انحطاط مسلمانان به تصویب قانون اساسی و قوانینی انجامید که از قوانین و قانون‌های اساسی غربی گرفته شده بودند. این امر به پذیرفتن قوانین کفر از سوی خلیفه‌ی دولت اسلامی منجر شد. به هر حال، تهاجم فرهنگی که همه‌ی سرزمین‌های اسلامی را فرا گرفت و تهاجم قانون‌گذاری دولت در نظام حکومتی و قوانین، عقیده‌ی مسلمانان را متزلزل کرد و اندیشه‌های اسلامی را در ذهن بسیاری از مسلمانان به لرزه درآورد. افزون بر این، کیان دولت اسلامی را به‌کلی تکان داد و آن را در اساس ویران کرد، هرچند فقط از نظر ظاهر آن را برجای گذاشت. این از آن روست که کیان دولت مجموعه‌ای از مفاهیم، معیارها و باورها و گروهی از مردمی است که با قدرت حاکمیت به یکدیگر پیوند خورده‌اند. بنابراین اگر این مفاهیم، معیارها و باورها در میان مسلمانان ویران می‌شد، کیان دولت نیز ویران می‌گشت. جوهره‌ی آن که پایه‌ای است که قدرت بر آن بنا می‌شود، یا دست‌کم بنیان آن را تشکیل می‌دهد، ویران می‌شد، حتی اگر چارچوب آن برجای می‌ماند. در نتیجه، ویران کردن این چارچوب و از میان بردن این صورت آسان می‌گشت. اگر این تهاجم فرهنگی و قانون‌گذاری نبود، دولت‌های کفر نمی‌توانستند آن ضربه‌ی کشنده را بر دولت اسلامی وارد کنند. هنگامی که دولت‌های کفر توانستند با ناسیونالیسم، به‌ویژه ناسیونالیسم ترک و عرب، مسلمانان را تفرقه بیندازند، افزون بر موفقیت‌شان در تکان دادن مفاهیم، معیارها و باورهای مسلمانان و در کنار زدن احکام شریعت و جای‌گزین کردن آن با قواعد دموکراسی و قوانین غربی که مسلمانان در داوری به آن‌ها رجوع می‌کردند و خلافت بر آن‌ها بنا شده بود، دریافتند که از دولت چیزی جز چارچوبی که آن را در بر گرفته بود و صورتی که در آن ظاهر می‌شد باقی نمانده است. از این رو، به فکر نابود کردن خلافت و برانداختن آن برای همیشه از صفحه‌ی هستی افتادند. همین که جنگ جهانی اول آغاز شد و دولت عثمانی در کنار آلمان در آن شرکت کرد، دولت‌های کفر پنداشتند که فرصت نابود کردن خلافت فرا رسیده است. از این رو، آنان برای این هدف به کار افتادند.

The regression of the Muslims resulted in the enactment of the constitution and the laws derived from the Western constitutions and laws. This resulted in the adoption of Kufr laws by the Khaleefah of the Islamic State. Whatever the case may be, the cultural invasion that swept all the Islamic lands and the legislative invasion of the State in the ruling system and the laws unsettled the Aqeedah of the Muslims and rocked the Islamic thoughts in the minds of many Muslims. Furthermore, it shook the entity of the Islamic State entirely, and even demolished her substantially although sparing her in form only. This is so because the entity of the State is a host of concepts, criteria and convictions and a group of people bound together by the authority. Thus, if these concepts, criteria and convictions were demolished among the Muslims, the entity of the State would be demolished as well. Their essence, which is the basis upon which the authority is built - or at least forms its foundations, would be demolished even if its frame remained intact. Consequently, the destruction of this frame and the striking of this form would be made easy. Had it not been for this cultural and legislative invasion, the Kufr states would not have been able to deal the Islamic State that fatal blow. When the Kufr states succeeded in dividing the Muslims through nationalism, especially Turkish and Arab nationalism, in addition to their success in shaking the Muslims’ concepts, criteria and convictions and in removing the Shari’ah rules and replacing them with the democratic rules and Western laws to which the Muslims referred in judgement and upon which the Khilafah became based, they realised that there was nothing left of the State save for the frame that contained her and the form in which she appeared. Thus, they started thinking about destroying the Khilafah and removing her from existence for good. No sooner had the First World War broken out and the Ottoman State had taken part in it alongside Germany, than the Kufr states deemed that the opportunity had come to destroy the Khilafah. Consequently, they started working towards this.

اروپایی دولت‌ها نمی‌توانستند تصور کنند که روزی مسلمانان به‌جای اسلام، تحت حکومت دیگری قرار گیرند، یا خودشان مستقیماً بر مسلمانان حکومت کنند، زیرا در چشم مسلمانان کافر شمرده می‌شدند. از این رو، برای تضعیف خلافت و برکنار کردن آن، توجهشان بر این متمرکز شد که دولت اسلامی را به حکومت‌های اسلامی‌ای تجزیه کنند که زیر نفوذ ایشان باشند. در واقع، مذاکراتی که در سال ۱۹۱۵، در جریان جنگ میان روسیه، بریتانیا و فرانسه صورت گرفت، به این موضوع اشاره داشت. فرانسه و بریتانیا در یادداشتی که به‌عنوان پاسخ به یادداشت خود روسیه دربارهٔ این موضوع به روسیه تسلیم کردند، بندی را گنجاندند که بیان می‌کرد: حفاظت از اماکن مقدس در سرزمین‌های اسلامی و سرزمین‌های عربی، تحت حکومت یک دولت اسلامی مستقل. و در یادداشت روسیه، که در پاسخ به پیشنهادهای انگلیس و فرانسه فرستاده شد، بندی آمده بود که: تصمیم‌گیری در مورد روابط آیندهٔ میان دولت‌های اسلامی‌ای که شما قصد تأسیس آن‌ها را بر ویرانه‌های دولت عثمانی و جدا کردن آن‌ها از خلافت دارید، موضوعی است که به دولت اعلیحضرت تزار مربوط می‌شود. همچنین افزوده بود: دولت اعلیحضرت تزار با تمام وجود مایل است خلافت را از ترک‌ها بگیرد، ولی در عین حال با تمام وجود مایل است آزادی حج را تضمین کند و در هیچ امر کوچکی که ممکن است مسلمانان را برنجاند دخالت نکند. در تلگرافی که خواسته‌های ایتالیا را برمی‌شمرد و به وزیر خارجهٔ روسیه فرستاده شد، سفیر روسیه در لندن نوشت: دولت ایتالیا با نظر دولت روسیه موافق است مبنی بر لزوم جدا کردن دولت اسلامی‌ای که باید در حجاز، بر خرابه‌های سلطنت عثمانی، تأسیس شود از خلافت، و قرار دادن آن تحت کنترل مطلق بریتانیا. دولت ایتالیا با تمام توان از برکناری خلافت از ترک‌ها و در صورت لزوم لغو کامل آن حمایت می‌کند. تمام این امور نشان می‌دهد که هدف اصلی متفقین تضعیف و برچیدن خلافت بود. با این حال، هیچ‌کس از میان مسلمانان نبود که خواهان برچیده شدن خلافت باشد یا آن را بپذیرد. حتی خائنان از میان مسلمانان عرب که با انگلیسی‌ها همکاری می‌کردند، پیوسته خواستار آن بودند که خلافت در دست اعراب باشد. اما ترک‌ها همگی به خلافت پایبند بودند و عشق و فداکاری‌شان نسبت به آن در ژرفای جانشان ریشه داشت. حتی کمیته اتحاد و ترقی نیز به خلافت پایبند بود و به حفظ تمامی بخش‌های دولت اسلامی به همان شکلی که بود، متعهد. هرگز شنیده نشد که کسی خواهان برچیده شدن خلافت باشد یا آن را بپذیرد، چه رسد به اینکه برای برچیدن آن تلاش کند. از این رو، برچیدن خلافت حتی اگر تمامی سرزمین‌های اسلامی اشغال می‌شد، کاری بسیار دشوار بود. بنابراین، متفقین نیات خود را پنهان کردند و این‌ها رازی محفوظ بود که کسی از آن خبر نداشت. در عوض، برای وارد آوردن ضربه‌ای به دولت عثمانی از درون، دست به مجموعه‌ای از ابتکارات زدند تا آن دولت را وادار به کنار کشیدن از جنگ و انعقاد صلحی جداگانه با خود کنند. آنان بر این ایده متمرکز شدند و برای تحقق آن کار را آغاز کردند.

The European states could not imagine that one day the Muslims could be ruled by other than Islam, or that they could rule the Muslims directly, being seen as Kuffar in the eyes of the Muslims. Therefore, in order to weaken the Khilafah and remove her, their attention was focused on dismembering the Islamic State into Islamic governments who would be under their influence. Indeed, the negotiations which took place in 1915, during the war between Russia, Britain and France, made mention of this. In a memorandum presented to Russia as a reply to her own memorandum pertaining to this issue, France and Britain included one clause which stated : “Safeguarding the sacred places in the Islamic lands and the Arab lands under the rule of an independent Islamic state.” And in the Russian memorandum, sent in reply to the Anglo-French proposals, there was a clause stating : “The undertaking of a crucial decision pertaining to the future relations between the Islamic states which you aim at establishing over the ruins of the Ottoman State and at separating them from the Khilafah, is a matter that concerns the government of his majesty the Czar.” It also added : “The government of his majesty the Czar would wish wholeheartedly to remove the Khilafah from the Turks, but at the same time they wish wholeheartedly to secure the freedom of Hajj and not to interfere in any little thing that may offend the Muslims.” In a telegram listing the Italian demands and sent to the Russian foreign minister, the Russian ambassador to London wrote : “The Italian government supports the opinion of the Russian government about the need to separate the Islamic government to be established in Hijaz, over the debris of the Ottoman Sultanate, from the Khilafah and to place it under the absolute control of Britain. The Italian government support with all its force the removal of the Khilafah from the Turks and its total abolition if necessary.” All this indicates that the main aim of the Allies was to weaken and remove the Khilafah. However, there existed no one from among the Muslims who would have wanted or accepted the removal of the Khilafah. Even the traitors from amongst the Arab Muslims who were collaborating with the British, used to call for the Khilafah to be with the Arabs. As for the Turks, they were all assiduously committed to the Khilafah; their love and their devotion to it was deeply rooted in their souls. Even the Committee of Young Turks was committed to the Khilafah and committed to maintaining all the parts of the Islamic State as they were. It was never heard of anyone who wanted or accepted the removal of the Khilafah, let alone who would be working towards its removal. Hence, its removal was a tall order even if all the Islamic lands were occupied. Therefore, the Allies concealed their intentions and these were a guarded secret that no one knew of. Instead, they worked towards dealing the Ottoman State a blow from within by undertaking a host of initiatives to make her withdraw from the war and hold a separate peace with her. They concentrated on this idea and started working towards it.