تلاش‌های کشورهای اروپایی، به‌ویژه بریتانیا، فرانسه و روسیه، برای از میان برداشتن دولت خلافت ادامه یافت. با این حال، این تلاش‌ها عمدتاً بر ضربه زدن به دولت از پشت متمرکز بود، از طریق جنگ‌ها، ارتش‌ها و نبردهای سازمان‌یافته؛ اما این تلاش‌ها ناکام ماند. این ناکامی صرفاً ناشی از توان دفاعی خلیفه نبود، بلکه عمدتاً به وضعیت بین‌المللی و به اختلاف‌ها بر سر تقسیم غنایم میان این دولت‌ها بازمی‌گشت.

The attempts of the European countries, especially Britain, France and Russia to remove the Khilafah State from existence continued. However, their attempts were mainly focused at striking the State from the back, through organised wars, armies and battles - but these failed. This failure was not exclusively due to the defensive capabilities of the Khaleefah, but primarily due to the international situation and due to differences over the sharing of spoils amongst these states.

در مورد تلاش‌هایی که دولت‌های اروپایی در اروپا انجام دادند، عمدتاً در صربستان، مجارستان، بلغارستان، یونان و جاهای دیگر، این تلاش‌ها موفق شد، زیرا کشورهای اروپایی با برانگیختن شوونیسم ملی‌گرایانه و گرایش‌های جداطلبانه پیش رفتند که آن را استقلال نامیدند.

As for the attempts undertaken in Europe by the European states, mainly in Serbia, Hungary, Bulgaria, Greece and others, these were successful because the European countries proceeded by inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies which they called ‘independence’.

بدین ترتیب، کشورهای اروپایی این شیوه (برانگیختن شوونیسم ناسیونالیستی و تمایلات جدایی‌طلبانه) را در تمام سرزمین‌هایی به کار گرفتند که زیر پرچم اسلام قرار داشتند و خلیفه‌ی مسلمانان بر آنها حکومت می‌کرد. آنان تلاش‌های خود را به‌طور ویژه بر عرب‌ها و ترک‌ها متمرکز کردند. سفارت‌های بریتانیا و فرانسه در استانبول و همچنین سفارت‌های آنان در مراکز اصلی سرزمین‌های اسلامی، این تحریک را آغاز کردند. فعالیت آنان بیش از همه در بغداد، دمشق، بیروت، قاهره و جده برجسته بود. برای اجرای این مأموریت دو مرکز اصلی تأسیس شد: استانبول، برای ضربه زدن به دولت در کانون اصلی آن، و بیروت، برای ضربه زدن به آن در ولایت‌ها، به‌ویژه در کشورهایی که مسلمانان عرب‌زبان در آنها زندگی می‌کنند.

Thus, the European countries adopted this style (inciting nationalist chauvinism and separatist tendencies) all over the lands that were shaded by the banner of Islam and ruled by the Khaleefah of the Muslims. They specifically focused their work on the Arabs and the Turks. The British and French embassies in Istanbul, and those in the main areas of the Islamic lands started this incitement. Their work was notable mostly in Baghdad, Damascus, Beirut, Cairo and Jeddah. Two main centres were established to carry out this mission, Istanbul, to strike the state in her main centre, and Beirut, in order to strike her in the provinces, especially in the countries inhabited by Arabic speaking Muslims.

جہاں تک بیروت کے مرکز کا تعلق ہے، اسے اسلام اور اسلامی ریاست پر ضرب لگانے کے لیے کفر کے مرکز کے طور پر قائم کیا گیا تھا، اور اس کا منصوبہ طویل مدتی بنیادوں پر کام کرنے کے لیے بنایا گیا تھا جس کے دور رس نتائج برآمد ہوں۔ جہاں تک استنبول کے مرکز کا تعلق ہے، اس کے لیے ایک قلیل مدتی منصوبہ بنایا گیا تھا تاکہ وہ فوری نتائج دے، لیکن اس کے نتائج بھی دور رس تھے۔ لہٰذا بیروت کے مرکز کو ایک مہلک زہر کے طور پر استعمال کیا گیا، جس نے ہزاروں مسلمان بیٹوں کو کافر بنا دیا، اور عمومی طور پر اسلامی تعلقات کو کفر کے قواعد کے مطابق چلنے والے تعلقات میں بدل دیا۔ درحقیقت، پہلی جنگ عظیم میں کفار کے ساتھ اسلامی ریاست کے تصادم کے دوران اس مرکز کا اسلامی ریاست پر ضرب لگانے کا اثر تباہ کن تھا۔

As for the Beirut centre, it was set up as a centre of Kufr to hit Islam and the Islamic State, and its plan was designed to work on a long term basis which would yield far reaching results. As for the Istanbul centre, a short term plan was designed for it, so that it yielded quick results, but also with far reaching consequences. Hence, the Beirut centre was used as a deadly poison, which converted thousands of Muslim sons into Kuffar, and transformed the Islamic relations in general to relations conducted according to the Kufr rules. Indeed, the centre’s effect in hitting the Islamic State during her clash with the Kuffar in the First world war was devastating.

کافران غربی فعالیت‌های سیاسی خود را بلافاصله پس از عقب‌نشینی ابراهیم پاشا از شام، در بیروت آغاز کردند. در سال ۱۸۴۲ کمیته‌ای با هدف تأسیس انجمنی علمی زیر نظر هیئت آمریکایی و طبق برنامه‌ی آن تشکیل شد. این کمیته پنج سال مطابق برنامه‌اش پیش رفت، تا اینکه در سال ۱۸۴۷ موفق شد انجمنی به نام «انجمن علوم و فنون» تأسیس کند. این انجمن را دو همکار مسیحی اداره می‌کردند که به‌عنوان خطرناک‌ترین همکاران انگلیس شناخته می‌شدند. آن دو بطرس البستانی و ناصیف الیازجی بودند که از سوی سرهنگ چرچیل از انگلیسی‌ها و الیاس اسمیت و کورنلیوس فان دایک حمایت می‌شدند. اهداف انجمن در آغاز مبهم بود، اما این تصور را ایجاد می‌کرد که هدفش نشر علوم گوناگون میان بزرگسالان است، همان‌طور که مدارس با کودکان چنین می‌کنند، و برانگیختن بزرگسالان، همان‌گونه که کودکان برانگیخته می‌شوند، تا با فرهنگ غربی فرهیخته شوند، با اندیشه‌های غربی تغذیه گردند و به سمت جهت خاصی هدایت شوند. با این حال، با وجود فعالیت کارکنان انجمن و تلاش‌های بسیار آنان، در مدت دو سال تنها پنجاه عضو فعال در سراسر شام به آن پیوستند.

The Western Kuffar started their political activities in Beirut immediately after Ibrahim Pasha’s withdrawal from Al-Sham. In 1842, a committee was formed with the aim of establishing a scientific association under the auspices of the American Mission and according to its programme. The committee proceeded according to its programme for five years, until it managed in 1847 to establish an association known as “The Science and Arts Association”. This association was run by two Christian collaborators, who were known as the most dangerous of British collaborators. They were Butros Al-Bustani and Naseef Al-Yaziji, backed by Colonel Churchill from among the British and Eli Smith and Cornilos Van Dick. The goals of the association were at first vague, it however gave the impression that it aimed at spreading the various sciences among adults, just as schools would do with children, and at motivating adults, just like children would be motivated, into being cultured with the western culture, given the western thoughts and steered towards a specific direction. However, despite the activity of the association’s workers and their huge efforts, over a period of two years only fifty active members in the whole of Al-Sham joined.

این تا آنجا بود که به مرکز بیروت مربوط می‌شد. اما مرکز استانبول را کافران غربی برای ضربه زدن به دولت اسلامی در پایتخت و ضربه زدن به مقامات دولتی به کار می‌بردند. کافران اقدامات متعددی انجام داده بودند که مهم‌ترین و ویرانگرترین آن‌ها تأسیس «ترک‌های جوان» بود که نام مستعار آن «اتحاد و ترقی» بود.

This was as far as the Beirut centre was concerned. As for the Istanbul centre, it was used by the Western Kuffar to strike the Islamic State in the capital and to strike at the state’s officials. The Kuffar had undertaken several actions, the most important and the most devastating of which was the establishment of the “Young Turks”, whose alias was “Union & Progress”.

کمیتهای که در ابتدا در پاریس توسط جوانان ترک تأسیس شد، این جوانان به اندیشههای فرانسوی آغشته و عمیقاً با انقلاب فرانسه آشنا بودند. این کمیته بهعنوان یک کمیته انقلابی مخفی تشکیل شد. رهبر این گروه انقلابی احمد رضا بیک بود. او شخصیتی برجسته در میان مردم بود و ایدهاش وارد کردن فرهنگ غربی به کشور زادگاهش ترکیه بود. این کمیته شعبههای دیگری در برلین، سلانیک و استانبول تأسیس کرد.

The Committee had been established at first in Paris by Turkish youth who had been saturated by French thoughts and deeply cultured about the French revolution. It was established as a secret revolutionary Committee. The leader of this revolutionary group was Ahmed Redha Beik. He was a prominent personality among people and his idea was to import the Western culture to his home country of Turkey. The Committee established other branches in Berlin, Slanik and Istanbul.

مرکز پاریس به دقت سازماندهی شده بود، برنامه‌اش رادیکال بود و ابزارهای تبلیغاتی‌ای که به آن تکیه داشت محکم و قابل اعتماد بودند. این مرکز نشریه‌ای به نام «خبرها» منتشر می‌کرد. این نشریه معمولاً همراه با نامه‌های اروپایی به طور قاچاقی وارد استانبول می‌شد و توسط گروهی از ترک‌ها که قول داده بودند آن را مخفیانه توزیع کنند، برداشته می‌شد. این انجمن اعلامیه‌های سیاسی نیز منتشر می‌کرد که به همان شیوه قاچاق می‌شدند. اما شعبه برلین توسط میانه‌روها تشکیل شده بود: وزرای سابق دولت، مقامات عالی‌رتبه پیشین و سیاستمداران ماهر. آنان معمولاً خواستار اصلاحات و اداره امور کشور بر اساس نظام حکومتی آلمان بودند.

The Paris centre was meticulously organised, its programme was radical and the means of publicity it relied upon were solid. It published a newsletter entitled “The News”. It used to be smuggled into Istanbul along with the European mail and was taken by a group of Turks who promised to distribute it secretly. The association also published political leaflets which were smuggled in the same manner. As for the Berlin branch, this was formed by moderates, former ministers of state, former high ranking officials and skilful politicians. They used to call for reform and the organising of the state’s affairs according to the German ruling system.

در پی این رویدادها، سفارتخانه‌های اروپایی در تماس‌های خود با عرب‌ها فعال شدند. از این رو، آن‌ها حزب تمرکززدایی را تأسیس کردند که مرکز آن قاهره و رفیق العظم رئیس آن بود. همچنین کمیته اصلاحات را در بیروت و انجمن لفظی را، در میان دیگران، پایه‌گذاری کردند. بریتانیایی‌ها و فرانسوی‌ها در صفوف عربانی که گرایش ملی‌گرایانه داشتند نفوذ کردند و خزانه‌های کشورهایشان را به روی آنان گشودند. بنابراین در ۱۸ ژوئن ۱۹۱۳ و زیر حمایت فرانسه، جوانان عرب کنفرانسی در پاریس برگزار کردند، و این نخستین اعلام همسویی ملی‌گرایان عرب با بریتانیا و فرانسه در برابر دولت عثمانی‌شان بود.

In the wake of these events, the European embassies became active in their contacts with the Arabs. Hence, they established the “Decentralisation Party”, with Cairo as its centre and Rafiq Al-Athim as its president. They also established the “Reform Committee” in Beirut and the “Literal Forum” among others. The British and the French infiltrated the ranks of the Arabs who had carried the nationalist tendency and opened for them the coffers of their countries. So on 18th June 1913 and under the auspices of the French, the Arab youth held a conference in Paris, and this represented the Arab nationalists’ first declaration of alignment towards Britain and France against their Ottoman State.

وقتی جمعیت اتحاد و ترقی این را احساس کرد، «کمیتهٔ ترک اوجاغی» را تأسیس کردند که یعنی خانوادهٔ ترک. هدف آن از میان بردن اسلام و تبدیل عناصر عثمانی به عناصر ترک بود. سپس آنان به تشویق انتشار کتاب‌ها و نشریات الحادی پرداختند، از جمله کتابی که نویسندهٔ مشهور ترک، جلال نوری بیک، با عنوان «تاریخ آینده» نوشت و در آن گفت: به نفع دولت آستانه است که سوریایی‌ها را به ترک وطنشان وادار کند. سرزمین‌های عربی، به‌ویژه عراق و یمن، باید به مستعمرات ترک تبدیل شوند تا زبان ترکی که باید زبان دین باشد گسترش یابد. برای حفظ هویت ما، ناگزیریم که همهٔ کشورهای عربی را به کشورهای ترک تبدیل کنیم، زیرا نسل جدید عرب آغاز به احساس شوونیسم نژادی کرده و ما را با فاجعه‌ای بزرگ تهدید می‌کند که باید از هم‌اکنون در برابرش احتیاط کنیم. بدین ترتیب، گرایش ناسیونالیستی و شوونیسم میهن‌پرستانه در جان‌ها اثر گذاشت و وفاداری به اسلام جای خود را به وفاداری به ناسیونالیسم و میهن‌پرستی داد. این امر به مقاومت در برابر هر آنچه اسلام در بر دارد انجامید، هرگاه که تهدیدی برای میهن‌پرستی و ناسیونالیسم تلقی می‌شد. معیار کسانی که در دولت به قدرت رسیدند ناسیونالیسم و میهن‌پرستی بود نه اسلام، حتی در مواقعی که به وحدت صفوف میان عرب و ترک فراخوانده می‌شدند.

When the Union & Progress men sensed this, they established the "Turk Ojaghi Committee" meaning the Turkish family. Its objective was to wipe out Islam and turn the Ottoman elements into Turkish ones. Then they started encouraging the publication of atheistic books and journals, such as the book written by the famous Turkish author Jalal Nouri Beik under the title of “The history of the future”, in which he wrote: “It is in the interest of the Astana government to coerce the Syrians to leave their homelands. Arab lands, especially Iraq and Yemen, must be turned into Turkish colonies, in order to spread the Turkish language which must be the language of the Deen. In order to protect our entity, it is imperative for us to turn all the Arab countries into Turkish countries, because the new Arab generation has started to sense a racial chauvinism and it is threatening us with a major calamity against which we should take precautions as of now.” Thus, the nationalist tendency and the patriotic chauvinism made an impact on the souls, and loyalty to Islam shifted to be replaced by loyalty to nationalism and patriotism. This led to resisting all that Islam carries in terms of what could be regarded as a threat to patriotism and nationalism. The criterion of those who assumed power within the state was that of nationalism and patriotism rather than Islam, even when it came to calling for the unity of the ranks between Arabs and Turks.