پس از این پیروزی، مصطفی کمال بار دیگر کوشید از راه‌های قانونی و از طریق پارلمان قدرت را به دست آورد. مقدمات انتخابات جدید پارلمانی آغاز شد، اما بر پایه‌ی قدیمی، یعنی پارلمانی عثمانی که زیر فرمان دولت خلیفه قرار داشت. با این حال، نخست‌وزیر علی رضا ضعیف بود و احساس می‌کرد که مردم به سوی مصطفی کمال گرایش دارند. از این رو مصلحت دید با او کنار بیاید. بنابراین، صالح پاشا، وزیر نیروی دریایی را به آناتولی فرستاد، و در آنجا در تاریخ ۱۸ اکتبر ۱۹۱۹ با کمیته‌ی پارلمانی دیداری برگزار کرد که بعدها به «کنفرانس آماسیا» معروف شد. این کنفرانس چندین روز به درازا کشید و صالح پاشا توانست میان نمایندگان و دولت آشتی برقرار کند. نخستین پیشنهادی که در این کنفرانس مطرح شد و بی‌درنگ مورد توافق هر دو طرف قرار گرفت، حفظ و عدم تعرض به سلطنت و خلافت بود.

Having achieved this victory, Mustafa Kemal attempted once again to seize power through legitimate means through parliament. Preparations for the new parliamentary elections were set in motion, but they were on the old basis, namely an Ottoman parliament subordinate to the Khaleefah’s government. However, the Prime Minister Ali Ridha was weak and he sensed people’s drift towards Mustafa Kemal. Thus he deemed it wise to come to terms with him. Accordingly he sent Salih Pasha, the Navy minister to Anatolia, where on 18th October 1919, he held with the Parliamentary Committee a meeting which became later known as the “Amasia Conference”. The conference lasted several days and Salih Pasha succeeded in reconciling between the deputies and the government. The first motion to be proposed at the conference and to be instantly agreed upon by the two parties was the “non infringement of the Sultanate and the Khilafah”.

نماینده استانبول سپس تمام قطعنامه‌هایی را که در کنفرانس اَرض‌روم و کنفرانس سیواس به تصویب رسیده بود، تأیید کرد. بر سر موضوع انحلال کمیتهٔ پارلمانی بحثی داغ درگرفت و چون مناقشه شدت یافت، این مسئله بی‌پاسخ ماند و تصمیم گرفته شد که تا زمانی که اعضای مجلس جدید گرد هم آیند و آن را تعیین تکلیف کنند، به حالت تعلیق باقی بماند.

The Istanbul delegate then endorsed all the resolutions adopted at the “Ardh-Rum” conference and the Sivas conference. A heated argument broke out pertaining the issue of dissolving the Parliamentary Committee, and after the debate intensified, the issue was left unsettled and it was decided that it would remain suspended until the members of the new parliament could meet to settle it.

پس از آن مصطفی کمال به آنکارا رفت تا در آنجا سکونت گزیند و آن را مرکز خود قرار دهد. ترتیبی داده شد تا از او استقبال شود و در صبح روز ورودِ مقرّرِ او، مردمِ محلی زود از خواب برخاستند و تمامِ شهر چشم‌به‌راهِ او ماند. کشاورزان مزارع خود را ترک کردند تا در استقبال از او شرکت کنند، و درویشان در دسته‌ای بزرگ بیرون آمدند و پرچم‌های سبزِ بزرگی را حمل می‌کردند که آیات والای قرآن بر آنها نقش بسته بود. هنگامی که او رسید، مردم هلهله کردند، زنان جیغ‌های شادی کشیدند و صدای تکبیر و ستایش طنین‌انداز شد؛ او همچون قهرمانی وارد شهر شد و در آن سکونت گزید.

Then Mustafa Kemal moved to Ankara to take up residence there and to use it as his centre. Arrangements were made to greet him and on the morning of his scheduled arrival, the local residents were up early and the whole city waited in anticipation. The farmers left their farms to take part in greeting him and the dervish came out in a large procession, carrying large green banners bearing the exalted Qur’anic Verses. When he arrived people cheered, women shrilled, and chants of Takbir and acclaim reverberated; he entered the city as a hero and took up residence.

پس از برگزاری انتخابات تازه، مصطفی کمال به‌عنوان نماینده مجلس از آنکارا انتخاب شد. سپس چند نماینده به آنکارا روی آوردند و جلسه‌ای مقدماتی برای بررسی امور خود تشکیل دادند. در این جلسه پیشنهادی مطرح شد مبنی بر اینکه مجلس در پایتخت گردهم آید و کنفرانس منحل شود، زیرا اعضای آن اکنون نمایندگان رسمی شده بودند.

Fresh elections took place and Mustafa Kemal was elected as a member of parliament for Ankara. Several deputies then flocked to Ankara and held a preliminary meeting to discuss their affairs. During the meeting, a proposal was put forward to convene parliament in the capital and to dissolve the conference now that its members had become official deputies.

اما مصطفی کمال با شدت و پایداری با هر دو ایده مخالفت کرد و گفت: «کنفرانس باید ادامه یابد تا آنکه میزان پایبندی پارلمان به عدالت آشکار شود و سیاستش روشن گردد.»

However, Mustafa Kemal opposed both ideas vehemently and persistently by saying : “The conference must continue until the extent of parliament’s adherence to justice becomes manifest and until its policy becomes clear.

درباره‌ی انتقال به پایتخت، این کار را فقط می‌توان حماقتی محض دانست.

As for moving to the capital, this could only be regarded as sheer idiocy.

اگر شما این کار را می‌کردید، زیر رحمت دشمن غربی قرار می‌گرفتید، زیرا انگلیسی‌ها هنوز بر کشور مسلط بودند و مقام‌ها در کارهای شما دخالت می‌کردند و ممکن بود دستگیر شوید. بنابراین مجلس باید در همینجا، در آنکارا، تشکیل می‌شد تا آزاد و مستقل باقی بماند. با این حال، همه نمایندگان اصرار داشتند که افتتاح مجلس باید در پایتخت، استانبول، و در ساختمان مجلس انجام شود، تا آنان زیر حمایت حاکم مشروع کشور، سلطان وحیدالدین، خلیفه مسلمانان، در آنجا باشند. در برابر این، مصطفی کمال سکوت کرد و آن را پذیرفت. با این حال، او به استانبول نرفت و در آنکارا ماند. پیش از این، او با نمایندگان آنکارا جلسه‌ای پارلمانی برگزار کرده و دستورهای لازم را به آنان داده بود. او از آنان خواسته بود که در غیاب او به وی رأی دهند تا رئیس مجلس باشد.

If you did this, you would be under the mercy of the Western enemy, for the British are still in control of the country and the authority would interfere in your affairs, and you might be arrested. Therefore, parliament should be convened here in Ankara, so that it remains free and independent.” However, all the deputies insisted that the inauguration of parliament should take place in the capital Istanbul and in the house of parliament, so that they could be there under the wing of the legitimate ruler of the country, Sultan Wahid-ud-Deen, the Khaleefah of the Muslims. Upon this Mustafa Kemal kept silent and accepted it. However, he did not go to Istanbul but remained in Ankara. Prior to this, he had held a parliamentary meeting with the Ankara deputies and had given them the necessary instructions. He requested from them to vote for him as speaker of parliament in his absence.

در ۱۱ نوامبر ۱۹۱۹، پارلمان با یک نطق تخت‌نشینی افتتاح شد و سپس انتخاب رئیس مجلس انجام گرفت. نمایندگان از انتخاب مصطفی کمال به ریاست مجلس خودداری کردند و به جای او رءوف بیک را برگزیدند.

On 11th November 1919, parliament was inaugurated by a speech of the throne then the election of a speaker took place. The deputies refused to elect Mustafa Kemal as speaker and they opted for Ra’uf Beik instead.

سپس در ۲۸ ژانویهٔ ۱۹۲۰، پارلمان منشور ملی معروف به «میثاق ملی» را تصویب کرد که مصوبات کنگرههای ارضروم و سیواس را تأیید میکرد. این منشور خواستار استقلال کامل و آزادی همهٔ ولایاتی بود که اکثریت جمعیتشان ترکاند، از جمله استانبول و حومههایش که در کنار دریای مرمره گسترده است، به این شرط که سرنوشت همهٔ بخشهای امپراتوری از طریق همهپرسی تعیین شود.

Then on 28th January 1920, parliament ratified the national charter known as the famous “Milli Charter”, which confirmed the resolutions of the “Ardh-Rum” and Sivas conferences. The charter called for the total independence and freedom of all the provinces inhabited by a Turkish majority, including Istanbul and its suburbs, stretching alongside the sea of Marmara, provided that the fate of all parts of the Empire would be decided through a referendum.

در این میان، کشورهای اروپایی از طریق یادداشتی رسمی به دولت عثمانی اطلاع دادند که استانبول و تنگه‌ها باید همچنان در اختیار سلطان باقی بمانند. پیروان مصطفی کمال این را پیروزی برای سیاست خود تلقی کردند و بر این باور بودند که می‌توان با اروپاییان بر سر شرایط آتش‌بسی عادلانه‌تر به توافق رسید. از این رو، مصطفی کمال به تلاش برای سرنگونی دولت علی رضا پاشا و جایگزین کردن آن با دولتی کاملاً ناسیونالیست روی آورد. او پافشاری کرد و نمایندگان مجلس را با شدت وادار به پیگیری این اقدام نمود و تمام تلاش خود را به کار گرفت، اما نمایندگان عقب نشستند و از گوش دادن به مصطفی کمال سر باز زدند. بدین ترتیب او خشمگین شد و دریافت که نقشه‌اش برای کسب قدرت از راه‌های قانونی و جایگزین کردن نظام خلافت با نظام جمهوری، ناگزیر محکوم به شکست است. از این رو، او به برانگیختن دوباره شورش برای به دست گرفتن قدرت با زور روی آورد.

Meanwhile, the European countries informed the Ottoman government through an official memorandum that Istanbul and the straits must remain under the disposal of the Sultan. The followers of Mustafa Kemal interpreted this as a victory to their policy and that it would be possible to come to terms with the Europeans over fairer truce terms. Therefore, Mustafa Kemal started to work towards bringing down the government of Ali Ridha Pasha and towards replacing it by an outright nationalist government. He persisted and pressed the deputies vehemently to undertake this initiative and exhausted all his efforts, but the deputies recoiled and refused to listen to Mustafa Kemal. Thus he became enraged and realised that his plan to seize power through legitimate means and to replace the Khilafah system by a republican system was inevitably doomed to failure. Therefore, he set about rekindling the rebellion in order to seize power by force.