it also creates an eagerness within him to increase mastery of the Arabic language’s sciences, as well as understand the Qur’an and Sunnah.

در مورد سایر زبان‌ها، یادگیری آن‌ها فرض کفایه است که دولت از طریق تأسیس مؤسسات آموزش زبان‌های خارجی، که زبان‌هایی را که دولت برای حمل دعوت و رسیدگی به امور امت، مانند ترجمه و غیره، به آن‌ها نیاز دارد، آموزش می‌دهند، آن را انجام می‌دهد.

هنگام مطالعه‌ی عقیده‌ی اسلامی، توجه بر روی اندیشه‌های بنیادین عقیدتی متمرکز می‌شود که هر اندیشه‌ی اسلامی از آن‌ها سرچشمه می‌گیرد، چه آن اندیشه مربوط به عقیده باشد یا احکام (عمومی). عقیده‌ی اسلامی عبارت است از: ایمان به الله، فرشتگانش، کتاب‌هایش، پیامبرانش، روز آخرت، و قضا و قدر الهی که خیر و شر آن از جانب الله (سبحانه و تعالی) است.

When studying the Islamic ‘aqeedah, attention is focused upon the fundamental ‘aqeedah thoughts from which every Islamic thought emanates, whether such thought is of the ‘aqeedah or (general) rules. The Islamic ‘Aqeedah is: Belief (imaan) in Allah, His Angels, His Books, His Messengers, the Last Day and al-Qadha wa al-Qadr (Divine fate and destiny) the good and bad of which is from Allah (swt).

برنامه درسی، اندیشههای عقیدهی اسلامی را متناسب با سن دانشآموز تدریس میکند. بنابراین توجه دانشآموز به مطالعهی آفرینش یگانهی خداوند که پیرامون او را فراگرفته جلب میشود و ذهن جوان او را تحت تأثیر قرار میدهد تا در این آفرینش بیندیشد و به یقین به وجود آفریدگار، مدبّر (المدبّر) برسد، تا به سبب این نعمتها از طریق عبادت و اطاعت از او، خدا را ستایش و سپاس گوید. سپس برنامهی درسی در مراحل بعدی پیش میرود و براهین قطعی بر اندیشههای عقیدهی اسلامی را ارائه میدهد، چه عقلی و چه نقلی (خبری)، مانند برهان عقلی بر وجود خداوند، نبوت محمد ﷺ و اینکه قرآن از جانب خداوند است؛ و براهین نقلی بر وجود فرشتگان و روز قیامت. سپس بر اندیشهای تمرکز میکند که به عقیدهی قضا و قدر مربوط است و اثر ایمان به آنها بر عمل مسلمان، مانند پذیرش اصل علیت، و پس از آن دیگر اندیشههای عقیدتی مانند توکل بر خداوند و اینکه تنها خداوند بر مدت عمر (اَجَل) و روزی (رزق) فرمانروایی دارد.

The curriculum graduates in teaching the ‘aqeedah’s thoughts according to a student’s age. So the student’s attention is attracted to studying Allah’s unique creation surrounding him, influencing their young minds to ponder upon this unique creation to attain conviction in the existence of the Creator, the Director (Al-Mudabbir) in order to praise and thank Allah for this favours via worshipping and obeying Him. The curriculum then advances, in the following stages, to offering definitive proofs for the ‘aqeedah’s thoughts, whether intellectual or informative (naqliyy), like the rational proof of Allah’s existence, the Prophethood of Muhammad (Salla Allahu ‘alaihi wa sallam) and the Qur’an being from Allah; and the informative proofs for the existence of Angels and the Day of Judgement. Then, it focusses upon thought related to the ‘aqeedah of al-Qadha wa al-Qadr and the effect of believing in them upon the Muslim’s action like adopting the principle of causality, and then other ‘aqeedah thoughts such as Tawakul (depending) upon Allah, and that Allah Alone controls lifespan (ajal) and sustenance (rizq).

- حفظ و تلاوت: مدارس باید دورۀ پیش از بلوغ را بهره‌برداری کنند تا دانش‌آموزان بیشترین بخش ممکن از قرآن کریم را حفظ کنند. حفظ از دورۀ پیش‌دبستانی آغاز می‌شود، و دانش‌آموزانی را که حافظۀ قوی دارند، به بخش حفظ قرآن وابسته به مدرسه هدایت می‌کنند. مدرسه همچنین باید در بهبود تلاوت صحیح قرآن همراه با لحن و تجوید دانش‌آموزان کوشا باشد.

- Memorisation and Recitation: Schools must exploit the period before the age of puberty to make students memorise the greatest portion possible of the Noble Qur’an. Memorisation begins at the pre-school interval while directing students distinguished with strong memorization to the faculty of the Qur’an memorization section associated with the school. The school must also be keen to improve students’ proper recitation of the Qur’an together with its intonation (tajweed).

- تفسیر: طلاب به‌تدریج با قرآن آشنا می‌شوند. در مرحلهٔ نخست، آموزش معنای کلی آیات به همراه توضیح واژه‌های دشوار کافی است، و آیات مرتبط با احکام واجب بر طلاب، مانند نماز و وضو، نیز به آن‌ها پیوند داده می‌شود. سپس در مرحلهٔ بعد به تفسیر و آنچه آن را دربرمی‌گیرد پیش می‌روند، یعنی عقاید، احکام شرعی مربوط به عمل، اسباب نزول و نسخ.

- Tafseer: Students are taught to understand the Qur’an gradually. In the first stage, teaching the general meaning together with explaining the difficult words suffices, while linking the relevant ayat to the rules mandatory for students e.g. prayer, wudhu. Then progressing in the next stage to Tafseer and what it encompasses with respect to creeds, Shari’ah rules linked to action, circumstances of revelation and abrogation.

دانش‌آموز از همان آغاز ورود به مدرسه، سنت نبوی را از راه حفظ کردن و فهمیدن می‌آموزد. در ابتدا، احادیثی برگزیده می‌شوند که به ذهن کودکان نزدیک باشد و حفظ و فهم آن‌ها آسان باشد، مانند سخن پیامبر ﷺ:

The student studies the Prophetic Sunnah from his first joining school via memorisation and understanding. In the beginning, those ahadith close to children’s mind are chosen such that they are easy to memorise and understand e.g. his (SAW) saying:

«... بُنِيَ الإسلامُ على خمسٍ» ، «اسلام بر پنج پایه بنا شده است...» و

»... ، بني الإسلَم على خمس « “Islam is founded upon five (pillars)…” and:

« ... المسلم أخو المسلم » «“مسلمان برادر مسلمان است...”» سپس دانش‌آموز به حفظ و فهم احادیث و موقعیت‌های مرتبط با آن‌ها (مناسبات) ارتقا می‌یابد، به این صورت که احادیثی را برمی‌گزیند که با احکام شریعت ویژه گروه سنی او مرتبط است. برای نمونه، او پس از رسیدن به هفت سالگی، این سخن پیامبر ﷺ را حفظ می‌کند:

» ... المسلم أخو المسلم « “The Muslim is the brother of a Muslim…” Then the student graduates to memorising and understanding ahadith as well as their relevant situations (munaasabaat) by choosing those ahadith related to Shari’ah rules specific to the student’s age group. For instance, he memorises upon attaining seven years the Prophet’s (SAW) saying:

«... مُرُوا صِبْيانَكُمْ بِالصَّلاةِ لِسَبْعِ سِنِينَ» «فرزندانتان را در هفت سالگی به نماز فرمان دهید». و چون به بلوغ می‌رسد، این سخن پیامبر ﷺ را حفظ می‌کند:

»... مروا صبيانكم بالصلَة لسبع سنين « “Command your children to pray at seven years…” And upon attaining puberty, he memorises the Prophet’s (SAW) saying:

«... رفع القلم عن ثلاثة: عن الصبي حتى يبلغ» "قلم (یعنی تکلیف و مسئولیت) از سه گروه برداشته شده است: از کودک تا زمانی که به بلوغ برسد..."

،»... رفع القلم عن ثلَثة: عن الصبي حتى يبلغ « “The pen (i.e. accountability) is lifted from three (persons): The child until he matures…” and:

«... یَ أسماء، إن المرأة إذا بلغت المحيض» «ای اسماء، زن هنگامی که به سن حیض برسد...» در مراحل پیشرفته مدرسه، دانش‌آموزان سنت نبوی ﷺ را فرا می‌گیرند و احادیث را همراه با موقعیت مرتبط با آن‌ها، و همچنین همراه با احکام شریعتی که از آن‌ها استنباط شده‌اند، مورد مطالعه قرار می‌دهند.

»... يَ أسماء، إن المرأة إذا بلغت المحيض « “O Asma, when the woman attains menstruation…” At the advanced school stages, the students studies the Prophetic Sunnah while linking the ahadith to their relevant occasion, just as they are linked to the Shari’ah rules derived from them.

فقه از راه متون شریعت، یعنی قرآن و سنت، آموخته می‌شود. دانش‌آموز بر اساس سن خود، احکام شریعتی را که بر او واجب است فرا می‌گیرد، زیرا فقه چنین تعریف شده است: دانستنِ احکامِ عملیِ شریعت که از دلایل تفصیلیِ آن‌ها استنباط می‌شود. کودکان با احکام نماز، روزه و آداب رفتار با والدین و مردم آغاز می‌کنند، بی‌آنکه به احکامی بپردازند که در سنِ بلوغ لازم می‌شود، مانند احکام جنابت، غسل، حیض و نفاس که نزدیک به زمان بلوغ آموزش داده می‌شوند. همچنین، تمرکز بر احکامی است که به اخلاق مربوط می‌شود، مانند وفاداری، امانت‌داری و شجاعت در گفتنِ حق. سپس، مرحله‌ی مطالعه‌ی فقه به‌صورت کلی‌تر پیش می‌رود، مانند جهاد و امامت و احکام آن‌ها، همراه با آموختن برخی از قواعد فقهی، مانند: «لا ضرر و لا ضرار»، «هر شبهه‌ای حدود را ساقط می‌کند» و «مقدمه‌ی واجب، واجب است».

Fiqh is studied via the Shari’ah texts of the Qur’an and Sunnah. The student learns the Shari’ah rules obliged on him according to his age, since Fiqh is defined as: Knowledge of the practical Shari’ah rules derived from their detailed evidences. Children begin with the rules of prayer, fasting, etiquette of dealing with parents and people without exploring the rules required at the age of puberty e.g. rules of major ritual impurity (janabah), major ritual wash (ghusl), menstruation and childbirth which are taught at a time close to the stage of puberty. Likewise, the focus is upon rules related to morals such as loyalty, trustworthiness, boldness in speaking the truth. Then, it progresses to studying Fiqh in a general manner such as jihad and leadership and their rules together with studying some of the Fiqh principles e.g. the principle(s): “No (inflicting) harm or being harmed”, “Any doubt will avert the hudood” and “The prerequisite of an obligation is an obligation.”

کودک از نخستین روزی که به مدرسه می‌پیوندد، مطالعهٔ سیرهٔ نبوی را آغاز می‌کند و این مطالعه به‌تدریج و با گسترش یافتن، پیشرفت می‌کند. دانش‌آموز در نخستین دوره (مرحلهٔ نخست)، کل زندگی پیامبر ﷺ را به‌طور خلاصه مطالعه می‌کند، از تولد تا وفات. همین موضوع در مراحل بعدی و متناسب با سن دانش‌آموز، به شکلی گسترده‌تر و عمیق‌تر بازبینی می‌شود، به‌گونه‌ای که دانش‌آموز پس از اتمام سه مرحلهٔ مدرسه، سیرهٔ نبوی را به‌تفصیل همراه با فقه و احکام مستنبط از آن به پایان می‌رساند. باید توجه ویژه‌ای به احکام تبلیغ دعوت، برپایی دولت و گسترش اسلام معطوف شود.

The child begins studying the Prophetic Seerah from his first joining school with such study graduating in terms of expansion. The student studies the whole life of the Prophet (SAW) in summary, from his birth to death in the first course (first stage). The same is reviewed in an expansive and deeper form according to the student’s age, such that the student completes studying the Prophetic Seerah in detail together with its Fiqh and derived rules upon completing the three school stages. Focus must be paid upon the rules of carrying the Da’wah, and establishing the State and spreading Islam.

دانشجو این موضوع را متناسب با سن خود مطالعه می‌کند، همان‌گونه که سیره و فقه را مطالعه می‌کند. باید توجه ویژه‌ای به مطالعه‌ی مواقف شجاعانه‌ی شخصیت‌های اسلامی شود، مانند صحابه، تابعین، و فرمانروایان و عالمانی که پس از آنان آمدند؛ برای نمونه، مواضعی که ابوبکر در دفاع از پیامبر ﷺ و در جنگ‌های ارتداد اتخاذ کرد، و مواضع عمر در هجرتش، عثمان در بخشندگی بی‌دریغ، علی در شجاعت، بلال در صبر و پایداری، عمر بن عبدالعزیز در برپایی عدالت، معتصم بالله در پاسداشت حرمت، صلاح‌الدین در جنگ‌هایش (با صلیبیون)، سلطان عبدالحمید دوم در حمایت از فلسطین، قاضی شریح در داوری به عدل، امام شافعی در فقه، احمد بن حنبل در شجاعت، و خالد بن ولید در فرمانبرداری، و مواضعی از این دست. این کار به منظور تثبیت مفاهیم اسلامی درباره‌ی زندگی انجام می‌شود.

The student studies this according to what suits his age just like his study of the Seerah and Fiqh. Focus must be paid upon studying the bold attitudes (mawaqif) of Islamic personalities like the Sahabah, Tabi’in and the rulers and scholars who came after them e.g. the attitudes adopted by Abu Bakr in defending the Messenger (SAW) and during the apostasy wars, and Umar during his Hijrah, Uthman in his liberal generosity, Ali in bravery, Bilal in patience and endurance, Umar bin Abdulaziz in upholding justice, Mu’tasim Billah in the sense of upholding honour, Salahuddin during his wars (against the Crusaders), Sultan Abdulhamid II in protecting Palestine, Qadhi Shurayh in judging with justice, As-Shafi’i in Fiqh, Ahmad bin Hanbal in boldness, Khalid bin Walid in obedience and similar attitudes. This is done to consolidate the Islamic concepts about life.

تاریخ سایر ملتها و قومها تنها برای عبرت گرفتن از درسهایش در مرحله سوم مدرسه و همچنین در برخی دانشکدههای دانشگاه مطالعه میشود، تا روحیات و طرز فکر دیگر مردمان و ملتها درک شود و بتوان با آنان تعامل کرد و دعوت [اسلامی] را به ایشان رساند.

The history of other nations and peoples is studied merely to take heed of their lessons during the third school stage as well as in some university faculties, in order to understand the mentalities of other peoples and nations so as to interact with, and carry the Da’wah to them.