درباره مرکز استانبول، کشورهای غربی تنها به فاسد کردن فرزندان مسلمانان در دانشگاه‌ها و مدارس و از طریق تبلیغات بسنده نکردند. آن‌ها همچنین بر خود دولت متمرکز شدند، با هدف تغییر نظام حکومتی و احکام شریعت، با برداشتن آن‌ها و جایگزین کردن قوانین غربی به جای آن‌ها. برای رسیدن به این هدف، چند شیوه را دنبال کردند. در سال ۱۸۳۹ میلادی، عبدالمجید اول به مقام خلافت رسید، در حالی که تنها ۱۶ سال داشت، و رشید پاشا سفیر دولت عثمانی در لندن بود. او با عجله به استانبول بازگشت و به عنوان وزیر خارجه منصوب شد. او هنوز در پست خود مستقر نشده بود که شروع به تبلیغ برای نظام حکومتی مشروطه پارلمانی کرد.

As for the Istanbul Centre, the Western countries were not only satisfied with corrupting the Muslims’ children at universities and schools and through propaganda. They also focused on the State itself with the aim of changing the ruling system and the Shari’ah rules, by removing them and replacing them with Western laws. They pursued several styles to achieve this. In 1839, Abdul-Majid 1st acceded to the position of Khaleefah and he was only 16 years old, while Rashid Pasha was ambassador for the Ottoman State in London. He rushed back to Istanbul and was appointed foreign minister. He had no sooner taken up his post than he started campaigning for the parliamentarian constitutional ruling system.

او همچنین اعلام کرد که مصمم است دولت عثمانی را از طریق قانون اساسی‌ای که حقوق شهروندان را تأیید کند به سطح یک دولت توسعه‌یافته برساند، و نیز لغو برجسته‌ترین کاستی‌های درون دولت را اعلام نمود. رشید پاشا به آسانی توانست حمایت سلطان جوان را برای طرح خود به دست آورد، و متن قانون اساسی در کمال محرمانگی تدوین شد.

He also declared that he was determined to raise the Ottoman State to the level of a developed state through a constitution that would endorse the rights of the citizens, and he also declared the abolishment of the most prominent shortcomings within the State. Rashid Pasha managed easily to secure the backing of the young Sultan for his scheme, and the document of the constitution was prepared in total secrecy.

در تاریخ ۳ نوامبر ۱۸۳۹، همه شخصیت‌های برجسته باب عالی، نمایندگان ساکنان استانبول، نمایندگان دولت‌های تابع در اروپا و اعضای هیئت‌های دیپلماتیک به سکویی دعوت شدند که در سمت جنوبی ساختمان دولت، در امتداد دریای مرمره قرار داشت تا تلاوت منشور محترم معروف به گلخانه را بشنوند. سند قانونی برای آنان خوانده شد. این سند مجموعه‌ای از قواعد اروپایی را در بر داشت که تلاشی برای توجه دادن به اسلام نیز در آن دیده می‌شد. این نخستین تلاش برای وارد کردن قوانین اساسی غربی به نظام دولت عثمانی بود. با این حال، این سند تنها نوشته‌ای بر کاغذ باقی ماند و به اجرا درنیامد.

On 3rd November 1839, all the leading personalities of the Sublime Porte, representatives of the residents of Istanbul, representatives of the State’s subjects in Europe and members of the diplomatic corps were invited to the stand situated on the southern side of the government house along the Marmara Sea to listen to a recitation of the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”. The constitutional document was read to them. It contained a host of European rules with an attempt at giving some consideration to Islam. This was the first attempt at introducing the Western constitutional laws into the State’s system. However, this document remained mere ink on paper and was not implemented.

با این حال، در سال ۱۸۵۵ میلادی، دولت‌های اروپایی، به‌ویژه بریتانیا، دولت عثمانی را به اجرای اصلاحات قانون‌اساسی فشار دادند. سلطان، تحت فشار این دولت‌ها، در اول فوریه فرمانی اصلاحی صادر کرد. این فرمان به «خط همایون» معروف شد. سلطان در این فرمان تمامی حقوقی را که در «خط شریف» معروف به «گلخانه» به رعایا اعطا شده بود، تأیید کرد.

However in 1855 the European states, particularly Britain, pressed the Ottoman State to carry out constitutional reforms. Under pressure from these states, the Sultan issued on 1st February a bill of reforms. This bill became known as the “Hemayun Script” . The Sultan endorsed in this bill all the rights granted to the subjects in the “Honourable Script” known as “Kalkhanah”.

بسیاری از حقوق مشخص برای مسیحیان در نظر گرفته شد، از جمله واگذاری امور مدنی به یک کمیتهٔ منتخب متشکل از غیرروحانیون، روحانیون و دیگرانی که مستقیماً توسط مردم انتخاب شده بودند؛ عدم اجبار مسلمانی که به مسیحیت می‌گرواید به بازگشت به اسلام، بلکه اجازه دادن به او برای رد اسلام و پذیرش آیین مسیحی. خدمت نظام نیز برای مسیحیان اجباری شد، همان‌گونه که برای مسلمانان اجباری است، در حالی که پیش از آن تنها بر مسلمانان اجباری بود. همچنین به خارجیان اجازه داده شد در دولت عثمانی مالک زمین شوند.

A host of specific rights were designed for the Christians, such as referring the administration of civic matters to a Select Committee made up of civilians, clerics and others directly elected by the people, the non-coercing of the Muslim who embraces Christianity into returning to Islam, rather allowing him to reject Islam and embrace the Christian faith. The military service was to be made compulsory upon the Christians as it is compulsory upon the Muslims, whereas before, it had been exclusively compulsory upon the Muslims, and also allowing foreigners the ownership of lands in the Ottoman State.

این لایحه واکنش منفی شهروندان را برانگیخت؛ زیرا مسلمانان آن را مغایر با شریعت می‌دانستند، و مسیحیان نیز نسبت به اجرای آن نگران بودند. با این حال، دولت‌های اروپایی با بهانه اصلاحات آن را دنبال کردند. اما از آنجا که دولت، دولتی اسلامی بود، خلفا نمی‌توانستند به اجرای این قوانین مشروطه دست بزنند.

This bill prompted a negative reaction from the citizens, for the Muslims deemed it contradictory to Shari’ah, while the Christians were apprehensive about its implementation. Nevertheless, the European states pursued it under the pretext of reform. However, with the State being Islamic, the Khulafa’ could not embark upon implementing these constitutional laws.

تا زمانی که نام مدحت پاشا در محافل حکومتی برجسته شد، وضع همین بود. او سرشار از اندیشه‌های غربی بود و فرهنگ غربی او را فریفته بود. از این رو تصمیم گرفت برای کشور قانون اساسی‌ای وضع کند که با اندیشه‌های غربی هم‌سو باشد، تا دولت‌های غربی را خشنود سازد و به دولت اجازه دهد در همان سطح دولت‌های غربی پیش رود.

This was the case until the name of Midhat Pasha became prominent within the government circles. He was saturated with Western thoughts and seduced by Western culture. Hence, he decided to establish a constitution for the country that agreed with the Western thoughts in order to please the Western states and to allow the State to proceed on the same level as the Western states.

در آن زمان مدحت پاشا وزیر دادگستری در کابینه محمد رشدی پاشا بود، در خلافت عبدالعزیز. او تلاش کرد تا عبدالعزیز را متقاعد کند که قانون اساسی‌ای بر پایه نظام‌های دموکراتیک غربی تدوین کند. از این رو به او نامه نوشت و از او خواست که با تأسیس قانون اساسی برای دولت، وضع موجود را اصلاح کند. برخی از مطالبی که او در آن نامه نوشت، پس از آنکه فساد دولت را شرح داد، چنین بود:

Midhat Pasha was at the time minister of justice in Muhammad Rushdie Pasha’s government, during the Khilafah of Abdul-Aziz. He endeavoured to persuade Abdul-Aziz to draft a constitution from the Western democratic systems. So he wrote to him and urged him to redress the status quo of the State by establishing a constitution for it. Some of what he wrote in that letter, once he had given an account of the State’s corruption, was the following :

«حضرت والا خوب آگاه‌اند که درمان مؤثر این بیماری، ریشه‌کن کردن علل آن است که ما آن‌ها را به خوبی می‌شناسیم. اگر علل برطرف شوند، بیماری نیز برطرف خواهد شد. بنابراین، اگر شما فرمان جدید همایونی‌ای صادر می‌فرمودید که در آن پایبندی به قوانین و نظام‌ها، و برابری میان ثروتمند و فقیر، و پیر و جوان در برابر قانون مقرر می‌شد؛ اگر مؤسسات خیریه را به صاحبان حقیقی آن‌ها بازمی‌گرداندید و پول را در همان اموری خرج می‌کردید که اهداکنندگان برای آن‌ها تعهد کرده بودند؛ اگر اختیار دولت‌ها را به باب عالی (دولت) بازمی‌گرداندید تا تصمیمات خود را اتخاذ کند و سپس آن‌ها را به حضرت والا تقدیم کند؛ اگر حقوق مالی و دارایی دولت را انحصاری نمی‌کردید و خزانه‌داری یک پیاستر را بدون رضایت باب عالی خرج نمی‌کرد؛ اگر وظایف کارمندان ارشد و جزء مشخص می‌شد و وزیران در قبال پیامدهای اقدامات خود مسئول شناخته می‌شدند، و اگر این امر نسبت به خویشاوندان و کارکنان خصوصی شما نیز اجرا می‌شد؛ اگر همه این‌ها به اجرا درمی‌آمد، نتیجه مطلوب با یاری خداوند (سبحانه و تعالی) حاصل می‌شد و دولت به راهی می‌رسید که حضرت والا آرزوی آن را دارند. پیش از آنکه این نامه به خلیفه تقدیم شود، مدحت پاشا آن را به دولت ارائه کرد و آنان با آن موافقت کردند. همچنین توافق کردند که رئیس دولت نامه را به سلطان عبدالعزیز تقدیم کند. او نیز به‌درستی با سلطان دیدار کرد و نامه را به وی داد. عبدالعزیز پس از خواندن نامه خشمگین شد و دستور داد که مدحت پاشا فوراً از دولت برکنار شود و با گماشتن او به ولایت سالونیک، از خود دورش کند.»

“...your excellency is well aware that the effective cure for this ailment will be to uproot its causes which we know too well. If the causes were removed, the ailment would be removed. Hence, if you were to issue a new “Hamayunian Script” in which you imposed the adherence to the laws and systems, the equality between rich and poor, and elderly and young in the eyes of the law; if you were to return the charitable institutions to their rightful owners and to spend the money on what the donors had pledged them for; if you were to hand the State’s authority back to the Sublime Porte (the government), so that it could adopt its resolutions and then submit them to your excellency; if you did not monopolise the State’s financial and proprietary rights and if the Treasury were not to spend a single piaster without the Sublime Porte’s consent; if the duties of the senior and junior civil servants were outlined and if the ministers were held liable for the consequences of their actions, and if this were to be implemented upon your relatives and private staff; if all of this were implemented, the desired result would be achieved with the help of Allah (swt) and the State would reach the path which your excellency desires.” Prior to submitting the letter to the Khaleefah, Midhat Pasha tabled it to the government and they approved of it. They also agreed that the president should submit the letter to Sultan Abdul-Aziz. He duly met him and handed him the letter. Upon reading the letter, Abdul-Aziz became furious and issued his instructions to immediately dismiss Midhat Pasha from government and alienate him by appointing him Wali over Salonika.

از آنجا که این قانون اساسی یک نظام دموکراتیک به شمار می‌رفت، از قوانین کفرآمیزی تشکیل شده بود که با اسلام در تضاد بودند. بنابراین، از آنجا که خود این احکام با اسلام مخالف بودند، اجرای آنها به معنای لغو نظام خلافت و برپایی دولتی همانند هر دولت اروپایی دیگر، برای نمونه بلژیک، می‌بود که قانون اساسی آن مبنای این قانون اساسی قرار گرفته بود. از این رو باب عالی (دستگاه حکومت عثمانی) آن را اجرا نکرد، و عبدالحمید و همچنین علما و شخصیت‌های برجسته مسلمان با آن مخالفت کردند.

Since this constitution was considered a democratic system, it was composed of Kufr laws which contradicted Islam. Accordingly as the rules themselves contradicted Islam, had they been implemented, their implementation would have implied the abolishment of the Khilafah system and the establishment of a state similar to any other European state, such as Belgium for instance, whose constitution served as the source of this constitution. Thus the Sublime Porte did not implement it and Abdul- Hamid, as well as the scholars and prominent Muslim figures opposed it.

بدین ترتیب، باب عالی شروع به اجتناب از اجرای قانون اساسی و تن دادن به خواسته‌های قدرت‌های بزرگ کرد.

In this way the Sublime Porte started to avoid implementing the constitution and submitting to the demands of the major powers.

عبدالحمید حیله‌گری و خصومت بریتانیا را احساس کرد و به نظر می‌رسید که او تلاش‌های این کشور برای تماس با مقامات دولتی را نیز کشف کرده است. در نتیجه، وی مدحت پاشا را از مقام صدر اعظمی برکنار کرد و به سبب ارتکاب خیانت عظمی تبعیدش نمود، زیرا مدحت پاشا با انگلیسی‌ها در ارتباط بود و پشت سیاست اتکا به دولت‌های غربی قرار داشت. قدرت‌های بزرگ، به‌ویژه بریتانیا، با دقت دولت عثمانی را دنبال می‌کردند و بر اجرای قانون اساسی‌ای که مدحت پاشا تدوین کرده بود پافشاری می‌نمودند. در واقع، بریتانیا تلاش کرد کنفرانسی برای بررسی مسئله بالکان، دولت عثمانی و اصلاحات داخلی آن برگزار کند.

Abdul-Hamid sensed Britain’s trickery and hostility and it seemed that he had also uncovered her attempts at contacting government officials. As a result of this he dismissed Midhat Pasha from his post as Grand Vizier and banished him for perpetrating the high treason, for Midhat Pasha was in contact with the British and he was behind the policy of relying on the Western states. The major powers, especially Britain were closely folowing the Ottoman State and they pursued the implementation of the constitution drafted by Midhat Pasha. Indeed, Britain endeavoured to hold a conference to investigate the issue of the Balkans, the Ottoman State and its domestic reforms.

در تاریخ ۱۳ ژوئن ۱۸۷۸ کنفرانس برلین برگزار شد که میزبان قدرت‌های بزرگ، یعنی بریتانیا، فرانسه، روسیه و آلمان بود. دیزرائیلی، یهودی‌تبار، در آن زمان نخست‌وزیر بریتانیا بود و بریتانیا را در این کنفرانس نمایندگی می‌کرد. در همین حال بیسمارک آلمان را نمایندگی می‌کرد و در تمام طول کنفرانس با بریتانیا مخالفت کرد و جانب دولت عثمانی را گرفت.