در آن زمان، انور که بر دولت مسلط بود، می‌کوشید سربازان باقی‌مانده را که از نبردهای بسیاری که انجام داده بودند پیروز بیرون آمده بودند، گرد آورد و به این سربازان دستور دهد فوراً به پایتخت بازگردند تا با دشمن روبه‌رو شوند. اما اطرافیانش گمان می‌کردند که زمان آن گذشته است. حتی کسانی که پیش‌تر از او حمایت کرده بودند، از همراهی با او و پیروی از سیاستش سر باز زدند. از این رو، او ناچار شد تسلیم شود و خواستار آتش‌بس گردد. بدین ترتیب متفقین پذیرفتند و او پیمان آتش‌بس را امضا کرد. تنها چیزی که باقی ماند، مذاکره درباره شرایط آتش‌بس بود. دولت عثمانی تسلیم شد و متفقین آن را اشغال کردند.

During that time Anwar, who dominated the state, was attempting to rally the remaining troops which had emerged victorious from the many battles they had fought, and to give orders to these troops to return to the capital immediately to face the enemy. But people around him thought that the hour had already passed. Even those who had supported him in the past refused to go along with him and follow his policy. Hence, he was forced to surrender and call for a truce. Thus the Allies accepted and he signed the truce treaty. All that was left was for the negotiations over the terms of the truce. The Ottoman State capitulated and the Allies occupied her.

اما این تسلیم شدن و این اشغال دولت توسط متفقین، به معنای تسلیمی در برابر متفقین نبود که مستلزم آن باشد که دولت به مستعمره‌ای از آنان یا یکی از اموال ایشان بدل شده باشد. و نه به این معنا بود که اشغال آنان دائمی است، زیرا این جنگی میان دو دولت بود؛ یکی بر دیگری پیروز می‌شود، و در نتیجه پیروز شرایط صلح را بر بازنده تحمیل می‌کند، و دولت شکست‌خورده به‌عنوان یک نهاد با حاکمیت داخلی و خارجی، دولت باقی می‌ماند. این از یک سو است. از سوی دیگر، این تسلیم، تسلیم دولت ترکیه نبود، بلکه تسلیم خلیفه‌ی مسلمانان بود، یا به تعبیر خودشان، تسلیم امپراتوری عثمانی. بنابراین دولت شکست‌خورده خلافت بود، نه دولت ترکیه. از این رو، تدابیر بین‌المللی متفقین، در مقام پیروز، و دولت عثمانی، در مقام بازنده، به‌درستی تدابیری مربوط به دولت عثمانی بود؛ یعنی مربوط به هر کسی که زیر پرچم خلافت زندگی می‌کرد یا با او بیعت کرده بود.

However, the surrender and this occupation of the State by the Allies did not mean a surrender to the Allies which entailed that the State had become a colony of theirs or one of their properties. Nor did it mean that their occupation was permanent, for this was a war between two states, one would vanquish the other, thus the victor would dictate the terms of peace upon the loser, and the defeated state would remain a state as an entity with domestic and foreign sovereignty. This is on the one hand, while on the other hand the surrender was not a surrender by the state of Turkey, but a surrender by the Khaleefah of the Muslims, or according to their own terms a surrender by the Ottoman Empire. Hence the defeated state was the Khilafah, and not the state of Turkey. Therefore, the international measures by the Allies, in their capacity as victors, and by the Ottoman State, in her capacity as the loser, were duly measures related to the Ottoman State, in other words related to everyone who lived under the banner of the Khilafah, or pledged their allegiance to her.

اما از آنجا که هدف بریتانیا تجزیه دولت عثمانی در مقام یک دولت اسلامی و الغای خلافت بود، راهی را پیمود که به این هدف می‌رسید و در رفتار خود با دولت عثمانیِ شکست‌خورده روشی متفاوت از روشی که با آلمانِ شکست‌خورده در پیش گرفت، به کار بست، با وجود آنکه این دو دولت در کنار یکدیگر جنگیده بودند. در واقع، پیروزی متفقین بر دولت عثمانی شبیه پیروزی آنان بر آلمان بود؛ بنابراین، شایسته بود که این دو دولت به یک شکل با آنان رفتار شود. اما بریتانیا آلمان را، طبق حقوق بین‌الملل و آنچه این حقوق در صورت پایان یافتن جنگ میان دو دولت، که یکی پیروز و دیگری بازنده می‌شود، مقرر می‌دارد، به عنوان یک دولت شکست‌خورده رفتار کرد. اما دولت عثمانی به گونه‌ای دیگر با آن رفتار شد.

However, since the British aim was to dismember the Ottoman State in her quality as an Islamic State and to abolish the Khilafah, they trod the path that led to this and they proceeded in their dealings with the vanquished Ottoman State in a manner different to that proceeded with the vanquished Germany, despite the fact that the two states had fought alongside each other. Indeed the Allied victory over the Ottoman State was similar to their victory over Germany; thus the two states should have been treated equally. However, the British treated Germany as a vanquished state according to international law and what it stipulated in the event of a war coming to an end between two states, with one emerging as the victor and the other the loser. As for the Ottoman State, she was treated differently.

پس از پایان جنگ، عثمانی بلافاصله به قطعات متعددی تقسیم شد که بیشترِ آن‌ها را انگلیسی‌ها اشغال کردند و طبق طرحی که در طول جنگ تهیه شده بود میان خود تقسیم کردند. آن‌ها همچنین شروع کردند به کنار زدن متحدان خود تا بیشترین سهم را از سرزمین‌های دولت عثمانیِ شکست‌خورده به دست آورند. سپس تلاش خود را بر مرکزِ خلافت متمرکز کردند تا مناسب‌ترین شیوه‌ها را برای تضمین لغو آن برگزینند.

For as soon as the war ended she was dismembered into pieces, most of which the British occupied and divided into parts according to the plan that had been devised during the war. They also started to avoid their Allies in order to gain the lion’s share in the lands of the vanquished Ottoman State. Then they concentrated their efforts on the Khilafah’s centre in order to adopt the most appropriate styles to ensure its abolition.

در مورد روند تجزیه، بذرهای گرایش‌های ملی‌گرایانه و شوونیسم میهنی که پیش‌تر انگلیسی‌ها کاشته بودند، تا آن زمان به بار نشسته بود. بنابراین زمان مناسبی برای آنان بود تا از آن‌ها به‌عنوان پایه‌ای برای روند تجزیه استفاده کنند، و عملاً نیز این کار را آغاز کردند.

As for the process of dismemberment, the seeds of nationalist tendencies and patriotic chauvinism implanted earlier by the British had by then come to fruition. Thus it was the right time for them to use them as a basis for the process of dismemberment, and they effectively began to do so.

بر این اساس، آنان سرزمین‌هایی را که مسلمانانِ ترک‌زبان در آن ساکن بودند، به یک واحد واحد تبدیل کردند و با نفوذ مستقیم و تسلط فراگیرِ خود شروع به دامن زدن به گرایش‌های ناسیونالیستی ترکی کردند. آنان تلاش کردند ایده‌ی استقلال ترکیه را برانگیزند، یعنی جداشدنِ آن از بقیه‌ی دولت اسلامی، یا به تعبیر ایشان، امپراتوری عثمانی، در حالی که واژه‌ی استقلال را به معنای رهایی از اشغال متفقین تعریف می‌کردند. این در حالی بود که واقعیت عملیِ آنچه مردم را به سوی آن می‌راندند، استقلال از سایر بخش‌های دولت، یعنی جدایی کامل بود. آنان همچنین سرزمین‌هایی را که مسلمانانِ عرب‌زبان در آن ساکن بودند، به چند تکه تقسیم کردند.

Accordingly, they turned the lands inhabited by Turkish speaking Muslims into one single entity and started to use their direct rule and overwhelming influence to flare up Turkish nationalist tendencies. They tried to evoke the idea of Turkey’s independence, meaning her separation from the rest of the Islamic State, or according to them the Ottoman Empire, while defining the word independence with the meaning of getting rid of the Allied occupation. This was despite the fact that the practical reality they were actually pushing people towards was the independence from all the other parts of the State, namely a complete separation. They also broke the lands inhabited by Arabic speaking Muslims into several pieces.

اگرچه بریتانیایی‌ها بیشتر این سرزمین‌ها را اشغال کرده بودند، آن‌ها را به‌صورت یک واحد واحد نگه نداشتند، بلکه این سرزمین‌ها را، بر اساس نقشه‌هایی که در طول جنگ برایشان ترسیم کرده بودند، به چندین واحد جداگانه تبدیل کردند.

Although the British had occupied most of them, they did not keep them as one entity. They rather turned those lands into several entities according to the maps they had drawn for them during the war.

بنابراین آنان عملاً به تجزیه‌ی دولت مغلوب دست زدند و آن را پیش از آنکه با آن معاهده‌ی صلح منعقد کنند، و پیش از آنکه حتی شرایط صلح را با آن توافق نمایند، به چند دولت تبدیل کردند. زیرا به محض آنکه سرزمین‌ها را اشغال کردند، آن‌ها را به چند کشور تقسیم نمودند و شروع به حکومت بر آن‌ها کردند، گویی که آن‌ها چند دولتی بودند که تازه اشغالشان کرده بودند. این کار ناقض حقوق بین‌الملل و مغایر با کنوانسیون‌های بین‌المللی بود، زیرا اشغال سرزمین دولت مغلوب توسط دولت پیروز در جنگ برای تعیین سرنوشت دولت اشغال‌شده یا سرزمین‌های اشغال‌شده کافی نیست؛ آنچه سرنوشت را تعیین می‌کند معاهده‌ی صلح است، حتی اگر شرایط آن معاهده تحمیل و دیکته شده باشد. نزدیک‌ترین مثال به این موضوع آن است که با وجود آنکه برلین بیش از چهل سال اشغال بود، سرنوشت آن نه با اشغالش، بلکه با معاهده‌ی صلح و توافق متفقین بر آن تعیین شد.

در مورد تمرکز تلاش‌های آنان بر مرکز خلافت، به‌منظور اتخاذ شیوه‌هایی که به لغو آن منجر شود، انگلیسی‌ها علاوه بر چاره‌جویی‌هایشان علیه متحدانشان و علاوه بر تلاش‌هایشان در سرزمین‌هایی که اشغال کرده بودند، تمام توجه خود را به ویژه به ترکیه، و به طور مشخص‌تر به مرکز خلافت، معطوف داشته بودند.

As for the concentration of their efforts on the centre of the Khilafah in order to adopt the styles which would lead to its abolition, the British had, in addition to their manoeuvring against their Allies and in addition to their efforts in the lands they had occupied, focused all their attention on Turkey in particular, and more specifically on the centre of the Khilafah.

بنابراین، اندک زمانی پس از اعلام آتش‌بس، کشتی‌های جنگی بریتانیا به سوی تنگه بسفر شتافتند و نیروهای آنان پایتخت و همه قلعه‌های داردانل، و نیز همه مناطق حساس نظامی سراسر ترکیه را اشغال کردند. در همین حال، نیروهای فرانسوی عنتاب را اشغال کردند، و نیروهای ایتالیایی بیره و خطوط راه‌آهن را. فرمانده بریتانیایی، هارینگتون، به‌عنوان فرمانده کل نیروهای متفقین در ترکیه منصوب شد.

Therefore, soon after the declaration of the truce, British warships rushed to seize the Bosphorous and their troops occupied the capital and all the fortresses of the Dardanelles, as well as all the sensitive military areas throughout Turkey. Meanwhile, the French troops occupied Antep, while the Italian troops occupied Bira and the railway lines. The British commander, Harrington was appointed as the Allies General Commander in Turkey.

بنابراین، این نیروهای بریتانیایی بودند که عملاً ترکیه را اشغال کردند و سلطه بر آن را برعهده گرفتند. اشغال فرانسه و ایتالیا تنها اسمی بود و صرفاً برای تأیید حضور آنان انجام می‌شد. از این رو، تماس با دولت شکست‌خورده در امور داخلی ترکیه، در واقع تماس با بریتانیا بود. بدین‌ترتیب، بریتانیا توانست به‌تنهایی نقش خود را در ترکیه ایفا کند و متحدانش هیچ نقش و تأثیری در امور داخلی ترکیه نداشتند.

Therefore, it was the British troops who effectively occupied Turkey and assumed their hegemony over her. France and Italy’s occupation was merely nominal and merely to confirm their presence. Hence, contact between the vanquished state, pertaining to the domestic matters of Turkey, and the Allies meant in fact contact with the British. Thus the British managed to play their role in Turkey single-handedly and their Allies had no role and no effect on the Turkish domestic matters.

آنان همچنین پس از اعلام آتش‌بس، دست به مجموعه‌ای از مانورهای سیاسی زدند تا دولت خلافت، یا به تعبیر خودشان امپراتوری عثمانی، را در کنترل خود درآورند. بازی سیاسی‌شان را به‌ویژه بر ترکیه متمرکز کردند تا دولت را سرنگون و خلافت را نابود کنند.

They also embarked upon a host of political manoeuvres in order to control the Khilafah State, or the Ottoman Empire according to them, since the truce was declared. They focused their political game on Turkey in particular in order to overthrow the government and destroy the Khilafah.